Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

lestimonium condemnationis , semper enim prorsumil relur ? Et Luc. 11, de peccatoribus speciatim dicitur: sæva perlurbala conscientia , Sapient. 17. N c Deum Amen dico vobis, etsi non dabit ei, quòd amicus ejus apprehendit nisi ut iratum el extrema minitantem. 2° sil, propter inprobitatem, id est, instantiam et perseDens nedum promisit se exauditurum peccatores de verantiam, dabil. Sic Publicanus exauditus est, Luc precantes, quin potiùs illos priemonuit rejiciendos: 18. Ex quo loco sanctus Augustinus, tract. 44 in JoanCùm multiplicaveritis orationem , non exaudiam; munus nem, refellit c.i'cum, qui dixerat Deum non cxaudire enim vestræ sunguine plenæ sunt, Isai. 1. Tunc invoca - peccatores : Adhuc, inquit, inuncius loquitur; nam ci bunl me el non exandiam, Proverb. 1. Oculi Domini peccatores exaudit Deus. Si enim Deus percatures non super justos, el aures ejus in preces eorum, vultus autem eraudiret, frustrà ille Publicanus oculos in terram deDomini super facientes mala , ut perdat de terrâ memo miltens, el pectus suum percutiens, diceret : « Deus, riam eorum , Psalm. 33. Antiochus intentissimè oravit " propitius eslo mihi peccalori.) Et ista confessio meruit Dominum, à quo misericordiam non erat consecutu justificationem, quo modo ille cæcus illuminalionem. rus , 2 Machab. 9.

Vera tamen est cæci propositio in sensu ab ipso inNego conseq. 1° quia nullus absque spcciali Dei re lenlo; nempe Pharisæi calumniabantur Christum, velatione potest esse certus de suà justiliả, ut definit quasi seduceret lurbas : cæcus, qui ab illo visum reConcil. Trident., sessione 6, can. 13. 2° Quamvis gra ceperat, ipsis reponit, Deum non exandire peccatores tiæ sanctificanti respondeant gratiæ suflicientes, alta ad palranda miracula : v. g., ad illuminandum cæmen non debetur illi donum perseverantiæ ncc auxilia cum, quibus homines in errorem inducantur, quod efficacia et commodiora, que pelunt justi et quibus

verissimum est. Textus oppositi in objectione intelliindignos se meritò pronuntiant ob innumeras negli guntur de peccatoribus impenitentibus, qui cùm nogentias et offensiones.

lint à peccalo reccdere, obnixè petunt liberari à Ad pris am confirmationem, respondeo, velle dun malis ingruentibus, quibus Deus cos justissimè punit. laxat Apostolum 1° bona opera el cordis munditiem Instas : Aclor. 8, ait S. Pelrus ad Simonem Magum: disponere ad spem concipiendam de Dei bonitate et Panitentiam age, et roga Deum, si fortè remittatur time inisericordiâ, et pusillanimitatem repellendam; quo hæc cogitatio cordis tui. El Daniel ad Nabuchodonososcnsu Ezechias ad sperandum seipsum incitabat. Si rem cap.3: Forsilan ignoscet delictis luis. Ergo peccaenim Deus peccatores et inimicos prævenit in bene tores certain spem impetrandi habere non possu:it. dictionibus; quantò magis jam sibi reconciliatos et Distinguo conseg. Non possunt absolutà certitudine, auxilium ejus implorantes fulciet, sublevabilque? 2° conccdo : non possunt hypotheticà, ncmpe si orent ut Bona opera mereri, sallem de congruo, illam orationis oportct, adhibitis conditionibus ad infallibiliter imfiduciam, que sanè eximium Dei donum est. llinc petrandum requisitis, nego conseq. Nemo, inquit sancti Patres communiter docent jejunium el eleemo Chrysostomus, hom. de Mose, aliquando ad eum flens synam esse alas orationis. Bona esl oratio cum jejunio, accessit, qui non quod postularit accepit : nullus ab eo ait Angelus Tob. 12, el Is. 58 : Tunc, cùm misericor beneficia dolenter postulavil, qui non impelravit, quod diain feceris, invocabis me, et Dominus exaudiet. voluit. Itaque nec Apostolus, nec Prophela dubitabant

Ad secundam confirmationen respondeo : Quamvis de Dei promissis in gratiam peccatorum veniam depeccator reverà, el proprie conscientiæ testimonio precantium, sed de ipså eorum oratione; namque indignus sit qui exaudiatur, nihilominùs fiduciam ini peccatores plerumque non oranı sicut oporlel, aut pelrandi sumere polest ex triplici capile. 1° Ex pre reccandi aficcium retinent : Non vult aulem suam oracandi voluntate, quam Deus ipsi inspiravit. Cùm videris, tionem audiri, qui pulaverit præcepla Dei posse conleminquit sanctus Augustinus suprà laudatus, in Psal. 65, ni, ail sanchus Chrysostomus : aut criminum suonon à te amolam deprecationem tuam, securus esto, quia rum immanitale territi, de Dei misericordiâ diffidunt, non est à le amota misericordia ejus. 2° Ex infinità Dei ideòque remissè petunt, et in petendo non persebonitale. Si de vobis in humilitate sentitis, ait sanctus verant. Bernardus, serm. 11 in Caut., sentite et de Dondno in bonitale. Et auclor de verâ et falså pænitentià, cap. 5,

Quæres 3° : Utrùm ad infallibiliter impetrandum necesse

sit ut quis pro se ipso petat. inter opera sancti Augustini : Ille solus diffidat, qui tantim peccare potest, quantùm Deus bonus est. Cum Resp.: Affirmat sanctus Augustinus, Iract. 102 in autem sit nullus, qui hoc possit, qui limet de se malo, Joann. Exaudiuntur, inquit, omnes Sancti pro se ipsis, præsumat de meliore : diabolus enim, el omnis nequilia non autem pro omnibus exaudiuntur vel amicis, vel irii. minor est, quàm Dei misericordia. 3° Ex divinà pro micis suis, vel quibuslibel aliis, quia non utcumque dimissione, que se extendit ad omnes etiam peccatores, ctum est, dabil, sed dalit vobis. Idem docet S. Thomas, Malth. 7: Omnis, qui petit, accipit. Iu quem locum sic art. 7, ad secundum, bis verbis : Pro se orare ponitur scribil auctor operis imperfecti, hom. 18, inler

opera

conditio orationis : non quidem necessaria ad essectum sancti Chrysostomi : Omnis, sive justus, sive peccator,

merendi, sed sicut necessaria ad indeficientiam impetrantantum petere non dubitet, quærere non negligat. Dica di. Contingit enim quandoque quòd vratio pro alio facta mus enim de Deo sicui diril de nobis : Si tantùm amicos non impetrat, elium si fial piè et perseveranter, at de vestros diligilis, quam mercedem habebilis? Si Deus pertinentibus ad salutem...... secundium illud Jerem. Lantüm amicos suos exaudit, quam laudem bonitatis mi, 15 : « Si sleterint Moyses et Samuel coram me, non est

i anima mea ad populum istum; , nihilominùs tamen veranter, semper habet aliquem spiritualem cífectum. cratio meritoria erit oranti, qui ex charitale oral, secun Ila sanctus Chrysostomus in Psalm. 129, ubi docet lüm illud Psalm. 34 : « Oratio mea in sinu meo con duplicem esse orationis effectum. Primus, inquit, sem i vertetur ; » Glos. id est, etsi non eis prosit, ego la per obtinetur, etiain cùm adhuc oramus, scilicet animen non sum frustratus meâ mercede. Et ratio est quia mæ virtus : nam oratio animam elevat, emollit, etc. qui pro se orat ut oporlet, donum Dei pluris facit, De hoc effeclu scribit hom. 52 in Matth. intelligendum ardenter desiderat, de se ipso non præsumit, et sic illud : Adhuc te loquente dicam : Adsum; non expecto disponitur ad accipiendum : è contra alii pro quibus donec orationem finias; sed confestim cùm incipias, oramus, sæpiùs vel in virtute suâ confidunt, vel ju. exaudio : quis enim adeo suit paratus, el erectis continuè stitiam non sitiunt; vel quod pejus est, in peccatis auribus astans, nequando à filiis suis vocaretur ? Nemo sordescunt, et terrenis inhiant, et gratiâ Dei indignos profectò. Deus autem paratus continuè ad vocem servose reddunt. Quamobrem sanctus Chrysostom. hom. rum suorum est, nec unquàm ut oportet vocatus non de progressu Evang. carpit divites, qui eleemosynis obaudivit. Secundus orationis effectus est consecutio pauperum preces sibi conciliabant, cùm interim ipsi ejus rei, quam postulamus. Et de hoc posteriori effeorare negligerent; docetque Sanctorum orationes no clu hîc duntaxat quæritur, an sine perseverantiâ obbis non prodesse sicut nostras. Et homil. 5 in Matth.: tineatur. Quare, respondeo secundò, si Deus nos etiam Habent vim pro nobis, et quidem maximam orationes non pelentes prævenit in benedictionibus suis, à forsupplicationesque Sanctorum; sed lunc profectò, cùm tiori jam petentibus aliquando postulata concedere nos quoque idipsum per pænitentiam postulamus. non differt. Sic Daniel, ubi se dedit orationi, slalim

Negari tamen non potest quin utiliter oremus pro exauditus est. Dan., cap. 5. Dixi aliquando; nam saconversione peccatorum etiam impænitentiam; Deus piùs perseverantiæ datur, quod primäe petitioni negasiquidem Ecclesiæ donavit et Saulum precibus sancti tum fuit ; ut patet in Chanianzeå, Matth., cap. 15, ac Stephani, et Augustinum lacrymis sanctie Monicæ; proinde certum non est omnem orationem statim scd ipse discipulus quem amabat Jesus. 1 Epist. non exaudiri. Itaque, respondeo tertiò : Oratio infillibililer audet asserere hujusmodi orationes esse exaudiendas: non impetrat, nisi sit perseverans. Probatur 1o ex Est peccatum ad morleni, inquit, non pro illo dico ul Scripturâ, Luc. 18 : Oportet semper orare, et nunquam toget quis. In quem locum sic scribit S. Bernardus, deficere. Quod confirmat exemplo vidur, que per imcap. ultimo de gradibus humilitatis : Sed numquid porlunas preces tandem fregit duritiam iniqui judicis. dicis, Apostole, ut quis desperet? Imò gemat, qui illum Et cap. 11, docet non solùm petendum, sed et qu:eamal, non præsumat orare, nec desistat plorure...... Sic rendum et pulsandum donec aperiatur, quemadmomeliùs tanquàm non orantes oramus, sic efficacius tan dùm ille, qui ab amico rejectus, nihilominùs persevequàm diffidentes confidimus. Tum de excommunicatis, ravit pulsans, propter improbitatem suam obtinuit qui à publicis Ecclesize suffragiis excluduntur, subdit: panes quotquot habebat necessarios. Probatur 2o ex Absit autem à nobis ul etiam pro lalibus, els palàm non SS. Patribus. S. Chrysost, hom. 30 in Gen. ait: Nopræsumimus, vel in cordibus nostris orare cessemus ; etsi strum ergo sit opus continuis insistere precibus, et non enim à communibus orationibus ipsi se excludunt, sed ægrè ferre, si differatur quod pelimus; sed longanimes ab effectibus omninò non possunt. Sicut de nemine de esse. Neque enim renuens nostras preces disert, sed hâc sperandum quamdiù vivit, sic nemini negandum ora arle sedulos nos efficiens ad semetipsum attrahere vult. lionis suffragium, ex S. Thomà, art. 7, ad tertium : Sanctus Nilus, lib. de Orat., cap. 32: Ne petas à Deo vult enim Apostolus, 1 Timoth. 2, fieri orationes pro imperiosè, quod statim velis impetrare; vult enim te beomnibus hominibus etiam regibus ethnicis, quorum

neficio afficere in oratione perseverantem. Quid enim multi Ecclesiam persequebantur : et quidem juxta excellentius, quàm cum Deo colloqui, et usu ejus detipræceptum Domini : Orale pro persequentibus el ca neri? Sanctus Augustinus, tract. 73 in Joan, : Quomolumniantibus vos, Matth. 5.

intelligendum est, quodcumque petieritis, hoc faciam? Quæri potest num oratio pro aliis, qui non ponunt An fortè solis Apostolis hoc dictum debemus accipere ? obicem, habeat infallibilen cffectum.- Resp. Habet : Absit. El multis interjectis subdit : Sanè quædam nilitur enim promissione divinâ : Matth. 10, Christus quamvis in nomine ejus pelamus, non tunc quando perimonet Apostolos, ut intranles domum dicant : Pax mus facit, sed tamen facit : differtur enim quando petihuic domui ; et siquidem, inquit, fuerit domus illa digna, nus, non negalur. Verùmtamen orantes tanquàm semiveniel par vestra super eam. Jac. 5 : Orate pro invicem, nantes non deficiamus; tempore enim suo metemus. ut salvemini ; multum enim valet deprecatio justi assi Quærcs : Quare Deus disseri precanlium vota, adeò dua. 1 Joan. 5 : Qui scit fratrem suum peccare pecca ut soli perseverantes in fullibiliter impetreni? – Resp. lui non ad mortem, petat, et dabitur ei vita peccanti Multiplici de causâ. non ad mortem. Porrò Deus est verax in promissis, et Prima : Quia oratio imperfecta inciperc solet, et neminem fallit.

perseverantià perficitur. Sicut enim vestis, quæ fiiQuæres 4° : Utrùm oratio sine perseverantiâ semper

gida induitur, primò calefit per nativum corporis ca

lorem, sed jam calefacta ipsum corporis calorem non sit inefficax.

solùm conservat, sed auget, intenditque ; sic oratio, Besp. primò, si oratio piè fiat, etiamsi non persc que ex fide per dilectionem operante nascitur, ipsamı

lidem roboral, charitatis desiderium exacuit : Fides, servanda sunt : 1° Si oratio sit de necessariis ad saluinquit S. Augustinus, serm. 115, aliàs 36, de verbis lem, puta de præceptis adimplendis, leulationibus si Domini, sundit orationem, susa oratio pdei impetrat fir- perandis, sine hæsilatione orationi instandum, quoadmitatem. Ubi autcm fons exuberat aquis, rivum rapi usque postulata simus conseculi; de his enim prediùs fluere necesse est, sic el orationem ex pleniori sertim intelligenda est Christi promissio : Omnia fide manantem. Verùm rarissimam esse illam fidem, quæcumque orantes peritis, credite quia accipietis. Marc. quæ ab orantibus exigitur, ut infallibiliter impetrent, 11. 2° Cùm ex prædictis donis nonnulla usque ad docet Christus ila concludens parabolam de viduâ apud mortem differantur, ut donum perseverantix, omniiniquum judicem molesta : Verimtamen, inquit, putas moda libertas à peccato, et perfecta primi mandali veniens filius hominis inveniet fidem in terra ? Fidem, observatio, pro bis orationi inslandum usque ad morinquam ego, cum fiduciâ et charitate conjunctam, quæ lem. 3° Si quando advertimus nos orationis ope vitiwn exemplo viduæ ad orationis perseverantiam delerini aliquod profligàsse, aul tentationem superåsse, non net. Multi quippe orationem, quam initio aridam, et est propterea remittendum orandi studium; quia sine devotionis succo experiuntur, citò impatientes

Amalech adversarius noster adhuc stat in acie, vincil(leserunt, cùm assiduitate et perseverantià pinguesce que si manus extendere cessemus. 4° Si pelatur alire soleat, et jam perfecta infallibiliter obtineat. Se quid temporale, ubi Deus postulatis annuit, jam peticunda : Ut doni, quod postulamus, capaces simus, et tio non est protendenda, scd in gratiarum actionem ad illuu capiendum dispositi. Magnum enim est quod convertenda, ut patet. Ubi verò contrarium evenit, v. petimus, et nos angusti sumus; quare dicitur nobis, g., moritur propinquus, ejus sanitatem obnixè precadilaiamini : Petendo autem el quærendo crescis, ui ca bamur, imitandus est David, qui audità filii morte, pias. Servat libi Deus, quod non vult citò dare, ut et tu surrexit de lerrâ, in quâ diù jejunus jacueral deprediscas magna magnè desiderare. August. serm. 61, aliàs cans cum lacrymis pro ejus salute, mutatâque veste 5, de verbis Domini. Tertia : Ideò differt Deus, ut nos lugubri, et lotâ facie ingressus templum Domini adoin humilitate contineat per experientiam propriæ in ravit; tùm domum reversus placido vultu discubul, digentive et infirmitatis. Quid est, inquit sanctus Ber 2 Reg. 12. Sed si Deus exaudire differal, perseverannardus, serm. 4 in Psalm. 90, quòd incessanter orantes dum in oratione : fortè enim differt ad fidei, spei et et supplicanles non possumus ad eam, quam

desideramus palientiæ exercilium : fortè etiam, quia nondùm idugratiæ abundantiam pervenire? Putalis quia avarus aut nei sumus accipere. Pater non negat hæreditatem filio inops factus est Deus, impotens aut inexorabilis? Absit

adbuc parvulo, sed seriat donec crescat et adminihoc, prorsùs absil : sed ipse cognovit figmentum nostrum, strare valeat. Parvuli sumus in Christo, quamdiù lerin quo scilicet facilè vermis superbiæ gigni solel, tùm renorum cupiditale delinemur : perseveremus ergo maximè cùm optatis potimur. Hinc est quòd ipsa nos orantes ut liberemur ab lioc malo; crescat cælestium tra oratio interdum lepida est et penè nulla, ut non amor, quo grandiores jam effecti, haud dubiè accipiesolùm fide, sed et experientià discamus insufficientes mus ab optimo patre temporalia, quatenùs ad salutem uos esse aliquid piè cogitare aut desiderare ex nobis

æternam expediunt : ait enim Christus, Marc. 10: lanquàm ex nobis. Sed in his omnibus Spiritus adjul Nemo est qui reliquerit domum... propter me el Evangevat infirmilatem nostram, postulatque pro nobis ge lium, qui non accipiat centies Innlùm, nunc in tempore milibus inenarrabilibus. Nam oratio ex sancto Augu hoc. Quia nempe qui terrenorum affectu non delinenslino gemilum habet : qui autem gemunt, miseros se tur, ea soli utiliter dispensant ad Dei gloriam et prosentiunt, nec elationis vitium incurrunt. Quarta : Deus priain suam salutem. postulata statim non concedit, ut in majori babeantur

ARTICULUS II. æstimatione, et sollicillus conserventur : Cùm aliquun

DE ORATIONE PUBLICA. do tardiùs dat, inquit sanctus Augnstinus, cit. scrm. 61, commendat dona, non negat. Diù desiderata dulciùs Oratio communis ea est que per ministros Ecclesiæ oblinentur, cilò autem data vilescunt. Veniæ facilitas in personâ totius fidelis populi Deo offertur, ut innopeccandi occasionem præbet, difficultas verò calilio tescat toti populo pro quo profertur; necessariò debet resóreddit. Quintam profert S. Chrysostomus exposi esse vocalis; rationabiliter institutum est, ut ininistri lione in Psalm. 4, nimirùm quia Deus in differendo Ecclesiæ hujusniodi orationes, etiam altâ voce prodono nos sibi devincil, et veluti agglutinat. Oratio, nuntient, ut ad notili:m omnium possint pervenire. inquit, non parrum vinculum est dilectionis in Deum, Item quicumque ad officiuin divinum obligantur, quæ cum co collocui assuefacil, et ad sapientiæ studium etiamsi privatim dicant, debent non solùm mentalinos deducit. Si enim qui cum magno aliquo viro multim ler, sed et vocaliter proferre verba, ita ut possint se versatur, ex ejus consuetudine maximum fructum perci audire et intelligere, nisi sint surdi, prout mox explipit, quunto magis qui cum Deo perpetuam habet consue cabimus. ludinem?

Quæres quinam teneantur ad recitandas horas ca. Quæres : Quamdiù perseverare debet oratio, ut infalli nonicas singulis diebus ? — Resp. 1°, per se loquendo, biliter impetret? --Resp. : Nec Scriptura nec Traditio clericos in sacris ordinibus constitutos, sacerdotes, istond di finiunt, sed indefinitè duntaxat hortantur ad

personas religiosas professas, et Ieneficiarios simplipersererandum in orationibus. Undè in praxi harc obi ces, ieneri jure ccclesiastico ad locum officium quoli

bet die recitandum; seu onincs habentes aliquem ex bis ciarius, de quo esi serm:). Alii tandem ipsum solum tribus lilulis, nempe aut sacrum ordinein,aut beneficiun modò obligant ad oflicium aliquoties per annum reciecclesiasticum etiam simplex sine ordine sacro et sine landuin pro reciâ fructuum, prout recla ratio dictaverit. lurâ animarum, aut tandem professionem religiosam. Quid autem de isto casu et de superiore sentiendum

Primus titulus deducitur ex cap. Dolentes, de Cele sil, vide tom. 2 de Just., q.4, art. ullimo, $ 4. ltem ad brat. Missarum el ex cap. Presbyter, dist. 91, el ex officium recitandum obligatur ille qui cùm sit incptus communi consuetudine immemorabili ubique receplà ad susceptum beneficium exercenduin, compellitur ad et sub mortali obligante.

adhibendum coadjutorem, cui omnes beneficii fruclus Secundus colligitur ex hoc vulgari effato : Benesi pro stipendio concedere debet. Nam per se loquendo cium propler officium. Et ita præcipiunt Leo X in con babet jus ad fruclus, et per se slat quominùs illos percilio Lateran., el B. Pius V, in suà coustiliitione. Et cipiat. Idemque dicendum de eo qui pro pensione imhabelur ex continuo Ecclesie usi ac consuetudine pendit omnes fructus, illi qui beneficium resignavit: ubique receptâ. Porrò sub titulo' beneficii comprehen cùm spontè sc illis spoliaverit ; volenti autem et conduntur episcopatus, rectoriatus, canonicatus, dignitii- sentienti, non fit injuria. Beneficiarius autem solumLes, prepositurze, præstinion , capellanie collativir", modò obligatur ad officii recitationem, post captam el commendæ, et aliæ præbendir tituli clericalis. Imò pacificam beneficii possessionem ; nisi per eum stet B. Pius V obligavit pensionarios habentes pensionem ipsum non capere; Ecclesia eniin hujusmodi obsequio ciericalem, ad recitandum parvum B. Virginis Slarize per ejus fraudem et malitiam non est lunc privanda : officium, quamvis non sit verè beneficium. Vide circa secùs si solùm ab extrinseco et sine suà culpâ, impehæc que dicta sunt à nobis, tom. 2 de Just., q.4, art. diatur possessio. Quòd si possideat et administret beullimo. Et § 1, ubi probavimus, beneficiarios ex suâ

neficio litigiosum, lunc, si moraliter certum sit, quòd culpâ omittentes recitationem horarum quâlibet die,

etiamsi ab eo auferatur, adhuc lamen adjudicabuntur teneri ante sententiam judicis ad restitutionem fru• fructus pro ratà administrationis, tenelur ad officium, cluum pro ralå omissionis.

quia moralis illa certitudo quodammodò acluali perBeneficiarius tamen sacro ordine non initiatus, qui ceplioni æquiparatur. Vide loco citato 8 1. nibil de fructibus beneficii percipit , rationabiliter vi Tertius titulus obligationis recitandi officium diviJelur immunis ab onere recilandi officium divinum, num est professio religiosa emissa ab iis qui choro dummodò ex parte ci culpâ suâ non proveniat hujus

sunt destinati. Hinc religiosi professi clerici etiam modi carentia ; puta si ideò privetur, quia est excom

nondum sacros ordines habentes lenentur sub mortali municatus, aut quia residere non vult. Tunc enim horas canonicas recitare, lum ex decretis particulariEcclesia ob negligentiam, vel malam intentionem mi bus religionum, tum ex consuetudine communiter et nistri, debilo obsequio privari non debct. Tenetur ubique receptå. Novitii verò nondùm prosessi vidensimiliter officium recitare, qui de præsenti quidem lur ad hoc non obligali, sicut nec fratres conversi nibil de beneficio percipit, in futurum tamen est per etiam post professionem, ut docet Cajetanus in sumná cepturus ; quia illa certa spes frucluum orta ex titulo v. Horæ canonicæ. Novitii enim ante professionem non et possessione, moraliter equivalet actuali perceptioni: tenentur ad onera religionis, et victus debetur relisecùs dicendum quando absque suâ culpà injustè om giosis ex eo quòd totaliter Deo indicati in illâ religiotibus beneficii fructibus , et spe in futurum eos recu nis obseryantiâ sunt, non minùs quàm debeatur à temperandi privalur: siquidem obligatio recitandi offi poralibus dominis et hospitalibus, victus illis qui eis in cium, dicet necessariò ordinem ad stipendium saltem ministerium sunt adscripti : ex hoc autem quòd conrecipiendum ; et qui nullum percipit fructum, à parte versis ex regulå decernantur quædam preces pro horis .ei, non censetur habere beneficium, sed titulum dun canonicis, fit quidem ut teneantur ad illas orationes, taxat ; nisi igitur aliunde stipendium suppleatur, ad sicut ad alia regulæ mandata, non verò ut teneantur officium recitandum non tenetur.

ex Ecclesiæ præceplo. Moniales vero professä сhoro An autem beneficiarius, qui recipit quidem aliquos deputatie, tenentur ad horas canonicas , juxta usum el fructus ex beneficio, sed lenues et insufficientes, offi regulas ipsarum ; quare standum est consuetu cium recitare teneatur, quidam negant ex hoc quòd dini, et ex ipsâ judicandum de hujusmodi obligatione. parùm pro nibilo reputetur, et qui de altari non vivit, Cabassutius, I. 1, cap. 21, in fine, docet quod ab altari servire non teneatur. Alii aflirmant, quia iste obligatione officii recitandi , clerici in sacris aut simcensetur possidere verum beneficium et titulum ; ob plices beneficiarii , sive in exilium sive ad triremes, ligatio autem recitandi oflicium est adnexa vero bene. aut tuos carceres fuerint compulsi alt degradati, ficio proferenti fructus, sive paucos sive abundantes. non eximuntur; non tamen eis licet dicere: Dominis Nec hoc durum reputant, quia est in potestate beneli vobiscum. Rationero affert, quia alligantur vinculo indeciarii isuud onus à se exculere dimittendo beneficium, lebilis characteris. Verùm nullos aut paucos ex his tùm quia ista obligatio aliunde compensatur per qui sunt in triremibus puto oflicium persolvere, nec varias prærogativas beneficiariis concessas, tum circa hanc omissionem confessarios ipsis scrupulum quia ille qui ob grandinem, vel aeris inclemen movere. Ab hoc onere excladit tamen Cabassut, reliliam, vel ob alium casum paucos fructus percipit, giosos professos ordine sacro carentes ad triremes adbue tenetur oflicium lectura , ergo ct iste berci. amandatos, aut ex monasterio cjectos ; quia cùm isła

obligatio ex solà religionum consuetudine aut regulx tis, quae consistit in indivisibili morali, ideoque ant monasticæ præscripto ortum ducat; quolies religiosi tola aut nihil poni debeat. Licet respectu audientis sit sic ejiciuntur, tametsi voto castitatis adstringantur, divisibilis, qui proinde si in die festo non habeat nisi non lanien tenentur regularibus observantiis et unam Missam, quam invenit in præfatione, anilea legiconsuetudinibus, citalque Solum et Bonacinam. Eà timè impeditus, tenetur illam audire. dem pariter ratione ab isto onere eximit moniales, In dubio an ægrolus parlem officii notabilem alısque quæ dissipatis cænobiis, sive ob extremam indigen gravi incommodo recitare valeat, standum erit juditiam, sive ob belli calamitates exire et ad suos redire cio periti et probi medici. Quòd si medicus circa id coguntur extra communitatem constitut:r, quatenùs anceps remaneat , quidam volunt ægrolum ad id obliscilicet removentur ab eo slalu, in quo vigebat talis gari, eò quòd obligatio præcepti sil certa : causa verò obligatio. Verùm ego non video, quòd si apud paren excusans lunc sit dubia. Alii verò probabiliùs docent les lunc commorantes, æquè commodè oflicium per oppositum; eò quòd non solùm grave damnum certò solvere valeant, ac si essent in cænobio , ab hoc onere eventurum, sed etiam probabile periculum illius, sit eximaritur si antea ad illud tenebantur ratione pro causa certa excusans à recitatione officii, perinde ac fessionis in eâ religione, in qua ex consuetudine vige ab observatione jejunii. In defectum verò medici, rgrobat hzec obligatio ; cùm remaneat ipsaruni professio, tus stare potest judicio sui superioris. Quòd si neuler nihilque obstet quin officio satisfacere valeant privatim. adsit, stare, polerit arbitrio alicujus prudentis et docti

Respondeo 2°, varias essc causas omnes supradic viri; eoque etiam deficiente, scqui poterit rectum tos à recitatione divini oflicii excusantes. Quæ tamen suæ conscientize dictamen, præsertim si fuerit vir pius ad tria capita reducuntur. Pri : um caput est vera el doclus. Caveat lamen ne sui amore captus seipsum impotentia , nam ad impossibile nemo tenetur. Hinc decipiat, el ne sit periculum levis duntaxat incommodi: cæcus excusalur cùm legere nequeat; eidem tamen possessio enim stat pro præcepto, saltem dum timetur consulenduni est ut, si commodè possit, choro assistat, tantùm leve nocumentum, sicut etiam levis infirmitas aut socium assuniat, paulatimque Psalmos memorie non excusat ab eo adimplendo, qualis esse po!est dolor mandet, si ejus defectum non palialur ; sicque pos capitis, etc. tea versus cx parte suâ recitare valeal. Hinc quoque Obscrvandum præterea , eum qui solus officium excusatur, qui nec habet , nec habere potest brevia persolvere nequit, teneri illud recitare cum socio cujus riuin, sine quo tamen officium persolvere nequit: quæ habet copiam, si eo modo sufficienter juvari potest tamen carentia provenit absque ejus culpâ, ex levi ad implendum præceptumn ; quia quos per amicos inadvertentiâ, vel bonâ fide, dùm rationabiliter pulans, possumus, illud per nos ipsos posse censemur, nulse quò pergit habiturum breviarium, suum non detulit. lusque præsumitur simpliciter inipotens ad implendum Hinc etiam excusatur agrotus, dùm absque gravi no præceptum, quando ipsi suppetunt media facilia ad cumento, officium dicere nequit.

ejus impletionem. Unde, si gratis et commodè possit Circa hanc impotentiam advertendum est, eum qui habere socium, tenetur illum adhibere ; imò cùm benon potest quidein recitare lotum oflicium , benè ta peliciarii ex justitià obligenlur ad officii recitationem, men majorem partem, leneri ad illam. Quòd si mino tenentur etiam aliquam partem fructuum, si opus sit, rem duntaxat recitare valeat, tunc quidam volunt ad impendere ad habendum socium, et exequendum istud nihil teneri ; quia major pars videtur ad se trahere przrceplum. Si tamen aliquis sit ita surdus, ut sine minorem ; tùm quia aliàs palcret locus scrupulis ; gravi difficultate, aut magna vociferatione socium auægrotus enim semper dubitare posset an sine gravi dire nequeat, quidam volunt, non teneri ad ipsum incommodo, unam aut alteram ex horis canonicis reci adhibendum ; eò quòd Ecclesia non obliget ad extratare possit el leneatur. Alii verò docent eum qui habent ordinariam operam, neque tamen gravanien velit inimpotentiam lotum officium recitandi, teneri ad illam ponere. Si tamen non sit mulus, officium,adhuc recitare partem recitandam, quam commodè potest, dummodò lenelur meliori modo quo poterit ; non enim absolutė illa pars sit notabilis, et præsumatur à legislatore in necesse est ut seipsum recitandum audiat, sicque non cerita : cò quòd impotentia solùm excuset ab eo ad censctur omninò impotens. Qui verò est omninò impoqood tollit potentiam, nisi constet de voluntate supe tens, non tenetur officium supplere et recitare per rioris aliter disponentis. Hinc meritò Innocentius alium, cùm islud onus sit personale ; nec etiam loco papa XI banc proposit. danınavit : Qui non potest re officii, alias orationes persolvere, aut alium recitancitare matulinum, el laudes, potest autem reliquas horas, tem audire, quia id ab Ecclesiâ minimè præcipitur. ad nihil lenetur, quia major pars trahit ad se minorem. Eidem tamen consulendum est, ut ea quæ potest faTenelur enim recitare id quod potest, sicut qui debet ciat, adhibeatque diligentiam ad aliqualiter muneri suo centum nummos, et non habet nisi vigioti, illos resti satisfacienduin. luere tenetur , eò quòd materia præcepli religio Secundum caput est honesta, gravis et repentina nis sil æque divisibilis ac maleria pracepli justitiæ. occupatio occurrens, quæ sine gravi damno et scanOllieium enim habet suas p:rtes, quæ non sunt ita con dalo nequit prætermitti aut differri, ac cum recitatione nexit, ut uia non possit ab aliâ separari ; et aliunde officii cohærere. Ratio est quia præceptum humanim, cùn careat impotentiâ recilandi minorem, ad id obli quale est onus recitandi officium, non videtur cum galur, nec est eadem ratio de Misså respectu celebran tanto rigore obligare. Unde interdùm excusari jinsa

« VorigeDoorgaan »