Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

DE JUDICIO EXTREMO.

bair' (1). Adeò stolidos se ostendunt increduli dùm ca Ilisce positis, si quis in medium proferre vellet autholicam fidem aggrediuntur!

ctoritates ac testimonia s'atrum sive Græcorum, sive

Latinorum ad hanc veritatem magis magisque corroCAPUT VIII.

borandam, quam semper Ecclesia professa est, is su

· pervacaneam prorsùs operam navaret. Certatim eniin Vidimus superiùs Calvinum impugnantem veritatem ipsi magnum istud spectaculum extollunt ac celebrant, jadicii particularis, ut adstruat solum judicium univer

ex quo tanta in Deum gloria proveniet, justis laus, resale, quod et extremum à nobis dicitur. Tenemur hic

probis ignominia accedet. Hinc divinæ providentiæ ostendere veritatem judicii universalis seu extremi ad

ordo et quasi tela evolvetur alque expandetur. Hinc versùs recentiores protestantes, præsertim verò ad impiorum occultae machinationes et artes, justorum versùs rationalistas, qui nunc tuentur solum judicium autem afllictiones et ærumnæ in apertam prodibunt particulare, ut excludant universale. Præmittimus au

lucem. Hinc deniquè intimi cordis recessus in omnium tem I. incertum esse tempus et locum hujus judicii , oculos incurrent. Spectaculum profectò quo nullum quùm neutrum nobis revelare Deus voluerit (2). II. In Deo dignius excogitari potest (1). hoc judicio publico ac solemni omnium prorsùs ac sin

Difficultates. gulorum hominum, qui à mundi exordio usque ad ejus exilium extiterunt aut extituri sunt, actiones esse di

I. Obj. : In hảc doctrinâ, quæ à litteris dictorum è scutiendas. III. Modum hujus discussionis, ac mani

Scripturå sacrâ ad singulas res probandas adhibitoru'n

haud multùm abhorret, nonnulla quidem insunt, quæ festationis esse prorsùs diversum ab eo quem passim

rudiorum animos metu salutari perstringere et numen nobis animo seu potiùs imaginatione fingimus, ut ex

tanquàm judicem forensem ocu is quasi objicere queant; iis quæ dicturi sumus juxta Patrum Joctrinam et pro

nihilominùs iisdem ferè et gravioribus etiam laborat bala theologorum principia manifestum lict. Sed ut ad

difficultatibus, quàm quibus doctrina illa de resurdogma ipsum jam accedamus, sit

rectione. Namque primùm formula illa , cujus origo PROPOSITIO. Post corporum nostrorum resurrectionem ab Judeorum seriorum commentis ae mythicis purioinstituetur à Christo universale omnium hominum judi

ris doctrinæ involucris ducitur, huic ipsi ab iisdem cium.

scriptoribus sacris propositae planè repugnat, quippe Dc lide est, ut ex omnibus fidei nostræ symbolis con quùm nulla adsit causa, cur eum, cui sors jam statim stat. In Symbolo enim apostolico credere profitemur post mortem sua contigerit, denuò judicatum iri staquod « Christus venturus est judicare vivos et mor tuendum sit. Deinde persuasio, quam scriptores sacri tuos , et in Symbolo Athanasiano additur : « Ad cujus magistro divino tribuunt, quamque ipsi pre se ferunt, ( adventum omnes homines resurgere habent cum cor

de reditu Messiæ visibili proximè expectando, nonporibus suis et reddituri sunt de factis propriis ra nullis illius effatis (Jo. 3, 18; Luc. 16, 22, seqq.; 17, 20, tionem. ,

seqq.; Jo. 18, 36, et alibi) planè repugnat neque evenliunc porrò fidei nostræ articulum apertè tradidit tu comprobata est. Ipse Jesus tempus magnæ illius Christus ipse Matth. 25, 31, dicens : Cùm veneril Fi rerum conversionis se ignorare professus est, tesie lius hominis in majestate suâ, et omnes angeli cum eo, Marco 13, 32. Rectè indè concluditur, omnem istam lunc sedebit super sedem majestatis suæ : et congrega persuasionem de ejusmodi reditu Messiæ, scilicet Dei buntur ante eum omnes gentes, etc.; Apost.)li ut pluri ad judicium instituendum ex oratione certâ propheticâ mùm ab hujus futuri judicii denuntiatione auspicaban et tropicâ, ad imagines de Messià Judæis usitatissimas tur Evangelii prædicationem. Jtà Petrus Act. 10, 42, compositâ , quà Jesus rem christianam aliquandò viet Paulus ib. 17, 31, et rursùm 24, 25, ac in Epistolis ctricem et adversariorum pænas futuras fortè adumbrapassim, praesertim verð 2 Cor. 5, 10, inquiens : Om vit, à discipulis sensu quidem proprio perperàm intelnes nos manifestari oportet ante tribunal Christi, ut refe lectam prodiisse , nec nisi ratione quâdam symbolicà rat unusquisque propria corporis, prout gessit, sive bo. jam à nobis ad vulgi usum posse transferri, ità num, sive malum. Et Apoc. 20, 12 : Et vidi, inquit quidem, ut omnis hæc narrandi forma ad eam sentenJoannes, mortuos magnos et pusillos stantes in conspectu tiam universalem ei substratam revocetur, quà quemthroni, et libri aperti sunt... et judicati sunt mortui ex libet hominem doctrina Christi imbutum ad vera hujus his quce scripta erant in libris, secundùm opera ipsorum. præcepta accommodatè judicium olim subiturum , ac (1) Catéch. philos. I. c. 83, n. 469. Conf. etiam de

sortem vitae futurz nacturum esse statuimus. Postres hoc argumento. Il regno di Dio, ossia l'universale re negari nequit, judicii Messiani propriè intellecti surrezione dei trapassati libri trè dell'Ab. D. Gius. Au

expectationem à primis indè Ecclesiæ christianæ temgeli. Roma 1833, in-4. (2) Conf. Estium in 4 sent. dist. 48, § 4, ubi de loco

poribus, variis superstitionibus fanaticis ansam pradisserens in quem Christus venturus sit ad judicium buisse, undè plurimùm detrimenti cepit vera virtus universale instituendum scribit : « Sed quis sit iste lo atque religio. Quibus argumentis benè perpensis subI cus, certò traditum non habemus, cùm nec adeò o multùm referat id à nobis sciri. Multorum tamen est

sistere licet in simpliciore Scripluræ sacræ sententiâ, i opinio nequaquàm improbabilis, in valle Josaphat quæ optimè convenit cum rationis ideâ numinis sano universale illud judicium fulurum ; » quod deinde clissimi, statim à morte aliam sortem hominibus probis, variis argumentis confirmat, quæ ibidem secoli possunt.

(1) Conf. Less. I. c.

aliam improbis jastissimo rerum ordine per gradus persuasionem de proximo sui ac visibili reditu, aut iis tribuentis (1). Ergò. — Resp. : Nego antecedens. In ipsis ejusmodi persuasionem inhäsisse. Christus nunprimis doctrina de judicio extremo ac universali non quàm voluit discipulis suis tempus certum reditùs sui solùm non abhorret, ut adversarii loquuntur, à Scri patefacere, ideóque non poterant ejusmodi persuasiopturæ dictis, sed apertè omninò ab iisdem Scripturis nem aut Christo tribuere aut ipsi animo concipere. Si traditur et inculcatur. Difficultates verò quibus premi quem verò curiositas tangeret recolendi loca ab adverlur, mullius planè momenti sunt ac facilè disjiciuntur, sario indicata ad ostendendam pugnam, quam ipse fin prout eas disjecimus quæ adversùs resurrectionem git, inter hanc quam vocat apostolorum persuasionem proferebantur. Cùm rationalistä aliquot phrases con et Christi effata, mirabitur incredibilem hominis ratiogesserint, e. g., pro rudioris ævi ingenio, mythicam nalistä audaciam, cùm nec unus sit qui ad præsens narrationem aut poeticam, Jesum sese accommodåsse argumentum spectet. vulgi ingenio, Apostolos magistro sententiam tribuisse Quòd si Marci 13, 32, inquit Christus : De die autern ab ipsis perperàm intellectam, aliàsque ejusmodi, quas illo vel horâ nemo scit, neque angeli in cælo, neque Fiad nauseam obtrudunt ; cùm quædam indicaverint lius, in ordine, ut aiunt, ad manifestationem id proScripturarum loca, quæ ut plurimùm ad rem præsen tulit, quemadmodùm Patres omnes adversùs Arianos, lem non faciunt, aut nonnullas aliorum rationalista qui hoc ipsum objecerant, exposuerunt. Neque enim rum sententias attulerint, putant se dificultates inso Filium, qui in sinu Patris à tota æternitate est, hic lubiles proposuisse, ob quas à receptâ omnium secu

dies latere potuit. Sed hæc difficultas provenit ex sylorum fide discedendum omninò sit. Facilè tamen ra stemate Ariano, Sociniano et Rationalistico. Sublato cionalismus veluti levis nebula dissipabitur priusquàm

verò fundamento, concidunt sua sponte superstructæ vel minimus catholicæ fidei articulus permoveatur. difficultates seu conclusiones, quas indidem deducit Verùm ut ad singula quæ objecta sunt propiùs acce adversarius, tum scilicet ejusmodi persuasionem pro damus : Ad primum nego; primò doctrinam de extre fluxisse ex perperàm intellectâ Christi doctrina ; ità ut mo judicio, quam adversarii vocant formulam, à Judæo post 14 secula quod non intellexerunt Apostoli à Clirt rum posterioris ævi commentis , ac mythicis involu sti ipso edocti et à Spiritu sancto, tandem aliquandò cris purioris doctrinæ originem trahere, sed, ut vidi Rationalistæ intellexerint; tum revocandam esse domus, ex Christo ipso, qui non uno in loco, imò verd ctrinam de judicio extremo ad speciem victricis gentis constanter prædicat, atque ab ipsis apostolis, qui eam Christianæ, et pænarum quas Christi adversarii essent à Christo acceperunt. Nos documenta attulimus; ra laturi. Hæc enim non sunt nisi somnia, quæ nemini Lionalistis verò satis fuit propriam assertionem obtru sanæ mentis Wesgcheider cum suis asseclis persuadere. Secundò negamus doctrinam hanc pugnare cum

debit. doctrinà proposità ab iisdem scriptoribus sacris. Hanc Ad tertium, cùm ignorem de quibusnam superstienim pugnam nemo unquàm vidit, imò nec suspicatus tionibus loquatur adversarius, quibus expectatio judicii est. Que enim pugna lingi in eo potest, quod homines Messiani ansam præbuit, satius erit expectare ut eas sigillatim statim post obitum judicentur, prout homi enurneret. Forsan alludit ad sanguinem , quem Chrines privata sunt individua, ut illicò consequantur pro sti martyres effuderunt, aut ad illos qui monasticum meritam sententiam præmii aut pænæ, et quidem in institutum amplexi sunt, quia pro his hominibus quidad:equatam, ut expositum est, ac demùm omnes simul quid virtutis christianæ est, et heroicæ fortitudinis, publicè ac solemniter tanquàm publicæ societatis mem superstitionem sapit (1). Nescio pariter quodnam debra, atque ut completam et adæquatam remuneratio trimenti capiat vera virtus atque religio ex judicii exnem consequantur? Falsò prætereà supponunt adver pectationc; nisi indicare velit neminem tunc fore, qui sarii hominis solius causå ejusmodi judicium institu

stipendiis adduci velit ad disseminandam impietatem tum iri, non autem etiam, imò præcipuè, ad Dei glo sub bibliorum velamine, in quo certè magnum forel riam juxta ea, quæ in probationibus dicta sunt (2). Ad detrimentum. Postremam denique consecutionem nesecundum , nego sacros scriptores tribuissc Christo gamus, quod nempè probè perspectis argumentis al

latis cuipiam liceat subsistere in simpliciore, ut ipse (1) Wegsch. 3, 199. (2) Hanc ipsam difficultatem jam præoccupaverat

vocat, Scripturæ sacræ sententià. Argumenta enim S. Th. in suppl. q. 88, a. 1, 3 diff.; respondet autem producta nullius planè roboris sunt, ità ut nec arguad 3. « Universale judicium magis directè respicit uni mentorum nomen mereantur, cùm non sint nisi vel

versalitatem hominum, quàm singulos judicandoi rum; quamvis ergò cuilibet homini ante judicium

putida mendacia, vel gratuita asserla. Ejusmodi autem i erit certa notitia de sus damnatione, vel præmio; argumenta neminem profectò permovebunt à doctrind ( non tamen omnibus omnium damnatio vel præa mium innotescet. Unde judicium necessarium erit. ) quinta demùm ut boni perseverarent et mali resipi

Conf. Catechism. Roman. part. 1, cap. 8, n. 4 seq. scerent. qui quinque rationes profert, quibus ostendatur privato (1) Hùc spectat sapientissima S. Greg. M. animadjudicio generale subjiciendum esse. Ac prima est, ut versio :( Justorum simplicitas deridetur; quia ab huaugmentum præmii aut pænæ percipiant mortui ex « jus mundi sapientibus puritatis virtus fatuitas credimalè aut rectè factis ; altera, ut pii laudem, impii igna i tur. Omne enim quod innocenter agitur, ab eis prommiam consequantur; tertia, ut corpora vel præ cul dubio stultum putatur : et quidquid in opere ve mium vel pænam cum animo ex æquo participent; e ritas approbat, carnali sapientiæ fatuum sonat.) (lib. quarta, ut divinx providentiæ ratio omnibus constct; 10 Moral. in cap. 22 Job.)

illå quam non solum scripturæ, Sed universa antiqui picis, eidem tribuunt affectus quos vocant anthropopa. tas tradiderunt, ac constans semper ac firma fuit om chicos, pænitentiæ, e. g., irže, vindictæ, elc., cùm lanien nium Christianorum fides atque professio.

nil tale in Deo sit. Numquid propterea ejusmodi veritates II. Obj.: Dubitari nequit quin hic articulus formulis tanquàm totidem mythos rejicere debemus sub illis et allegoriis Judaicis de adventu Messiæ mortuos resu imaginibus adumbratas? Idem propterea contigit circa scitaturi atque sub judicium vocaturi tum modo ac ra judicii extremi articulum. Nuda veritas est, quòd Chritioni humani judicii sit accommodatus. Hinc est quod stus olim venturus sit ad judicium instituendum accommemorantur nubes, quibus Messias vehitur (Matth. tionum nostrarum ac retributurus pro uniuscujusque 24, 30; 26, 64, coll. Dan. 7, 18), archangelus cum tu meritis. Cætera autem possunt esse imagines quibus và (1 Thess. 4, 16), et omne satellitium angelorum objiciatur veluti sub oculos nostros ratio, ordo et es(Matth. 25, 31; 2 Thess. 1, 7), convocatio omnium feclus ipsius judicii ad altius mentibus nostris ejushominum (Matth. 13, 41, 24, 31 ) et defunctorum et modi veritatem figendam. Dixi possunt, nequc enim adhuc viventium, qui quidem æque mutabuntur ac du ulla reperitur repugnantia, aut aliquod inconveniens, si dùm mortui (1 Cor. 15, 15; 1 Thess. 4, 16, 17, coll. dicamus reipsà Christum nube circumdatum venturum Philipp. 3, 21,, tribunal judicis (Rom. 14, 10), libri esse prout eadem nubes eum in cælum ascendentem censurarum aperti et inspecti (Apoc. 20, 12 seqq.), suscepit, Act. 1, 9, præmittendum fore archangelum singulorum examen atque sententia pronuntiata cum lubå, in corpore adscititio, ut suo loco exposui(Matth. 25, 31, seqq.), quà pii cælestis regni gaudiis, nius, angelos Christum comitaturos (1). Convocandos epulis caelestibus (Matth. 8, 11; Luc. 22, 18, 30.), autem homines esse à quatuor ventis, seu mundi pladigni ac fruituri declarabuntur (Matth. 25, 38 ), impiigis, ut Christus inquit, nemo inficias ibit, nisi qui velic autem cum diabolis flammarum infernarum suppliciis lidem Christo detrectare, aut qui putet homines esse æternis tradenlur (Matth. 25, 41; Marc. 9, 48; 2 todidem entia spiritualia ; si enim homines propriis Thess. 1, 9 scqq.). Ac posteaquàm judicium illud, corporibus donabuntur, quod superiori propositione quod statim post Hierosolymorum excidium (Matth. osiendimus, debebunt profectò moveri de loco in lo24, 29; Marc. 13, 24 seqq.; Luc. 21, 5 seqq. 27 ) in cum ut judici Christo se sistant. Quod additur de imstituendum, propè instare disertè monent (1), perac mutatione tam vivorum quàm defunctorum nihil dicilum sit, mundum hunc igne interiturum, aliumque cur in locis adductis, sed Philipp. 3, 21, tantùm geneoriturum esse, novam Hierosolymam in novam terram ratim dicitur de Christo quòd reformabit corpus huè cælo demissum iri, aliaque ejusmodi perhibent.

militatis nostræ configuratum corpori claritatis suæ, Haud obscuré lamen significatur, ævo jam apostolico,

quin mentionem faciat sive vivorum sive morluorum. doctrinam illam mythis fuisse involutam (2 Petr. 1, Quòd si electorum corpus per resurrectionem dotes 16) (2). Intelligi demùm nequit, quomodò tanta homi gloriosi corporis acquiret, de corpore reproborum num multitudo possit simul judicari; quomodò possit

contrarium omninò asserit Apostolus, dicens 1 Cor. unusquisque facta propria in mentem revocare (3).

15, 51 : Omnes quidem resurgenus, sed non omnes imErgo. Resp. : Dist. ant. : Id est imaginibus sensi

mutabimur. Ex quibus verbis non solùm mendacii et bilibus et captui nostro accommodatis judicii articulus

falsitatis arguitur adversarius, sed discimus prælerea proponitur ut in aliis passim fit, conc.; allegoriis Ju

longè probabilius esse omncs planè homines moritudaicis, ita ut articulus ipse totus fictitius sit, atque in

ros esse, etsi aliqui ad breve tempus. Quia si omnes ter mythos amandandus, nego. Duo enim permiscent resurgemus, ergo omnes moriemur (2). Quæ dicuntur adversarii, quæ apprimè sccerni debent, existentia sci de tribunali, de libris censurarum et examine, jamdiù licet alicujus veritatis cum modo seu formâ, quà eadem præoccupata fuerunt ab Ecclesiæ Patribus, qui moverilas exhibeturatque proponitur. Porrò existentia ali

nuerunt hæc nonnisi figurato sensu essc accipienda : cujus veritatis est omninò independens à formå quâ pro

etenim judicat Christus, inquit S. Ambrosius, coponitur; cùm interdum fieri possit, ut nonnisi imagini «gnitione cordium, non interrogatione factorum (3).. bus symbolicis cnuntiari seu offerri queat, cujusmodi

Manifestante se Deo, nullum ampliùs velum operiet sunt veritates abstractæ et quæ superant captum no

actiones et facta hominum. Quod non obscurè declarat strum. Hinc Dei ipsius operationes sive excrcitium suo

Apostolus ipse scribens Rom. 2,15: Testimonium redrum altributorum Scripturæ exhibent sub formulis tro

dente illis conscientiâ ipsorum, et inter se invicem cogi

tationibus accusantibus, aut etiam defendentibus in die, (1) Nempe Matth. 16, 28; 24, 30; Jo. 21, 23; 1 Jo. 2, 18; Rom. 8, 19 seqq.; 1 Cor. 15, 51 seqq.; 2

(1) Conf. Less. I. c. nccnon Estium l. pariter cit. Cor. 5, 4 seqq.; Phil. 13, 20; 1 Thess. 1, 10; 4, 15

(2) Recol. superiùs dicla. 17; 1 Tim. 6, 14; Tit. 2, 13; Heb. 10, 25-37; 1 Pet.

(3) Lib. 10 in Luc. c. 22, n. 49. Conf. Ennar. in 4, 7; 2 Pet. 3, 10-12; 1 Jo. 2, 18; Apoc. 22, 7, 12,

Ps. 1, n. 52. Sic etiam S. August. lib. 20 de Civ. c. 20. Úbi animadvertendum tamen est plerosque ex his

14 : « Quædam igitur, inquit, vis est intelligenda ditextibus non esse ad rem, aliorum autem diversum

( vina, quâ fiet ut cuique opera sua, vel bona vel mala, omninò esse sensum ab eo, quem adversarius eisdem

( cuncta in memoriam revocentur, et mentis intuitu tribuit, ut cuilibet eos vel leviter percurrenti constare

( mirâ celeritate cernantur; ut accuset vel excusel polerit.

scientia conscientiam; atque ila simul et omnes et (2) Wegsch. $ 196.

singuli judicentur. Quæ nimirùm vis divina libri no

( men accepit. In eà quippe quodam modo legitur, (3) Sic alii increduli passim. Conf. Feller I. c. quidquid eâ faciente recolitur. )

50

TH. VII.

1574

cum judicabit Deus occulla hominum. Nihil enim est navit. Sane juxta adversarios, Christus aperte professu s opertum, ait Christus, quod non revelabitur, el occultum

est se ignorare judicii diem; quomodò igilur poluisse i quod non scietur. Quibus docemur omnium et singulo

in istorum hypothesi hunc ipsum diem tam accurat è rum conscientias divinâ illustrationc patefactum iri, ut

determinare, ut dixerit intra eamdem generatione mi quilibet cognoscat distinctè lum bona ac mala propria,

et immediatè post urbis devastationem instilulum i ri quæ cogitatione, verbis aut opere patravit, lum bona

judicium et mundi exitum statim subseculurum ? Vetus oinnia ac mala quæ cæteri gesserint (1); et quidem adagium est : Mendacem oportet esse memorem. Cæte intra brevissimum temporis intervallum omnia absol

rùm præstat hæc confirmare auctoritate interprelis ventur. Quòd si Christus visibilis apparebit, visibili

adversariis nostris minimè suspecti, Kuin@elii sciparitcr angelorum agmine stipatus, longè probabilius licct, qui in suo Commentario in libros nov. Test. sensibili voce sententiam proferet, quod Patres et in

historicos ad c. 24 Matth., recensilis non paucis proterpretes passim docent. Neque in hoc habent adver

testantium exegetarum expositionibus, quae in eumsarii quod reprehendant, cùm ipsa rerum analogia id

dem sensum collimant, ita concludit : « Quo verò exposcat. Neque est quod Rationalistä rideant dùm

præconcepte eorum (discipulorum) opinioni occurvident æternam beatitudinem proponi sub imagine

« reret, cum eversione templi reipublicæque Judico convivii. Quis enim nescit Deum homines alloquentem

( rum conjunctum fore initium regni Messiani terinfirmitati nostræ consuluisse, dùm que omnem mentis nostræ aciem excedunt per symbola proposuit?

reni.... ita respondebat, ut appareret, finem mundi

i seriùs secuturum esse ; et ut hic mundi interilus ab Ilinc modò domui, modò regno, modo convivio aliisve

, interilu civitatis Judæorum satis perepicuè discerneTixlioribus imaginibus cælestem beatitudinem Christus

{ retur, profitebatur se ad excidium Hierosolymocomparavit ,2). Interdum verò ea in Scripturis oc

rum, ad pænas de Judæis sumendas, suorumque à currunt, que sensibiles ejusmodi imagines corrigunt,

« Judæorum persecutionibus liberationem (urediaFWstv ac puriorem exlibent ejusdem æternæ felicitatis no

1 Luc. 21, 28 ), ita rediturum esse, ut ipse non conlionem (3). Quare hæc dissimulant Rationalistæ ut

1 spiceretur, majestatem tamen suam ila se manifescontemptum in sacra Biblia disseminent ?

1 laturum esse , ut ipsum penè oculis videre possent Falsum omninò est, quod obtrudunt de extremo

(adventum Filii hominis fore fulguris inslar, Mauh. judicio immediatè post Hierosolymorum eversionem

< 23, 27, sicuti non dici possit, fulgur hìc vel ibi esse, subsecuturo; neque id evincunt loca Scripturarun) ,

ita neque de Messià, eum hic vel ibi esse, vid. Matth. quæ adducuntur. Tum quia incertum adhuc est, num Christus in citatis locis loquatur de solà Hierosoly

1 24, 23, 27); sed ad finem mundi, et inauguraliomorum eversione, an etiam de extremo judicio ac

i nem regni Niessiani solemnem, non lamen talis, inundi fine (4); tum quia, hoc etiam admisso, nunquàm

qualem expectarent, se rediturum esse (25,31 seqq.), Christus dixit illicò post ejus modi excidium subse

ita ut conspiceretur et innotesceret ipsius majestas

i omnibus. , Quæ deinde sigillatim enarrat. cuturum esse aut judicium aut mundi finem. Sermo

Cùm igitur partim falsa ac calumniosa, partim dubia enim ipsius tria simul complexus est, urbis devastationem, secundum ipsius adventum in terras visibilem,

ac incerta sint, quæ adversarii Rationalistä obtrudunt

ad elevandam judicii extremi lidem, atque adarguendum ac demùm judicium et mundi finem (5). De prima asfirmavit : « Non præteribit generatio hæc donec om

falsitatis Apostolos et Christum ipsum , spontè fluit et i nia fiant » (6). De reliquis nullum tempus determi

impiam et falsam esse conclusionem de mythis quibus

aiunt ebvolutam doctrinam istam ab ipso avo apos( 1 ) Conf. Less, de Perfect. div. I. 13, c. 22, n.

lolico, seu potiùs ab ipso Christo. Quæ autem de mundi

conflagratione ac novà lierusalem è cælo demillendá (2) Conf. Bellarm. de æternâ Felicitate sanctorum libri quinque, ubi pie ac doctè totum hoc argumentum

allata sunt, cùm ad præsens argumentum non speproscquitur. Et Bened. Plazza S. J. dissert. de Para

ctent, missa facimus. Hæc autem latiùs produximus, Jiso, Panormi 1762, par. 1, c. 1, $eqi

ut specimen quilibet habeat impietatis istiusmodi ho(3) Conf. 1 Cor. 13, 12; 2 Cor. 5, 6, 7. Jo. 16, 22, minum, ac simul corum levitatis, qui magistri ac pasel alibi passim. vid. AA. cit. (4) Conf. Phil. Lallemant S. J. Riflessioni morali,

tores animarum apud protestantes audiunt. Ad id verò, etc., sul nuovo Testam. trad. dal franc. Roma 1791, quod postremo loco objectum est ab incredulis aliis, lom. 1 ad cap. 24, v. 29, S. Matth., ubi contendit hoć

nempe philosophis nuncupatis, quomodò scilicet possit caput nullo modo referendum esse ad judicium finale perinde ac loca parallela S. Marci ei S. Lucæ, sed

judicari simul lanta hominum multitudo, et quomodò lantùm ad proximum urbis excidium.

palrata opera omnia in mentem revocari qucant, res. (6) Conf. Maldon. in h. I.

ponsio palct ex iis quæ nuper diximus de ratione quà (6) Ut magis pateat ejusmodi hominuin de Christo

judicium istud Dei virtute perficietur, quin necesse sit et apostolis sentiendi ratio, apponemus verba Bohme, qui in op. de Spe Messiana Apostolorum, Hal. 1826,

crambem hic etiam repetere. p. 101, scribit : « Censemus istam expectationem (re Et hæc de Deo creatore, prout nobis prestituimus, · dilus propè inslantis) à Jesu, nisi quod hic excidium

dicenda erant ad complectendam lum angelorum, tum e urbis Judæorum templique prædivinaverit, illi quii dem adventui Messize annumeratum, non exciiam

mundi hujus adspectabilis, tum demum hominis ipsius i fuisse in Apostolorum animis, quippe quos è gentis

suæ superstitione ea tenuerit, sed fotam aliquatenùs, emendatam et ad bona, quibus ipse Jesus utebatur, * quoniain evelli nequiret, et quantùm posset fieri ( consilia adjuvanda atque percilienda adhibitam ».

137, seqq.

creationem, cujus diversa fata ab ejus originc auspi ( ad unitatem formamur, et paccm quà unitati adhæcanles prosecuti sumus usque ad interitum ac sortem, i remns : Deum qui dixit, Fiat; ct Verbum per quod que ipsum in æternum manet pro diverso cujuslibet « factum est omne quod substantialiter et naturaliter suatu ac merito. « Quare, ut verbis S. Augustini trac « factum est ; et donum benignatis ejus, quo placuit ( talum absolvamus, quare ipsum donum Dei cum i el conciliatum est auctori suo, ut non interiret quid« Patre et Filio æquè incommutabile colere et tenere ( quid ab eo per Verbum factum est : unum Deum ( nos convenit : unius substantiæ Trinitatem, unum i quo creatore vivimus, per quem reformati sapienter « Deum à quo sumus, per quem sumus in quo su ( vivimus, quem diligentes et quo fruentes bcalè vivi( mus : à quo discessimus, cui dissimiles facti sumus, mus : unum Deum ex quo omnia, per quem ommia, i à quo perire non permissi sumus : principium ad « in quo omnia, ipsi gloria in sæcula (1). > ( quod recurrimus, et formam quam sequimur, et

gratiain quâ reconciliamur : unum Deum quo au (1) De verå Religione, R. 113. * ctore conditi sumus, et similitudinem ejus per quam

DENS VITA.

DENS (R. D. Petrus), in Boom, municipio tunc largà manu facultates suas in eorum sinum effudit, diæcesis Antuerpiensis, nunc Mechliniensis, piis nec minùs indigentiæ ipsorum spiritualis quàm corhonestisque parentibus natus est 12 septembris an poralis sollicitus, ingentem turbam singulis diebus ni 1690. Humanioribus litteris Mechliniz in scholå dominicis, quamdiù per valctudinem licuit, in fidei RR. PP. congregationis Oratorii Domini Jesu felici rudimentis instruxit. Præterea, scholam pauperum ter excultus, philosophia stadium ingressus est Lova- puellarum, cujus per annos 40 provisor fuit, ita nii, in pædagogio Lili, ac tanto cum suecessu emen facultatibus suis fovit, ut ejus curå et industrià masus est, ut in generali concursu anno 1711 inter 104 gnum ceperit incrementum. Perspicacitate ingenii, concurrentes, secundus primæ lineæ fuerit renu.2 el judicii maturitate conspicuus, ac theologiic praliatuz. In majori collegio Lovaniensi sacris studiis ctice versatissimus, plurimos, præsertim pastores, lotum se deinde dedit, ac mense septembri anni 1715 consilio juvit. Gnaviter studentium fautor fuit, atque sacerdotio initiatus fuit. Postmodùm, anno 1717, ad ipso potissimùm promovente, anno 1745 quæstiones abbatiam Afligemiensem destinatur, religiosis theo concursùs in laudabilem illam formam redactar sunt, logiam explicaturus, et anno 1720 S. Theologize lau quæ usque ad annum 1797 continuata fuit, summo reâ decoratus, ab emin. archiepiscopo Mechliniensi hujus archidiæcesis bono, qux toi exinde oblinuit ad seminarium vocatur, eodem munere functurus; prxclaros animarum pastores. quod infatigabili zelo et improbo labore adimplevit, In seminarii directione alumnis suis pastorali viquæ in aliis auctoribus sparsim de re morali conti gilantiâ necnon singulari morum probitatc præluxit.; nentur, rescctis inutilibus minùsque sinceris, brevi alumnis suis continuò repetens clericum non ad perspicuâque methodo digerens. Anno 1729 pleba- inertiam et ignaviam, sed ad spiritualis militiæ laboniam Ecclesiæ metropolitana vià concursùs obtinuit, res vocatum esse, tempus omne quod necessari ac anno 1735 simul examinator synodalis, et semi corporis curæ supererat, orando et studendo transnarii præses

constituitur. Biennio post, nempc an igebat; res etiam domesticæ sub vigilanti cjus curâ no 1737, demisså plebania, canonicus in Ecclesia ita efloruère, ut sacellum ac ædificia penè omnia à metropolitana cligitur, atque codem anno scholastici fundamentis excitárit. Officio chori persolvendo, et Mechliniensis munus obtinet. 4 junii 1751, Gradua quotidianâ Missæ celebratione mentem gravibus curis lorum cctui aggregatur, ac possessionem obtinet di sessam reficiebat : in omnibus perfecti clerici imagi. Gnitatis penitentiaris. Demùm anno 1754 archipro nem referens, solis dyscolis et sacroruin canonum sbyteri dignitate honoratur. Anno 1761, mens contemptoribus exosus fuit. septembri, annum quinquagesimum à suscepło sacer Tandem curis et laboribus fractus, varjisque cerdotio solemniter celebravil.

poris infirmitatibus invictâ paticntiâ pluribus annis Presbyter antique simplicitatis, in babitu decen toleratis, mortem jam diù prævisam tranquillo anitiam clericalem, in moribus conscientiæ munditiem mo properantem aspexit, et Ecclesiæ sacramentis amavit : candidus, et apertus; parcus sibi, ut in pail piè susceptis, placidè obdormivit in Domino die peres forei liberalis; quorum verus pater, prole 15 februarii 1775, anno ætatis suæ 85. cior munificus, instructor indefessus fui, ctenim

« VorigeDoorgaan »