Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

nobis et certo nota et diligenter notata sunt. Cer- | pertinebant, manifeste se immiscuerant; et, quod tissimum est, hunc fuisse istius principis animi sen maxime movit, per literas ex multis partibus intersum, ut vim conscientiis adhibere nollet; sed rur- ceptas consilii hujus et negotii ratio patefacta est; sus, statum regni sui prætextu conscientiæ et religi- in quibus scriptum erat, “ Vigilantiam reginæ et onis in discrimen venire non permitteret. Ex hoc concilii sui circa catholicos elusum iri ; illam enim fonte, primum duarum religionum libertatem et tole- ad hoc tantum intentam esse, ne quod caput in perrationem auctoritate publica in populo animoso et sona alicujus nobilis aut viri primarii catholicorum feroce, et ab animorum contentione ad manus et factioni se attolleret: at consilium jam tale adhiberi, arma facile veniente, admittere, certissimam perni- ut per homines privatos atque ex inferiori nota, neciem judicavit. Etiam in novitate regni, cum om que eos inter se conspirantes et conscios, per secreta nia suspecta essent, ex præsulibus ecclesiæ quosdam confessionum omnia disponerentur et præpararentur.” magis turbidi et factiosi ingenii, auctoritate legis Atque hæ tum artes adhibebantur, hujusmodi homi. accedente, sub custodia libera habuit: reliquis utrius- nibus (quod etiam nuper in casu non dissimili videre que ordinis, non acri aliqua inquisitione molesta, licuit) usitatæ et familiares. Hac tanta periculorum sed benigna conniventia, præsidio fuit. Hic primus tempestate lex quædam necessitatis imposita est rerum status. Neque de hac clementia, licet ex Elizabethæ, ut eam partem subditorum, quæ a se communicatione Pii quinti provocata, (quæ et indig- alienata, et per hujusmodi venena facta erat quasi nationem addere, et occasionem præbere novi insti- insanabilis, atque interim ob vitam privatam a pubtuti potuit,) quicquam fere mutavit ; sed natura sua licis muneribus et expensis immunem ditesceret, uti perseveravit. Nam, prudentissima fæmina et gravioribus legum vinculis constringeret. Atque magnanima, hujusmodi terrorum sonitu nil admodum ingravescente malo, cum origo ejus sacerdotibus commota est; secura de populi sui fide et amore, et seminariorum deputaretur, qui in exteris partibus de factionis pontificiæ intra regnum ad nocendum nutriti, et exterorum principum, hujus regni ex pro virium tenuitate, non accedente hoste externo. At fesso hostium, opibus et eleemosynis snstentati essub vicesimum tertium regni sui annum, rerum com sent; et in locis versati, ubi ne nomen quidem ipmutatio facta est. Atque hæc temporis distinctio, sum Elizabethæ, nisi ut hæreticæ, excommunicatæ, non commode ficta, sed in publicis actis expressa, et diris devotæ, audiebatur; quique etsi non ipsi ac veluti in ære incisa est. Neque enim ante criminibus majestatis imbuti, at eorum, qui hujusannum eum gravior aliqua pæna per leges prius modi sceleribus operam dedissent, intimi agnoscesancitas subditis pontificiæ religionis incubuit. Ve- rentur; quique suis artibus et venenis ipsam carum sub hoc tempus, ambitiosum et vastum Hispa- tholicorum massam, antea magis dulcem et innosiniæ consilium de hoc regno subjugando paulatim am, depravassent, et novo veluti fermento et pernicidetegi cæpit: hujus pars magna fuit, ut omnibus osa malignitate infecissent; non aliud inventum modis intra regni viscera factio a statu aliena, et est remedium, quam ut hujusmodi homines ab omni rerum novarum cupida, excitaretur, quæ hosti inva- in hoc regnum aditu sub pæna capitis prohiberendenti adhæreret. Ea ex dissentione religionis spe- tur: quod tandem vicesimo septimo regni sui anno rabatur ; itaque huic omni opera incumbendum sta- factum est. Neque ita multo post eventus ipse, cum tuebant, et, pullulantibus tunc seminariis, sacerdotes tanta tempestas hoc regnum adorta esset et totis in regnum immissi, qui studium religionis Romanæ viribus incubuisset, horum hominum invidiam et excitarent et spargerent, vim excommunicationis odium quicquam leniebat, sed potius auxit; ac si Romanæ in fide subditorum solvenda docerent et omnem charitatem patriæ exuissent. Ac postea sane, inculcarent, et animos hominum novarum rerum licet metus ab Hispania (qui hujus sereritatis stiexspectatione erigerent et præpararent.

mulus erat) consedisset aut remitteretur; tamen Circa idem tempus, et Hibernia apertis armis cum et memoria præteriti temporis in animis et sententabatur ; et nomen et regimen Elizabethæ variis sibus hominum alte infixa maneret, et leges semel et sceleratis libellis proscindebatur : denique insoli- factas, aut abrogare inconstans, aut negligere dissotus erat rerum tumor, prænuncius majoris motus. lutum videretur : ipsa rerum vis Elizabetham traxit, Neque sane dixerim singulos sacerdotes in partici- ut ad priorem rerum statum, qui ante vicesimum terpationem consilii assumptos, aut quid ageretur con- tium regni sui annum erat, revertere sibi integrum scios, sed tantummodo prava alienæ malitiæ instru non esset. Huc accessit quorundam in fisci commomenta fuisse. Sed tamen hoc verum est, et multis dis augendis industria: et ministrorum justitiæ, qui confessionibus testatum, omnes fere sacerdotes, qui non aliam patriæ salutem, quam quæ legibus contiab eo, quem diximus, anno usque ad tricesimum netur, introspicere aut intueri consueverunt, soliciElizabethæ annum (quo consilium Hispaniæ, et pon- tudo; quæ quidem executionem legum poscebant et tificium, per memorabilem illum et classis et terres- urgebant. Ipsa tamen in naturæ suæ specimen trium copiarum apparatum executioni mandatum manifestum) ita legum mucronem contudit, ut pauci erat) in hoc regnum immissi erant, habuisse in man pro numero sacerdotes capitali supplicio plecterentur. datis inter functionis officia hoc insuper, ut, “ Non Neque hæc defensionis loco dicta sunt, qua res istæ posse hæc diutius stare: novam rerum faciem et non egent: cum et salus regni in hoc verteretur, et conversionem non ita multo post conspicuam fore; universæ istius severitatis ratio et modus longe infra curæ esse et pontifici et principibus catholicis rem sanguinaria, et inter Christianos vix nominanda, ea, Anglicam, modo ipsi sibi non desint,” insinuarent. que potius ab arrogantia atque malitia quam a no Etiam ex sacerdotibus nonnulli rebus et machina- cessitate profecta, pontificiorum exempla steter tionibus, quæ ad status labefactionem et subversionem Sed ejus, quod asseruimus, memores, eam in cai

religionis moderatam fuisse, et variationem, quæ fuit, | ætatis continuabat : hæc tamen si mollius accipias, non in natura sua, sed in temporibus exstitisse, de admiratione et ipsa carere non possunt; cum talia monstrasse nos existimamus.

sint fere, qualia in fabulosis narrationibus invenianDe constantia autem Elizabethæ in religione ac tur; de regina quadam in insulis beatis ejusque aula ejus cultu, maximum argumentum est, quod religio- atque institutis, quæ amoris administrationem reci

em pontificiam, regno sororis auctoritate publica et piat, sed lasciviam prohibeat: sin severius, habent multa cura impense et stabilitam et altas jam radices et illa admirationem, eamque vel maximam, quod agentem, atque omnium, qui in magistratibus et cum hujusmodi deliciæ, non multum famæ, nil prorsus potestate erant, consensu et studio firmatam ; tamen majestati ejus officerent; nec imperium relaxarent, quandoquidem nec verbo Dei, nec primitivæ puritati, nec impedimento notabili rebus et negotiis gerendis nec conscientiæ suæ consentanea esset, maximo ani- essent. Hujusmodi enim res se cum publica formo et paucissimis adjumentis convulsit et abrogavit. tuna commiscere haud raro solent. Verum, ut serNeque id præceps aut acri impetu, sed prudenter et mones nostros claudamus : fuit certe ista princeps tempestive fecit. Idque, tum ex aliis multis rebus, bona et morata ; etiam talis videri voluit: vitia odetum ex responso quodam suo per occasionem facto rat, et se bonis artibus clarescere cupiebat. Sane conjicere licet. Nam primis regni diebus, cum in ad mentionem morum illius in mentem mihi venit omen et gratulationem novi principatus vincti (ut quod dicam. Cum scribi ad legatum suum jussisset moris est) solverentur, accessit ad eam, ad sacellum de quibusdam mandatis, ad reginam matrem Valesitum pergentem, aulicus quidam, qui ex natura et orum separatim perferendis : atque qui ab epistolis consuetudine jocandi, licentiam quandam sibi assump- erat clausulam quandam inseruisset, ut legatus diserat: isque, sive ex motu proprio, sive a quodam ceret, tanquam ad favorem aucupandum, “ Esse niprudentiore immissus, libellum supplicem ei porrexit, mirum ipsas duas fæminas principes, a quibus, in et in magna frequentia clara voce addidit, “ Restare usu rerum et imperandi virtute et artibus, non miadhuc quatuor aut quinque vinctos, idque immerito; nora quam a summus viris, exspectarentur;" comillis se libertatem ut reliquis petere ; eos esse qua parationem non tulit, sed deleri jussit ;

“ Seque tuor Evangelistas, atque etiam apostolum Paulum, artes longe dissimiles et instituta diversa ad impequi diu ignota lingua, tanquam carcere, conclusi, in- randum afferre,” dixit. Delectabatur etiam haud ter populum conversari non possent.” Cui illa pru-parum, si quis forte hujusmodi sermonem intulisdentissime, “ Sciscitandum adhuc melius ab ipsis set : “ Eam, etiamsi in privata et mediocri fortuna esse, utrum liberari vellent, necne." Atque ita im ævum traduxisset, tamen non absque aliqua excelprovisæ quæstioni suspenso responso occurrit; veluti lentiæ nota apud homines victuram fuisse ;” adeo omnia integra sibi servans. Neque tamen timide et nihil a fortuna sua ad virtutis laudem mutuare, per vices hæc instillavit; sed ordine gravi et maturo, aut transferre volebat. Verum si in ejus laudes, habito inter partes colloquio, et peractis regni comi- sive morales sive politicas, ingrederer, aut in comtiis : tum demum, idque intra orbem unius anni ver munes quasdam virtutum notas et commemorationes tentis, ita omnia, quæ ad ecclesiam pertinebant, or incidendum est, quod tam rara principe minus digdinavit et stabilivit, ut ne punctum quidem ab illis num; aut si propriam ipsis lucem et gratiam conciad extremum vitæ diem recedi pateretur. Quin et liare velim, in vitæ ejus historiam prolabendum, singulis fere regni comitiis, ne quid in ecclesiæ dis- quod et majus otium et venam uberiorem desiderat. ciplina aut ritibus innovaretur, publice monuit. At. Ego enim hæc paucis, ut potui. Sed revera dicen. que de religione hactenus.

dum est ; non alium verum hujus fæminæ laudatoQuod si quis ex tristioribus, leviora illa exaggeret; rem inveniri posse, quam tempus : quod cum tam quod coli, ambiri, quin et amoris nomine se celebrari diu.jam volvitur, nihil simile, in hoc sexu, quoad et extolli sinebat, atque volebat: eaque ultra sortem rerum civilium administrationem peperit.

IN

HENRICUM PRINCIPEM WALLIÆ

ELOGIUM

FRANCISCI BACONI.

Henricus* primogenitus Regis Magnæ Britanniæ, | diano vitæ genere, et assignatione horarum ad sinPrinceps Walliæ, antea spe beatus, nunc memoria gula vitæ munera, magis quam pro ætate constans felix, diem suum obiit 6. Novemb. anno 1612. atque ordinatus. Affectus ei inerant non nimium Is magno totius regni luctu et desiderio exstinctus vehementes, et potius æquales quam magni. Eteest, utpote adolescens, qui animos hominum nec nim de rebus amatoriis mirum in illa ætate silentium, offendisset nec satiasset. Excitaverat autem prop- ut prorsus lubricum illud adolescentiæ suæ tempus ter bonam indolem multiplices apud plurimos omni- in tanta fortuna, et valetudine satis prospera, absque um ordinum spes, nec ob brevitatem vitæ frustraverat. aliqua insigni nota amorum transigeret. Nemo Illud imprimis accessit, quod in causa religionis fir- reperiebatur in aula ejus apud eum præpotens, aut mus vulgo habebatur: prudentioribus quoque hoc in animo ejus validus; quin et studia ipsa, quibus animo penitus insederat, adversus insidias conjurati- capiebatur maxime, potius tempora patiebantur quam onum (cui malo ætas nostra vix remedium reperit) excessus, et magis repetita erant per vices, quam patri eum instar præsidii et scuti fuisse, adeo ut et quod exstaret aliquod unum, quod reliqua superaret religionis et regis apud populum amor in eum redun. et compesceret, sive ea moderatio fuit, sive in natura daret, et in æstimationem jacturæ merito annumera non admodum præcoci, sed lente maturescente, non retur. Erat corpore validus et erectus, statura medi- cernebantur adhuc quæ prævalitura erant. Ingenio ocri, decora membrorum compage, incessu regio, certe pollebat, eratque et curiosus satis et capas, facie oblonga et in maciem inclinante, habitu ple- sed sermone tardior et tanquam impeditus: tanior, vultu composito, oculorum motu magis sedato men si quis diligenter observaverat ea, quæ ab eo quam forti. Inerant quoque et in fronte severitatis proferebantur, sive quæstionis vim obtinebant, sive signa, et in ore nonnihil fastus. Sed tamen si quis sententiæ, ad rem omnino erant, et captum non ultra exteriora illa penetraverat, et eum obsequio vulgarem arguebant; ut in illa loquendi tarditate et debito et sermone tempestivo deliniverat, utebatur raritate judicium ejus magis suspensum videretur et eo benigno et facili, ut alius longe videretur collo- anxium, quam infirmum aut hebes. Interim audiquio quam aspectu, talisque prorsus erat, qui famam endi miris modis patiens, etiam in negotiis, quæ in sui excitaret moribus dissimilem. Laudis et gloriæ longitudinem porrigebantur ; idque cum attentione fuit procul dubio appetens, et ad omnem speciem et sine tædio, ut raro animo peregrinaretur aut fessa poni et auram decoris commovebatur; quod adoles- mente aliud ageret, sed ad ea, quæ dicebantur aut centi pro virtutibus est. Nam et arma ei in honore agebantur, animum adverteret atque applicaret; quod erant ac viri militares ; quin et ipse quiddam belli- magnam ei (si vita suppetiisset) prudentiam sponcum spirabat; et magnificentiæ operum (licet pecu- debat. Certe in illius principis natura plurima niæ alioquin satis parcus) deditus erat: amator in- erant obscura, neque judicio cujuspiam patefacienda, super antiquitatis et artium. Literis quoque plus sed tempore, quod ei præreptum est. Attamen quæ honoris attribuit quam temporis. In moribus ejus apparebant, optima erant, quod fama satis est. nihil laudandum magis fuit, quam quod in omni Mortuus est ætatis suæ anno decimo nono ex febri genere officiorum probe institutus credebatur et con- contumaci, quæ ubique a magnis et insulanis fere gruus : filius Regi patri mire obsequens, etiam regi- insolitis siccitatibus ac fervoribus orta per æstatem nam multo cultu demerebat, erga fratrem indulgens; populariter grassabatur, sed raro funere; dein sub sororem vero unice amabat, quam etiam (quantum autumnum erat facta lethalior. Addidit fama atropotuit virilis forma ad eximiam virginalem pulchri- cior (ut ille ait) erga dominantium exitus suspiciotudinem collata) referebat. Etiam magistri et edu nem veneni.t Sed cum nulla ejus rei exstarent catores pueritiæ ejus (quod raro fieri solet) magna indicia, præsertim in ventriculo, quod præcipue a in gratia apud eum manserant. Sermone vero ob. veneno pati solet, is sermo cito evanuit. sequii idem exactor et memor. Denique in quotiHarl. MSS, Vol. 1893, fol. 75.

† Tacit. Annal. L. iv. 11.

MEDITATIONES SACRÆ.

DE OPERIBUS DEI ET HOMINIS.

DE COLUMBINA INNOCENTIA ET SERPENTINA

DE MIRACULIS SERVATORIS.

Vidit Deus omnia, quæ fecerant manus ejus, et

PRUDENTIA. erant bona nimis: homo autem conversus, ut videret

“ Non accipit stultus verba prudentiæ, nisi ea dixeris opera, quæ fecerunt manus ejus, invenit quod omnia

quæ versantur in corde ejus.” erant vanitas et vexatio spiritus.

Quare si opera Dei operaberis, sudor tuus ut Judicio hominis depravato et corrupto omnis, unguentum aroinatum, et feriatio tua ut sabbatum quæ adhibetur, eruditio et persuasio irrita est, et Dei. Laborabis in sudore bonæ conscientiæ, et feria- despectui, quæ non ducit exordium a detectione et bere in otio suavissimæ contemplationis. Si autem repræsentatione malæ complexionis animi sanandi; post magnalia hominum persequeris, erit tibi in quemadmodum inutiliter adhibetur medicina non operando stimulus et angustia, et in recordando pertentato vulnera Nam homines malitiosi, qui fastidium et exprobratio. Et merito tibi evenit, o nihil sani cogitant, præoccupant hoc sibi, ut putent homo, ut cum tu, qui es opus Dei, non retribuas et bonitatem ex simplicitate morum, ac inscitia quadam, beneplacentiam, etiam opera tua reddant tibi fruc- et imperitia rerum humanarum gigni. Quare nisi tum similem amaritudinis.

perspexerint ea quæ versantur in corde suo, id est, penitissimas latebras malitiæ suæ perlustratas esse

ei, qui suasum molitur, deridiculo habent verba pru" Bene omnia fecit."

dentiæ ; itaque ei, qui ad bonitatem aspirat (non

solitariam et particularem, sed seminalem et genitiVERus plausus : Deus, cum universa crearet, vidit vam, quæ alios trahat,) debent esse omnino nota, quod singula, et omnia erant bona nimis: Deus quæ ille vocat "profunda Satanæ ;” ut loquatur cum Verbum in miraculis, quæ edidit (omne autem mira- auctoritate et insinuatione vera. Hinc est illud, culum est nova creatio, et non ex lege primæ crea “ Omnia probate, quod bonum est tenete;" inducens tionis) nil facere voluit, quod non gratiam et benefi- electionem judiciosam ex generali minatione. Ex centiam omnino spiraret. Moses edidit miracula, et eodem fonte est illud : “ Estote prudentes sicut serprofligavit Ægyptios pestibus multis ; Elias edidit, pentes, innocentes sicut columbæ.” Non est dens et occlusit cælum ne plueret super terram ; et rursus serpentis, nec venenum, nec aculeus, quæ non proeduxit de cælo ignem Dei super duces et cohortes; bata debeant esse; nec pollutionem quis timeat, nam Elizæus edidit, et evocavit ursas e deserto, quæ et sol ingreditur latrinas, nec inquinatur; nec quis laniarent impuberes ; Petrus Ananiam sacrilegum se Deum tentare credat, nam ex præcepto est, et hypocritam morte, Paulus Elymam magum cæcitate sufficiens est Deus ut vos immaculatos custodiat. percussit : sed nihil hujusmodi fecit Jesus. Descendit super eum Spiritus in forma columbæ, de quo

DE EXALTATIONE CHARITATIS. dixit, “ Nescitis cujus spiritus sitis.” Spiritus Jesu

“Si gavisus sum ad ruinam ejus qui oderat me, et spiritus columbinus : fuerunt illi servi Dei tanquam

exaltavi quod invenisset eum malum.” boves Dei triturantes granum, et conculcantes paleam ; sed Jesus agnus Dei sine ira et judiciis. DETESTATIO Job: amicos redamare, est charitas Omnia ejus miracula circa corpus humanum, et doc- publicanorum ex fædere utilitatis; versus inimicos trina ejus circa animam humanam. · Indiget corpus autem bene animatos esse, est ex apicibus juris hominis alimento, defensione ab externis, et cura. Christiani, et imitatio divinitatis. Rursus tamen Ille multitudinem piscium in retibus congregavit, ut hujus charitatis complures sunt gradus, quorum uberiorem victum hominibus præberet : ille alimen- primus est inimicis resipiscentibus ignoscere; ac tum aquæ in dignius alimentum vini ad exhilaran- hujus quidem charitatis etiam apud generosas feras dum cor hominis convertit: ille ficum, quod officio umbra quædam et imago reperitur; nam et leones in suo, ad quod destinatum fuit, ad cibum hominis vide se submittentes et prosternentes non ulterius sævire licet, non fungeretur, arefieri jussit: ille penuriam perhibentur. Secundus gradus est inimicis ignospiscium et panum ad alendum exercitum populi cere, licet sint duriores, et absque reconciliationum dilatavit: ille ventos, quod navigantibus minarentur, piaculis. Tertius gradus est non tantum veniam et corripuit: ille claudis motum, cæcis lumen, mutis gratiam inimicis largiri, sed etiam merita et benefisermonem, languidis sanitatem, leprosis carnem cia in eos conferre. Sed habent hi gradus, aut mundam, dæmoniacis animum integrum, mortuis habere possunt, nescio quid potius ex ostentatione, vitam restituit. Nullum miraculum judicii, omnia aut saltem animi magnitudine, quam ex charitate beneficentiæ, et circa corpus humanum ; nam circa pura. Nam cum quis virtutem ex se emanare et divitias non est dignatus edere miracula, nisi hoc effluere sentit, fieri potest ut is efferatur, et potius unicum, ut tributum daretur Cæsari.

virtutis suæ fructu, quam salute et bono proximi,

DE MENSURA CURARUM.

delectetur. Sed si aliunde malum aliquod inimicum Si major sit successus spe, videtur aliquid lucri factuum deprehendat, et tu in interioribus cellulis cordis tum ; verum est: sed annon melius fuisset sortem graveris et angustieris, nec, quasi dies ultionis et lucrifecisse nihil sperando, quam usuram nimis spevindictæ tuæ advenisset, læteris ; hoc ego fastigium rando ? Atque in rebus secundis ita operatur spes ; et exaltationem charitatis esse pono.

in malis autem robur verum animi solvit. Nam neque semper spei materia suppetit, et destitutione

aliqua vel minima spei universa fere firmitudo animi " Sufficit diei malitia sua."

corruit; et minorem efficit dignitatem mentis, cum

mala toleramus alienatione quadam et errore mentis, Modus esse in curis humanis debet, alioqui et non fortitudine et judicio. Quare satis leviter finxinutiles sunt, ut quæ animum opprimant, et judicium ere poëtæ spem antidotum humanorum morborum confundant; et profanæ, ut quæ sapiant animum, qui esse, quod dolores eorum mitiget, cum sit revera perpetuitatem quandam in rebus mundanis sibi incensio potius, et exasperatio, quæ eos multiplicari spondeat. Hodierni enim debemus esse ob brevita. et recrudescere faciat. Nihilominus fit ut plerique tem ævi, et non crastini, sed, ut ille ait, "carpentes hominum imaginationibus spei et progressionibus diem, erunt enim futura præsentia vice sua ;" quare istis mentis omnino se dedant, ingratique in præterita, sufficit solicitudo præsentium. Neque tamen curæ obliti fere præsentium, semper juvenes, tantum moderatæ, sive sint economicæ, sive publicæ, sive futuris immineant. “ Vidi universos ambulantes rerum mandatarum, notantur. Sed hic duplex est sub sole cum adolescente secundo, qui consurget excessus. Primus, cum curarum series in longitu- post eum; quod pessimus morbus est, et status dinem nimiam et tempora remotiora extendimus, ac mentis insanissimus." Quæras fortasse annon me. si providentiam divinam apparatu nostro ligare lius sit, cum res in dubia exspectatione positæ sint, possemus; quod semper etiam apud ethnicos in- bene divinare, et potius sperare quam diffidere, cum faustum et insolens fuit. Fere enim qui fortunæ spes majorem tranquillitatem animi conciliet. Ego multum tribuerunt, et ad occasiones præsentes ala- sane in omni mora et expectatione tranquillum et cres et præsto fuerunt, felicitate magna usi sunt. non fluctuantem animi statum, ex bona mentis politia Qui autem, altum sapientes, omnia curata et mediet compositione, summum humanæ vitæ firmamentum tata habere confisi sunt, infortunia subierunt. Se judico : sed eam tranquillitatem, quæ ex spe pendeat, cundus excessus est, cum in curis immoramur diutius ut levem et infirmam recuso. Non quia non confequam opus est ad justam deliberationem et ad decre- niat tam bona, quam mala, ex sana et sobria conjectum faciendum. Quis enim nostrum est, qui tantum tura prævidere et præsupponere, ut actiones ad procuret, quantum sufficit ut se explicet, vel sese ex babilitatem eventuum magis accommodemus; modo plicare non posse judicet, et non eadem sæpe retrac sit hoc officium intellectus ac judicii cum justa intet, et in eodem cogitationum circuitu inutiliter clinatione affectus. Sed quem ita spes coërcuit, ut hæreat, et denique evanescat ? Quod genus curarum cum, ex vigilanti et firmo mentis discursu meliorze et divinis et humanis rationibus adversissimum est. ut magis probabilia, sibi prædixerit, non in ipsa

boni anticipatione immoratus sit, et hujusmodi cogi

tationi, ut somnio placido, indulserit? Atque hoc est “ Melior est oculorum visio, quam animi pro- quod reddit animum levem, tumidum, inæqualem, gressio.”

peregrinantem ; quare omnis spes in futuram vitam

cælestem consumenda est. Hic autem quanto punior Sensus purus in singula meliorem reddit condi- sit præsentium sensus absque infectione et tinctura tionem et politiam mentis, quam istæ imaginationes imaginationis, tanto prudentior et melior anima. et progressiones animi. Natura enim animi hu- Vitæ summa brevis spem nos vetat inchvare longam. manietiam in ingeniis gravissimis est, ut a sensu singulorum statim progrediatur et saliat, et omnia

DE HYPOCRITIS. auguretur fore talia, quale illud est quod præsentem sensum incutit: si boni est sensus, facilis est ad

“ Misericordiam volo, et non sacrificium." spem indefinitam ; si mali est sensus, ad metum : OMNIS jactatio hypocritarum est in operibus priunde illud, “ Fallitur augurio spes bona sæpe suo;" mæ tabulæ legis, quæ est de venerationibus Deo deet contra illud, “ Pessimus in dubiis augur.” Sed bitis. Ratio duplex est, tum quod hujusmodi opera tamen timoris est aliquis fructus; præparat enim majorem habent pompam sanctitatis, tum quod cutolerantiam, et acuit industriam :

piditatibus eorum minus adversentur. Itaque redar" - Non ulla laborum,

gutio hypocritarum est, ut ab operibus sacrificii () virgo, nova mi facies inopinave surgit:

remittantur ad opera misericordiæ : unde illud, Omnia præcepi, atquc animo mecum ante peregi. Religio munda et immaculata apud Deum et phi

Virg. Æn. vi, 103.

trem hæc cst, visitare pupillos et viduas in tribulaSpes vero inutile quiddam videtur. Quorsum enim tione eorum ;" et illud, “ Qui non diligit fratrem ista anticipatio boni? Attende, si minus eveniat suum, quem vidit; Deum, quem non vidit, quomodo bonum quam speres, bonum licet sit, tamen quia potest diligere?” Quidam autem altioris et inflatiominus sit, videtur damnum potius quam lucrum, ob ris hypocrisis, seipsos decipientes, et existimantes se excessum spei. Si par et tantum sit, et eventus sit arctiore cum Deo conversatione dignos, officia charispei æqualis, tamen flos boni per spem decerpitur, et tatis in proximum ut minora negligunt. Qui error videtur fere obsoletum, et fastidio magis finitimum. | monasticæ vitæ non principium quidem dedit, (nam

DE SPE TERRESTRI.

« VorigeDoorgaan »