Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

intuitivè, vidisse autem postea (aliàs id pugnaret con restringi ad cognitionem perfectam, adæquatam et tra ipsos adversarios); sed sensus est, quòd anteà comprehensivam. simplex esset visio, postea verò tam perfecta esset co Instabis 1° : Ibidem S. doctor asserit angelos qui adgnitio, ut posset dici comprehensio. Talis, inquam, erat stant coram Deo non videre ipsam meram lucem, et non de naturâ Dei in se, sed de ea ut allemperatà per sinceram Dei substantiam, sed attemperatum lumca humanitatem assumptam. Ad quartum et quintum, et condescensum : Quanquàm, inquit, non ipsum sine mens S. Doctoris est ut ostendat Anomæos perperàm lemperamento lumen , neque ipsam puram substantian omninò iis uti testimoniis ad adstruendum suum er videbant, sed quæ videbantur attemperata erant. Quid rorem, ipsisque opponit sensum restrictum ad visio autem est ista attemperatio? quando Deus non sicut est nem, intuitivam quidem, sed imperfectam comparatė apparet, sed ad modum ejus qui ipsum visurus est sese ad comprehensionem, atque altemperatam ad nostrum attemperat, videntiumque in firmitati sese accommodat. finitum intelligendi modum. Eam quoque imaginatio- - Resp. nomina illa condescensus et attemperationis nem vocat, quia sicut homo comparatus Deo nihil nisi adhiberi à S. Chrysostomo ad significandum tantùm umbra est, sic visio beatifica imaginatio quædam est, modum finitum quo angeli, vident Deum, qui modus si cum divinâ cognitione conferatur.

non excludit visionem intuitivam, sed tantùm comInst. 1° : S. Chrysostomus initio citati testimonii eo prehensivam. Hic est proprius sensus istorum verbodem modo loquitur de angelis ac de prophetis in hac rum : Quando Deus non sicut est apparel, id est, quanvità degentibus; atqui prophetis denegavit visionem do non attingitur secundùm totam suam intelligibilitaintuitivam; ergo et angelis. Dist. min. : Prophetis tem, sed quantùm attingere potest creatura finita. denegavit in rei veritate, concedo; vi præsentis testi

Quando autem subdit quòd Seraphim condescensum nemonii, nego; nam in præsenti loco abstrahit à modo quidem ferre potuerint, licet Deo propinqui, sensus non quo prophetæ reipså viderunt Deum, et intendit tan

est quòd reipsà non fruantur illo condescensu, sed lua eis abnuere eam visionem quam Anomæi sibi tri quòd Deum, etiam sic altemperatum, vix audeant inbuebant etiam in hac vità; hæc autem ex suprà pro tueri, et ut habet hom. 1 : Avertant oculos suos, ut ilbatis crat comprehensiva.

lum Dei condescensum ferre valeant. Inst. 2° : Credibile non est, inquit Vasquesius, quòd Inst. 2° : Paulò post idem S. doctor prophetis triAnomæi, viri sensati, dogma ridiculum comprehensio buit quoque visionem formæ Dei attemparatæ. Itaque, nis Dei propugnaverint; ergo simplicem visionem in inquit, licet prophetum audias dicenlem : Vidi Domituitivam sibi arrogabant, et de eâ consequenter intel num, ne suspiceris eum vidisse substantiam illam, sed ligendus est Chrysostomus. - Resp. 1o: Minus adhuc

attemperantis se formam; atqui altemperatio prophetis Credibile esse quòd S. Chrysostomus in eum inciderit dala excludit visionem Dei intuitivam; ergo et alia. errorem quem ei Vasquesius affingere non veretur. -Resp. : Nego conseq.; nam in eo tantùm stat comRespondeo igitur 2° : Neg. maj.; etenim 1 frustrà paratio, quòd sicut prophetis data est cognitio Dei proopponitur impossibilitas facti quod certis argumentis portionata eorum statui, ita et angelis detur ; in eo demonstravimus; 2o Anomæi båc in parte erant viri verò est discrimen, quòd condescensus in prophetis fanatici, quos mirum non est ridiculum aliquid et in esset à visione separatus, non autem in angelis. Id insulsam dixisse ac sensisse : Stultè non minùs quàm dicat S. Chrysostomus homil. 3, his verbis : Deum impiè, ail S. Chrysostomus hom. 2, jactitabant se ita numque incomprehensibilem esse, non pari modo nos atDrum nosse, ac Deus se novit; 3° necesse non est ut que virtutes novimus, sed quanto illæ puriores, sapienAnomæi reipsà crediderint se assecutos fuisse veram tioresque sunt naturâ humana, tanto perfectiùs norunt Dei comprehensionem; sufficit quòd suis incompositis et meli locutionibus legitimum præbuerint fundamentum hanc Sententia Theodoreti. Absoluta feliciter defenillis stultam opinionem adscribendi, eamque ut ab ipsis sio S. Chrysostomi viam parat ad defensionem propugnatam oppugnandi; quod à S. Chrysostomo fa Theodoreti, fidelis ejus discipuli, quam ut exequamur, ctum certè constat ex dictis.

sit Objicitur 1° homilia 3 de incomprehensibili Dei Natu ConclusIO. Possibilitatem visionis intuitivä asrâ, ex quâ hæc præsertim ab adversariis proferuntur: seruit et docuit Theodoretus. Vocemus ipsum ineffabilem, inintelligibilem Deum, invi Probatur : Ille possibilem agnovit visionem Dri sibilem, incomprehensibilem, humanæ linguæ vim supe intuitivam, qui asserit sanctos divino conspectu potiri, rantem, mortalis mentis comprehensionem excedentem, et visuros in coelo Deum, non in speculo tantùm et in angelis non vestigabilem, Seraphinis invisibilem, inaspe. ænigmate, sed facie ad faciem ; atqui talis est constans ciabilem principalibus, potestatibus, virtutibus, ac sim Theodoreti doctrina; ergo. Minor constat ex hipliciter omni creaturæ; à solo autem Filio et à Spiri storià quam scripsit Vitæ sancti Jacobi anachoretxe; tu sancio cognitum. Vides Deum à S. Chrysostomo ibi enim commendans ejus studium in colligendis san. non solùm vocari incomprehensibilem , sed etiam ctorum reliquiis, observat quòd id prestaret, cum invisibilem, inintelligibilem, etc.; ergo.- Resp. hæc sanctorum populo habitare cupiens, et cum eis resurgere, omnia synonima esse apud S. Chrysostomum adver divinoque conspectu potiri. Similia habet in Vitâ sancti sus Anomcos disputantem, et pro subjecta materia Eusebii. Et Comment. in Epist. ad Ephes. sic loquitur :

Nunc bonorum quæ sperantur magnitudo est quidem omni

nicos.

non

rum.

ignola fidelibus; fideles aulem vident tanquàm in spe jectione prolatorum : Post Incarnationem verò; etc., culo et in ænigmate; tunc autem videbunt facie ad faciem. eodem sensu orthodoxus paulò antè sic arguebat :

Objicies: ldem Theodoretus dial. 1, qui inscribitur: Apertè ergo dicit Apostolus : Deus manifestatus est in Immutabilis, comparans angelos cum prophetis, sic carne. Per hanc siquidem apparuit natura quæ cerni non inducit orthodoxum loquentem : Nos et piis cogitatio poterat; per hanc illam quoque viderunt angelorum turnibus utentes, et divinis asseverationibus credentes quæ : Visus est enim , inquit Apostolus, angelis ; nobisdiseriè affirmant quod Deum nemo vidit unquàm, dici cum ergo hujus doni particeps facla est etiam incorporea mus ipsos non divinam naturam vidisse, sed visiones natura. Ex his patet exemplum adductum visionis an quasdam ipsorum captui accommodatas; sic ergo de an gelorum non esse prorsùs inutile ad scopum Theodogelis intelligamus audientes quòd semper vident faciem reti adversùs Eutychianos, quamvis necessarium Patris. Non enim vident divinam substantiam, quæ nec non sit apertam ibi connexionem sollicitiùs investicircumscribi, nec comprehendi, nec mente percipi potest, gare, cùm alius non desit, finis intentus contra Anoet quæ universa comprehendit, sed speciem quamdam ipsorum naturæ accommodatam..... Post Incarnatio Inst. 1°: Ex verbis modò recitatis sic concludit Era. nem verò visus est etiam angelis secundùm divinum Apo nistes : Angeli ergo ante Salvatoris adventum Deum non stolum, non in similitudine gloriæ, sed vero ac vivo utens videbant; quomodo ergo intelligetur quòd angeli eorum quasi velamine carnis integumento ; manisestatus est semper vident fuciem Patris? respondet orthodoxus : enim, inquit, Deus in carne; atqui hæc sunt directe Sicut ea intelligere solemus quæ de hominibus dicuntur contraria possibilitati visionis Dei intuitivæ ; ergo. qui Deum vidisse existimati sunt; ergo, juxta Theodo-Resp. : Nego min., et dico quæ difficiliora sunt in relum, angeli ante Incarnationem non aliter viderunt l.oc textu esse intelligenda ad mentem S. Chrysosto Deum quàm homines aliqui in hâc vità degentes. — mi supra explanatam. Id patet 1° ex siinilitudine cum Resp. per has voces : Sicut intelligere solemus, etc., ! testimoniis ejusdem S. doctoris, undè ista manifestè designari perfectam similitudinem, sed inadæquatam deprompta sunt; 2° quia verba sua Theodoretus non tantùm, hoc sensu quòd sicut se attemperavit Deus obscurè restringit; explicans enim cur sancti non vi captui hominum, ita se attemperavit captui angelodeant substantiam Dei, hanc profert causam, quia nec circumscribi, nec comprehendi, nec mente percipi potest Inst. 2° : Quando Eranistes concludebat, tanquàm quæ universa comprehendit; 3° licet non ex professo absurdum, quòd angeli non vidissent Deum ante addisputaret cum Anomais, sicut S. Chrysostomus, ventum Christi, procul dubio loquebatur de visione sed contra Eutychianos, non immeritò tamen creditur simpliciter intuitiva, cùm id sufficeret ad ipsius scorespexisse ad Anomæos, dùm ea scripsit quæ nobis pum; atqui orthodoxus in suâ responsione non rejicit objiciuntur, sive quia non erat omninò exstincta hæ illud absurdum, sed adoptat potiùs, et conatur osten'resis Anomæorum, quæ in Syriâ, ubi Theodoretus dere quòd illud non adversetur verbis Christi; ergo. episcopus erat, potissimùm invaluerat; sive quia ex Resp. : Nego maj., et dico ibi Eranistem jam incisludio et amore doctrina S. Chrysostomi, quem ut do pere loqui, non ad mentem Eutychianorum tantùm, ctorem ac magistrum suum colebat, voluit, occasione

sed et Anomæorum; atqui ad scopum Anomæoruin dalâ, aliquid ex ejus concertatione cum Anomais de non sufficiebat ut angelis tribueretur siinpiex visio inlibare; quod præstare non potuit nisi eosdem lære

tuitiva; ergo. licos velut actualiter debellandos sibi proponeret. Hæc est igitur series disputationis Theodoreti cum

§ 4. An demonstrari possit visionis Dei intuitivæ possi

bilitas. Eraniste Eutychiano : 1° Probat Deum non posse videri oculo corporeo, proindeque errare Eutychia Constat ex dictis possibilitatem visionis intuitive, num, qui ex hoc loco Scripturæ : In terris visus est et posse demonstrari negativè, solvendo nimirùm objecum hominibus conversatus est, concludebat in Christo ctiones quæ contra eam fieri possunt. Difficultas est de humanitatem absorptam fuisse à divinitate, de quà demonstratione positiva, de quà sit dicitur quòd visibilem se præbuerit. Contra hanc ab

CONCLUSIO.

Quòd Deus intuitivè ab intellectu surditatem orthodoxus sic inducitur loquens : Ubi creato videri queat, nullâ demonstratione naturali nam ergo ratiocinationis est usus ? divinam naturam vi

confici polest. taibilem esse dicimus. An Apostolo assentimur dicenti :

Probatur : Medium demonstrationis esse debet res Invisibili soli Deo? Ex his deinde orthodoxus ulteriùs evidenter nota, cujus evidens quoque sit et necessaria insert verum (Asse corpus in Christo : Quomodò ergo,

connexio cum re demonstrandâ; atqui nihil hujusmodi inquit, sinc corpore videri poterat invisibilis natura? in presenti negotio assignari potest; cùm enim visio 2* Quamvis mox dicta de visione oculo corporeo suf

Dei intuitiva, ex jam probatis, sit entitativè supernaficerent scopo Theodoreti, exoptans tamen aliquid turalis, et supra omnem naturæ exigentiam, nihil raexpromere è doctrina S. Chrysostomi adversùs Ano tio sibi relicta cognoscere potest quod naturalem hamæos, addit ipsos angelos mediante carne Christi ali beat el necessariam cum ea connexionem; aliàs jan ter vidisse Dcuni quàm antea, eò quòd nempe visione non esset supernaturalis et supra ordinem atque exicomprehensivå intuerentur carnem intimè et personali- gentiam naturæ. Idque verum est, sive de causis, şive Ks Deo unulam. Hic est verus sensus vcrborum in ob de effectibus istius visionis; ergo nulla de ejus possi

bilitate fieri potest demonstratio sive a priori, sive à cognitio Dei abstractiva esset quid perfectum compa posteriori. El verò, si demonstrari possct visionis Dei ratè ad ejus statum et ad cognitionem quà donatusintuitivæ possibilitas, maximè, ut aliqui volunt, ex ejus esset. appetitu naturali et innato; atqui fictilius est iste appe Inst. 2° : Nemo est qui naturaliter non appetal viLitus visionis intuitivæ. Naturali quidem instinctu quis dere causam visis effectibus; ergo visis creaturis, est que inclinatur ad beatitudinem in communi, sed per appetitus naturalis videndi earum causam, nempe se natura non appetit determinatè beatitudinem super Deum. — Resp., ex hoc rursùs nihil aliud probari, naturalem visionis intuitivæ, quam, seclusâ revelatione, quàm appetitum cognitionis cujusdam Dei valdè pernon cognoscit sibi esse possibilem; ergo.

fectæ, non autem intuitivæ; nam priùs est hanc coOhjicies 1': Naturaliter notum est intellectum ver gnoscere possibilem, quàm appetəre; nemo quippe dari posse circa omne intelligibile ; atqui Deus est appetit, saltem efficaciter, nisi quod judicat possummum verum, et intelligibile; ergo. — Resp. : Dist. sibile. maj. : Posse versari circa omne intelligibile, modo sibi Inst. 3° : Saltem supposità lide elicitur desiderium proportionato, concedo; secùs, nego. Porrò naturaliter efficax visionis Dei intuitivæ, atque inde certò conclunon cognoscitur quòd visio intuitiva, quà res attingi ditur ejusdem visionis possibilitas. - Resp. : Dist. sedebet sicuti est, possit à facultate finitâ elici circa ob cundam propositionis partem : Certò concluditur per jectum infinitum; apparet enim è contra quòd iste argumentum theologicum, concedo; per veram demonmodus cognoscendi infinitum non sit eidem facultati strationem, nego; nam vera demonstratio crui debet finitæ proportionatus.

ex principiis merè naturalibus, quæ nullam supponant Inst. : Saltem naturaliter cognoscitur nullam esse Dei revelationem. repugnantiam ut intellectus creatus à Deo elevetur ad Objicies 3° : Sententia est nonnullorum inter re. mox dictam visionem eliciendam. — Resp., solà duce centiores philosophos, Deum videri per se, et alia in ratione posse quidem solvi argumenta quibus probari ipso videri; unde sic licet arguere: llle modus expliridetur ista repugnantia; sed cùm istæ solutiones non candi ideas facilè intelligitur saltem possibilis ; atqui sint evidenter veræ, nec muniantur positivis momentis in hoc habetur quædam visio Dei intuitiva, quæ non contra eamdem repugnantiam, hinc fit ut hæc non suf differt à beatificâ, nisi secundùm majus et minus; ergo ficiant ad positivam demonstrationem.

ratio sola potest attingere ad cognitionem possibilitatis Objicies 2° : Unusquisque dicere potest cum S. Au visionis intuitivæ. — Resp. : Quidquid sit de sententiâ gustino lib. 1 Confess. c. 1: Fecisti nos, Domine, ad te, illa philosophica, quam discutere non est hujus loci, e irrequielum est cor nostrum, donec requiescat in te; nego min.; nam ad visionem intuitivam non suflicit ut ergo existit in nobis appetitus naturalis visionis Dei in Deus videatur in se secundùın quasdam perfectiones tuitivæ, qui, cùm non possit esse frustraneus, sufficit divisas per mentem et abstractas ab aliis, sicut fil in ul certò concludatur ejusdem visionis possibilitas. hâc vità, sed necesse est ut uno simplici inluilu vidcaResp. : Dist. ant. : Unusquisque id dicere potest de co tur tota Dei essentia, sine divisione et abstractione gnitione Dei abstractiva perfectiori, concedo; de intui perfectionum à se invicem; atqui hic posterior modus livå, subdistinguo : Consequenter ad fidem et revela non differt à priori tantùm secundùm majus et minus, tionem, concedo; antecedenter, nego; nam secluså sed habet proprium characterem, qui naturaliter non fide. cognoscitur quidem quòd homo non possit satiari cognoscitur possibilis intellectui humano. Nam seclusà sine suo fine ultimo, sed non cognoscitur quòd Deus ut revelatione, non crederemus, infinitam Dei essentiam intuitivè videndus, sit ultimus finis hominis, possetque posse apprehendi, nisi secundùm suas diversas partes judicari quòd ad id susficeret perfectior quædam co virtuales, ila ut possemus quidem in tali cognitione gnitio abstractiva atque amor divinus eidem respon- magis et magis proficere, nusquàm verò pertingere ad. dens.

visionem Dei sicuti est in se per unicum mentis inlast. 1°: Certum est ex instinctu quodam nalure at tuitum. que experientià communi, quòd naturale desiderium

ARTICULUS II. hominis satiari nequeat nisi per aliquid infinitum ac

De existentiâ visionis Dei intuitive.. perfectum; atqui omne objectum præter Deum, erit finitum et imperfectum; ergo. — Resp., id totum va Duo sunt in hoc articulo investiganda : 1° Utrun lidissimum esse ad probandum, quòd Deus solus sit animæ sanctorum quibus nihil luendum superest, staobjectum nostræ beatitudinis, non autem quòd neces tim admittantur ad visioncm Dei intuitivam; 2° utrùm. saria sit visio intuitiva; habetur siquidem aliqua Dei alicui homini in hâc vità aliquando concessa sueril visio possessio per cognitionem abstractivam, et amorem ei beatifica. correspondentem. Ad id quod additur de perfecto, distinguendum est : Homo satiari non potest nisi per ali

§ 1. Utrum animæ sanctorum quibus nihil luendum 52quid perfectum comparatè ad ejus stalum et cognitio.

perest statim fruantur visione Dei intuitivå. liens qnå pollet, concedo; nisi per aliquid perfectum Oppugnandi in hâc questionc Chiliastæ scu Milleabsolutė, nego; aliàs enim beatus cujus minùs intensa narii, ex co sic dicti, quòd finxerint regnum Christi est visio Dei, nunquàm posset quiclari. Porrò, si ho mille annorum cum sanctis in terrà sulurum post remini non esset revelala possibilitas visionis intuitivæ, surrectionem. Erroris istius Ircs fuerunt veluti gradus.

[ocr errors]

Priinus est eorum qui rcgni mille annorum beatitudi citas repugnat statui futuro post resurrectionem de quo
nem in carnali voluptate constituebant. Dux illorum Christus dicit Matth. 22, v. 30 : In resurrectione neque
fuit Cerinthus, primo seculo, ut refert Euseb. lib. 3, nubent, neque nubentur, sed erunt sicut angeli Dei.
C. 8, et post eum Marcionitæ, ex Tertull. lib. 3, adver Prob. 2° ex SS. Patribus. Plures proferentur con-
sùs ipsos, necnon et Apollinaristä, ex S. Basilio epist. clusione sequenti, nunc ii tantùm indicandi qui directė
293. Secundus eorum est qui, duce Papiâ , illicitas magis Millenarios oppugnârunt : talis est inprimis ve-
omnes voluptates ab isto regno excludebant, imò et tustissimus scriptor Caius Romanæ Ecclesiae presby-
nonnulli solas animi spirituales delicias in eo agnosce ter, qui, ut refert Euseb. lib. 3, cap. 28, Cerinthum ex
bant, ut Tertullianus et S. Augustinus qui lib. 22 de professo confutavit, eumque vocat sacrarum Scriptura-
Civ. Dei, cap. 7, candidè fatetur se aliquando in eà rum hostem ac debellatorem. Origenes Prologo in Cant.,
Millenariorum opinione fuisse. Erat autem Papias Hie eamdem opinionem vocat fabulam, eamque ex sinistra
rapolitanus in Asia episcopus, S. Polycarpi condisci sacrarum Scripturarum interpretatione natam asserit:
pulus et auditor S. Joannis Apostoli, vel potiùs, ut ita quoque lib. 2 de Principiis et alibi passim. Diony-
tradit Euseb. lib. 3, cap. 39, alterius Joannis Presby sius episcopus Alexandrinus inter Millenariorum im-
teri. Ad tertium ordinem ii pertinent qui, licet dictum pugnatores insignis extitit, ut videre est apud Eusebium
Christi regnum mille annorum rejicerent, putaverunt lib. 7, c. 24, ubi refertur duos ab ipso eâ de re libros
tamen sanctos non ante ultimum judicium cælesti fuisse conscriptos contra quemdam Nepotem, episco-
regno donandos atquc in apertum Dei conspectum pum Ægypti. Aliud quoque ejusdem opusculum de
admittendos. Ita SS. Justinus et Irenæus, aliique plures eâdem materiâ commendat S. Hieronymus præfat. ad
veteres Patres, in quorum opinionem seculo xiv incli-

librum 18 in Isaiam. Eusebius lib. 3, cap. 34, vocat navit summus pontifex Joan. XXII, nihil tamen defini opinionem Millenariorum fabulam; S. Ephrem opusvil, ut infra fusiùs ostendemus. Irnoxii isti fuerunt; cul. 1, stultam; S. Basilius epist. 74 ad Occidentales, non ita verò Lutherus et Calvinus, qui post definitio ridiculam et ab evangelico dogmate alienam; S. Greg. nem concilii Florentini, eurodem errorem exsuscità Naz. orat. 51 et 42, deliram; S. Epiph. hæresi 77, runt; prior quidem Prælectione in Genesim, aller verò Scripturis contrariam; demum S. Hieronymus eosdem lib. 4 Institutionum cap. 20, § 20, ubi docet solum hæreticos sæpiùs insectatus est, præsertim loco paulò Christum ingressum esse in sanctuarium Dei, reliquos ante citato, et lib. de Script. ecclesiast. cap. 18. residere in alrio, et ibi expectarc ad mundi consumma

Solvuntur objectiones. tionem, et cap. 25, § 6, dicit sanctorum gloriam et coronam differri usque ad secundum Christi adventum. In diluendis objectionibus initium ducimus à præciDogma fidei contrarium ad duo capita revocari potest.

puo et palmari Millenariorum argumento, quod ex Sit igitur

Apocalypsi depromebant, quo soluto, cætera omnia Conclusio I. - Prorsùs rejiciendum est à Millenariis

eorum momenta brevi corruent. confictum Christi regnum mille annorum post resur

Objicies itaque 1° caput 20 libri Apocalypsis, in quo rectioncm.

multoties repetita habelur mentio regni Christi cum Probatur 1° ex Scripturis, in quibus primò regnum

sanctis per mille annos, præsertimque v. 6, bis verbis: Christi passim repræsentatur ut cæleste et æternum,

Beatus et sanctus qui habet partem in resurrectione prima, ininimè verò terrenum et temporale; Joan. 18, v. 36 :

in his secunda mors non habet potestatem ; sed erunt saRegnum meum non est ex hoc mundo; Lucæ 3, v. 33: cerdotes Dei et Christi, et regnabunt cum illo mille annis. Regni ejus non erit finis ; quibus verbis utitur secunda - Resp., ineptam prorsùs esse et contra seriem versynodus generalis in Symbolo, respiciens nimirùm ad borum explicationem hujus textûs ad mentem MillenaApollinaristas, qui regnum mille annis circumscriptum riorum; etenim loquebantur illi de mille annis futuris cum Millenariis admittebant. Secundò ex descriptione post resurrectionem corporum ex S. Irenæo lib. 5, judicii quæ habetur Matth. 25, patet post communem

cap. 35; loquitur verò S. Joannes de regno præcedente resurrectionem nullum fore intervallum pro Christi re persecutionem Antichristi, quam subsequetur resurgno terreno, sed omnes statim vocandos ad judicium rectio corporum. Id patet quia post verba in objectione extremum, în quo reprobi mittuntur in ignem æter laudata statim additur : Et cùm consummati fuerint num, justis verò Christus dicit : Venite, benedicti Pa mille anni, solvelur satanas, etc., et mox describitur iris inei, possidete paratum vobis regnum; totaque de persecutio futura tempore Antichristi. Hâc unâ obserscriptio dauditur his verbis : Ei ibunt hi in supplicium

vatione non solùm inutile redditur Millenariis istud æternum, justi autem in vilam æternam. Tertiò Aposto- testimonium, sed contra ipsos contorquetur; nam relus, 1 ad Thessal. 4, v. 16, justorum resurrectionem gnum illud præcedens resurrectionem corporum ad describens, non obscurè indicat eos post judicium judicium ultimum, non aliud esse potest quàm visio statim cum Christo rapiendos in cælum : Deinde, in beatifica jam animabus justis in coelo concessa, secunquit, nos qui vivimus, qui relinquimur, simul rapiemur dùm definitionem particularis judicii, quæ station post cum illis in nubibus obviàm Christo in aera. Quartò nihil mortem pronuntiatur. Neque his obstat designatio spiritui evangelico magis est contrarium, quàm felici temporis mille annorum ; ibi enim secundùm consuelas terrena ct carnalis; non est enim regnum Dei csca et tudinem Scripturæ, tempus definitum ponitur pro inpolus, ait Apostolus Rom. 14; præsertimque ista feli delinilo, et designatur omne spatium à morte Chrisil

nsque ad regnum Aatichristi. Mille annos, inquit S. Possunt etiam animæ in cælo dici sub altari, id est , Augustinus lib. 20 de Civit. Dei, cap. 7, pro annis om sub protectione humanitatis Christi, per quam Dee nibus hujus seculi posuit, ut perfecto numero notaretur offeruntur et placent sanctorum orationes et merita; ipsa temporis plenitudo. Neque rursùs obstant hæc ver 2° his verbis : Vindica sanguinem nostrum, non negatur ba : Erunt sacerdotes Dei et Christi; sic enim vocantur actualis felicitas incompleta animarum, siquidem pauld sancti sensu metaphorico, eò quòd juge laudis et gra post, v. 11, dicitur quòd illis datæ fuerint singulæ stolæ tiarum actionis sacrificium Deo et Christo offerant , albæ, et cap. 7, v. 9, dicuntur omnes stare ante throvel quòd membra sint unius et summi Sacerdotis Chri . num in conspectu Agni amiciæ stolis albis, et palmæ in sli. Ila S. Augustinus, c. 10 libri mox citati. Potest manibus earum; sed excluditur lantùm beatitudo cometiam illud nomen designare quòd sancti sint intimi pleta et perfecta , quam animæ non obtinebunt nisi in Dei amici, divinorum arcanorum conscii, regnique ultimo judicio, ut indicant ea quæ sequuntur cilato v. cælorum participes, ut rectè probatur in fusioril us 11, videlicet: Et dictum est illis ut requiescerent adhuc Praelectionibus Turnelii.

tempus modicum, donec compleantur conservi corum et Confirmari potest nostra interpretatio ex discrimine fratres eorum, qui inter fciendi sunt sicut el illi. Rent quod ponit S. Joannes primam inter et secundam re totam dilucidè exponit S. Bernardus serm. 3 in festo surrectionem; etenim prima resurrectio apprimè desi omnium Sanctorum : Stola prima, inquit, ipsa est quam gnat statum animæ justæ quæ à corpore soluta novam diximus, felicilas el requies animarum; secunda verò imincipit vitam cum Christo in cælis ; certè justificatio mortalitas et gloria corporum, unde et dicunt : Vindica, per gratiam in Scripturis et sanctis Patribus sæpiùs Domine, sanguinem sanctorum tuorum qui effusus est, vocatur resurrectio; multd igitur magis sic vocari po non tanquàm vindictæ cupidi..., sed ex desiderio resurreluit animæ glorificatio ; secunda aulem resurrectio ctionis et glorificationis corporum suorum , quam nimidesignat plenitudinem beatitudinis quam consequentur rùm usque in diem judicii differendam esse non dubitant. animæ sanctorum in ultimo judicio, postquàm suo cor Objicies 2° : Gen. 13, v. 26 et alibi passim promilpori de novo fuerint unitæ. Cùm autem in priori statu litur Abrahæ ejusque posteritati possessio terrae Chabeatitudinis, anime securz sint hujus futuræ suæ con naan in æternum ; item Psal. 131 promittitur filiis summationis, ideò dicitur citato versu 6 : Beatus qui David sedes Patris corum, si custodierint testamentum habet partem in resurrectione primâ; in his secunda mors Dei; sed Christus est verus filius Abraham et David, non habet potestatem. Facilè etiam potest eidem inter nec tamen, dùm inter homines vitam ageret , possedit prelationi adaptari quod dicitur versu 2 de Satanà alli hanc promissam hæreditatem; eam igitur post resugalo per mille annos. Id enim factum est per mortem rectionem cum Sanctis possideat necessum est. Christi, et ipse dixit Joan. 12, v. 31: Nunc princeps Resp. has prophetias in Christo quidem impletas fuisse, hujus mundi ejicietur foras, quæ quidem non significant sed modo spirituali; sæpiùs siquidem contestatus est ablatam esse dæmoni omnem tentandi facultatem, sed suum regnum non esse temporale. Regnum meum non indicant tantüm hanc multùm repressam fuisse per est hinc, inquiebat alloquens Pilatum Joan. 18, et ad Christum. Additurque quòd solvendus sit Satanas post illud regnum spirituale manifesté respicit prædictio mille annos , id est, tempore Antichristi , quia tunc, angeli, Luc. 1: El regnabit in domo Jacob in æternum; Deo permittente, liberiùs in mundo grassabitur tyran et regni ejus non erit finis. nis daemonum.

Inst. : Non possunt nisi de regno terreno accipi hæc Sed, inquies, descriptio ulțimi judicii habctur versu Christi verba, Matth. 26, v. 29 : Non bibam amodò de 4, his verbis : Et vidi sedes, etc.; ergo regnum mille hoc genimine vitis, usque in diem illum, cùm illud bibam annorum, de quo statim fit mentio, non futurum est vobiscum novum in regno Patris mei; ergo.— Resp. : nisi post resurrectionem, ut volunt Millenarii. — Resp.: Nego ant.; nam 1° proprius sensus horum verborum Nego ant.; contrarium quippe manifestè evincitur ex videtur esse de tempore quod fluxit à resurrectionc collatione hujus versûs quarti cum septimo; necessa Christi ad ejus Ascensionem; tunc enim sæpiùs appariò igitur dicendum est versu quarto depingi tantùm ruit discipulis et cum illis manducavit et bibit, et sub sensibili quâdam imagine judicium particulare; aliunde tempus illud designatur nomine regni, Matth. neque ibi nomine bestiæ adumbratur Antichristus, 16, v. 28, et Marci 8, v. 39, eò quòd scilicet Christus sed unus aliquis insignis inter primos Ecclesiæ per jam lunc coeperit datam sibi à Patre potestatem excrsecutores, vel ipse dæmon, qui hos omnes incitavit cere; 2° possunt etiam hæc intelligi de regno cælesti, contra nascentem Ecclesiam. Quâ de re consuli debent ita ut vinum et potus ibi sumantur mctaphoricè ad de interpretes.

signandas spirituales delicias à Christo electis suis in Inst. : In eâdem Apocalypsi cap. 6, v. 9, animæ æternitate communicandas. Hic sensus valdè frequens justorum repræsentantur adhuc sub altari et petentes est in Scripturis; sic Matth. 8, v. 11, dicitur : Rez vindictam sui sanguinis esfusi; ergo nondùm sunt in cumbent cum Abraham in regno cælorum; Luc. 14, v. 5: crelo nec fruuntur beatitudine sibi propria. - Resp.: Bealus qui manducabit panem in regno Dei; Apoc. 19, Nng. conseq.; nam lo nomine altaris non excluditur, v. 9: Beati qui ad crenam nuptiarum Agni vocati sunt ; sud indicatur potiùs ipsum cælum, seu secrelum et et Christus ipse, Luc. 22, v. 29 et 30, ait : Ego dispono penetralc cæleste, ex quo tanquàm altari Thybriama vobis sicul disposuit mihi Paler meus regnum, ul edulis us, sancti perpctuum Deo laudis sacrificiuvi offerunt. it bibuiis super mensam meam in regno meo.

« VorigeDoorgaan »