Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

PROPOSITIO PRIMA. — Tum ex Scripturâ, lum ex Patrum perpetuâ suâ agendi ac loquendi rationc falsam hanc

et catholicæ Ecclesiæ sensu constat veros dari dæmo persuasionem confirmåsset, nocuisset potiùs quàm niacos seu à dæmone obsessos.

profuisset hominibus qui eâ opinione imbuti facilè noniacorum, sive obsessorum, vel possessorum

sibi persuadere poterant se obsessos esse; et verà

proinde insaniâ laboråssent. Neque omittendum cjusromine eos intelligimus, quos dæmon ita invadit, ut

modi agendi rationem summæ Christi veracitati esse in eorum corporibus insideat, eadem moveat variisque modis pro concesså sibi à Deo facultate vexet. Veteres

prorsùs contrariam, cùm præsertim in hypothesi ad

versariorum Apostolos induxisset positive in errorem, Patres latiori quandoque significatione obsessi el ener

eis conferendo potestatem ejiciendi daemones, si obgumeni voces usurpabant ad peccatores et infideles

sessi non existerent. Demùm, quod maximi momenti designandos tanquàm diaboli potestate detentos et

apud adversarios esse debet, si sibi cohærere velint, vinculis obstrictos (1). Jam verò evangelica historia

est, nullibi reperiri ægrotos aut insanos ex recepto nos dubitare non sinit, plures extitisse à dæmone cor

loquendi usu, quo à sacro vel profano auctore proreplos; exhibet siquidem 1° Christum à corporibus ob

bent adversarii dæmoniacos appellari; demptå enim sessis passim dæmones expellentem, Matth. 4, 24:8,

gratuitâ adversariorum jactantiâ, nullum documentum 15; Marc. 1, 32, 34, 39; 2° prxcipientem dæmonibus

profertur sive ex sacris, sive ex profanis scriptoribus, ut exirent : Surde et mule spiritus, cgo præcipio tibi,

ante aut post Christum consuetudinem viguisse ægrotos exi ab eo, et ne amplius introeas in eum, Marc. 9, 24;

aut insanos dæmoniacos vocandi. Quare sine documeninterrogantibus verò discipulis cur hominem illum sa

tis et testibus, imò documentis obsistentibus, ac renare nequiverint, respondit Jesus, ibid. v. 28 : Floc

clamantibus omnibus critices et exegeseos legibus, genus (demoniorum) in nullo potest exire, nisi in ora

nomine obsessorum intelligemus ægrotos et insanos? tione el jejunio; 3o interrogantem dæmonem de ipsius

Patres Ecclesix antiquissimi et Apostolis proximi, nomine coràm multitudine, dæmonem verò ad inter

quique eos secuti sunt, tum communia facta quæ nerogationem respondentem, rogantemque ne in abys minem latere poterant, novæ huic exegesi apertissimè sum mitteret, sed sibi permitteretur in porcos ingredi,

adversantur. Patres enim antiquissimi unanimiter omprout factum est, Luc. 8, 27, seqq.; 4° exeuntia de

nes tum veros dæmoniacos dari, tum inesse in Ecclemonia et clamantia, ibid, 4, 41; 5° sacri scriptores

siâ potestatem à Christo concessam dæmones expeldæmoniacos ab agrotis, etejectionem dienionum à sa lendi ab obsessorum corporibus ac passim reipsà natione ægrotorum distinguunt; 6° narrant, septua

expulsos non solùm tradunt, sed præterea provocant ginta discipulis revertentibus ac pre gaudio gestien

paganos ut experientiâ confirment, num reipsà Chritibus quòd in nomine Jesu sibi subjicerentur dämo

stiani valeant id efficere; ita passim Justinus, Minut. nes, respondisse Jesum : Videbam Satanam sicut ful

Felix, Irenæus, Tertullianus, Cyprianus aliique (1). gur de cælo cadentem...; verumtamen in hoc nolite gau

Nos brevitatis gratiâ unius Tertulliani verba afferimus; dere, quia spiritus vobis subjiciuntur, Luc. 10, 18; 7° cùm

sic porrò ipse in Apologet, c. 23 ed. Rig., fidenter ac Christum Pharisæi calumniarentur, quòd in Beelzebub

publicè ethnicos provocabat : « Edatur hic aliquis sub principe dæmoniorum ejiceret dæmonia, respondit :

« tribunalibus vestris, quem dæmone agi constet; Omne regnum in se divisum desolabitur, Matth. 12, 25

( jussus à quolibet Christiano loqui, spiritus ille (non 28; 8° referunt Christum dicentem spiritum ab ho

i morbus aut insania), tam se dæmonem confitebitur mine egressum ambulare per loca arida, quærentem

« de vero, quàm alibi Deum de falso; » qui postea requiem et non invenientem, cogitantemque de reditu

concludebat: «Jam ergo subjecta Christianis divinitas assumptis septem spiritibus se nequioribus, ibid., v.

( vestra (2); » quo sensu pariter dicebat Cyprianus, 43, Luc. 11, 24; 9o exhibent tradentem potestatem Apostolis dæmones ejiciendi; 10° in Actis Apostolicis (1) Longa res est singulorum Patrum documenta Paulus spiritum Pythonem divinantem à puellà ejicit, proferre, quibus ipsi testantur, quòd ab obsessis dæAct. 16, 16.

mones passim Christiani ejecerint; atque ita testantur,

ut de re notissima, constanti, et sub oculis ipsorum Ilis positis, sic rem conficimus : Hæc Scripturarum e!hnicorum patratà; unanimes autem omnes sunt, loca, in obvio ac nativo sensu accepta, non possunt,

neque unus proferri potest ex totà antiquitate, qui nisi de obsessis, intelligi; atqui omnia adjuncta sua

minimam falsitatis suspicionem hùc ingerat. Quare

satis mibi erit loca nonnulla indicare, in quibus de dent sic accipienda esse; etenim nihil obstat quomi bác facultate Christianis à Christo ipso tributà et in nùs sic intelligamus; si verò vel figurato sensu vel ex praxim deductà loquuntur. Conf. igitur S. Justin. vulgi opinione ea exponere deberemus, multa oriun

Apol. 2, n. 7, edit. Maur.; Minut. Felix in Octavio

n. 27, Bibl. PP. Gall. p. 897, col. 1; Iren. I. 2 adv. lur incommoda, ac primò vis inferretur textui omnia

hæres. c. 32. ed. Massuet, al. 57; Cyprian. lib. de idoexponendo de egrotis vel insanis, quin uspiam horum lor. Vanit,227, ed. Maur. etc. morborum indicium appareat; deinde Christus, si (2) Ita quidem Tertullianus provocabat paganos. Huic

præstat Hieronymum addere, qui confidenter lacessit (1) Juxta latiorem hanc significationem receplus hæreticum Vigilantium nostrorum Protestantium præantiquissimus mos est qui etiamnùm viget, prieinit formatorem; ( nisi fortè, inquit, in morem gentilium tendi in collatione baptismi exorcismos, insufllatio i impiorumque Porphyrii et Eunomii , has prastigias 1193, renuntiationem Salane, etc., de quo ritu suo loco demonum esse contingas, et non verè clamare de agemus. Cf. Clemn. Alex. I. 2. Sirom. p. 176-177. i mones, et sua simulare tormenta. Do consilium : Inedit. Oxon.

gredere basilicas martyrum, et aliquando purgaberis;

22;

cont. Demetrian. : « Videbis nos rogari ab eis quos tu tur, non fuerunt nisi ægroti vel insani. Ægrotos qui

rogas. » Accedit confessio ipsorum paganorum, qui dem plures ex iis fuisse evincunt 1° indicia epilepsize, nunquàm ausi sunt hanc potestatem dæmones espel- furoris, etc., quæ in iis conspiciebantur, e. g., in ju lendi ab obsessis denegare Christianis, siquidem age vene, qui Marci 9 habuisse dicitur spiritum immunbatur de factis publicis obviisque; verumtamen his dum, per quem exclamans modò in terram, in aquam factis admissis, ea tribuebant vel magiæ, vel dæmo modò aut in ignem detrudebatur, ex ore spumam num simulationi, etc.; ita Celsus apud Origenem (1), emittebat, frendebat dentibus; 2o Evangelistä ipsi, Porphyrius apud Hieron., Julianus Apostata (2). qui inter genera ægrotorum sæpè commemorant dæ

Nemo insuper ex Patribus est, qui in potestate Chri moniacos, tanquàm singulare ægrotorum genus, Matth. stianis tributà liberandi obsessos ad Jesu nominis in 4, 23, 24; 10, 18; Marc. 1, 32; Luc. 4, 40, 41; 5, 15; vocationem, non agnoverit ineluctabile argumentum 8, 2; 9, 1; 13, 32; imò Act. Apost. 10, 38, omnes divinitatis Christi Jesu et veritatis christianæ religio- ægroti, quorum plerique in Evangeliis non vocantur nis (3); imò S. Epiphanius refert de quodam homine dæmoniaci, dicuntur oppressi à diabolo (1), unde appaJudxo, quòd expelleret dæmones in nomine Jesu (4); ret apud sacros scriptores idem esse ægrotum et item de Juliano Apostatâ id ipsum referunt Gregorius moniacum esse, vel vexari à diabolo; comprehendunt Nazianz. orat. 1 adv. Jul., n. 19, et Theodoretus l. è contrario dæmoniacos nomine ægrotorum, ideòque 3, c. 1, necnon S. Augustinus lib. 83 Quæst., q. 79, dæmoniacos omittunt, quando generatim omnes, quide nonnullis hæreticis et schismaticis, qui interdùm bus Jesus opem tulit, commemorant Luc. 7, 21, ad Christi Jesu invocationem idem præstiterunt. Matth. 11, 5. Hinc sæpè dicunt dæmoniacos fuisse Hinc ab ipsâ ætate apostolicâ institutus in Eccle

sanatos, quo ipso ægrotos fuisse innuunt Matth. 8, 16; six catholicâ ordo exorcistatûs, etsi Patribus iisdem

12, 22; Luc; 7, 21; 8, 2; 9,42; inprimis Lucas 11, 14, testantibus commune ferè esset hoc donum primis spiritum mutum, et 13, 11, spiritum infirmitatis seu Ecclesiæ temporibus, psique parvuli exercerent; et infirmum commemorans, profectò non de spiritu, sed præscript:fuerunt regulæ et orationes ad exorcismos

de homine muto et infirmo intelligi voluit; si porrò faciendos.

Lucas, qui erat medicus, 7,21; 8, 2, et Act. Apost. 10, Quibus ita constitutis, sic rursùm instituimus argu- 38, eamdem hanc vocem adhibet, sanare et sanari à nientum : Nullæ habendæ sunt, imò verò tanquàm

spiritibus, et sanare oppressos à diabolo, manisestum falsæ sunt respuendæ conjecturæ quibus contradicunt

est, spiritus vicissim pro morbis sumi (2). Ergo. facta publica, obvia, constantia, quorum testes sunt

Respondeo : Nego antecedens : obstant enim granon modò scriptores omnes oculati, doctrinâ, sancti

vissima argumenta à nobis adducta in probationibus. tate, prudentià spectatissimi, verùm etiam hostes licet

Sed intcrea directè ad probat. vel nego vel distinguo : invicti et acerrimi, quorum publica monumenta super

Quæ tamen non occurrunt nisi in casu adducto, et sunt; atqui ex dictis tales sunt conjecturæ, quæ op

optimè componi possunt cum dæmonis obsessione, ponuntur ab adversariis veræ ac realis obsessionis

concedo; quæ ad casus omnes refcrantur neque cum dæmonum (5). Ergo.

verà obsessione componi possint, nego: dupliciter enim Difficultates.

errant adversarii, tum silicet in eo quòd ad omnes veObj. : Omnes qui in Scripturis dæmoniaci perhiben

lint casus extendere, quod singulare est; tum in eo

quòd putent non posse obsessionem sive cum hoc, sive invenies ibi multos socios tuos, et nequaquàm ce

cum alio quovis morbo conjungi, quod tamen apertis« reis martyrum, qui tibi displicent, sed flammis in« visibilibus combureris. » Lib. adv. eumd. n. 11, ed.

sinuè falsum est. Quid enim impedit quominùs dicaVall. Conf. eumdem in Vita S. Hilarii, n. 20, seqq. mus cum communi Patrum et interpretum expositione,

(1) L. 1 adv. Cels, n. 6, ed. Maur., ubi hanc pote à dæmone ipso invectum morbum, sic Deo permitstatem expellendi dæmones habere Christianos effuliebat « ex quorumdam dæmonum nominibus et incanta

tente? vel si magis lubet, juvenem illum tum naturali «tionibus δαιμόνων τινών ονόμασι και κατακλήσεσι δοκείν morbo laborâsse, tum à dæmone fuisse vexatum ? • ισχύειν χριστιανούς. )

maximé quòd omnia adjuncta , quæ in evangelicà (2) Apud Cyrillum l. 6 adv. eumd., qui hanc potestatem ejiciiendi dæmones in Christo fatetur. Ed.

historiâ recensentur, dæmonis obsessionem necesJoan. Auberti t. 6, p. 191.

sariò exposcunt (3). Hæc verò eadem responsio ac(3) Conf. Baltus, Suite de la réponse à l'histoire des commodari debet casibus singulis, qui objiciuntur; Oracles l. par. chap. 18, seqq. (4) Hæres. 30 Ebionæor. ed. Petav.; videsis S. Iren.

eadem enim ratio pro omnibus militat. 1. 2 adv. hæres. c. 6 ed. cit. cum not. Fevardentii in Ad id verò, quod additur de voce sanationis, animter varior. annot. p. 85.

advertendum est lo falsum esse, vocem istam occur(5) Juvat coronidis gratiâ in medium afferre animadversionem viri neotericis nostris minimè suspecti, scilicet Isaaci Vossii, qui in diss. de Sybillis hæc scri

(1) Πάντας τους καταδυναστευομένους από του διαβόλου. bit ; « Desinant hodierni Christiani veteribus illudere (2) Ita Iahn Arch. Bibl. § 169.

Christianis eorumque suggillare credulitatem..., pro (3) Cujusmodi profectò sunt tum exprubratio incre. « fectò nullos religio christiana infensiores habet ho dulitatis à Christo Apostolis facta, tum necessitas ora

stes, quàm ipsos christianos, cùm vix ullum apud an tionis et jejunii ad ejus generis dæmonia expellenda, tiquos de Christo aut vaticinium aut testimonium quæ naturali morbo minimè congruunt : nunquàm invenias, quod non complures etiam doctissimi viri enim medicos novimus, qui oratione se et jejunio ad labefactare aul etiam penitùs evertere sint conati. ) epilepticos curandos comparent.

rere, ubi de demoniacis lantùm agitur (1); 2° interdùm pterea praetermisit, quæ reliqui Evangelistie relulemorbos tribui diabolo seu Satanæ, quatenùs ipse in rant (1). Nihil propterea exinde concluditur. Ad ceilor peccatorum cùm sit, et à peccatis seu malis tertium : Distinguo : Expressè, transeat; implicitė, moralibus ut plurimùm morbi aliaque mala physica nego. Comprehendit enim potestatem ejiciendi dæniotanquàm justæ peccatorum poenæ aut sequclæ repeti nes sub genericâ voce operatio virtutum; quomodo debeant, hinc est, quòd communi dictione oppressi à enim Apostolus potuisset excludere donum istud, quo diabolo appellentur, qui morbis afflictantur; 3o accuratè ipsemet non semel usus est, præsertim Act. 16, 16, passim Evangelistas distinguere ægrotos à dæmonia et 19, 12, ipsis adversariis fatentibus ? Ad quartum, cis, quod non fecissent, si ægroti iidem cssent ac dæ nego suppositum, quod tanquàm certum assumunt ad. moniaci; 4° falsum esse inter sanatos à Christo in versarii, cùm tamen falsum sit. In Minori enim Asia, adductis locis non recenseri dæmoniacos; quòd si Ephesi scilicet, perhibentur expulsi spiritus nequam Malth. 11, 5, non commemorantur, ratio est quia id operå Pauli, et vani conatus filiorum Scevæ exorcistanon patiebatur relatio ad Isaiæ vaticinium 35, 5, et rum; Philippis præterea spiritus Pythonis à puellà 61,1; cæterùm silentium Matthæi supplevit Lucas 7,21. Pauli jussu discessit. Tantùm verò abest ut ibidem

Inst. 1° : Non rarò dæmoniaci, qui ætate Christi ct dæmoniaci pro ægrotis sumantur, ut potiùs peculiariApostolorum inter alias gentes occurrunt, medicinis ter spiritus nequam à languoribus secernantur. Act. amissam recuperârunt valetudinem. Hinc 2°, · licet 19, 12. Ad sexlum, nego. Hæc siquidem omnes asserJoannes Judæos inducat usui loquendi insistentes de tiones gratuitae sunt, cùm nullo alio fundamento nidæmoniacis 7, 19, 20, 8, 48-52, 10, 20, tamen ipse, tantur, nisi præposteris adversariorum judiciis. Nam elsi de ægrotis à Jesu sanatis sæpè loquitur, demo 1° gratis supponunt usum loquendi invaluisse, in quo niacorum tamen nunquàm meminit, Joan. 4, 46, 5, 3, ægroti dicerentur dæmoniaci, imò documenta de6, 2; ita 3° etiam Paulus 1, Cor. 12, 14, omnia dona prompta sive ex sacris sive ex profanis auctoribus miraculorum commemorans, de dono ejiciendi dæmo contrarium evincunt (2); 2° Christum sese accommones, quo ipse præditus erat Act. Apost. 16, 16, et

(1) Mirum nemini videri debet, plurima à Joanne quod Jesus Marc. 16, 17, Matth. 10, 8, Luc. 10, 16, fuisse prætermissa, quæ à cæteris Evangelistis refepromiserat, altum servat silentium. 4° Hi duo Apostoli

runtur, si ratio habeatur ad scopum quem sibi propo

suit. Priores enim Christi annos obiter percurrit, nonitaque dæmoniacos ægrotis accensuerunt, quia in Mi nulla tantùm referens quæ ab aliis Evangelii scriptoribus nori Asià, ubi Joannes Evangelium et Paulus primam omissa fuerant, puta convivium in Canà, colloquium ad Corinthios Epistolam scripsit, ars niedica tunc tem

cum Nicodemo et muliere Samaritide, paralytico ad poris florebat, unde in vulgus quoque innotuerat, hos

probaticam piscinain restitutam sanitatem; imò mul

tiplicati panis prodigium, utpote jam ab aliis commemorbos, dæmonibus tributos, esse naturales. Quòd moratum ideò solùm attingere videtur, ut tertii pas5° si passim scriptores sacri dæmoniacos ad Jesum ve chatis periodum, unde præcipuam historiæ suæ partem nisse dicunt vel adductos fuisse, et Jesus ipse dicit,

orditur, insignis miraculi notâ quâdam et charactere

illustret, atque ut instituendae Eucharistiæ doctrinam ejicio dæmonia ; si Jesus præterea dæmones alloquitur, latiùs exponat; clarissimum utrumque postremo anno illis minatur, eos tacere aut egredi jubet, atque re perpetratum miraculum, quàm cæco à nativitate vigredi vetat; hæc non evincant nisi usum loquendi se

sum indidit, ac Lazarum à mortuis excitavit, ab aliis

omissum fusè prosequitur. Cæterùm vix alicubi mencutos fuisse ac se vulgi opinioni accommodàsse, vel tionem injecit, quæ memorabilia Christi dicta vel facta nonnisi tropicè esse locutos (2). Ergo.

illi recoluerant; idcircò in prodigiis recensendis parRespondeo ad primum : Distinguo : Qui tales puta

cissimus est : contra verò prolixiores ejus sermones

ac minùs breves orationes plurimas nobis servavit. rentur, transeat, vel concedo; qui tales verè essent

Hinc factum est ut alia planè docendi methodus apud nego; quod nunquàm evincent adversarii. Ad secun Joannem à Salvatore servata esse videatur, quàm apud dum : Distinguo : Quia propositum Joannis id non ex reliquos Evangelistas. Cùm verò ab his frequens menposcebat, concedo ; quia veros non admittebat dæmo

tio facta sit liberationis obsessorum, hanc penitùs si

lentio prætermissit Joannes non secùs atque ægrotoniacos, vel ægrotis accensebat, nego. Etenim, ut omnes

rum recuperatam incolumitatem. nôrunt, Joannis in conscribendo Evangelio propositum (2) Quoniam neoterici biblici solent provocare ad non fuit nisi ea commemorare, quæ à cæteris Evan

usum loquendi, abs re non erit afferre auctoritatem

Josephi Flavii, ad ostendendum nuspiàm apud Judæos gelistis omissa fuerant, in iis præsertim quæ confer

hunc loqucndi usum obtinuisse, ut dæmoniaci dicerent ad Christi divinitatem confirmandam; multa pro rentur ægroti. Haec porrò ejus sunt verba Archæol.

1. 8, c. 2, 8 5:Concessit ei (Salomoni) etiam Deus, (1) Sanè non occurrit Matth. 9, 33, 34, 10, 8, ubi ( ut disceret artem contra malos demones ad utilitapotiùs de industrià distinguuntur demoniaci ab ægro ( tein et curationem hominum. Et cùm incantationes lis, seu distinguitur potestas collata à Christo Aposto ( composuisset, quibus leniantur morbi, etiam formas lis suis ejiciendi dæmonia et sanandi infirmos; sic ( adjurationum reliquit, quibus vincla dæmonia ita distinguuntur ibid 4, 24, 7, 22. Frustra pariter hanc i ejiciunt, ut nunquàm revertantur.... Vidi enim ex vocem quæres Marc. 1, 34, ubi etiam secernuntur popularibus meis quemdam Eleazarum coràm Ves. vexati languoribus à dæmonia habentibus, ibid. 39,3, 15, (pasiano et filiis ejus et tribunis reliquisque militieademque occurrit distinctio, 6, 13, 7, 26-30, 16, 9, « bus ex dæmonum potestate ab eis obsessos liberan17, Luc. 4, 33-35, 41, 11, 14-19. Quòd si Maith. 12, item. Porrò volens Eleazarus illis qui aderant per22, 17, 15; Luc. 6, 18, 8, 2, curali exhibentur dämo i suadere manifestumque facere, quòd hanc vin njaci, patet ex toto contextul vocein illam in sensu « habuerit, non longè ibi collocabat aut poculum aqua translato sumi de liberatione.

plenum aut pollubrum, demonique imperabat, ut (2) lahn. I. C., $ 196.

homine egrediens illa evertat, atque faciat ut spe

dåsse vulgi opinioni eamque factis et dictis confir 16, spiritum Pythonis habuisse dicitur; amens Maria måsse, quod pugnat cum ejus veracitate; 3o Apostolos Magdalena, ex qua Jesus Luc. 8, 2, septem dæmonia Christum non aliter intellexisse, quùm de contrario ejecit; sic cateri, de quibus nulla symptomata narpoliùs constet, ipsis falentibus rationalistis (1).

rant. Ergo. Atque hinc intelligitur, quod opponi ex Hieronymo Respondeo : Nego antecedens, quod nullo idoneo solet in c. 28 Jerem., quasi non mulla in Scripturis documento fulcitur. Ad primam verò prob., distinguo: sanctis dicantur juxta opinionem illius temporis, quo Quæ tamen ab ipså dæmonis præsentià profluerint, gesta referuntur, et non juxta quod rei veritas continebat. transeat, vel concedo; amentiæ indicia tantùm natuAliud enim est pleraque ad falsam vulgi opinionem ralis, nego. Obstat enim quominùs id dicamus, tum historicè referri, aliud verò falsam vulgi opinionem Christi agendi ratio, tum apertiùs Evangelistarum'lodogmaticè figmentis firmari. Primum ad historix veri quendi modus; tum denique obstant adjuncta cætera, tatem speclat, alterum ad historici vel operantis ne quæ loc. cit. referuntur; nescio an tantùm roboris quiliam, nec talis profectò Hieronymi sensus est. inesse potuerit furiosis illis, ut compedes et catenas,

Inst. 2° : Saltem plerique ex iis, qui in novo Fre quibus vinciebantur, disrumperent, aut gregem bis dere dæmoniaci dicuntur, 1° nonnisi amentiâ labora mille circiter porcorum unanimi veluti impelu in mare runt, quùm pertinaciter fixum in ipsis esset, sc nempe ita sese præcipitem egisse,ut suffocaretur (1). Nihil porrò fuisse à dæmone correptos. Insaniæ omnia indicia oc officit quod dicitur de sanâ mente, nam hujusmodi voce `currunt in duobus illis Gadarenis, seu Gerasenis, de non exprimitur, nisi reditus hominis istius ad statum quibus Matthæus 8, 28, sequ , Marcus 5, 2, et Lucas pristinum, ut patet ex contextu. Ad secundam prob., 8, 27, reserunt , qnòd in sepulcris commorarentur, nego. Mirum sanè est et prodigio simile, quòd omnes essent indomiti, nudi incederent, clamarent, se ipsos prorsùs eå ætate eâdem laborårint amentiâ, ut omnes cederent, et aggrederentur iter facientes, quæ

omnia

sibi persuaderent se esse à dæmone obsessos, seu ut sunt furiosorum. Hinc ipse Marcus 3, 15, et Lucas 8, placet labnio, à defunctorum animabus exagitatos (2). 35, annotant incolas Gadaræ invenisse demùm dæmo Sine tabulis et testibus, refragante prxsertim Scriniacum, postquàm à Jesu sanatus fuisset, owo povoúrta, plurå, horum nihil admillimus. id est, sanæ mentis; unde innuitur, amentem priùs (1) Ridicula planè est hujus loci expositio, quam fuisse. Sic 2° mutus Marth. 9, 32, Luc. 11, 14, atque

tradit Frid. Rosenmuller in Schol. suis in h. 1. : cecus et mutus Matth. 12, 22, amentes fuerunt, aut

Quidquid sit, inquit (de abysso), semper tenendum

i est hoc, hominem illum puiâsse se ipsum esse masaltem melancholici; amens fuit puella, quæ Act. 16, « lum quemdam genium, ei rogàsse ne Jesus eum im

pediat, quominus porrò operaretur. Audiverat homo ( ctantes intelligant quòd hominem reliquisset. Hoc ( miser commorationem diemonum esse in tartaro; ( autem reverà facto palàm erat Salomonis sapientia ( rogat igitur Jesum ne eum in tartarum mitlat. Cupit ( et scientia. » Quidquid porrò sit de veritate facti, ( homo hoc morbo correptus in gregem ferri, ct straquod Josephus refert, quam ipsi relinquimus, nihilo (gem edere inter porcos...., unde velut astro agitaminùs per hæc, quæ auctoris coævi sunt, destruuntur (tatus agros percurrit, gregemque præcipitem dat. , omnia argumenta, sive negativa, sive conjecturalia, Si hoc non sit Scripturam pervertere, lectoremque luquibus innixi neoterici Biblici contendunt, dæmonia dificare, quid sido planè me ignorare fateor. Unde corum nomine nonnisi ægrotos in scripturis signifi 1° didicit Rosenmuller pulässe hominem illum se macari. Nam 1° est auctor coevus, qui loquitur de dæ lum genium esse? Hoc ipse de suo addidit. 2° Unde moniacis tanquàm de re vulgatissimà, ac de exorcismis didicit eumdem hominem cupivisse in gregem ferri et passim ab antiquissimis temporibus in usum receptis stragem edere, cùm tres Evangelistæ unanimiter id ad liberandos verè à dæmone obsessos. 2° Scribit in referant de spiritibus, qui deprecabantur Jesum, ut ler Græcos ad Græcos et Romanos. Evanescit proinde immitterentur in porcos et in eos introirent? 3o Unde difficultas à Joannis silentio petita eò quòd scriberet denique didicit eumdem hominem astro agitatum inter Græcos. 5° Testem sese exhibet de visu ejus, agros percurrisse ct præcipitem gregem dedisse, cùm è quod de Eleazaro exorcistå litteris consignavit. 4° Ex. converso iidem Evangelista reftrant spiritus introisse hibet omnia signa quibus verus demoniacus dignosci in porcos, unde grex universus in mare periit, homo tur. Nam ut signum de exitu dæmonis à corpore ob autem consedit ad pedes Jesu suis vestibus indutus sessi refert, diemonem exeuntem debuisse evertere su:eque nentis compos? 4° Nonne verò admodura poculum aqua plenum non procul omnibus coram po distat, quòd ad unius, vel, si placet, duorum hominum situm, ideoque non agebatur de insanis, epilepticis, incursum bis mille porci in mare sese præcipites defuriosis, ægrotis. 5° Expulsionem dæmonis vocai pas derint, cùm vix de paucis id credibile esse posset? sim curationem 08047ia.». Eadem propterea voce uti Tales porrò sunt sapientissimi isti critici, qui, nc præpoterant Evangeliste. 6° Exorcistam inducit imperan concepta judicia abjiciant, ejusmodi absurda proferre iem dæmoni, ne ampliùs in obsessum liberatum re non verentur, et lahin ipse cos alacer ac morigerus exverteretur. Quando igitur Christus imperabat demoni, scribit! non simulabat. 7° Denique dæmones collectivo ac plu (2) Ita planè arbitralur Jahn auctoritate ductus Jorali numero vocat ad significandam eorum multitudi sephi, qui I. 7, c. 6, § 3, de Bello Jud. ed. Haver. nem, twy ocepoviwy. Commemorat hominem collapsum, scribit τα γάρ καλούμενα δαιμόνια ταύτα πονηρών ανθρώπων adjurationem exorcistarum, etc.

πνεύματα, τοίς ζώσιν εισδύομενα, nam que demonia to(1) Eteniin Wegsch., $ 108, verisimillimum csse pu cantur, hæc malorum hominum spiritus sunt; hujus quitat magistrum sapientissimum, Christum, rectiùs qui dem opinionis meminit S. Joan. Chrys. hom. cit. in dem de dæmonologià Judæorum cogitâsse, discipulos

c. 8. S. Matth. Sed hzec nonnisi privata et paucorum verò istam doctrmam uon satis intellexisse et ipsam opii io fuit, neque unquàm universalis aut popolaris providentiam divinam posteris camdem emendandam facta est. Quare vel ab ipsis rationalistis rejicitur. tradi voluisse. Ilanc porrò emendationis curam sibi Sanė Wegscheider $ 104, n. 6, scribit : « Sed ca senrationaliste demandaiam à divinâ providentiâ autu ( tentia quam nuper denuò pročulit I. Lahn, dæmones mant!

« in N. T. commemoralos ab angelis inalis et à diam

Obj. 2: Jesus, Apostoli et sacri scriptores non po rum. Ad tertium, nego. Satis enim disertè Christus tuerunt voces, quæ de dæmoniacis sunt, in sensu pro. edixit dæmoniacos affligi à dæmonibus, sive cùm ipsis prio usurpare. Etenim 1° Jesus et Apostoli docent, præcepit ut exirent à corporibus quæ obsidebant, eis. omnia ac peculiaria quæque, quæ ad homines referun que præcepit, ne ampliùs in ea ingrederentur, sive tur, ab ipso Deo gubernari; non potuerunt itaque cùm præcepit eis ut tacerent, sive cùm eis comminaejus esse sententiæ, ut crederent dæmones (sive animæ tus cst, sive demùm, ne singula prosequamur, cùm eis defunctorum, sive alii mali spiritus intelligantur) ho permisit ut ingrederentur in porcos, quo quidem tno minibus tot tantaque mala inferre, aut Deum talia facto evidentiùs ostendit Sadducæis, dari reipsà spiripermittere; quia 2° hæc de dæmoniacis opinio ex idolo tus, à quibus homines exagitarentur, quàm alio qualatriâ orta est, in quâ dii cælestes mundi administratio licumque argumento. Quòd si his non cedunt neotcnem spiritibus inferioris ordinis, et defunctis quoque rici Biblici, nescio quibus demùm cedant. animabus reliquisse dicebantur. Quòd 30 si Jesus non In eo verò quod adversarii subjiciunt, qui nostrå disertè edixit, demoniacos non affligi à dæmonibus, ætate contendunt à diabolo vexari dæmoniacos, sese adsed morbo laborare,item nec disertè edixit dæmonia modùm imperitos ostendunt, quùm nunquàm ad hæc cos non laborare morbo naturali, prout Sadducæi fermè tempora quispiam negaverit dæmoniacos à diacontendebant, aut non à dæmonibus, id est, ab im bolo vexari, ipsi tamen hanc universalem et constanprobis animabus defunctis, ut Pharisæi prædicabant, tem sententiam traducunt velut peculiarem temporis sed à diabolo vexari, prout contendunt, qui nostra

nostri opinionem. hâc ætate asserunt, dæmoniacos fuisse à diabolo ob Ad quartum, nego gratuitum et falsum suppositum, sessos. Jesus autem 4° neutrum disertè edixit, quia ut constat ex dictis; item negamus cx dictis Joannem questio hæc ad pathologiam spectat, quam enucleare et Paulum in Asià Minori aliam viam iniisse ab eâ medicorum est. Apostoli vestigiis magistri institerunt, longè diversam quam Christus et Apostoli tenuerunt. nisi mutatis adjunctis, ut Joanncs et Paulus in minori Hæc enim figmenta ac somnia sunt adversariorum, qui Asiâ permoverentur, ut å verbis, quæ aliàs de dæmo reipsà hâc semper oberrant chordà, quòd nempe dirniacis usitatæ erant, abstinerent. 5° Quanquàm hujus moniaci ab ægrotis aut insanis non discrepent. Ad opinionis oppugnatio in illis regionibus, in quibus ad

quintum, nego congeriem harum assertionum, quæ huc vigebat, vix quidquam profuisset, aut saltem Je nullum aliud fundamentum habent præter præpostesum et Apostolos in prolixas disputationes detraxisset, ram adversariorum opinionem. Jesus præterea et et à prædicatione eos avocàsset. Ergo.

Apostoli nunquàm disputârunt, sed divinam proposucResp. : Nego antecedens; ad primam prob. distin runt doctrinam omnibus credendam, quam signis conguo : Si dæmonum obsessio cum divinâ Providentiâ firmabant. Si qui essent qui non acquiescerent, prorconciliari non posset, concedo; si possit conciliari, sùs dimittebant. Per viam enim auctoritatis incedenego. Posse autem apprimè conciliari, evincimus 1° ex bant, non autem disputationum; has quippe hæreticis facto, dantur enim ex dictis in probationibus veri dze reliquerunt. moniaci; ergo dæmoniaci conciliari possunt cum di Obj. 3° : Nullum 1° occurrit symptoma in dæmovina Providentià. 2° A simili; divinæ Providentiæ non niacis, quod medici non animadvertant in melancholirepugnat permittere ut dæmones hominibus noceant cis, epilepticis, furiosis et amentibus (1). 2° Petrus de in bonis corporeis ac bonis externis, ut patet ex histo Abano ex fide cujusdam medici refert mulierem quamrià Job, imò ut homines inducant per tentationes ad dam illitteratam melancholicam Latinè locutam fuisse peccatum; ergo non repugnat divinæ Providentiæ, et quidem concinnė, at simul mentis compos iterùm imò multò minùs repugnat permillere, ut hominum est facta, dicendi facultatem omninò amisit (2). Idem corpora pervadant. 3o A jure; vel enim homines illi, refert Pomponatius de aliâ feminâ eodem morbo laquorum corpora dæmones invadunt, justi sunt aut

borante, quæque diversa idiomata loquebatur, de Inpeccatores. Si peccatores sint, potest Deus id permit cant. c. 10. Hinc 3° fit nulla dari certa signa ad secerlcre in pænam, si justi, ad ipsorum exercitationem nendos veros dæmoniacos ab imaginariis, et 4° fre: et merilum. Ad secundum, sive ad conf., nego. Sed quens proinde deceptio contingit. 5° Experientia ipsa provenit ex facto ipso, ut patet ex iis, quæ in Scriptu docet dæmonum occursationes ibi plerumque continris referuntur sive veteris, sive novi Testamenti. He gere, seu prædicari, ubi major hominum ignorantia bræi profecio ex idololatriâ hanc opinionem non hau majorque viget superstitio; et ubi fervidiores exorserunt; quod additur de defunctis animabus, siquidem aliquando viguit ejusmodi opinio, non fuit nisi pauco (1) Ita quidem Joan. Bapt. Sylvaticus in op. Insti

tulio medica de iis, qui morbum simulant.deprehenbolo esse probè distinguendos ac fuisse pro animis dendis. Francof. ad Mocnum 1671, cap. 17, qui etsi ( mortuorum hominum improborum habitos, vel uno apertè ac directè non inficietur dæmonum obsessiones, i quidem N. T. dicto probari nequit. , Vid. H. A. attamen sub obtentu exaggerandi difficultatem , quæ Schott Pr. Sententia quæ nuper fuit propugnata de iis inest in detegendis simulatis dæmoniacis, omnia quota naturis quæ in lib. N. T. doimoves audiunt, ab angelis quot potest, congerit argumenta, ut demonstret nul. malis et Satanà prorsùs, distinguendis, examinatur. lum signum certum dari, quo veri dæmoniaci à simuJen. 1821. 4. Attamen Dr. Paulus in op. das Leben latis, seu morbo laborantibus dignoscantur. Quod quiJesu, scu, Vitâ Jesu Christi l. 1, p. 217, similem illius dem argumentum fusè prosequitur, nec quidquam sententiam professus est. Conf. Maldonat. in c. 8 intentatum relinquit ut finem suum obtineat. Mauh,

(2) Arist. probl. 30, select. probl. 1.

« VorigeDoorgaan »