Pagina-afbeeldingen
PDF
[ocr errors][ocr errors][merged small]

tunc admittamus, poft rationis complementum. Qui ergò monachicum
jugum eft fubiturus, ne fit minor quam decem annorum natus, ejus
quoque rei examinatione in Præfulis arbitrio fita, an augeri tempus con-
ducibilius exiftimet ad introdu&ionem & conftitutionem in vita monafti-
Aca. Etfi enim Magnus Bafilius in facris fuis Canonibus eam, quæ fe fua
fponte Deo offert, & virginitatem comple&itur, fi feptimum decimum
ánnum compleverit, in Virginum ordinem referendam effe ftatuit ; fed ta-
men de vidüis & Diaconiffis exemplum fecuti , in di&um tempus, ana-
logia & proportione habita, eos, qui vitam monafticam elegerunt, de-
duximus. In divino enim Apoftolo fcriptum eft, Sexaginta annorum vi-
duam in Ecclefia eligendam : Sacri autem Canones quadraginta annorum
Diaconiffam ordinandam effe ftatuerunt , cùm Dei Ecclefiam Dei gratia
potentiorem ac robuftiorem evafiffe, & ulteriùs procedere vidiffent, fi-
deliumque ad Divinorum mandatorum obfervationem firmitatem ac fta-
tilitatem. Quod quidem cùm nos quoque optimè intellexiffemus,. mo-
dò ftatuimus Tbenedi&ionem gratiæ ei, qui certamina fecundùm Deum
aggreffurus eft, veluti quoddam fignaculum celeriterque imprimentes,
hinc eum ad non diu cun&andum & tergiverfandum inducentes, vel

potiùs etiam ad boni ele&ionem & conftitutionem incitantes.

[ocr errors]

Ntiquam creandi monachi formam edicit
quarta Synodus Toletana. Momachum aut
paterma devotio aut propria profeffio facit: Quid-
quid horum fuerit, alligatum tenebit. Proindè bir
ad mundum revertendi intercludimur aditum, &
ommer ad feculum interdicimus regreffur. Confir-
mant Synodus fexta, & Synodus decima, ad-
dens filium paterna devotione obligandum debe-
re effe decennio minorem, quod decimus ætatis
annus plenum rationis ufum donet, adeòque no-
lit quemquam fine proprio arbitrio cogi ad tan-
tum totius vitae onus. Quod additamentum an
jus novum ftatuat, an antiquum dumtaxàt inno-
vet, non facilè dixerim. Utraque tamen lauda-
ta Synodus corrigit primum Canonem fecundæ
Synodi Toletanæ, mandantis infantes Clerica-
tui aut monafterio à parentibus oblatos, Ubi de-
cimum o&avum ammum aetatis compleverimt , coram
omni Clero & populo examinari de expetendo com-
jugio » & bi*, quibus volumtar propria defiderium
nubemdi perfuaferit, comceffam ab Apoßolo fentem.
tiam mom auferri. Verùm Garzias Loyaza Cano-
nem loqui vult de folis Clericatui oblatis. Quid-
quid fit, eadem olim parentibus ad parvulos fi-
lios feu Clero feu Monachifmo addicendos fuit
poteftas, uti & exemplis & Canonibus poffit
cftendi.
Quaeftio eft, Quis iftorum Canonum Toleta-
norum fit conformis antiquis regulis & moribus
Ecclefiae Romanæ ? Ratio dubitandi defumitur
ex litteris San&i Leonis Papæ ad Rufticum Ar-

[ocr errors]

vbi propria volumtate fufceptum deferi mom potcf?

abfque peccato. Alieno igitur arbitrio impofitum
videtur omninò deferi potuiffe. Et confonat
Aquifgranenfis Abbatum Synodus habita fub
Pontificatu Pafchalis primi. Puerum pater aut
mater tempore oblatiomi* offeramt altari , & peti-
tiomem pro eo coram Jaicis teftibus faciamt, quam
tempore intelligibili puer ipfe confirmat . Refpon-
deo tamen ejufmodi oblationem nullatenùs excu-
ti potuiffe. Etenim Sanéto Bonifacio Franco-
rum Apoftolo roganti, Quòd ß pater vel mater
filium vel filiam imtra fepta momafferii in infantiae am-
mi* fub regulari tradiderimt difciplima , utrùm liceat
eis , poff quam pubertatis impleverimt ammor , egredi
& matrimonio copulari, refpondit Gregorius fe-
cundus : Hoc omninò devitamur , quia mefar eff,
ut oblatir à paremtibus Deo filiis voluptatis fraena la-
xentur. Quod decretum vigefimo fecundo fuo
Canoni ìnferuit Synodus Wormatienfis celebrata
fub Pontificatu Adriani fecundi. Idem in Epi-
ftola ad Lætam de Paula filiola ante partum Deo
promiffa, & in litteris ad Gaudentium de filiola
Pacatula docet San&us Hieronymus, & de fe-
metipfo per matrem etiam ante partum devoto
Theodoretus in vita Macedonii Anachoretae.
Puerum Beato Gregorio in monafterio ad cli-
vum Scauri à parentibus oblatum , dum poftea
ad nuptias tranfit, fuiffe ut apoftatam Divinitùs
punitum fcribit ad Nicolaum fecundum Ponti-
ficem Sanétus Petrus Damiani. Eumdem rigo-
rem, juxta San&i Benedi&i Regulam , perdu-
raffe adhuc temporibus San£ti Bernardi, liquet
ex prima ejus Epiftola, tra&ante oblationem ac
reliquam caufam fratris Roberti,
Nec aliud docuit San&us Leo : De fola adulti
per propriam ele&ionem profeffione rogatus de

i [eadem fola refpondit, ut clarè docet ejufdem

[ocr errors]
[merged small][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

Epiftolae caput proximè fequens . Porrò Aquenfis illa Synodus paternam oblationem majoris dumtaxàt firmitatis gratia, ad occludenda quorumdam adversùs ejufmodi oblationis vinculum frequentia obloquia , voluit à puero ad plenum rationis ufum perduéto ratificari. Notanda funt hæc verba: Tempore oblationi, offerant altari, & petitionem pro eo coram laicis teßibus facia»t . Eft ritus à Sanéto Benedi&o ad majorem folemnitatem ac firmitatem adje&us, cujus etiam in laudata jam Epiftola meminit San&us Bernardus, & quem accuratè defcribit chronicon monafterii Novaliacenfis. Fuiffe oblationi fubßantialem adfirmare apud Gratianum videtur Nicolaus primus Pontifex in litteris ad Epifcopos Germaniae conftitutos in regno Regis Ludovici. Ex addu. &tis item teftimoniis liquet ejufmodi oblationem fieri potuiffe non tantùm per patrem, fed & per matrem , Buravit apud nos Latinos ufque ad Celefti. num tertium Pontificem, de quo antiqua incogniti Au&oris compilatio chronologica: Hic Papa comffituit, ut pueri , cùm vemiremt ad ammo* difcretiemir, id eff, ad quimdecim ammor, ff moluerimt remanere im claufirir , licitè poffmt ire ad feculum , & ad haereditatem fuam. Quod decretum habuit juftiffimas rationes. Ex eifdem eamdem parenrum poteftatem quoad Graecam Ecclefiam ligat & aufert praefens Canon , nullum nifi propria ele&tione volens fieri monachum, id eft , niG poft completum decimum ætatis annum. Ità tamen ut Epifcopus ex caufis poffit & majorem a:tatem exìgere. Statuere fe fatetur adversùs San&um Bafilium , in profeffura virgine requirentem annos quindecim ; verùm imitari fe addit Synodum Chalcedonenfem, fexaginta annos in Diaconiffà ab Apoftolo requifitos contrahentem ad quadragiata : Quod humana infirmitas ad Divina mandata atque confilia adimplenda jam per Dei gratiam evaferit potentior. Quae ratio an ! fubfiftat, eft longae indaginis. Et Bafilius offe- i rendi filii aut filiæ poteftatem in parentibus omnipò agnovit, Reétè Canon vitam monafticam vocat feceffum ex vitae frcpitu ac perturbatiomer. Ità ad Ecclefiam Vercellenfem fcribit San&us Ambrofius Clericorum officia im theatro ac fadio, momacborum inftiauta effe im fpelumca & fecreto. Et Eutyches haerefiarcha ad Ephefinum latrocinium dixit fe vivare in filentio abfque ullo megotio & perturbatione. Et ad San&i Flaviani Patriarchæ ConftantinopoJitani ac ejus Synodi Legatos degere fe im momaffevio tamquam im fepulcbro. « Et apud Sylveftrum Sguropulum in Florentini Concilii Hißoria Marcus Ephefiorum Epifcopus optaffe fe femper ait im antrir fuis dierum tranquilla filentia exigere. Etiam in Epiftola ad Rufticum Archi-Epifcopum Narbonenfem San&us Leo Epifcopatum laborem, monachatum vocat otium atque filentium. Et hinc Sanétus Sophronius Hierofolymæ Patriarcha in litteris ad Sergium Conftantinopolitanum graviffimè lamentatur fe ex incuriofo fiJentio deveniffe in flu&us ac turbas Epifcopa]ium caufarum. Et in litteris ad Severum SchoJafticum Conftantinopolitanum Ferrandus Ec

I clefiae Carthaginenfis Diaconus: Beatum me ex*

fimabo, quamdo pofitur in filentio monaßerii camtavero , CUSTODIAM VIAS MEAS , UT NON DELINQUAM IN LINGUA MEA. San&i Gregorii Magni è monacho Romani Pontificisaflìdua eft querimonia : Vemi in altitudinem mariw , & tempeffar demer£ me. Lamentatur fe omni quietis fuae gaudio per Epifcopatum amiffo, rediiffe ad clamores & tumultus vitae faecularis. Etenim monafteria effe portus, hortos conclufos, paradifos, cœli fcalas, juftorum tabernacula , arcanam ac Djvinam Philofophiam , vitam Angelicam, difciplinam cœlo lapfam , animarum vivaria, affiduè leges in San&is Patribus. Et hinc in Ecclefia nullum faedius monftrum , quam monachus inquietus. Reétè item Canon monafticam profeffionem vocat Bemedi&ionem gratiae, utique adjuturae monaftica certamina. Dura enim ac laboriofa eft vita monaftica , perpetuus pugillatus, militiae

fpecies, martyrio adfinis, ideòque in lege no- L. 3. c. ;.

vella ad Epiphanium Patriarcham Conftantinopolitanum pulchrè Juftinianus Auguftus monachos vocat momafficae Pbilofophiae certatore r. Et quidem Goffredus Abbas Vindocinenfis exiftimavit , aut certè graviter dubitavit eam benediétionem effe confecrationis fpeciem, manus impofi* tionem, Sacramentum ex Apoftolica traditione celebrandum , quod poffit à folo Abbate, non à fimplici monacho imprimi, ac nullo pa&to aut

[ocr errors]

Ivo. Momacbi benediéfio aliam vim mibi babere mom videtur , quam fuper populum $acerdotis oratio. Eam Sanéto Antonio ac aliis antiquis monachis dicit fuiffe ignotam, multiplicatis poftmodùm monachorum gregibus indu&tam ex quadam cautela, tamquam religionis vinculum humanae infirmitati provifum, Ut momafficur ordo, quantò firmiùs im confpe&u Dei & bomimum, & folemmlùr ligaretur , tantò robuffiù* ac devotiùs à momacbir fervaretur : Et qui vellemt ab boc propoßto recedere, teftimomiir pluribus comvimcerentur, & tamquam jurati im Chriffi $acramenta tyromer ad propofitum fuum reverti cogerentur. Et hinc liquet Dionyfium illum, qui nobis monachorum benedi&tiones producit , non effe Areopagitam Apoftoli difcipulum , fed San&o Antonio ac primis ejas difcipulis pofteriorem. Quaeftio eft, Quomodò ea benedi&io vocetur

| $ignaculum monacho imprimendum ? Ex hinc fa

nè Goffredus Vindocinenfis exiftimare potuerit eam effe manus impofitionem , fpe&tantem ad Ecclefiafticae Ordinationis Sacramentum, gratiae impreffivam ex opere operato . Refpondeo in textu Græco non effe vocem xaipor» r« , fed vocem sppxys , quae apud profanos Scriptores paß fim figillum , notam , chara&erem , aut ejus imprefiivum inftrumentum , apud Chriftianos autem paffim fignificat facrofan&tum fignaculum aut chara&erem crucis. Ità ufitatam leges à San&o Juftino Martyre , Cyrillo Hierofolymitano, Gregorio Nazianzeno , Gregorio Nyffeno , Epiphanio, Joanne Chryfoftomo. Et hìnc ad fecundum Chalcedonenfem & quinquagefimum primum Sanéti Bafilii Canonem JoannesZonaTáS

[ocr errors]

* Me ex£ ras & Theodorus Balfamon ajunt Epifcopos , 1 I terum, Diaconum, Subdiaconum, non fphrarii tanta• Presbyteros, Diaconos, Subdiaconos x*/;otorestat, | |gide, fed fola cheirotonia creari, cùm certum S, UT ordinari per manuum impofitionem, Cantores | | fit etiam ipfis in ordinatione impreffum fuiffe AMEA. & Le&ores > •;«;/;sa&tv , chara&tere fignari , | | facrofanétum crucis fignaculum ? Nempe Le&oini Pon- QΣconomos, Chartularios, Paramonarios IIxpx- | | ribus & Cantoribus imprimebatur modo fingutitudinem gxxx**., , fimpliciter promoveri . Et Joannes] | lari, de quo Symeon Theffalonicenfium Archiitatur fe «Citri Epifcopus in Refponfis ad Conftantinum | | Epifcopus in opere de facris Ordinationibus, namiIIo, Cabafilam , exftantibus in quinto libro Juris] | defcribens Ordinationem Leótoris. Poffeä ßgillarcularis. Orientalis, quafdam Ecclefiae dignitates ait olim || tur. Tomdet emim Epifcopus capillor capitis ipfius i conclu- conferri folitas folo Epifcopali codicillo, quaf-| I im formam crucis , Divinum ac tremendum Trinitataberna- dam etiam chara&ere , id eft, impreffo figno || tis nomem fuper eum invocamr. Quid fimile cum am , v1- crucis. Et quidem Joannes Zonaras > tpxy, 3« I l debitis orationibus ac Divini nominis invocam , ani- Le&oribus & Cantoribus imprimi confuetam | [ tionibus ab Abbate aut monafterii Presbytero is Patri- reétè ait fpe&are, nempe ut cæremonialem orna- l | faétum fuit fuper profitentem monachum , atque llS mOn- tum , ad xupato, iw» . At quomodò & ipfe & | | haec eft gratiae benedi&tio, & impreffa fphragis, Theodorus Balfamon ajunt Epifcopum, Presby- t I de qua nofter Canon.

-ffionem

ræ mo

iofa eft

militiae

[ocr errors]

C A N O N XLI.

5 mona•
re r. Et -
xißima•
ediçtio- Os, qui in urbibus vel vicis in claufuris volunt fecedere, & fibi
impofi- ipfis feparatim attendere, priùs quidem in monafterium ingredi
ditione » P q.
, non à oportet, & anachoreticam, hoc eft, ab aliis feparatam ac femotam
ÉÉe vivendi rationem exercere, & fpatio triennii ei, qui manfioni praeeft,
;* in Dei timore parere, & obedientiam in omnibus, ut æquum eft, im-
oratio. plere, & ità hujus vitae eligendæ inftitutum profitentes, & quod eam
jî; ex toto corde fua fponte ample&untur, ab ejus loci Præfule examina-

m1 - - - -
É ri: Deindè fic alio anno extra claufuram fortiter fe gerere, ut fcopus
iae in- eorum evadat manifeftior. Tunc enim plenè ac perfeétè fignificabunt,
;£ quod non inanem gloriam captantes, fed propter ipfum reverâ pul- -
(_r // - - -
; %. - chrum ac honeftum hoc filentium perfequuntur. Poft tanti autem tem-
dare » poris complementum, fi in eodem eligendæ vitæ inftituto permaneant,
£ includi ipfos; & eis non amplius licere, quando voluerint, ex tali man-
t4 - - - - -
n i!- fione egredi, præterquam fi propter communem utilitatem , vel aliam
pro- neceffitatem ad mortem urgéntem, ad id trahantur, & ità cum bene-
;: giétione ejus loci Epifcopi. Qui autem fine his jam di&is caufis ex
- fuis habitaculis exire aggrediuntur , primo quidem vel invitos diéta
s;: claufura coerceri , deindè jejuniis & `aliis affli&ionibus ipfos curare,
ά fcientes quemadmodùm fcriptum eft, quod nemo, qui manum aratro
, ad immifit & retro converfus eft, aptus eft regno cœlorum.
itiae *. -
in
vo- S c H o L I o N. Euftochium San&us Hieronymus . Evagrius Epift. , ..
•af^ .^ Epiphanienfis diftinguit · triplices : ln cellulis c. 15• 16.
jus reclüfis, in fpeluncis aut fecretis terræ latibulis, lr ******
noS .//? effe idem , quod Difcedemte*, | | ac fub dio in fylvis degentes, di&ofque græcè
um. vocarique etiam Heffcbaffay , id eft , | | Bofcor, Latinè Pabulatores, quod fpretis huma-
a m* £L• 5• c, 3. ..._. quiefcentes, advertit in lege novella ad || nis alimentis, terram , more pecudum, depa-
nOy £piphanium Patriarcham Juftinianus Auguftus. | |fceremtur. San&us Petrus Damiani in libro de
2 > Eorum auétorem fuiffe Sanétum Paulum Eremi-| |inftitutis fuae Congregationis. Eremitarum ordo cap. ;.
ad tam, aut etiam San&um Joannem Baptiftam , | | bipartitur eff: Alii cellulas incolumt, alii paffim per
Inn. illuftratorem verò Sanâum Antonium fcribit ad] | eremi deferta gradientes certas aedes habere contem-

- ■nt.

ma*

[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

* umt . Hes Anachoretas , iftos dicit appellari Eremitas, quod eis momem commune fa&um fit fpeciale . Quamvis hujus temporis fratrer fuperbum ducant hoc fibi arrogare vocabulum, fed bumilitatis caufa Pœnitemtes fe potiù* gaudeant appellari. Eorum primitias in laudatos à Hieremia Propheta filios Jonadab refundit, Meritò in commentariis Michææ Prophetæ San&us Hieronymus damnat eos, qui odio bumami generis eligunt vitam folitariam, qualem Timomem fuiffe Atbemi* legimur: Nom quod folitaria vita & Propbetica , quam babuerunt Elia* & Joammer, comdemmamda fit , fed quia caeteror defpiciem ipfe fuperbiat & habitet in faltu vitiorum . Eam in Threnorum commentariis eligendam adferit à folis verè & nom ex parte perfe&is , qui & im eremo fquallorem folitudinis , & im caemobio infirmitates fratrum æquali magnamimitate fuffemtemt . Quae omnia pluribus docet in litteris ad Rufticum monachum, rogantem , Num folus , am cum aliis im monafferio deberet vivcre . Eremi grandia & multa pericula enumerat , ac refpondet: De ludo momafferiorum bujufmodi volumur egredi militer , in vita coenobitica perfeétos , folos deinceps cum folo diabolo fine metu duellaturos . Ità apud Hermiam Zozomenum San£tus Antonius Paulo {implici feparatae vitae non fecit poteftatem , nifi ubi ille ampliùs Praeceptore mom egeret. Hìnc ftatuit Synodus Venetica. Servamdum de monacbir , me ei ad folitaria* ccllula, liceat à congregatione difcedere, miff fortè probati, poff emeritor labores . «Confirmat Synodus Agathenfis, prima Aurelianenfis , Francofordienfis , feptima Toletana , & Caroli Magni Capitulare ad monachos. Legi oportet elegantiffimas de hac re litteras San&i JPetri Damiani ad nefcio quem Abbatem, San&i Ivonis Carnotenfis Epifcopi ad Robertum monachum Bonæ-Spei, ad Bernerium ejus Abbatem, & ad monachos Columbenfes, nec non Stephani Epifcopi Tornacenfis ad Willelmum monachum Bierienfem. Et haec omnia confirmat etiam praeMens Canon, neminem permittens fieri Reclufum aut Anachoretam , nifi qui toto triennio fuerit infignis Caenobita. Porrò Anachoretis non licere reditum ad vitam cænobiticam docet etiam in litteris ad Damianum nepotem San&us Petrus Damiani , in litteris item ad Blancam ex Comitiffa San&timonialem, ac in libro de fuae congregationis inftitutis addit haec verba San&i Romualdi: Tale propemodùm eff im ereme ad momafferium reverti , quale ,ae monafferiali ordine ad faeculam afportari. Cau{am dat in laudata novella lege Juftinianus : Quod Anachoretæ im comtemplatione & perfeäione degunt, à communione ad meliora excepti. Poffe tamen in Abbates eligi, atque ità ad monafterium revocari docet San&tus Ivo in litteris ad Gaufredum Reclufum. Ità ab Angelo è fpelunca evocatum San&um Pachomium teftatur Her

i. 3. c. 13• miasZozomenus. Et hoc volunt haec verba Ca

[ocr errors]

nonis : Propter commumem utilitatem. Meritò item Canon novæ huic vitæ prærequirit annum novae probationis. Reformationis exordio requifitum fuifíe etiam à monachis Cluniacenfibus infinuat in litteris ad Goffredum Abbatem Vindocinenfem Sanétus Ivo, dicens ab eis in monachis è non reformatis monafteriis ad fe venientibus iterari monachalem benedi&ionem, quod nempè & novam probationem atque profeffionem, cui impartiebatur ifta benedi&tio , ab illis exigerent. Porrò ad primum Religionis ingreffum probari eft res antiquiffima. Toto triennio, & quidem in diftin&o habitu, probari mandat San&i Pachomii Regula, data per Angelum , & multorum Patrum encomiis laudata. San&i tamen Antonii propago paffim in ipfo ingreffu & veftiebatur monaftico fchemate, ac unà profitebatur. Quin & plurimi , quos inter & Sanâus Auguftinus, unà cum Baptifmo fufcipiebant profeffum monachatum. Ità fuit ufque ad Juftinianum Auguftum, cujus quinta ad Epiphanium Patriarcham lex novella requirit probationis triennium in vefte & tonfura laicali, ideòque juxta facra* regulas , quas nefcio alias , quàm Pachomianas. Eas ipfe extendere conatur ad omnem Ecclefiam. Hanc legem in litteris ad Italiae ac Illyrici Metropolitas refpicit Gregorius Magnus. Si qui ex militaribus mumeris im monafleriis comverti fèffimamt , juxta mormam regularem debemt im fuo babitu per triennium probari, & tumc momacbicum babitum Deo au&ore fufcipere . Adversùs Mauritium Auguflum, qui folos pleno fuo tempore perfun&tos, aut pro culpa expulfos milites edixerat poffe fieri monachos, dudùm lu&tatus fuit fan&iffimusPontifex , tandemque illum ab iniqua lege dimovit» eo tamen ftipulato pa&o , ut circa ipfos fervaretur jam di&ta juftiniani lex, iftudque paétum omnibus fui Patriarchatus Metropolitis per laudatas litteras promulgat. * Eamdem legem quoad fervos monachari volentes recepit in fua Synodo Romana. Nequaquam quoad homines liberos. Quod enim Barbatianus, monafterii Neapolitani Abbas, nefcio quem Mauritium, fecularem bominem, & mom amtè probatum, per ea tempora tonfurarit, liquet ex laudati Pontificis Epiftola ad Fortunatum Epifcopum ejufdem civitatis. Verùm Mauritius ille, ablatis fecum aliis momachir , fuga de eodem monafierio difcedem , Barbatiani feftinationem monßravit fuiffe praecipitem ac temerariam , peperitque hunc Canonem Gregorianum ad eumdem Epifcopum: Monafferiis omnibus Fraternita* vefira diffri&iùs imterdicat, ut eos , quor ad convertendum fufceperimt, priufquam biemmium in converfatione compleamt, mullo modo audeant tonfurare. Ex quo vides Juftiniani de rebus Ecclefiafticis leges hovellas à Romana Ecclefia non fuiffe cura*

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[merged small][ocr errors]
[merged small][ocr errors]

Os , qui dicuntur Eremitæ , qui quidem nigris veftibus induti & capite comati urbes obeunt , & cum viris fæcularibus ac mulieribus verfantur , & propriæ profeffioni faciunt injuriam , ftatuimus, fi elegerint quidem tonfis comis reliquorum monachorum ami&um , ' fufcipere , eos in monafterio conftitui , & inter fratres referri. Quod fi hoc non elegerint , ex urbibus expelli , & folitudines habitare ,'ex quibus fibi etiam denominationes confinxere.

[ocr errors]

Dversùm ejufmodi Eremitas fcribit etiam in litteris ad Heliodorum monachum San&tus Hieronymus . Interpretare vocabulum momachi, Hoc eff, momem tuum: Quid facis in turba, qui folur es ? Et in litteris ad Rufticum monachum. mibi oppidum carcer eff, & folitudo Paradifur. 2uid defderamus urbium frequentiam , qui de fm. gularitate cemfemur ? Et de San&o Joanne Chryfoftomo fcribit Hermias Zozomenus. Eo; , qui in monafferiis fuir modeffè comquiefceremt , atque ità pbilofopharentur, magnificè Joammer laudabat, atqtie ut â memime læderemtur, baberemtque neceffaria, folicitè procurabat ; at ß quando foras egrederemtur , ac per urbem confpiceremtur, tum eor , quafi Philofopbiam fuam dedecore affcerent, comvitii, profcimaebat , & ad fua propellebat. Hujufmodi monachorum dux Ifaacius optimum patrem, tamquam faevum , iracundum, arrogantem, brutalem ubique traduxit, & calumniofiffimè in Synodo ad Quercum accufavit. Quare meritò Epifcopi ab Ephefina Synodo ad Principem Theodofium Legati in fuis ad eamdcm Synodum Relationibus laudant Dalmatium Archimandritam, qui per ammor oé?ogimta reclufus extra momaf?erii fepta mumquam pedem extulerat. Legenda eft elegans Epiftola San&ti Petri Damiani ad Teuzoném moiiachum Florentinum. Porrò nigræ veftes funt antiquus omnium monachorum atque monacharum color, de quo Sulpitius Severus in Dialogis, agens de Sanéto Martino monacho & monachoruiiì in Galliis primo au£tore: Martimum im vefie bifpida, migro & pendulo pallio circumteéfum videmt. Et in litteris ad Ecdiciam Sandus Auguftinus difertè fcribit veJfe* nigellar effe monache indumentum. Hinc de Blefilla monafticen adgreffa ait San&us Hieronymus: Pulla tumica, cùm bami jacuerit, minùs fordtdatur: Et de Sanéta Afella : Tumicam furviorem induta fe repente Domino confecravit. Et adversùs Jovinianum monachum Apoftatam , jam in Clero luxuriantem : Tumica pexa , & migra fubucula vefiebaris, munc lineis & ferici, vefiibu5 ornatu, imcedi*. Et ad Nepotianum Clericum Ecclefiæ Aquilejenfis: Vefer pullas æquè devita ac candicbriff. Lupi Oper. Tom. III,

/ da*. Quod nigrum pallium, uti ad Euftochium fcribit, effet folorum monachorum. Caufam dat in litteris ad Marcum Presbyterum Celedenfem:

Quod monachi veftis fit tumica pemitemtir. Etiam £? ;.

San&um Fulgentium monachum nigro ufum fuiffe pallio fcribit in ejus vita Au&or incognitus, at probatiffimus. Eodem femper ufa eft , licèt Regula permittat omnem nativum lanæ colorem, facra propago San&i Benedi&ti. Et hinc de omnibus generaliter Franciæ monachis ftatuit Gualo Cardinalis, Legatus Pafchalis fecundi Pontificis: Momacbi cappir mom migrir de caetero mom utantur. Nempe omnibus per fuam monarchiam monachis San&i Benedi&ti Regulam & veftem impofuerat Carolus Magnus. Ad annum tamen Domini, quo Pontifex creatus eft Pafchalis fecundus, millefimum no• nagefimum nonum fcribit in Mariani Scoti appendice Abbas Dodechinus. Hij temporibu r exorta eff fe&a momachorum, qui mom migris , fed grifei* imduumtur veflimemti* , cujuj au&or exftitit quidam Adam , ut dicumt. Succefferunt & alii , de quibus in Sigeberti Gemblacenfis appendice Rcbertus Abbas Montenfis. Erat circa haec tempora , pulchra & decora facies Ecclefiae , diverforum Ordi

[merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small]
[ocr errors][ocr errors]
« VorigeDoorgaan »