Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

quit, de libro luo. Apostolus in novo, Rom. 9 : Opta- justa sanctum Cyprianum, ut in nullum labamur pecbam anathema esse à Christo pro fratribus meis. Quæ caluin, quod nos aliquo die separel à corpore Christi; exempla secutus est cum mulià omnium laude sanctus sive per panem intelligatur omnis sufficientia vietûs. Martinus. Ergo.

Tria autem à beatitudine nos prohibent, quæ tribus Nego consequentiam, et cxplico singula antecedentis sequentibus pelitionibus removeri postulamus. Primò momenta. Sanctus Bernardus loquitur de hæreditate quidem peccatum quod dircctè excludit à regno Dei; distincta ab ipså patris personå. Verè autem suspectus secundò tentatio, quz à voluntate Dei nos relrabit ; esse debet ille amor, quo pater amatur propter aliud. tertiò pænalitates praesentis vitr, quæ sufficientiam cl non propter se. Nam ex sancto Augustino, lib. 1 tollunt. Sanctus autem Lucas hanc postremam politio Soliloq. : Quod non propter se amatur, non amatur. nem prætermisil sicut et lertiam, ut sciat unusquisEgo autem solam propter se amo sapientiam ; cætera que, primò in eo se liberari à malo, quo à tcntatione verò vel adesse mihi volo, vel deesse timeo propter ipsam. non vincitur; secundò voluntatem Dei ad hoc præserJam verò si quæratur à sancto doctore, an quia sic

tim tendere, ut sanctitatem ejus cognoscamus, el cum amal, vellet à sapientiå separari ; exhorrescet, cùm ipso regnemus ; ac proinde tertiam petitionem in duahæc affectio excludet amorem, qui essentialiter est bus prioribus contineri. Ex his liquet : Primò, tres unilivus. Talis est sponsä amor sponso sic addict, primas petitiones perfectè non complendas, nisi in ut in perpetuum ab illo avelli non acquiescat; merce futurâ vitâ ; quatuor verò posteriores ad necessitateni narius tamen non est, sed castus; quia in sponsum vitæ præsentis pertinere, ut notat S. August., Enchir., fertur, non in dona ipsius, nisi propter ipsum. San cap. 115. Secundò, orationem Dominicam verè dictam ctus Chrysostomus seipsum explicat citatâ homilia, ubi à Tert., lib. de Oratione, cap. 1, Breviarium totius Evanpostquàm dixisset : Amore Christi omnia facile, et non gelii, utpotè quæ omnem christiane vilæ disciplinam spe mercedis ; subdit : Hæc est vera merces, hæc verni comprehendat. Tertiò, eamdem orationem efficacem gloria, ut Chrislum possideamus. Hoc nostrum regnum

ad remillenda peccata venialia, ut sanctus Augustinus est, nostro deliciæ,

docet passim, si eo, quo par cst, affectu recili liir ; est Quieres secundò quænam determinatè et absolute enim signum et affectus sinceræ charitatis, iuni in peti debent ?

Deum, tum in proximum : Charitas autem operit mulRespondeo : Vila æterna inprimis petenda est tan tiludinem peccatorum, Proverb. 10. Quartò, omnem quàm finis desideriorum nostrorum; deinde media ad fidelium orationem ad Dominicam tanquàm ad certam illam promerendam necessaria, juxta illud Matth. 6 : regulam et lapidem lydium probandam ; nam ex S. Quærite primùm regnum Dei, et justitiam ejus. Nec Aug:, ep. 130, aliàs 121, c. 12, quælibet aliu vcrba dialiud preter illa duo spectant septem petitiones Ora camus, nihil aliud dicimus, quàm quod in istä Dominica tionis Dominicæ, ut docet sanctus Thomas bic, art. I. Oratione positum est, si rectè el congruenter oramus. In Oratione Dominica, inquit, non solùm petuntur omnia Quisquis autem id dicit, quod ad istam evangelicam prequæ rectè desiderare possumus, sed etiam eo ordine quo cem pertinere non possit, etiamsi non illicitè orat, car desideranda suni, u sic hæc oratio non solum instrual naliter orut; quod nescio quemadmodum non dicatur poslulare, sed etiam sit informativa totius nostri affe illicitè, quandoquidem spiritu renatos nonnis spiritaliter clús. Manifestum est autem quod primò cadit in deside decet orare. Tum exponit sanctus doctor quæ indecenrio nostro finis : deinde ea quæ sunt ad finem. Finis au ter petantur : « Qui dicit in Oratione : Domine, muliem noster Deus est, in quem tendit noster affectus tiplica divitias meas, aut fac me in hoc seculo præpodupliciter, uno quidem modo prout volumus gloriam tentem, vel si quid hujusmodi est, et hæc dicit corum Dei, alio modo prout volumus frui gloriâ ejus : quo habens concupiscentiam, non id attendens ul es his rum primum pertinet ad dilectionem, quâ Deum in secundùm Deum prosit hominibus, pulo cum non inse ipso diligimus ; secundum verò pertinet ad dile venire in Oratione Dominicâ, quo possil hæc vota tulionem, quâ diligimus nos in Deo. Et idcircò primo coaplare. Quamobrem pudeat saltem petere qua non loco petimus ut sanctificetur nomen Dei, id est, san pudet cupere; aut si et hoc pudet, sed cupiditatc vinctum ab omnibus habeatur, quod pertinet ad ejus citor, quantò meliùs hoc pelitur, ut etiam ab islo cupi. gloriam propagandam ; secundò ut adveniat nobis ditatis malo liberet, cui dicimus, libera nos à malo. , reguum ejus, et in illo regnemus. Ad finem autem as Quintò, eos duntaxat idoneos esse ad Orationem Dosequendum duplicis generis est medium : aliud per minicam fundendam, qui mores vitæque rationem ail se, aliud per accidens, qualenùs removet prohibens. Evangelii normam dirigere exoplant. Qui enim peccata Per se quidem et principaliter nos ad Deum promo levia spernit, cupiditates refrenare negligit, nec ad vet mandatorum cjus observatio ; unde tertio loco eum pertinet si alii Deum sive timeant, sive contemdicimus ; Fiat voluntas tua sicut in cælo et in terrâ : id nant, sincerè et ex animo dicere non potest : Sanctifiest, sicut ab Angelis, ita ab hominibus, nempe modo cetur nomen luum ; fiat voluntas lua sicut in cælo; ne perfectissimo. Instrumentaliter verò juvant ad Deum nos inducas in ientationem. Similiter injuriam memor, promerendum præsentis vitæ subsidia, propter que di et defectus proximi impatienter ferens, mala sibi imcimus : Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, sive precari videtur dùm ait : Dimille nobis, sicut dimittiintelligatur de pane sacramentali, cujus quotidianus mus. Sextò : Orandum pro omnibus, nequidem inimiusus proficit ad salutem, sensusque hujus orationis cis cxccptis : « Ante omnia, inguid sanctus Cypr.,

scrin. de Oratione Dominicâ, pacis doctor, atque uni altaris, vel de verbo Dei et bonis operibus, sic enim latis magister singulatim noluii, et privatim precem scribit : Fortè quisquam moveatur, cur oremus pro iis Sieri, ut quis cùm precatur, p o se lantùm prccclur. adipiscendis, quæ huic vilæ sunt necessaria, velut est Non dicimus : Pater meus, nec panem meam da mihi victus et tegumentum, cùm ipse Dominus dicat : « Nohodie. Publica est nobis et coinmunis oratio... Sic « lile sollicili esse quid edatis, nec quid induamini. , orare unum pro omnibus voluit Christus, quo modo An potest quisquam de ea re, pro quà adipiscendâ oral, in uno omnes ipse portavit. Hoc Domini prarceptuin non esse sollicitus ? Et illud : « Quærite primum regnum commendans ejus Apostolus, scribit 1 ad Tim. 2: « Dei, » elc. Non ait utique : Quærile primum regnum Obsecro igitur primum omnium fieri obsecrationes... Dei, el deinde ista quærile ; sed : « Hæc omnia, inquit, grariarum actiones pro omnibus hominibus. Unde san apponentur vobis , ) scilicet etiam non quærentibus. cius Thomas, art. 8, sic concludit : Necessitas est ut in Quomodo aulem rectè dicatur non quærere aliquis, quod omnibus nostris orationibus, quas pro aliis facimus, ini ut accipiat, intentissimè Deum precatur, nescio utrùnı. micos non excludamus. Quòd autem pro eis specialiter inveniri queat. Septimam quoque petitionem, libera oremus, perfectionis est, non necessitutis, nisi in aliquo nos à malo, iidem patres interpretantur de malo culcasu speciuli. Pula si vel ipsi ope nostrå indigerent, pæ : Eo respondet clausula, inquil Tertull., cilato lib., nec aliter opilulari pužseinus quàm nostris orationi cap. 8, interpretans quid sil : Ne nos inducas in teniabis, vel specialis oratio nobis esset necessaria ad vin tionem, hoc est enim, sed evehe nos à malo. Et sanctus cendum vindictie appetiluin, el conservandam in nobis Augustinus, epist. 130, aliàs 121 : Quantò melius hoc charitatem, quâ inimicos diligere lenemur; in hujus peiitur, ut etiam ab illo cupiditatis malo liberet, cui dimodi cnim circumstantiis obligat illud Domini præce cimus : Libera nos à malo? Ergo ex Oratione Dominica pluin : Orule pro persequentibus l'os, Matth. 5. Neque concludi non potest temporalia à Deo petenda. — Revcrò limendum est ne aliquis orationis nostre fructus spondeo, laudatos Patres nostram quoque interpretanobis excidat, dùm illam ad alios extcndimus; quia tionem adınittere : Sed et quia carnaliter admillilur orationis liostra efficacia ex charitate repetitur, quie isla vor, inquil Tertullianus, non sine religione polest sanè excellit, ubi ad alios etiam inimicos extenditur : fieri et spiritalis disciplinæ ; panem enim peti mandal, Pro se orare necessitas cogil, pro allero autem charitas quòd solùm fidelibus necessarium est. Similiter sanctus fralernitatis hortatur, ait auctor operis imperfecti hom. Cyprianus : Meritò, inquit, Christi discipulus victum 14, apud S. Chrysostom. Dulcior autem ante Deum est sibi in diem postulat, qui de crastino cogilare prohibeoratio, non quam necessitas transmittit, sed quain chari

lur ; quia et contrarium sibi fit et repugnans, ul quæralas fraternilalis commendat. Nec dicas sanctum Joan mus in seculo diù vivere, qui petinus regnum Dei velonen, Epistola 1, cap. 5, inimicos, si sint pessimi, ab citer advenire. Tum subjungil de malo, à quo liberari oratione nostra excludere ; non enim eos excludit, cupimus : Oranus el contra mulum mulctans, ul suni sed eam profuturam ipsis sicut aliis peccatoribus non omnes pænalitates, hörrenda mors, et contra quæ orapromittit : Qui scil fratrem suum peccare peccato non

mus, non ul nullo modo eveniant, sed ut tam crudeliter ad morlen, inquit, pelal, edabitur ei rita peccanli pec non sæviant, et ne aninius inde frangalur. Sanctus verò calum non ad mortem. Quamvis autem incerli simus, Augustinus citato sermone, difficultatem movet, el innum oratio nostra peccantibus ad mortem prosil, ni solutam relinquit, atque in hæc verba concludit : Si bilominùs ipsis deneganda non esi, sicut nec alia cha quis etiam illa quæ de viclu corporis necessariò istam rilatis officia, v. 8., correctionis. Si enim salutem sententiam vull accipere, oporlet ut conjunciè accipianillorum optare debemus, procul dubio el petere, ma tur omnia tria, ul scilicet quotidianum panem simul peximè cùm nescian:us, num ad prædestinatorum nu tamus; el necessarium corpori, el Sacramentum visibile merum pertineant. Denique etiamsi oratio nostra illa et invisibile verbi Dei. Sed disertè in epistolå 130, per Tutura sit inutilis, nobis erit meritoria, juxta illud panem quotidianum intelligii sufficientiam vitæ præPsalm. 34 : Oratio mea in sinu meo convertetur. Septi scrolis; ct c. 17, lib. 2, de serm. Domini in monte sub mò : Ex quarlà el septimå pelilione Orationis Domi finem, malum à quo liberari optamus, refert ad prænicæ colligitur decenter à Deo peli, ut bona tempora senler mortalitatem in quâ includuntur omnes peelia concedat quantùm ad sufficientiam, et mala aver nalitales hujus vilie. Dices secundò : Oratio ex dictis lat. Enimverò si pro illis declinandis laborare liceat, est mentis ascensus in Deum, appetitus verò tempuà fortiori et Deum rogare. Scriptum est enim : « Neque ralium est descensus ad inseriora. Ergo temporalia

qui plantat est aliquid, neque qui rigat, sed qui in non possunt esse oralionis materia, non contemplancrementum dat Dcus, , 1 Cor. 3. Et rursùs: Nisi Do libus nobis quæ videntur, ait Apostolus, 2 Corinth. 4. ( minus custodierit civitatem, frustra vigila! qui custo Distinguo anteced.:appetitus lemporalium est mentis dit eam.. Ps. 126.

descensus, si temporalia propter se appetantur, conDices : 'Tertull., lib. de Oratione, cap. 6, et S. Cy cedo; si propter vitam æternam, nego anteced. Temprian., de Oratione Dominicâ, intelligunt hæc verba : poralia ilaque duobus modis spectari po sunt, primò l'anem nostrum quotidianum, etc. de Sacramento Cor ut finis el bonum delectabile, ac per se appetibile, scporis Coristi ; et S. Augustinus, lib. 2 de Serm. Do cundò ut medium ad vitam æternam promerendam mini in monte, expressè negal accipienda de pane utcumque necessarium. Priori modo menteni quidem materiali, sed de spirituali, nempè vel de Sacramento deprimunt; verum ut sic non sunt orationis maleria,

sed cupiditatis, à quà liberari petimus, juxta sancti quotidianum da nobis; libera nos à malo. Priora quipps Augustini explicationem, cùm dicimus : Libera nos à absolutè , petimus, securi, quòd non obsint accepta; malo. Posteriori antem modo cadunt sub orationem, et certi, quòd Deus paratus sit ea dare, cùm loto corde sed mentem sub illâ consideratione deorsùm non tra quæsierimus. Posteriora verò conditionalė tantùm pohunt ; quia qui media quærit ad vitam æternam con stulamus; quia in his, possunt et prodesse et sequendam, aliud no intendit quàm vitam æternam, nocere, quid oremus, sicut oportet, nescimus. Quamverèque cum Prophetâ canit : Unam petii à Domino, vis enim superflua non appetantur, timendum tamen hanc requiram, Ps. 26 ; ubi enim multa ordinantur ad est, ne ipsa necessaria ardentiùs desiderentur, et prounum, non censentur mulla, sed unum ; et ut supra pter ea cor duplicetur. In hujusmodi autem dubiis dicebat sanclus Augustinus, quod propter aliud ama spiritus, qui secundum Deum postulat pro sanctis, tur, non ipsum amalur, sed illud propter quod ama adjuvat infirmitatem nostram, ut licet molesta sit lur. Æger, verbi gratia, non amat remedia quz à agritudo, dura pauperies et calumnia, omnes dicant, medico quærit, quia illa non quærit nisi propter sani perfecti quidem lix tanier, imperfecti verò patienter, latem de quâ solà intelligitur sollicitus; secùs si apud

non mea, sed lua voluntas pat. medicum qui à vino prorsùs abstinendum przescripse

§ 3. DE EFFICACIA ORATIONIS. ral, inslet ut modico uti liceat; quia convincitur duo concupiscere, scilicet sanitatem et vinum, quamvis

Utrùm oratio habeat infallibilem effectum. inæqualiter, satisque sibi esse, si vini modicus usus Tripliciter spectari potest oratio. 1° UI actus suparùia obsit sanitati.

pernaturaliter bonus. 2° Ut aclus non solùm supcrna · Atque ex hâc nostra conclusione et explicatione luraliter bonus, sed etiam laboriosus et pænalis; est facilè solvitur difficultas à S. August. in objectione cnim elevatio mentis in Deum, quæ non fit sine luctà præcedenti his verbis proposita : Non ait utique (Chri rum sensibus et sine corporis defaligatione. 3° Ut slus) : Quærile primùm regnum Dei, deinde ista quæ præcisè petitio est, quo modo specialur deprecatio rile; sed hæc omnia, inquit, apponentur vobis etiam non pauperis, que non tendit ad exhibendum divili bonoquærentibus. Nimirùm temporalia quærenda non sunt rem, aut satisfactionem, sed solum ad impetrandam propter se, et ut bona per se delectabilia, queniadmo ab eo eleemosynam. His pr:rmissis, ad proposilam dùm æger in exemplum adductus petit usum vini, sed quxstionem : - Resp. 1° : Oratio qualenùs est actus duntaxat ut media utcunque necessaria, et propler supernaturaliter bonus in viatore, infallibiliter est mevitam æternam appetibilia. Quid intersit, inquil san ritoria, et quidem de condigno, si orans sit justus; de clus doctor, lib. 2, de Serm. Domini in monte, cap. 24, congruo verò, si sil peccator; quia habct omnes coninter bonum, quod appetendum est, el necessariuin quod ditiones meriti à nobis recensitas, ubi de merito. Sesumendum est, hâc sententià suâ declaravit : « Quærite cundò : Oratio quatenùs cst actus supernaturalis et la

primùm regnum Dei et justitiam ejus, et hæc omnin boriosus in viatoribus justis, certò cst satisfactoria. ( apponentur vobis. » Regnum ergo Dei et justitia Dei lla enim definiit concilium 'Tridentinum, sess. 14, bonum necessarium est : et hoc appetendum, et ibi finis can. 13, his verbis: Si quis dixerit pro peccatis, quoad constituendus. Et cap. 25 : Non dicit : Deinde ista quæ penam temporalem minimè Deo per Christi merita sarile, quamvis necessaria... ne, cùm ista quæratis, illinc lisfieri... jejuniis, oralionibus, etc., anathema sit. El avertanini, aut ne duos fines constituatis, ut et regnum ratio est, quia satisfactio ex alibi dictis, est dejectio Dei propter se uppelatis, et ista necessaria, sed hæc po rei coram personà leså : atqui talis est oratio hominis liùs propter illud... Ergo simplici corde tantummodò veniam à Deo per merita Christi deprecantis : ergo lapropter regnum Dei debemus operari bonum ad omnes : lis oratio est vera satisfactio. Dixi, in viatoribus ; quia non autem in hâc operatione, vel zolam, vel cum regno beati orando pro nobis, nec inerentur nec satisfaciunt, Dei mercedem temporalem cogitare.

utpote qui sint in termino. Tertiò : Quatenùs præcisè Dixi, lemporalia esse utcumque necessaria; nam ab est petitio infallibiliter impetrat, si fiat ut decet, el solutè necessaria non sunt: imò Deus ea nonnunquàm cum conditionibus requisitis. quibusdam denegal propitius, et aliis concedit iratus. Probatur, quia fidelis est Deus, seipsum negare non Nunquid enim Machabæi et alii martyres igne con potest, 2 Timoth. 2 : atqui Deus non semel expressè snmpli feliciùs exauditi sunt, quàm tres juvenes in promisit se preces exaudituruin. Psalm. 49 : Invoca fornace Babylonica illæsi? I pse salvator est, inquit S. me in die tribulationis, et eruam le. Luc. 11 : Omnis Augustinus, tract. 73, in Joan., non solùm quando facit qui petit, accipit. Joan. 16 : Si quid Palrem petieritis quod petimus, verim eliam quando non facit; quoniam in nomine meo, dabit vobis. Clariora sunt illa verba, quod videt peti contra salutem, non faciendo polius se quàm de promissione Dei orantibus factà dubitare eskibet Salvatorem. Novit enim medicus quid pro suà, possimus. De fide est ergo orationem habere infalliquid contra suam salutem poscat ægrolus; et ideò con bilem effectum. S. Augustinus in Psalm. 65, cxpcntraria poscentis non facil voluntatem, ut faciat sanitalem; dens illa verba : Benedictus, qui non amovit orationem quod si feceril, non ut Salvator facit, quod est nomen meam et misericordiam suam à me, sic scribit : Securi ejus fidelibus ejus. Est quippe et impiis damnator. Ali de pollicitatione ipsius, non deficiamus prando. Cùm vim les ergo dicimus in oratione Dominica : Adveniat rc deris non à le amotam deprecationem luam, securus ynum iuum : fiat voluntas lua : aliter, panem nostrum esto, quia non est à le amota misericordia ejus. Dixi :

Si oratio fial cum conditionibus requisitis; quia sicut nam felicitatem; vel ex charitate,tanquàm medium à sacramenta novæ legis, quantumcumque per se esti Deo eleclum,quo faciliùs vita æterna appreliendatur. cacia, non habent effectum in iis, qui ponunt obicem, Si primum,res indifferens sicul indecenter appetitur, sic nec oratio ubi desunt conditiones requisite : Peti sic sine pietale à Deo postulatur:Nam si à sæcularibus lis et non accipitis, propter quod malè petatis. Jac. 4. abstinere jubemur,inquit sanctus Chrysost., hom.42 in

Qurres : Quænam requiruntur conditiones , ut oratio Joan., quæ miseria, quæ amentia est ea a Domino poinfallibilem habeat effectum? — Resp.: Qualuor. Debet slulare ! Et sanctus August. in Psal. 85 : Si invocas, ul fieri 1° piè ; 2° cum fiducià ; 3° pro seipso orante ; veniat ad le pecunia, puta ex ludo, Deum tibi adjutorem 4° perseveranter. Ila ferè sanctus Thomas, a. 15, ad 2: ponis cupiditatum, non exauditorem desideriorum. Ponuntur, inquit, quatuor conditiones, quibus concur Ulrùm autem talis oratio sit mortisera el peccatum rentibus, semper aliquis impetrat quod petit; scilicet, ut mortale, quæstio est. Negat Suarez, lib. I de Orat., cap. pro se pelat, necessaria, piè, et perseveranter. Et ad 17; sed quidquid sit, certum est non esse piam nec terlium addil : Oralio principaliter innititur fidei quan

veram orationem, nec proinde impelraloriam , tum lùm aa efficaciam impetrandi. Sed hæc fides vel ad quia oratio ex dictis est decentium petitio; lum quia pietatem reducitur, sicut el tertia conditio, ut oratio sit Spiritus sanctus , in quo clamamus : Abba (pater) non de necessariis ad salutem, vel ad fiduciam, ut mox ista postulat pro nobis; tum denique quia nec petimus patebit.

nisi in nomine Salvatoris , nec quidquam à Deo obliQuæres : Quot requiruntur, ut oratio piè fiat?

nemus, nisi per ejus merita : atqui non petitur in no

mine Salvaloris, quidquid pelilur contra rationem salutis, Resp.: Tria. Frimò ex fide procedat necesse est,

ex sancto Augustino , Iract. 102, in Joan., nec Cbrijuxta illud Rom. 10 : Quomodò invocabunt, nempe ut

stus nobis meruit, ut cupiditates implere possimus, omnipotentem el misericordem, in quem non credidc

sed ut ab iis liberemur. Ipse salvator est, inquit idem runt? Et Matth. 21 : Omnia quæcumque petieritis in

Silnictus Augustinus, tract. 73 in Joan., non solùm oratione credentes, accipielis. Et ratio est, quia orationis

quando facit quod petimus , verùm etiam quando non efficacia nititur promissione divina per Christi merita :

facit ; quoniam quod videt peti contra salutem , non faatqui promissio divina non movet, nisi credentes, ut

ciendo potiùs se exhibet salvatorem ; novit enim medicus per se patct, et docet Apostolus Rom. 4, ubi de Abra

quid pro suâ, quid contra suam salutem poscal ægrotus. hamo sic loquitur : In repromissione eliam Dei non

Et ideò contraria poscentis non facit voluntatem , ut fasitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam

ciat sanitatem. Quod si fecerit , non salvator facil, Deo. Ergo. Porrò non exigitur ea fides, quâ orans

quod est nomen ejus fidelibus ejus. Est quippe in.piis et certò credal se consecuturum orationis essectum, quia,

dumnator. Non solùm salvator, sed etiam magister bonus cùm promissio sit conditionata, nempe si ponantur

docuit quid pelamus , scilicet ne sinat Deus nos ire post necessaria conditiones, nec Deus revelaverit illas re

concupiscentias nostras. Ad hoc perlinel, pergit sanverà adesse; fidelis non potest esse cerlus fide theo

ctus doctor, NE NOS INDUCAS IN TENTATIONEM ; neque logica se impetraturum; hec enim omnimoda certitudo pertinet ad fidem miraculorum, quà Deus aliquando

enim parva csl tentatio , si contra tuam sit causam tua

postulalio. Si secundum , nempe si appelalur res sic movel animuin, ul dubitare non possit de effcctu.

indifferens ut medium, quo Deus nos perducere deMâc fide Apostolus Petrus claudo dixit : Surge et am

crevit ad vitam æternam, piè, et in nomine Salvatobula, Act. Fides ergo ad orationem requisita in eo consistit, ut orans securus sit de Deo, timidus de se

ris peli polest; quia talis oratio fit el secundùm Dei

voluntatem, ut palet, et per merita Christi ; cùm ipso, ne scilicet aliquam è conditionibus ad orationem

Christi nobis incruerit et salutem, et quidquid ad eam requisitis pra:termittat. Sed ille timor nedim precan

conducit. lis ardorem relundat, quin potiùs ejus sollicitudinem

Al duo hic diligenter sunt observanda : primum, ad excitel, ne desil gratie, qu:e orantibus offertur. Secundò : Ut honesta et pia sit oratio, oportet ut

temporalia infallibiliter impelranda satis non est, quòd fial attentè el devolė; peccatum quippe est orare ne

deprecans ea pelat in ordine ad ultimum finem ; sed gligenter, et cum voluntarià mentis evagatione.

requiritur insuper, ut Deus iis mediis velit illum acTertiò : Ad pietatem requiritur, ut oratio fiat de

quiri. Cùm autem nobis non constet de divinâ volunutilibus ad salutem : impium enim est petere que per

late , num per prospera, an per adversa ad felicitatem

æternam nos perducere decreverit; sequitur temporase mala sunt; quia gravis injuria Deo irrogatur, quasi

lia , si piè pelantur, conditionatè semper esse pelenda, ipse fons omnium bonorum, sit etiam auctor peccati.

ut diximus paragrapho primo. Et ex lali oratione hic El ideò hujusmodi vratio semper est mortifera, et pec

saltem fructus infallibiliter percipitur, cæteris condicatum mortale, sicut et cmne perjurium etiam in

tionibus concurrentibus , scilicet paralum fore cor demalerià levi; quia par est injuria, aut etiam fortè

precantis, ut cum Apostolo dicat, 2 Cor. 12 : Libenter gravior, sive quis credat Deum posse esse auctorem

gloriabor in infirmitatibus meis , in contumeliis , in nepeccati vel levissimi; sive testem adducal cujuscum

cessitatibus , in persecutionibus , etc. Secundum , in

hypothesi etiam, quòd Deus rerum prosperitate nos Sed quid si petatur à Deo res indifferens ?

regnum cæleste consequi velit, nihilominùs oratio Resp.: Vel pelitur ex merà cupiditate propter terre nostra plerumque caret effectu ; quia sub obtentu sa

que falsi.

Julis æterne obunitratur negotium cupiditatis , nobis quid induamur : Scit enim , inquit, Pater vester caleque orantibus sepè idem contingit, quod alimenta stis quia his indigetis. Tanquàm si quis egrotanti dicesumentibus, nimirùm sicut edentibus et bibentibus ret : Quere duntaxat sanitatem à medico peritissimo, causà sanitatis , adjungit se voluplas, ut ejus causâ nec sollicitus sis de remediis; quia si primùm efficaliat, quod sanitatis causâ nos facere dicimus et volu citer voluerit , remedia apponel proul judicaverit exmus; sic deprerantium intentionem prævertit vilæ pedire. Sic Christus : Quærite primùm , ait, regnum pra:sentis amor. Quia pudel temporalia propter scipsa Dei et justitiam ejus, et hæc omnia adjicientur vobis. qua'rere, una omnium vos est, ea se postulare propter Non dicit, deinde ista quærite, ne illinc averlamini, regnum Dei, et justitiam ejus. Sed fallax illa pietatis et duos fines vobis constitutis : sed ait, hac omnia larva vel ex eo facilè deprehenditur, quod iidem ipsi, adjicientur vobis , id est, consequentur. qui orationis dono se carere causantur, ac propterca

Quares 2° : Qualis debeat esse orantis fiducia, ad infulvel non petunt, vel frigidè el perfunctoriè pelunt vir

libiliter impetrandum. lutes, pula charitatem , bumilitatem, quibus maximè iridigent, el sine quibus regnum Dei non acquiritur; Resp.: Duo extrema in primis vilanda sunt, nempe ii, inquam, ipsi, ubi mala temporaliter premunt, aul dillidentia , et præsumptio. Diffidentia quidem : Qui impendent, intensissimè et prolixè Deum orant, votis enim hæsilat, Jac. 5, similis est fuctui maris, qui à et sacrificiis misericordiam Dei incessanter pulsart. vento movetur, et circumfertur ; quia non habet firmitaAujui , si ad bujusmodi preces fundendas incitaret cos lem et constantiam in pelendo. Non ergo a’stimet homo regnum Dei et justitia ejus tanquàm finis unicè inten ille, quòd aliquid accipiat à Domino. Hanc fiduciarii lus, mullò rnagis ab illis expeteretur, juxta vulgaire exigit Christus ab invocantibus se : Confide, fili, ail philosophorum ellatum : propler quod unumquodque paralytico, Malih. 9, remittuntur tibi peccata tua. Et lilc est, et illud magis per se, hoc est, linem , propter duobus cæcis ibidem : Secundium fidem vestram fiat voquem media appetuntur, ampliùs appeli necesse est. bis. Unde concludit A['Ostolus in bic verba lleh. 4: Quod cnim propler aliud diligitur, non tam ipsum di Adeamus ergo cum fiduciâ ad thronum gratiæ , ut miseligitur, quàm aliud, propter quod diligitur. Ergo cùm ricordiam consequamur : quia non est confusio confidenin plerisque nulla aut penè nulla sit orationis instantia libus in te, Dan. 3. Prop!ereà in collationibus Patrum, pro obtinendis à Deo bonis spiritualibus, maxima verò coll. I, c. 32, legimus signum futuriæ impetrationis lum pro consequendis temporalibus; necessariò sequitur haberi , cùm Spiritus sanctus movel ad petendum cum temporalia ab iis plerumque non experi propter spi- magnå liducià , et cum quadam impetrandi securitate. riiua!ia, sed propter seipsa , ac proinde orationes eo Magna siquidem fides, inquil sanctus Bern., serm. 32 rura non esse apud Deum impetratorias, lil s'pra in Cant., magna meretur, et quatenùs in bonis Domini monuit sanctus Jacobus his gravissimis verbis : Peli fiduciæ pedem porrexeris, eatenus possidebis. lis, et non accipilis , quòd malè pelatis , ut in concu Præsumptio non minùs cavenda est in oratione , piscentiis vestris insumalis, c. 4. Temporalia autem in quàm dissidentia. Deus enin superbis resistit, humilibus concupiscentiis insumere solent, qui ea petunt magis autem dat gratiam , Jac. 4. Oratio humiliantis se peneex cupiditate, quàm ex cælestium bonorum desiderio; trat cælos , Eccli. 35. Respexit in orationem humiliam, cl malè sic pelentibus metucndum est, ne quod (Deus) et non sprevil preces eorum, Psal. 101. Non derelinquis pussüi non dare propitius, det iratus , inquit sanclus præsumentes de te : et præsumentes de se humilias, JuAug., tract. 75 in Joan.

dith, 6. Neque enim in justificationibus nostris prosterAliter ilaque petimus panem nostrum quotidianum, nimus preces ante faciem tuam ; sed in miscrationibus quo nomine intelliguntis necessaria vilir prisentis muliis, Dan. 9. Tota ergo fiducia orantis nilitur Dei subsidia, aliter regnum Dei, et justitiam ejus. Istud misericordia. Oratio Pharisri, Luc. 18, rejecta est , posterius postulanius, ut nos ipsos ad illud desideran quia in suis virtutibus et merilis considebat. dum acriùs incilemus : valdè enim magnum est,

ct Diccs : Gratia sanctificans est fundamentum justi nos ad accipiendum parvi et angusti sumus. Idcò di sperandi auxilia ad salutem necessaria : Deus enim ne. citur nobis, dilatamini. Nec lam citò dalur, ut dilata minem deserit, nisi priùs deseratur ab eo. Ergo imdesideria crescant; lantò quippe sumemus capaciùs, pelrandi fiducia repeli potest ex justitià deprecantis. quantò desideravimus ardentiùs, ex sancto Augustino, Sic Ezechias 4, Reg., cap. 20, precatus est : Obsccro, epist. 130, aliàs 121. Priora verò Dominus et Magister Domine, inemento quomodò ambulaverim coram le, in noster à Deo quærere docuit, non ut vehementiùs illa corde perfecto. Confirmatur primò: S. Joannes, prima concupiscamus, absit, cùm illå szepè electis vel neget, Epist., cap. 3, docel nasci ex bonxe conscientize teslivel etiam subtrahat, si nimis ad eamdem efficiantur; monio fiduciam orandi et impelrandi : Charissimi , insed ut inde non commonefaciamus Deum esse etiam quit, si cor nostrum non reprehenderit nos, fiduciam talium bonorum auctorem, et ubi obvenerint, in ipsum habemus ad Deum, et quidquid petierimus , accipienus per gratiarum actionem esse refundenda , non in pro ab eo. Confirmat!ır secundò : Peccalor ex nullo capile, priam industriam, aut amicorum patrocinium. Enim spem impetrandi concipere potest. Namque lo converò idem Dominus noster et Magister, qui panem scientia indignum illum pronuntiat, qui à Deo exauquotidianum petere, et à malo liberari præcepit, simul diatur : Iniquitatem si asperi in corde meo, non exaudivl prohibuit, nc solliciti simus quid manducemus , aut Dominus, Psim. 65. Cum sit enim timida nequilia, drit

« VorigeDoorgaan »