Pagina-afbeeldingen
PDF

ficalis, Damaso adscripti, et recentiores esse quàm ut eis præ SS. Hieroiiym. et Leone fidem adhibeametl8. 0bj. ultimò: Eusebius, lib. 5 Hist. cap. 18, Apollonium, scriptorcm ecclesiasticum, introducit de Montano sic loquentem: IIic est qui docuit nuptias solvi, et qui ij$ leges primus imposuit. Ergo. — R. 1° quòd, icèl ** primus habeatur in versione Eusebii per Rufimum, non legitur tamen in aliis emendationibus, sed sic : Iste est qui nuptiarum divortia perdocet, qui novas jejunii leges sancit. 2° Dato quòd debeat legi primus, sensus est quòd jejuniorum insolitorum praeter ecclesiastica primus jeges imposuerit. Ex ipso enim Tertulliano Montanistà constât catholicos observâsse quædam jejunia ante

ipsum Montanum. Vide locum citatum art. 5 præced.

dis ert., obj. 2. Solvuntur objectiones contra secundam conclusiomem.— Ante solutiones argumentórum, notandum 1* non eodem semper ritu ab oranibus fuisse observatam quadragesimam. Alii eam inchoabant à ferià secundâ post dominicam qu;e dicitur quinquagesimæ, ita ut essent septem septiman;e jejunii; sed ex his aliqui, ut Græci, excipiebant à jejunio dominicam et sabbatum, ut dicit S. Basil. Hom. 2, de Jejunio. Qui dam, solùm dominicam excipientes, ultimam hebdo madam noii ccmputabant intra dies quadragesimales, quia xerophagiis, id est, arido strictiorique victu transigebatur, ut dicit S. Epiphanius, citatus in probationibus conclusionis: ulrobique tamen, ut patet, numerabantur triginta scx dies quadragesimalis jejunii. Alii inchoabant jejunium à ferià secundà post do , minicam quæ dicitur prima quadragesimæ, jejunantes omnibus diebus usque ad pascha, exceptâ die Dominicà : et sic erant etiam triginta sex dies jejunii : quibus ut esset perfectè completus numerus quadraenarius ad majorem conformitatem cum jejunio Christi, additi sunt quatuor dies præcedentis hebdomadæ. Quando autem h;cc additio facta sit, incertum est: quidam eam tribuunt Thelesphoro papæ circa medium secundi seculi, idque eruunt ex ejusdem pontificis Epistolà decretali, et ex cap. Quadragesima, dist. 4, quod caput desumptum est ex quodam sermone S. Ambrosio adscripto; sed et ista Epistola et iste sermo sunt apocrvpha. Id videtur certum , hanc additionem esse perantiquamm et ante tempora S. Gregorii factam, siquidem, ipse in Sacramentario quod ex codice Gelasii papæ collegit , feriam quartam ante quadragesiJam prina* caput jejunii ; similiter in Antiphonario. Nec obstat quòd , Ilom. 16 in Evang. tribuat jejunio quadragesimæ triginta sex dies tantùm : quia hoc triginta sex dies solùm computat à dominicà primâ quadragesimæ, in quâ homiliam hanc habuit; item et quia ipsa quadragesima quautùm ad officium et modum solvendi jejunium post vesperas, incipit tantùm à dominicà. Nota 2° varietatem etiam incurrisse in formâ jejunii, dùm aliqui quotidiè ad vesperum reficereiìtùr, alii biduum, alii triduum, alii quatriduum, alii integram septimanam absque omni cibo transigerent, ut referunt S. Iren;eus, in epistolà ad Victorém papam apud Eusebium, lib. 5 Hist., cap. 24, secundùm accuratiorem translationem; S. Ilieron. Epist. 15, et S. Aug., lib. de Moribus Ecclesiæ, cap. 55. 01)j. 1": S. Irenæus apud Ecclesiam, lib. 5 Hist., cap. 24, dicit, loquens de jejunio quadragesimae : Quidam unum diem se jejunare oportere c.ristimant, alii duos, non pauci plurés,'multi quadraginta. Ergo.— R. 1° verba græca S. Irenæi, ut modò dicebam, non accuratè reddi latinè in hàc versione Eusebii per Christophorsonum, neque etiam in eâ quae est Rufiili; sed simpliciter latine reddita sic soiiant : Ncque enim solum de die (Paschae) est dubitatio, sed etiam de spccie ipsius jejunii : quidam enim e.ristimant unam diem opportunè se jejunare, quidam duas, quidam etiam plures.

Quidam: quadraginta horis diurnis et nocturnis metium tur suum diem. Id probat Bellarm., lib. 2 de bonis 0perib., cap. 14. Ünde Natalis Alexander, sec. 2, dissert. 4, a. 5, ex emendatiori versione sic refert : Neque enim de die solùm controversia est, sed etiam de formâ ipsâ jejúnii. Quidam enim eristimant,unico die sibi esse jejunandum alii duobus, alii pluribus : nonnulli etiam quadraginta horis diurnis ac nocturnis conputatis, diem suumi metiuntur. Non fuit ergo diversitas secundùm S. Irenæum circa ipsam quadragesimam, an eo tempore per quadraginta dies esset jejunandtim, sed circa ipsum módum et formam jejunii illius, quatenùs quidäm quotidiè reficiebantur, quidam totâ die omnem cibum | sibi subtrahebant, alii post biduum tantùm cibum sumebant, alii post triduum, alii post quadraginta horas. Et hunc esse sensum S. Irenæi, patet 1" quia in nullâ versione dicitur quòd esset controversia aut dubitatio de jejunio quadragesimæ, sed in versione Christophorsoni, de jejunii ratione et modo; in versione I{üfimi, dc ipsà specie jejuniorum. 2" Quia juxta S. Irenæum erai controversia de jejunio quadragesimæ, sicut de paschatis celebratione. Sic enim scribit juxta ipsam versionem Christophorsoni : Non enim de die paschatis solùm, sed etiam de iejunii ratione et modo est ista constituta controversia; atqui non erat controversia an festum paschæ foret celebrandum, sed quà die, an Dominicà, an quâcumque die hebdomadæ : ergo siiniliter, juxta eumdem, non erat controversia deipso jejunio quadragesimæ, an servandum esset, sed quâ formâ et quo modo. Adde non esse verisimile talem unquàm fuisse varietatem jejunii paschalis, ut aliqui putarent illud unico die concludi; cùm è contra certum sit ex SS. Epiphan., Hieron. et Aug. citatis fuisse apud veteres varietatem in formâ et modo jejunandi. — R. 2° Dato , juxta S. Irenæum, diversitatem illam fuisse in nuimero dierum, nihil ideò obtinent heterodoxi; siquidem S. Irenæus asserit diversitatem illam ortam ex imperitiâ, ac irrepsisse in quasdam Ecclesias ex pastorum negligentiâ contra id quod primitùs traditum erat; sic enim prosequitur Irenæus in versione fufini: Cæpit hæc diversitas âb illis, ut opinor, qui, non simpliciter quod ab initio traditum est tenentes, in alium morem, vel per negligenliam vel per imperitiam , post modum decidére. Aliter quidem habet versio Christophorsoni, sed ipsi præférendus est Rufinus antiquior et doctior, eò magis quòd juxta Bellarm. loco citato. textus graecus Irenæi de vérbo ad verbum latinè redditus, liunc sensum importat. Unde Natalis Alexander loco citato , ex accuratiori translatione sic refert : Atque hæc in observando jejunio varietas non nostrâ primùm ætate nata est, sed longè apud majores nostros coepit, qui negligentiùs, ut verisimile est, præsidentes, er simplicitate et imperitiâ ortam consuetudinem posteris tradiderunt.

Obj. 2° : Socrates, lib. 5 Hist., dicit eos qui Romæ sunt, tres septimanas ante Pascha, sabbato et dominico exceptis, jejunare; qui autem in Illyrià, Græciâ et Alexandrià, aiite sex séptimanas Pasclia præcedentes jejunium quod quadragesimale vocant inciioare, alios ante septem. Ergo. Idem testantur ex ipso Sozomenus, lib. 7, c. 19; Cassiodorus, homo roinaiius, in Historià tripartità; et Nicephorus., lib. 12, c. 54. -— It. Socratemi hâc in re fideim non mereri, 1° quia partibus, si non erroribus, Novatianorum addictus erat. Quamvis enim haeresis Novatianorum nihil cum hâc quæstione de jejunio quadragesimæ commune liaberet, hanc tamen varietatem Ecclesiæ romanæ imp0suit, ut illi faveret, quia scilicet Novatiani sentiebant esse liberum et indifferens quo quis vellet die pascha celebrare, et ideò Adiaphori vocari amabant : unde, ut Novatianam illam indifferentiam in disciplinæ m0ribus exemplo Catholicorum romanorum probatam faceret, exhibet varietatem in moribus Ecc!esiæ r0manae et ejus quoad jejunium dissidentiam ab aliis Ecciesiis.

2° Quia secum pugnat Socrates in hoc ipso capite; scribit enim Romanos tres continuas hebdomadas aute pascha, exceptis sabbato et dominicâ die jejunare : et infra in eodem capite scribit : Romæ singulis sabbatis jejunant. Quis verò sibi persuadet Romanos, qui reliquò anni tempore tam religiosè sabbati jejunium observabant, ut etiam constat ex SS. Hieron., Aug. et Leone, quadragesimæ sabbata à jejunio absolvisse? 5° Quia hàc in re fuisse hallucinatum Socratem, constat ex priùs laudatis SS. Leone, Petro Chrysologo et Cassiano, ejusdem ætatis scriptoribus, qui jejunium quadragesimale quadraginta dierum, Romæ publicâ lege sancitum esse et observatum testantur. Porrò non est mirum si graecus homo, tanto locorum intervallo ab urbe romanà distans, romanæ Ecclesiæ ignarus fuerit. Fortè huic errori occasionem dedit plurium Christianorum Ravennæ aut etiam ltomæ relaxatio, contra quam invehit S. Petrus Chrysol. supra. Si.dicas cum [)alleo, non esse verisimile Socralem mentitum fuisse in re cujus prompta et expedita probatio in omnium oculis versabatur. — It. : Non assero mentitum , sed fórtè deceptum. Sed , esto fuerit mentitns, id nulli incredibile esse debet, qui conspexerit Dallæum ipsum in referendà romanæ et gallicanæ Ecclesiæ disciplinâ de jejunio impudenter fuisse mentitum : scribit enim lib. 1 de Jejunio et Quadragesimà, c. 2, pastores romanæ Ecclesiæ doccre reprehendi non posse, adeòque ecclesiasticè verè jejunare, qui horâ sertâ prandent et vesperec^enant.... Neque aliud inter dies jejuniis sacros et eos qui sunt à jejunio liberi discrimen apud eos quidem apparet, nisi quòd carme illis abstinent, his vescuntur : certè Ecclesiæ romanæ pastores nihil aliud vel inperant, vel erigunt, nisi ut jejunia lege colantur. Et lib. 4, cap. 6, dicit jejumium Adventùs sub pœnâ aeternæ mortis ab omnibus observari. Numquid hæc sunt aperta et putidissima mendacia ? hæc tamen potuit Calvinista gallus circa mores praesentes suæ ecclesiæ; cur similiter non potuerit errare Socrates extraneus circa mores Ecclesiæ romanæ ? Quantùm ad Sozomenum, Cassiodorum et Nicephorum , dico ipsos sine discussione Socratem ferè de verbo ad verbum secutos fuisse, adeòque non majorem mereri fidem. Dices : Sed quis credat Cassiodorum maximè, civem romanum disciplinam ecclesiæ suæ ignorâsse et ipsi falsa imposuisse? — It. Cassiodorum, sicut alia Socratis et Sozomeni errata exscripsit, ita et illud potuisse exscribere : nullus namque ignorat tempore Sozomeiii pontificem romanum in ecclesià populum docuisse, cùm id testentur S. Leonis sermones; scripsit tamen Sozomenus loco mox laudato: In urbe Ro*mâ, nec episcopus, nec alius quisquam in ecclesiâ populum docet; idque transtulit in suam historiam Cassiodorus sicut et alia. Neque id nemini mirum: videri debet, qui advertit consiliüm Cassiodori in Historiâ illà tripartitâ aliud non fuisse quàm de singulis dictatoribus deflorata colligere, et cum auctoris sui nomine in ordinem collocare, ut ipse monet in ejusdem historiæ præfatione. Obj. 5° : Tertull., lib. de Jejun., cap. 14, tantùm meminit jejuniorum Parascevis et sabbati seu Paschatis. Ergo. — It. M* Tertulliano Montanistæ, praeser` tim in iiàc materiâ scribenti contra Catholicos, nullam esse fidem adhibendam. 2° Ibi horum jejuniorum tantùm meminit, non quòd his solis diebus jejunarent Catholici, sed quia solemniora erant jejunia et in his conveniebant Catholici cum Montanistis quoad xerophagias. Insuper dici potest Tertullianum nomine paschatis intelligere totum tempus illud antepaschale {|uod jejuniis consecrant Catholici; sicut lib. de Idololatriâ , c. 1 ì , nomine Pentecostes intelligit totum illud tcmputs quod decurrit à Paschate ad festum PenV*€tvsteS. 0!j. 4° : S. Leo, serm. de Quadrag., disertè testatur tertiam et quintam feriam apud Romanos à jejunio exilui: Secunda, inquit, et quartâ et sextâ ferià jeju

[ocr errors]

4055 bus monet essejejunandum. Ergo. — R. haec conciliari ex prænotaminibus ad solutionem objectionum. Qui enim quinque tantiim diebus jejunio consecrabant, et qui sex diebus in hebdomadà jejunio consecrabant, et qui sex diebus in hebdomadà jejunabant, sex hebdomadibus jejunium coucludebant. ita ut utrobique forent triginta sex dies jejunii ; computatis scilicet utrobique sex diebus ultimæ hebdomadæ. 01)j. 8°: S. Ambros., serm. 24, dicit aliquos sui tem£; jejunare quinquagesimam pro quadragesimâ. `rgo. — R. S. Ambrosium id referre quidem, sed non probare tanquàm majorum auctoritate institutum, quin potiùs improbare tanquàm ex particulari quorumdam præsumptione institulum. Cæterùm S. Ambrosium pro indubitato habere per quadraginta dies csse jejunandum, ex ejus sermonibus de quadragesimâ patet.

§ 2. A quo instituta sint jejunia quatuor temporum.

Dico : Probabile est jejunia quatuor temporum instituta esse ab Apostolis, licèt aliqua diversitas supervenerit circa tempus. Quidam probant primam partem ex illo Luc. Act. 27: Cùm jum non esset tuta navigatio, quòd et jejunium jam præteriisset. Sed alii volunt id intelligi dejejunio Judæorum. Unde efficaciùs Probatur ex Leone. Is sermone primo de Jejunio Pentecostes, sic ait: Hodiernam, dilectissimi, festivitatem descensione Spiritùs sancti consecratam sequitur, ut nôstis, solemne jejunium.... Repletis namque Apostolis virtute præmissâ.... Non ambigimus inter cætera caelestis sacramenta doctrinæ, hanc spiritualis continentiæ disciplijuam de Paracleti magisterio primitüs fuisse comceptam.... IIi itaque doctores qui exemplis et traditionibus suis omnes Ecclesiæ filios imbuerunt, tirocinium militiae christianæ sanctis jejuniis inchoárunt.... Quartâ igitur et sextâ ferià jejunamus, sabbato apud B. Petrum Apostolorum vigilias celebramus. Vigiliis autem amnexum erat jejunium. Ex quibus evidenter liquet, juxta S. Leonem, Apostolos et hoc jejunium observâsse , et posteris observandum indixisse. Et serm. 2. de eodem jejunio dicit : Iloc jejunium quod ex apostolicâ traditione subsequitur, sanctü observantiâ celebremus.... Quartâ igitur et sextâ feriâ, etc., ut supra. ldem, sermone 7 de Jejunio septimi mensis, id est, septembris, dicit: Apostolica institutio, dilectissimi... ita veteris Testamenti decreta distinacit, ut.... quæ dudum fuerant consuetudinis judaicæ, fierent observantiæ christianae. Et in fine : Quartâ et sextâ ferià jejunamus, etc., ut ante. Et sermone 8 de eodem Jejunio : Cui medivinæ (scilicet jejunio) cum tempus non sit congruum, hoc tamen habemus aptissimum, quod apost^licis et legalibus institulis videmus electum, ut sicut aliis anni temporibus, ita in mense septimo spiritualibus nos purificationibus emendemus. Idem, serm. M de Jejuniò decimi mensis,hoc est decembris, sic ait:Tria verò sunt quæ maximè ad religiosas pertinent actiones, oratio scilicet, jejunium et eleemosyna: quibus exercendis omne quidem tempus acceptum, sed illud est studiosius observandum quod apostolicis accepimus traditionibus consccratum : sicut etiam dccimus hic mensis morem refert veteris instituti, ut tria illa de quibus locutus sum diligentius ersequamur.... Quartâ igitur et sertâ feriâ, etc., ut ante. [testat solùm jejunium vernum ; sed cùm serm. 8 priùs laudato jejunio septimi mensis, dicat apostolicis institutis jejunium esse electum in hoc mense sicut aliis anni temporibus; et serm. 8 de Jejunio decimi mensis , annumeret jejunium vernum aliis jejuniis quatuor temporum , his nempe verbis : Jejunium vernum in quadragesimâ, aestivum in Pentecoste, autummale in mense septimo, hyemale autem in hoc qui decimus est, celebramus, apertè colligitur SS. Pontificem censuisse singula quatuor anni temporum jejunia esse traditionis apostolicæ. His victus argumentis Dallæus Calvin , l. 4 de Jejun., c. 8, respondet, Ecclesiam romanam tempore S. Léonis equidem jejunia servâsse quatuor anni temporibus, Sed negat hunc fuisse universalis Ecclesiæ morem.

APPENDIX IV AD DECAL0GUM. DEA£STINENTIA ET JEJUNIO.

[ocr errors]

Contra S. Leo, serm. 7 de Jejunio decimi mensis, cap. 2 dicit : His autem conversionibus per providentiam gratiæ Dei addita sunt sancta jejunia, quæ in quibusdam diebus ab universâ Ecclesiâ devotionem obseriantiæ generalis erigerent. Et serm. 4 de Jejunio septimi ménsis, cap. 2: Quamvis autem unicuique nostrüm liberum sit voluntariis castigationibus proprium corpus afficere.. quibusdam tamen diebus ab omnibus oportet íe; brari generale jejunium ; et tunc efficacior est sacratiorque devotio, quando in operibus pietatis totius Ecclesiœ unus animus et unus est sensus. Intelligere autem per totam et universam Ecclesiam , urbis Romæ Ecclesiam ; per omnes, solos romanos cives; et per generale jejuniùm, quod solis Romanis est proprium , ut facit Dallæus, non solùm est ludere et cavillari, sed apertè abuti terminis.

Reponit hæreticus, S. Leonem non reponere sicuti nos jejunium æstivum post Pentecosten , sed in Pentecoste. Verùm jejunium in Pentecoste et post Pentecosten idem est §' Leoni, qui etiam illud post Pentecosten disertè collocat, sermone 1 de Jejúnio Pentecostes priùs laudato.

Probatur secunda pars conclusionis 1° ex concilio Moguntino anno 815, sub Leone IlI et Carolo Magno, can. 34, ubi dicitur: Constituimus ut quatuor anni iempora ab omnibus cum jejunio observentür, id est, mense martio, hebdomadâ primâ... similiter mense junio, hebdomadâ secundâ... similiter mense septembri, hebdomadâ tertiâ, et in mense decembri, hebdomàdâ quæ fuerit plena gnte vigiliam Natalis Domini. Refertur disi. 76,'cap. Constituimus. 2" Ex concilio Salegunstadiensi, in eàdem diœcesi Moguntinâ celebrató anno 1022, ubi vocatur incertum jjunium quatuor temporum, et paulò aliter quàm in synodo assignantur tempora jejunii. Refertur ibidem , cap. de Jejiinio. 5° Ex epistolâ Goffridi abbatis circa aiinum A 129, in quâ quærit ab Hildeberto , episcopo Cenomanensi, in quâ liebdomadâ junii jejunia essent celebranda. Ergo.

Dices M* contra primam partem conclusionis : Ir. quibusdam breviariis romanis legitur decimâ quartâ octobris sanctum Calixtum papam instituisse quiatuor anni tempora quibus jejunaretur. Ipse Calixtùs, in epistolà ad Benedictum episcopum', quæ citatur à Gratiano, dist. 76, c. Jejúniumi, scribit quòd jejumium quod ter in anno celebrabatur, quater sit ἐelebrandum ; unde eruitur saltem unum éx jejuniis quatuor temporum ab ipso fuisse institutum;et pontificale Damasi quatuor illa jejunia ab ipso Calixto tradit instituta. Ergo.

Quidam respondent in correctione breviarii , loco priorum verborum, hæc esse substituta : Constituit . quatuor amni tempora, quibus jejunium ex apostolicâ traditione acceptum, ab omnibus servaretur : ex quo colligitur haec jejunia fuisse quidem ab Apostolis instituta, sed cùm varietas accidisset circa tempora quibus observarentur, Calixtus ea designavit. Ad ejus epistolam, respondent sensum esse quòd restituerit coiisuetudinem quater jejunandi, quæ apud aliquos ex parte collapsa erat, ita ut monnisi ter jejunarent. Ad pontificale Damasi, dicunt eo significari Calixtum fuisse primum, non qui hæc jejunia instituerit, sed qui scripto mandaverit id quod piâ traditione priùs servabatur. Scd resp. breviùs, et epistolam Calixti et 'pontificale Damaso adscriptum, ex quibus in quibusdam breviariis irrepserant quíe objiciuiitur, nunc ab eruditis explodi ut apocryphâ et supposititia , proindeque nullius aut levissimæ auctoritatis esse.

Dices 2° : Tertullianus, lib. de Jejunio , cap. 3, scribit Christianos docere nullum ab Apostolis imp0situm jejunium præter quadragesimale. Ergo.—R. niillam fidem esse adhibendam Tertulliano scribenti contra Catholicos, ex quo ab ipsis in Montani hæresim defecit : docebant qiiidem Christiani nullam aliam quadragesimam esse sibi impositam præter quadragesiniam äntepaschalem (cùm ipse Tertullianus cum suo Momtano plures astruerct), sed non ullum aliud jejunium•

[blocks in formation]

Art. II. De oratione publicâ. 36 Quæres 1°: Quinam teneatur ad recitandas horas canonicas singulis diebus. IlMd.

Quæres 2°: An sit peccatum mortale omittere aliquam rtcm oflicii, aut non distinctè illud recitare, aut ÉÉ debito ordine non persolvere. 41 Quæres 3°: Quo tempore et ordine divinum officium sit recitandum. Quæres 4°: Qualiter et sub quâ formâ officium sit recitandum ; an uniformiter ab omnibus idem sit persolvendum. 45 Quiæres 5° : In quo loco non liceat officium privatim aut publicè recitare. 46 Quaeres 6° : Utrùm canonici aliique beneficiarii etiam absentes possint justè quotidianas distributiones recipere. Quæres 7° : An oratio debeat necessariò esse atlenta. 48 EXPOSITIO PRIMI PRÆCEPTI DECALOGI. 51-52 QUÆstio UNiCA. Quid isto primo mandato præcipiatur, et quid prohibeatur. 52 Articülus priinus. D • adoratione et cultu latriæ soli Deo debito ac proprio. Ibid. Art. II. Quid sit superstitio, et quænam illius species. 57 1. De superstitione indebiti cultûs veri Dei. 58 2. De superstitione cultùs divini creaturæ exhibiti, seu de idololatrià. § 3. De superstitione divinativâ in communi. 67 § 4. De speciebus divinationis superstitiosae. 7M § 5. Utrùm divinatio quæ fit per astra, sit licita. 74 § 6. Utrùm divinatio (juae fit per somnia, per auguria , omina, et alias hujusmodi observationes exteriorum rerum , sit illicita. 79 7. Utrùm divinatio quæ fit per sortes sit liCita. . § 8. De superstitionibus vanarum observantiarum. 86 § 9. De magiâ, et maleficio. 96 § 40. De superstitionibus in adjuratione contigentil)us. 104 Al'PENDIX. De possibilitAte et existENtiA mAgiae. - 108 Art. III. De peccato irrel'giositatis quod reperitur in lentatione Dei. •) A£!; !V. De sacrilegio. A 17 EXP0SITIO SECUNDl PRÆCEPTI I>ECALO(;i. 123-124

[ocr errors]

Qu£stio priMA. DE JURAMENto. 197 Articulus primus. Quid et quotuplex sit juramentum. 128 Art. II. An et quando juramentum sit licitum. 151 Art. liI. Utrùmi juramentum habeat vim obligandi. 139 Art. IV. De irritatione, et dispensatione juramenti. 150 Art.V. De personis quibus non competit jurare, et de aliis rebus ad completam juramenti notitiam spe

ctantibus. M 53 APPENDIX. De promissione. 457 QU.EsTio II. De voto. 160

Articulus primus. De essentiâ et divisione voti. 161 1. De materiâ voti. 164 2. De libertate sive deliberatione ad vovendum requisità. M70 3. De conditione appositâ voto. 174 4. De volo solemni et simplici. M76 5. De voto personali et reali , an possit impleri per alium. 185 Art. ll. Utrùm omne votum obliget ad sui observationem. 185 § 1. De tempore quo vovens tenetur ad impletionein voti. § 2. Ad quid teneatur vovens, quando ex ejus culpà materia voti effecta est impossibilis. M91 § 5. De obligatione voventis aliquid indeterminatè, aut quando de ejus intentione non constat. 194 § 4. ln quo plures casus particulares circa voti obligationem occurrentes, resolvuntur per breves quæ . stiones. M9 Art. III. De votis emissis à personis quæ alterius pote

stati subduntur, ac de eorumdem irritatione. 202 § 1. De votis puerorum. 9204 § 2. De votis conjugatorum. 208 3. De votis religiosorum. 213 4. De votis servorum. 217

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small]

§ 1. De requisitis ad ritè implendum pr;rjgy audiendi ìiì in diebus Dominicis, et festivis. 505 § 2. Quænam sint causæ ab hoc praecepto excusanues. - 508 [3] £yis piSSERTATIO DE PltOFANAT10NE REI SACRÆ per siimoniæ peccatum. - 312 Articulus primus. De materiâ circa quam $imonia commitlitur, seu de rebus spiritualibus, et illis anineXIS. 317 § 1. Utrùm semper sit illicitum pro sacramentis pecuniam dare. - 349 § 2. Utrùm sacramentalia et actus ac functiones spi

rituales vendi possint absque simonià. 525 § 3. Utrùm sit simoniacum aliquid exigere ab iis qui recipiuntur vel profitentur in religione. 329 § 4. Ütrùm sit licitum pecuniam accipere pro his quæ sunt spiritualibus annexa. - 335 § 5. Utrùm vendere aut emere beneficia ecclesiastica sit simonia de jure divino. - 355 § 6. Utrùm commend;e, præstimonia et pensiones absque simonià vendi, aut redimi 9ossint. 358

Art. II. De rebus temporalibus quæ sunt , pretium rerum spiritualium , et concurrunt ad siuio

niam. - - 540 § 1. In quo explicantur hæc tria munera in particulari. Ibid.

§ 2. An, si temporale sit principale motivum dandi spirituale, non verò pretium , committatur sim0nia. 3

Art. IlI. De pactis, aut conventionibus quæ Pos;

¢onstituere simoniam. . - - 46 § 1. Utrùm committatur simonia, antidoralein obligatioaem in pactum deducendo. 347

§ 2. Ulrùm redemptio vexationis circa res spirituales, et maximè beneficia, sit simoniaca. 549 § 3. Utrùm in permutationibus et transactionibus beneficiorum reperialur simonia. § 4. An in renuntiatione beneficii factâ in favorem alterius, aut in confidentiam, simonia committatur. 355 Art. IV. De poenis contra simoniacos in jure latis. 355 § 1. De censuris latis contra simoniam committentes in ordinibus, ii, ingressu, vel professione religionis, et beneficiis. •? § 2. De secundà pœnà simoniaci, nempe quòd teneatur rem spiritualem, v. g., beneficium dimittere. 559 § 5. De tertià pœnà, iiempe restitutione pretii simoniacè accepti. 364 Ex P0S1TI0 I QUARTI PRÆCEPTI pe$; 575-37 Quaesrio PRiMA. Quænam pietatis officia hoc præcepto filii adstringantur exhibere parentibus suis. 378 Articulus primns. De observantià filiorum erga parentes debitâ. Ibid. Art. II. De obedientiâ quam filii parentibus suis reddere tenenlur. Art. III. De amore quo filii parentes prosequi tenen59

tur. Art. IV. De siibsidio quod filii parentibus in necessitate tam spirituali quàm corporali existentibus

præstare tenentur. 594 Quaestio II. Quænam officia parentes filiis præstare teneantur, et vir ac uxor ad invicem. 5;)9

Articulus primus. De obligauione parentum sustentandi filios eisque providendi de necessariis ad vitaiih. Ibid. Art. II. An parentes teneantur esse solliciti de instructione, eruditioue et informatione filiorum et filiarum circa bonos mores. 405

Art. III. Utrùm parentes quandoque teneantur verbis addere verbera, et malos protervosque filios severiori disciplinâ corripere. 409 Art. IV. Quòd puerilis aetas aptissima eruditioni et morum informationi rectè censeatur, et sit. 415

Art. V. De pædagogo filiis praeficiendo. 418

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small]
« VorigeDoorgaan »