Pagina-afbeeldingen
PDF
[ocr errors][merged small][ocr errors]

Patrum traditione , & definitiomem Divimam Cbalce- ! donemfem. Graviffimè errat Macarius Antiochenus unam Domini voluntatem & operationem definitam à quinque prioribus Synodis : Errant Sergius & Cyrus nihil de ipfa ab illis definitum. 3Re&è enim Sanétus Maximus. Synodi mom folùm matura r, fed etiam timiuftjufque naturæ proprietaver mobi* , ut comfteremur , fimciverumt: Et mom folùm Deum perfe&um eumdem & homincm perfè&fum , fed & perfe&ionis motiomer , id eff, eumdem & timum dicemter adfpe&7abj'em & inadfpe&abilem , mortalem & immortalem , potuiffe tcrrumpi & mom potuiffè, tangi & mon tangi, creatum & uon creatum , & ad camdem normam piae femtentiae dita , etiam *vo/untate , umiur & ejufdem piè tradiderunt . Non folùm per determimatum mumerum duarum, fed etiam per pronomen, ALIAM, & per proportionem dicemdo, DIVINAM ET HUMANAM . Nom enim amico modo maturam mumeri metimur. Quinta verò $ynodur, cùm decrevit ipffr verbir , ut ample&eremur omnia fcripta $an&7orum Athanaffi, & JBafilii , & Gregorii, & aliorum egregiorum Do&o*um , dm quorum fcripti fumt duæ vo/untater , duar vo/uwtates tradidit. Quod ipfum de Chalcedonenfi præfertim Syrodo aßiduè inculcant in Romana Martini primi Synodo ipfe ante omnes Pontifex , Maximus Aquilejenfis , Deusdedit Calaritanus, Maurus Caefenas, ác Viétor Epifcopus carthaginenfis. Chalcedonenfis namque Syrodus definit duas plenas ac perfeétas, quibus & VPatri & nobis fit confubflantialis , & per omnia dempto peccato fimilis, effe in Domino naturas : ' 3Re&lè autem in Edi&o hujus Synodi confirmato. *io fcribit Conflantinus Auguftus de Anima à 1Domino adfumpta. Animam dicimur in ommj5ur fòlidam & perfe&7/tm , rui im mihi/o deerat ítimama perfe&io. Hummae autem pcrfi&ioni, imdicium menr eff , per quam & vo/umnur , & cogitam;ur , & ab irvationabilibur amimantibu r fecermimtur. Nibi/ quippe fme mente voluntarium : omne autem voluntarium fmtclle&itale cf. Ubi igitur mem r eff, ibi modi, omnibur & volumt.tr. $i itaque perfeéur homo ft&u , cf. falvator, im pcrfe&ione pcrm.tmemr Deitatir , meque amem r , meque invo/untarius exffitit. Igitur bi , qui bumamae Domimj amimae exffinguere vo/untatem , ~quæ fécumdüm maturam eff, pertentant , amemtem eam , ut verè dementes , ad/gnant. Quis enim animam omni rationali motu orbam & alteri principio merè paffivè fubje&tam dicat plenam ac perfeétam ; quis ejus caufa dicat Dominum nobis fimilem per omnia, dempto peccato ? £adem Chalcedonenfis Synodus aliud non definivit, nifi dogmaticam San&i Leonis Epifto1am, dicens totius orthodoxiæ columnam & firmamentum. Ea verò habet haec verba. Agit utraque forma cum alteriur communione quod proprium eff , verbo fcilicet opcramte quod verbi eff , & carne exequente quod carmis eff. Quæ adeò clara funt, ut etiam Cyrus Alexandrinus Epifcopus per Sergium Conftantinopolitanum ab eorum re&o fen. fu ægrè potuerit feduci. Addit Epiftola. Salva proprietate utriufque fubffamtiae, fufçepta eff à Majeftate bumilitas. In integra vcri homimir perfe&aque matura verur matur eff Deus , totur im fuir, totur in moffri*. Nofira autem dicimur, quæ im mobi;

ab imitio creator comdidit , & quae reparanda fufce. pit. Temet fine defe&u proprietatem fuam utraque matura. At verò inter naturarum proprietates effe etiam naturales voluntates & operationes difertè adfirmat fermo acclamatorius. Neque enim creator otiofam folummodò fubftantiam , fed & voluntatem ac operationem in nobis condidit, ideòque fine illis nequit Dominus effe totus in fuis, totus in noftris, Reétè addit Conftantinus Auguftus: Quae fecundùm maturam eff, Et Leo Pontifex: Quae in nobis ab imitio Creator condidit. Et Theophanius Abbas ad Bajas. Habuit bumamam volumtatem Dominu* moffer Jefus Cbrifur , & impeccabilem: Nam & ego dico mom habuiffe ex fùperfatione diabolica volumtatem carmalem aut peccabiles cogitatiomes , abfit; fed maturalem voluntatem , quam ipfe Deus creamr Adam ei indidit. Per humanam impeccabilem voluntatem intelligit non eam , quae deficere non poffit , fed omnem à peccato aut peccati contagio immunem , oppofitam voluntati carnali &c peccabilibus cogitationibus , id eft, di&ta immunditia infe&is . Hinc pergit San&us Leo : Mam il/a , quæ deceptor intulit , & bomo deceptus admifft , mullum babuere in Salvatore veßigium . Quae funt peccatum, aut lex peccati. Hinc iterùm Leo. Nec quia communionem bumamarum fubjit infirmitatum, ideò moffrorum fuit particeps deliάorum. Affumpfit formam fervi fine forde peccati. Et in fermonibus de Dominica paffione. Ommer infirmitater moffrar , quae vemiumt de peccato , abfque peccati communione fufcepit, ut & famis , & fiir , & fommi , & laffitudimis , maeroris ac fletur affeéfionibus mom careret , dolores feviffmo , ufque ad morti r extrema pateretur . Et in alio fermone. Infirmitatum noßrarum fufcepit veritatem, & excepta commumtome peccati mibil à fe bumamae imfirmitatis exclufft , ut & fua mobir imfereret , & im fe mofira curaret. Et in fermonibus de Dominica Refurre£tione . Infirmitar atque mortalitas , quæ mom peccatum eramt , fed paema peccati, à Redemptore mumdi fufcepta funt ad fupplicium , ut impenderemtur ad pretium . Quocircà Dominus adfumpfit quafJam etiam poenales , à peccato infli&tas , ab omni tamen illius communione mundas , voluntates & cogitationes , quibus effet , non caro aut fimilitudo peccati, fed fimilitudo carnis peccati. At quaeftio eft, Quodnam fit illud contagium, feu communio peccati, à quo mundæ funt noftræ voluntates & cogitationes per Dominum adfumptae ? Refpondet San&us Leo in Epiftola ad Ju1ianum Epifcopum Coenfem. Amima Domini mibi! carmis fuae babebat adverfum , mcc difcordia defîderiorum gignebat compugnamtiam volumtatum . Semfus corporei vigebamt fine lege peccati, & veritas affe&iomum fub moderamine Deitatis & meatis mec temtabatur illecebrir , nec cedebat injuriir. Peccati itaque communio eft humanarum in parte inferiori affeétionum adversùs dominam mentem rebellio , quà invitam ac repugnantem & tentant illecebris & fubdunt injuriis. Reddidit nobis Deus inobedientiam pro inobedientia. Quid enim juftiùs, quàm ut Deo rebellis humana voluntas patiatur rebellionem fubditarum affé

[ocr errors]
[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]

&ionum, immò & fuá ipfius? Ut in femetipfam lacerata eamdem rem & velit & nolit, & non poßit feipfam colligens plenè velle aut plenè nol!e, fed mifera cogatur exclamare: Habeo au&ovcm Dcum, quis im me femimavit hoc bellum ? Ea rebellio eß lex peccati, ipfumque in hominibus ex äqua & Spiritu fàn&to necdum regeneratis originale peccatum, in regeneratis verò illius cadaver, fætidum & contagiofum , fola noviffima beatæ Refurre&ionis generatione fepeliendum. Haec funt illa, quae à deceptore illata , & ab homine decepto admiffa nullum in Salvatore habuere veftigium. Objici pofïunt variæ & Evangeliftarum de Domino, & Domini de femetipfo voces. . Capit teaere, & pavere , & maffu* effe. Fa&us in Agonia fudavit fanguinem præ mentis anguftia , eguitque Angelo confortante. Ejus vox eft : triffi, eff anima mea ufque ad mortem. Pater, ß fieri poteff, tranfeat à me calix iffe , verumtamen non ßcut ego volo, fed fkut tu. Deus , Deus; pmeur, quare me dere/iqujfi ? Haec verba oftendunt aliud adfumptum hominem, aliud Deum Patrem, adeòque & Deum Verbum de paffionis calice vρ-, luifíe : Dei enim Patris & Dei Verbi eft eadem voluntas, atque ità Chrifti Domini voluntates in invicem omninò pugnarunt. Eaque eft mens variorum Patrum. Etenim, tefte apud Facun

dum Hermianenfem Epifcopum Theophilo Pa

triarcha Alexandrino , Sanétus Joannes Chryfoftomus publicè in Ecclefia dixit , Quod Chriffus Calicis tranfitum oram * nom fuerit exauditur , quia non rc&è oravit. Et in quarta oratione contra Arianos fcribit Sanétus Athanafius: Perturbari

carmis proprium eff, poteftatem babere ponendi &

/unemdi, quando vult , amimam fuam non eft boc Jjomimi, proprium, fed verbi virtutis. Et Domini

, Verbum, Tramfeat à me calix iffe , exponit in

libro de humana natura à Verbo fufcepta. Duar volumtate ; bic oflendit : Humamam quidem , quae carmij eß, aliam verò, quæ Deitatis. Et bumama quidem propter infirmitatem carnis recufat paffonem,' Divinitas ejus prompta eff. Et Sanétus Leo jn litteris ad Juvenalem Hierofolymæ Epifcopum affirmat in Domino fuiffè formidinis pavorem. Et San&us Ambrofius, in commentariis Sanéti Lucæ Evangeliftae. Minùs contulerat mibi Domimut , miff meum fufcepiffet affeéfum : Sufcepit triffitiam meam , ut mibi fuam lætitiam largiretur. At verò turbari, pavere, non re&è orare, carmis infirmitas, aliaque id genus omninò important ne«ceßarios ac rebelles animi motus: quos Philofophi gentiles re&è dixerunt falum mentis & turbellas cogitationum. Et hinc adversùs Sanétum Maximum difputans Pyrrhus dixit timorem nobis naturaliter feu neceffariò ineffe, fubjacere reprehenfioni & peccato, ideòque in Domino non potuifTe effe. Addit ità omninò dogmatizari à nobis, qui tradimus in Domino voluntates naturales: Voluntas enim naturalis eft omninò idem, quod affe&io neceffària ac rebellis. Vocem, Naturalis voluntar, ait effe fcandalofam ac piarum aurium offenfivam. Refpondet San&us Maximus. Eff timor ex patura, & præter maturam. Ex. matura quidem

timor eff vis ipfum maturae ad tuendum per contraáionem , præter maturam verò timor contraâio præter rationem. Timorem igitur praeter maturam Domimur, utpotè ex cogitatiomum proditione profe&um , pemitùs mom admifit, timorem verò ex natura » utpotè imaicem facultatis imditae maturae ad tuendum fe , volem* propter mor, tamquam bonur, admifit. Nom enim im Domino, ficut in mobi*, ea, quæ maturae imfumt, voluntati amtecedunt , fed ßcut cùm verè efuriebat & ftiebat, fic cùm timuit verè, non fcut mor , fed fupra mor timuit. Timore, non rebelli & necefîàrio, fed obedienti, per voluntatem, liberam & plenam dominam, imperato. Eadem eft mens Sanéti Leonis in fermonibus de Dominica Paflione, vocem Domini, Tranfeat à me calix iffe, verumtamem mom fcut £go volo , fed ficut tu, exponentis. Prima petitio infirmitatis eff, fecumda virtutis : Illud optavit ex nojîro, boc elegit ex proprio. Nec enim æquali, Patri Filiur omnia effe Deo poffibiliat nefçiebat , aut ad fufcipiendam crucem fme fua im humc mundum defcenderat voluntate, ut hanc diverfarum affeâionum comptgmamtiam perturbata quodammodò ratiome pateretur. Sed ut fufcipiemtir , fufceptaeque maturae effet manifeffa diffiméfio , quod erat bomimir, Divinam defíderavit potentiam , quod erat Dei, ad caufam refpexit humamam. $uperiori volumtati volum. tas ceffit inferior. Quia nempe vigebamt femfur corporei fine lege peccati, & veritas affè&ionum fub moderanmine non tantùm Deitatir , fed & memtir , mec temtabatur illecebrir , mec cedebat injuriir. Et Templo corporis ejus mulla vir, miff ipfe permitteret , potuif. fet inferri. Et in Romana fua Synodo Martinus primus elegantifììmè oftendit in Domino fuiffè maeftitiam, formidinem, perturbationem , aliaf

ptae carnis paffiones, mom ut obtimeremt , ßcut im mobi* , fed ut motae defirueremtur per imhabitamtis verbi virtutem , tramfmutata im meliùr matura. Et non fola fufceptrix Dei Verbi Divinitas , fed & ipfa fufcepta humanitas habuit banc mifericordem materiam , ut per boc, quod paffiomer permiß in fe fpontè moveri , bar robufiùs deffrueret , & moffram de bis liberaret maturam, quae mom aliter poffet liberari , mif de hir per paffiomem carmir fpontè fufceptis pro mobir experiretur. Eam effe dicit do&rimam vemerabilium Patrum . Et Synodus noftra in decreto de fide praedicae duar naturaler voluntates , mom contrariar , abfit , juxta quod impii afferuerunt & nobis impofuerunt. haeretici, fed fequentem ejus bumamam volumtatem , & mom reffentem vel reluéfamtem, fed potiùs & fubjeéfam Divinae ejus atque ommipotemti voluntati. Omninò igitur Dominus habuit eafdem nobifcum inferioris appetitus affe&iones. Rationem dat Tertullianus in libro de fuga in perfecutione. Profeffus & ipfe eff amimam amxiam ufque ad mortem , & carmem infirmam, ut tibi offemderet in fe utramque fubftantiam bumamam fuiffe ex proprietate anxietatir amimae , & imbecillitatis carmis, me aliam , ut quidam mumc induxerunt, utique cunéti duplicis Divinitatis fabulones , aut amimam aut carmem Cbriffi interpretarerir. Eamque rationem adprobant Patres

1 omnes, Latini & Græci . Habuit , inquam,

Do

[ocr errors][merged small][ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

Dominus affe&iones eafdem quoad fubftantiam, non quoad modum. Mentis enim defpoticum in eas dominium nos peccato amifimus, pleniffimè autem illud habuit innoxius à peccato omni Dominus, atque ità in illo caro quidem aliud, quam fpiritus, non tamen concupivit adversùs fpiritum, quia obediens & non nifi juffa concupivit: Ubi verò eft unius, licèt aliud volentis, plena obedientia & fubjeétio, nulla eft affe&ionum aut voluntatum pugna aut rebellio, Nec obfunt rationes adduétæ in contrarium. A tanta enim blafphemia innocentiffimus fuit San&us Joannes Chryfoftomus: A Theophilo Epifcopo & Ifaacio monacho paffum calumnias 1. g. e. 3. in Synodo ad Quercum, teftantur Facundus L. 59. Hermianenfis & Photius in Bibliotheca. San&ti Athanafii di&um eft aequivocum, à Theodoro Mopfueftienfi pofteà adfumptum in fenfum pra

[ocr errors]

& quinta Synodo juftiffimè damnatum. Eum ;,.„„,. damnarunt, quod Dominum in paffione dixi£ 1.3. c. §. fet formidaffe & fuiffe turbatum. Horremur , inquiunt, folam memoriam blafpbemiarum ejut , & Ideo fupplicamur, ut mobi* Mt propitiur, quod omniim lingua talia fuffimemur, afferemter trepidare impaffione eum poffe , qui fuir famulir, qui pro ejur •nomine Martyrium fufceperunt , talem domavit gratiam, ut cum gaudio, & promptitudine, & alacrjtate paffiones adirent. Damnavit quinta Synodus €olI.4- & hunc Theodori articulum : Et im magna trepidatiome per tempus paffomir coxffitutus Dominus apparitione Angeli indiget comfortamtir eum ad patien. . tiam & tolerantiam immimemtium malorum. Euml-3. Pial- dem acerrimèinfeâatur Leontius monachus Byzantinus, Lapfi hìc etiam funt Armenii , de quibus Sanétus Nicon monachus in fragmento, exftante in tertio tomo Bibliothecae Sanétorum Patrum, de peffimorum Armeniorum peffima religione. E facris Evangeliis abßulerumt vocem , quae dicit : ET FACTUS EST SUDOR EJUS , SICUT GUTTÆ SANGUINIS DECURRENTIS IN TERRAM. Hoc effe, £mbecillitatis exiftimant , non Divimæ majeßatir.! Etenim Dominus Angeli confortantis folatio, aut auxilio non eguit, fed minifterio ufus fuiti ad noftram in tali articulo fpem atque inftru&ionem. Et formidavit & turbatus fuit, verùm non! quomodò Theodorus , fed quomodò San&us Joannes Evangelifta dixit : Turbavit femetipfum . Appetitum inferiorem turbavit Domina mens, nullam ipfa paffà turbationem. Et hinc San&o Cyrillo Alexandrino & Ephefino Concilio adhærentes orthodoxi, adversùm quos devius adhuc Theodoretus fcripfiflè memoratur à Photio in l. 46. Bibliotheca, pulchrè dixerunt: Paffus ßne paffione. Et Paffur eff , uti voluit. Ejus namque formido, maeftitia, & aliae id genus affeétiones fuerunt, non neceffàriae paffiones, fed liberrimæ aétiones. Quo fenfu locutus eft & San&us Athanafius, de quo praefensSynodus in fidei decreto. Oportebat carmis voluntatem moveri, fubjici verò ge Divinæ , juxta fapientiffimum Atbama.

* Hinc oritur alia quaeftio, An diâae doloris & timoris immaculatae affe&iones fuerint in folo

appetitu inferiori, ac nullatenùs in ipfa Domini mente ? Refpondeo fuiffe in fola parte inferiori. Hinc & noftra Synodus & Patres omnes affi- §* * duè vocant volumtates carnis , ac fingulariter in C. 7, fermonibus de Dominica Paffione San&us Leo trepidationem carmis. Addit in adfumpto homine alium fuiffè affeétum, quem ad humanae formidinis excufàtionem Deus Verbum recepit, alium quem ex æterno placito Patris pro mundi reconciliatione præelegit. Et in litteris ad Julianum Coenfem Epifcopum fcribit humanas affeétiones, utique formidinem & maeftitiam, quarum veritatem in Domino profitemur, fuiffe eas, quae erat fub moderamine non tantummodò fufceptricis Deitatis, fed & adfumptæ mentis. Et San£tus Hieronymus in commentariis fuper Evangelium San&i Matthaei. Erubefcant, qui putant Sálvato- °P' ** rem in ipfa domina mente timuiffe mortem & paffomi, pavore dixiffe, PATER, SI FIERI POTEST, TRANSEAT A ME CALIX ISTE. Hìnc infrà docet Dominum fuiffe verè contriftatum , Apollinariftas, qui garriebant ab illo adfumptam animam irrationalem , durè arguens, & pergit . Domimur, ut veritatem probaret adf fumpti bomimir, verè quidem contriffatur eff, fed me paffio im amima illius domimaretur, per propaffiomem cœpit comtrifari. At verò propaffiones effe Gap; 3. folius partis inferioris motus docet lucidè in eiß Epift. 9, dem commentariis , & in Epiftola ad Salvinam. Et trium Capitulorum damnatores meritò horruerunt Theodorum Mopfueftienfem, quod Domini , fuis martyribus dantis vires cum gaudio moriendi, non carnem folummodò , fed & mentem diceret in paffione turbatam formidaffe. Huic item principio innititur haec emendatio Leporii Presbyteri Gallicani. Ne quid infí

[ocr errors]

Ipiemtiae deeffet meae , arbitrabar Domtmum im cruce

clamoris emifife fermomem , DEUIS , DEUS MEUS, QUARE ME DERELIQUISTI? „Quod perfe&a bomimis patiemtia , mimimè adjuvante Deitate, im tantis doloribur probaretur. Corrigit fe, non de perfeéta adfumptae mentis patientia, fed de ejufmodi patientia citra Divinum auxilium per folas naturae vires exerta, quod eft nequißimè Pelagianum. Affumptæ itaque mentis voluntas immobili Divinitatis voluntati immobilis adhaefit, & temporibus & locis invariata, nullam patiens volubilitatem affe&uum aut cogitationum. De ifta Domini voce, Deur, Deus meus , quare me dereliquiffi, faediùs errarunt Neftorii in Hifpania præcurfores Pelagiani , dicentes: Deus receffìt ab eo. Eifque Vitalis & Tonantius, Epifcopi orthodoxi, confenfere. Quem errorem acriter, & meritò, expugnat datis ad eos litteris Capreolus Archi-Epifcopus Carthaginenfis, nec non San&us Leo in decimo feptimo fermone de Dominica paffione. Vocem eleganter exponit Tertullianus in libro adversùs Praxeam.' Nom reliquit Pater Filium, in cu- Cap. 3o. jur manibur Filius $piritum fuumpofuit , & ßatim •bjit. Ita relinqui à Patre mori fuit Filio. Tunc Filium Pater dereliquit, cùm adimplevit praedi&ionem Efaiae Prophetæ: Eum tradidit pro delì&i* moffrir. Et Apoftoli prædicationem: Proprio Filio mom pepercit. Derelinqui à Patre fuit hanc QI2\^

[ocr errors]

orationem , Tranfeat à me calix iffe , non exaudiri, non erui , mom defendi , fed faevientium mamibur permitti , boc eff , $alvatorem mundi fieri, & ommium Redemptorem , mom per miferiam , fed per mifcricordiam , mom amiffione auxilii, fed defimitione moriendi. Quare mom tamtummodò Pater Filium , fed & Filius dereliquit femetipfum , mom trepida difceffione, fed voluntaria ceffiome. Ità exponunt San&us Leo in fermonibus de Dominica paßione, Leporius in libello emendationis , & latißimè San&us Auguftinus in Epiftola ad Honoratum cathecumenum. Nimiùm defperata eft blafphemia Joannis Calvini, blaterantis Dominum in verbis iftis defperaffe. Ne mireris , inquit San&us Hieronymus, verborum bumilitatem, juerimoniam dereliäi , cùm formam fervi fciens fcamdalum crucis videar. Sunt verba doloris permiffi in appetitu inferiori. Reftat au&toritas San&i Dionyfii Areopagitae , Chrifto Domino adfcribentis operationem novam, Theandricam, feu Dei -virilem , de qua, uti in Romana fua Syaodo teftatur Sanétus Poncifex Martinus primus, primi digladiari cœperunt Themiftius , Dux Agnoetarum , à Themi£io Philofopho , Ariftotelis commentatore & Metaphrafte, qui fub Valentis Imperio floruit, Jongè diverfus , ac ejus adverfarius Collutus , Clericus Ecclefiae Alexandrinae . Ambo Eutychiani convenerunt effe unam in Domino & naturam & operationem, eamque Themiftius dicj voluit Dei- virilem, Colluthi verò fenfum audiamus à laudato Pontifice Martino. Collutur vecufavit afferere DEI-VIRILEM OPERATIO. NEM, quod talis vox duas ßgnificat operatiomer, Divinam & humamam, non umam tantummodò fecundùm Tbemiffii deliramentum. Et ideò collutus pamtim Deo decibilem , in hoc fibi confentiems , & „o„ DEI-VIRILEM operationem , licèt imconvemiem, erat veritati, afferebat , utpotè umam , mom dua, profeffur. Omnis eorum de re convenientium iis erat de voce, Dei-virilir, quam Themißius, Dionyfio Apoftoli Pauli difcipulo nolens adverfari , dogmati fuo aptam , Collutus ineptam dixit, atque ideò truncare non erubuit Diönyfii textum , cujus hic tenor : Dominus etiam fecundùm Deum nom Divina operatu! eff , meque bümana fecumdùm hominem, fed Deo homine faào novam quamdam DEI-VIRILEM operationem aobi, offendit. Vocem , Dei- virilem , Collutus expunxit. Apud Monothelitas prævaluit Themi*^ii opinio, uti liquet ex huc ufque di&is , ideòque Cyrus Patriarcha Alexandrinus feptimo inife cum Theodofianis concordiae Capitulo vocem inferuit, ufus tamen Colluti & omnium haerevicorum folenni privilegio : ' Nam Dionyfii textum & ipfe alteravit, pro voce , Novam , fü{{ituens vocem , unam. Ità adversùs Colluti calumniam duxit praefcribendum. Martinus Pontifex adversùs San&ti Dionyfii ' auâoritatem uti potuiffet ea praefcriptione , qua 'adversùm Severianos Epifcopos , eandem pro unica in Domino natura adducentes, in Colla{ione Conftantinopolitana ufus fuit Hypatius * Archi-Epifcopus Ephefiorum. Illa teftimonia, quæ vos Dionyfi Areopagitæ dicitis , undè poteftis

[ocr errors]

offendere vera effe , fcut fufpicamimi ? Si emim ejus erant , mom potuiffent latere Beatum Cyrillum. Quid autem de Beato Cyrillo dico ? Quamdo & Beatus Atbamafur , fi pro certo fciffet ejus fuiffe , ante ommia im Aicaemo Comcilio de comfubffamtiali Trimitate eadem tefiimomia protuliffet adversùs Arii diverfe fubffamtiae blafpbemiar. Si autem mullus ex amtiquit recordatus eft ea , undè mumc poteftis offendere , quia illius funt , mefcio. Haec eft omninò prima apud Ecclefias de Dionyfii Areopagitae fcriptis memoria, è latebris eruta ab Eutychianiftis ad probandam in Domino Jefu Chrifto unicam naturam, Et eorum quædam videntur illis favere. Hinc non folus Hypatius, fed cun&ti penitùs orthodoxi opera illa in exordio habuere fufpe&ta. Legitima fint, an fpuria, longa eft quaeftio, nec hujus loci . Eorum materia quarti faeculi exordium , ftylus pompaticus non hominem Atticum, fed Afiaticum manifeftè olet & fapit. Quidquid fit, ea difcutere cœpit mota Severianis clamoribus Ecclefia , reperit do&tiffima & nihil ineffe diffonum à re&to dogmate, atque ità illis , diffimulata natalium & parentis quaeftione , cœpit & ipfa uti, hunc vocans, non Parifienfem Epifcopum, fed Athenienfem. Sergius in Martini primi Romana Synodo Tempfanenfis Epifcopus vocat Opera cujufdam Dionyfii Epifcopi Athenienfis. Aft verò ad Sergium Conftantinopolitanum Epifcopum fcribit San&tus Sophronius Patriarcha Hierofolymitanus in litteris per praefentem Synodum comprobatis . Ommes Domini voce, & operationes credimur. Licèt quaedam earum fimt Deo decibiles , quaedam verò ita rurrùr humanae , quaedam verò medium quemdam ordimem obtimemt , tamquam babenter im boc ipfo quid Deo dignum & bumanum. Hujus verò afferimur effe virtutis etiam illam , quæ dicitur commumis & DEI- VIRILIS operatio , mom umam exiffemtem, fed diverfi generis ac differentem, quam ex Areopago à Paulo egregio divimitùs captus , Deo vocatus afferuit Diomyfus , utpotè Deo decibile im boc ipfo & bumanum habentem, perque alacrem & compofitam

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][ocr errors]
[ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

An operatio Dei-virili*, licèt reverà duplex, poffit dici una compofita , quomodô quidam duplicem Domini naturam dixere unam compofitam? Videtur Pyrrhus non malè dixiffè hanc quaeftionem effe folius nominis, adeòque contemnendam, quod, tefte Gregorio Nazianzeno in litteris ad Cledonium, non in vocibus, fed in rebus folis veritas Chriftiana confiftat. Parum eft , quibus vocibus exprimatur. Refpondeo tamen dici non poffe. Omnis quippè Domini compofitio eft in fola Hypoftafi, nequaquam in natura aut operatione, uti fuprà diximus ex San&o Joanne Damafceno, &: Facundo Hermianenfi. Et ille Acephalorum feu Semi-Eutychianorum claffis, quae duas integras ac inconfufas in Domino fatebatur naturas , unitas tamen in unam compofitam, manferunt omninò Eutychianiftae , di&i Monophyfitae. Rationem dedit Facundus , quod naturæ illae ad invicem naturaliter tamquam partes non ordinentur: Qui ordo nec inter operationes reperitur. Qui hodie naturalem hujufmodi ordinem fpernunt, & animam rationalem, omnemque aliam fubftantialem formam exiftimant &c ad partis & ad totius rationem effe indifferentem, & hanc aut illam fortem illis à mero Domini Creatoris arbitrio provenire, fædè ac miferè hallucinantur. Dicunt de Monophyfitis, quod San&us Profperà Collatore dici doluit de Pelagianis. In eum ßatum deducere Ecclefiae caufam moliumtur, ut dum mofros affirmant mom veraciter pro gratia locutor, imimicor gratiae perfuadeamt injuflè damnator. Ex falfis aut certè caducis principiis dicunt damnatos Monophyfitas. Addit Facundus ejufmodi Philofophiam penitùs olere Origenem, qui animas noftras dixit priùs fuiffè totales mentes, & à vindice Deo tranfire juffas in animas feu partes. Neque haec eft quaeftio de folo nomine. Et in Ecclefia effe debet non folummodò re&um dogma, fed & verbum fanum atque irreprehenfibile, ne & nos Chriftum Dominum jam in cœlis regnantem, quod in libris ad Regem Trafimundum monet feriò San&us Fulgentius, perverfae locutionis lancea percutiamus. Addit in litteris ad Conftantinum Auguftum San&us Agatho Pontifex. Ex diverfir , quos adduxerat, probabilibur Patribus fidei veritas claruit , hcèt exiguit tefimomiir: Quia rem apertam , & omnibus claram, Patre, laudabiles fuperfluum effe cemfebant differere. Quis enim, licèt tardus fit ad imtelligemtiam, mom videat quod omnibus patet ? .Quia impoffibile & comtra ordinem maturae poffe effe naturam & operationem non babere maturae. Adversùm Arianos, Apollinariftas, atque Eutychianos oftenderunt Patres effe duas in Chrifto Do. mino naturas plenas atque integras citra omnem confufionem ac mutilationem , fecuri ex duabus naturis fequi & duas operationes, ideóque de operationibus non omninò plenè fuerunt locuti. Crediderunt fieri non poße, ut quis fapiens duabus integris naturis unicam operationem effetunquam adfcripturus. A San&is Athanafio, GregorioNazianzeno, Gregorio Nyffeno, aut ullo Do&ore orthodoxo abfit ifta infamia. Eorum diâa in fpeciem dubia exponunt San&us Macbriff, LupiOper. Tom. III.

ximus, Martini Pontificis Romana , & hæc noftra Synodus in fidei decreto. Decretum hoc confirmat & Ephefinum Canonem de non alterando Symbolo, denuoque canonizans hanc propofitionem : Unus è Trinitate eft crucifixur. Videatur totus tertius liber San&i Fulgentii ad Trafimundum Regem, oftendens Dominum gloriæ & au&torem vitae omninò re&è dici paffum, at per carnem feu in carne, & ità, ut Deus Verbum non fuerit compaffus. Oftendit paffum in carne, non cum carne. Et hìnc patet, cur pro Neftorio devius Theodoretus integrum apud Photium in Bibliotheca librum fcripferit adversùm orthodoxos dicentes : Verbum per carmem paffum eff. Exiftimabat ab eis afferi Verbum patienti carni fuiffe compaffum, quomodò folet anima fuo corpori. Ea enim funt deliria blaphema Arianorum ac Apollinariftarum , de quibus Cyrillum Theodoretus tunc infamabat.

[ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

Heodorus Pharanitanus ac Sergius Epifcopus Conftantinopolitanus fætores hos movere cœperunt ante annum Domini fexcentefimum decimum fextum. Etenim , quomodò fuprà audivimus à Sanéto Maximo, eorum fcripta Sanétus Joannes Eleemofynarius Georgio Arfa eripuit , ab ejus degradatione exequenda impeditus per captam à Perfis civitatem Alexandrinam , quam captam fuiffe anno Domini fexcentefimo decimo fexto , fexto Heraclii Augufti , fcribunt Theophanes , Georgius Cedrenus, & Chronicon Alexandrinum. Attamen non crediderim San&um Joannem , quod in notis ad ejus vitam vult Joannes Bollandus , tunc ftatim fugiffe in Cyprum, infulam natalem , eodem anno defun&um ibidem, ideòque Epifcopatui fuiffe admotum anno Domini fexcentefimo fexto, fub Imperio Phoce. Leontius Neapolitanus Epifcopus difertè dicit promotumh fub Heraclio. Et capta Alexandria mox in patriam fugere olet hominem mercenarium , nequaquam tantùm Epifcopum. Sub Perfarum barbarica captivitate gementem populum nequaquam dereliquit fua fpontè , fed quadriennio poft crediderim nefcio qua de caufà ab illis profcriptum, Civitatis interim calamitas dormitare coegit Ecclefiafticam difciplinam , atque ità Georgius Arfà evafit i&um degradationis. Perfae per omnem Orientem fuere graffati ufque ad obfeffam, quam vifibiliter apparens Deipara defendit , Conftantinopolim , totoque belli tempore ufque ad Domini annum fexcentefimum vigefimum dótavum compreffa hæreticorum ora tacuerunt . Silentium, fcribit ad Honorium Pontificem Sergius, ex illo tempora bujufmodi fufcepit Capitu/um. Di&o anno ex Edeffena Ofrhoenorum Metropoli ad Sergium Conftantinopolitanum fcripfit Perfarum Viétor AuC guftus

[ocr errors]
[ocr errors][ocr errors]
« VorigeDoorgaan »