which only the three first feet are vitious: "Εξειμι πατέρα δε γέ μου δός εισιδείν, ουκ αν τύχους. Another reading is proposed in Barnes's note, which is, if possible, still more happy than than that which is exhibited in his text. "Εξειμι χθονός πατέρα δέ μοι δος ιδείν. ουκ αν τύχους.

V. 209. 'Εξετόνασεν. Forte, εξέπόνασσεν. Μ. Quiti τοίuerit Marklandus, nescio. G. Read εξεπόνησεν. In the Doric of the tragedies εκπονείν cannot make εξεπόνασεν in the aorist. .

V. 225. Πυρρότριχας, μονόχαλα δ' υπό σφυρά Ποικιλοδέρμονας, οίς παρεπάλλετο Πηλείδας ξύν όπλοισι παρ' άντυγα. These are three tetrameter dactylic verses, which in the editions are otherwise divided. The common reading is Πηλείδας συν όπλοις. The resolution of the diphthong is lawful in a choral song. So Οίνεΐδας Rhes. 906. Read also 'Ερεχθείδαν Med. 824.

V. 349. Ταύτα μίν σε πρώτ' επήλθον, ίνα σε πρώτ' εύρω κακόν. Scribendumm opinor, εύρον κακόν, et ita Reiskius. M. If Markland had recollected his own emendation of Suppl. 1211, he would have removed all doubt, if any doubt can exist, of the propriety of reading sügov or nügor.

V. 407. Ξυνσωφρονείν σοι βούλομ, αλλ' ου ξυννοσείν. Συσσωφρονεϊν γάρ ούχι συννοσείν έφυν Plutarch. p. 64. C. ct ita omnimo legendum. PORSON. This is one of the many passages in these three tragedies, in which the accidental assistance of Plutarch or Stobæus has prevented the true reading from being irrecoverably lost. We regret that Plutarch has not also quoted Iph. Taur. 678. Δόξω δε τους πολλοίσι, πολλοί γάρ κακοί, Προδούς σε, σώζεσθ' αυτός εις οίκους μόνος. These two passages, together with Iph. Aul. 1141, of which we shall propose a correction in its proper place, are, we believe, the only instances of the elision of the diphthong AI which occur in these plays.

V. 417. Μήτηρ δ' ομαρτεί, σης Κλυταιμνήστρας δέμας, Και παίς Ορέστης. We should prefer ση Κλυταιμνήστρα δαμαρ. So Iph. Taur. 22. Παϊδ' έν οίκους ση Κλυταιμνήστρα δάμαρ Τίκτει.

V.508. Ταραχή γ' αδελφών τις δι' έρωτα γίγνεται, Πλεονεξίαν τε δωμάτων. απέπτυσα Τοιάν δε συγγένειαν αλλήλων πικράν. The anapest may be expelled by reading, Ταραχή γ' αδελφών δια τ' έρωτα γίγνεται. Τhis emendation is so obvious, that we suspect that Heath, Markland, and others, were prevented from proposing it, by a doubt whether διά τ' έρωτα was equivalent to δι' έρωτά τε. A few examples will remove all doubt on the subject. Suppl. 383. 'Ελθών δ' υπέρ τ' 'Ασωπόν, Ισμηνου θ' ύδωρ. Ιon. 1283. Υπέρ τ' έμαυτού, του θεού θ”, ίν' έσταμεν. Herc. 477. Κήδη ξυνάψαν, εκ τ''Αθηναίων χθονός, Σπαρτης τε, Θηβών θ'. So also Soph. Ed. Tyr. 253, Αj. 53, 492, Phil. 1294, ΕΙ. 599, &c. Sometimes, instead of the second conjunction is καί. So Aristoph. Vesp. 126. ο δ' εξεδίδρασχε διά τε των υδρορροών, και των οπών. These examples are sufficient to defend the common reading of Soph. Ed. Tyr. 541, "Ανευ τε πλήθους και φίλων, where Mr. Elmsley reads"Ανευ γε.

V. 638. 'Αλλ', ώ τέκνον, χρή. φιλοπάτωρ δ' αεί ποτ' εί Μάλιστα παίδων τωνδ', όσους εγω τεκον. Read παίδων τούδ'. Mr. Porson properly attributes these two verses to Clytæmnestra. He also rejects as spurious γν. 630, 635, 636, 637, and places 633 and 634 before 631 and 632. V. 664. Μακράν απαίρεις, ώ πάτερ, λιπών έμε; Οmnes codd. μακράν η


απαίρεις. Recte. M. If μακράν η απαιρεις is right, as we believe it to be, the note of interrogation is wrong.

V. 667. ΑΓ. "Έτ' έστι και σοι πλούς, ένα μνήσει πατρός. ΙΦ. Ξυν μητρι πλεύσασ', ή μόνω πορεύσομαι; Forte πλεύσουσ', navigatura: quia de re futura loquitur. M. The future of πλέω is not πλεύσω, but πλεύσομαι or πλευσούμαι. Neither is the future participle proper on the present occasion. It should be, ξυν μητρι πλέουσ', if the metre would admit that reading. There is, however, nothing wrong in the common reading, except the punctuation. Read, Ξυν μητρι πλεύσασ(μνήσομαι πατρός scilicet); η μόνη πορεύσομαι; Here the preterite participle is proper, as the recollection of her father is supposed to come after, not during, the voyage.

V. 700. Τού δΑιάκου παίς τις κατέσχε δώματα. Read, Τα δ' Αιάκου. This is a very common error.

V. 701. ΑΓ. Πηλεύς ο Πηλεύς δ' έσχε Νηρέως κόρην. ΚΛ. Θεού διδόντος, ή βία θεών λαβών; Vel θεού, ut θεού διδόντος. Per: θεού intelligit Nerea. Μ. Θεόν legendum. Θεών est absurdum, θεού tautologum. PonsON. We do not perceive the absurdity of Bią deūv, against the will of the gods, an expression of very frequent occurrence in the tragedies. Read : Tiros διδόντος και η βία θεών λαβών και Θεού is an interlineary gloss. Againemnon answers, Ζεύς ήγγύησε, και δίδωσ' ο κύριος. A double answer to a double question.

V. 733. ΑΓ. 'Εγώ παρέξω φώς, ο νυμφίους πρέπει. ΚΛ. Ούχο νόμος ούτος, και συ δε φαύλ' ήγη ταδε. Μusgrave reads, κάν συ φαύληγη τάδε, etiams tu hæc nihili facias. As, however, two MSS. omit xai, we venture to propose Ουχ ο νόμος ούτος. συ δε τί φαύλ' ηγεί τάδε; Why do you consider these things as of little importi:nce ?

V. 740. Ελθών δε, τάξω πράσσε, ταν δόμοις δ' εγώ, “A χρή παρεϊναι νυμφίοισι παρθένοις. Μarkland proposes, ελθών συ τάξω πράσσε. The alteration is not violent, but totally unnecessary. These lines ought to be printed as follows : 'Ελθών δε, τάξω πράσσε (ταν δόμους και εγώ) A χρή παρεϊναι νυμφίοισι παρθένοις. The tragedies are full of parentheses of this kind, in which the speaker compares his own situation or occupation with that of the person of whom he is speaking, or vice versa. Such are δυστάλας δ' εγώ γέρων Suppl. 1034, Μενέλεως δ' εν ανδράσιν Ιph. Aul. 944, έγω δε δυσσεβή και δυστυχή Ιph. Taur. 694. We wish that more attention were generally paid to the punctuation of such passages.

V. 808. ούτω δεινός εμπέπτωκ' έρως Tησδε στρατείας Ελλάδ', ουκ άνευ θεών. Although futitten commonly governs the dative case, we recollect one passage, which, if the common reading is correct, will justify us in considering Eλλάδ' as the accusative. Soph. Ed. Col. 942. Ουδείς ποτ' αυτούς των εμών αν εμπίσοι Ζήλος ξυναίμων. Βrunck reads αυτούς, with the following note: Aldus et codd. mendose αυτούς. The emendation, which ‘is borrowed without acknowledgment from Heath, is perhaps unnecessary. Many verbs govern two different cases without any difference of είgnification. Ηec. 587. Δεινόν τι πήμα Πριαμίδαις επέζισι, πόλει τι τήμη, Iph. Taur. 997. Δεινή τις οργή δαιμόνων έπίζισι Το Ταντάλειος σπέρμα.

V. 90ο. Ούκ έπαιδεσθήσομαί γε προσσισε το σον γόνυ, Θνητός εκ θεάς γεγώτα, τί γαρ εγώ σεμνύνομαι; Non male scriberetur, Ουκ ιπαιδισθήσομαι



γώ προσπεσείν. M. So. V. 1396. Εμποδών γενήσομαι 'γω θνητός ούσα τη θες; Perhaps, however, the cominon reading is right.

In the next verse, Ma: kland reads γεγώτος on the authority of three MSS., in which γεγώτος is exhibited as a various reading. We prefer the common reading, in defence of which we subjoin two examples of the same construction. Ι. Εsch. Prom. 144. Λεύσσω, Προμηθεύ' φοβερά δ' 'Εμoίσιν όσσους ομίχλα Προσηξε πλήρης δακρύων Σον δέμας εισιδούσα. Π. Soph. Αnt. 1001. Αγνώτ' ακούω φθόγγον ορνίθων, κακή Κλάζοντας οίστρο και βεβαρβαρωμένω, Και σπώντας έν χηλαίσιν αλλήλους φοναϊς.

V. 1οι4. Ψυχρά μεν ελπίς. τί δε χρή με δράν, Φράσον. V. 1365. Δηλαδή ξανθής εθείρης, έμε δε τι χρή δράν τότε. In both of these verses ti occupies the place of a long syllable. In the former, Markland reads őri δε χρή: in the latter, Mr. Gaisford reads εμέ δε χρή τί δράν τότε. We disapprove of neither emendation, but if it were possible, we could wish to apply the same correction to both verses, as the fault of both is the V. 1141. Πάντ’ οίδα, και πέπυσμο, και συ

γε μέλλεις δράν. The elisiση of the diphthong may be avoided by reading, Πάντ’ οίδα, και πεπυσμεθ', & συ μέλλεις με δρών. A similar change of number occurs immediately afterwards, ν. 146. "Ακουε δή νυν ανακαλύψω γαρ λόγους, Κουκέτι παρωδούς χρησόμεσθ' αινίγμασι. So also ν. 516. Λάθοιμι τούτ' αν, αλλ' έκεϊν ου λήσομεν (ου λήσομαι Aldus). V. 654. Aσύνετα και νυν έρούμεν, ει σε γ ευφρανώ. V. 928. Και τους Ατρείδαις, ήν μεν ηγώνται καλώς, Πεισόμεθ'. όταν δε μη καλώς, ου πείσομαι (ού πεισόμεθα Aldus).

V. 1142. Αυτό δε το σιγάν, ομολογούντός εστί σου, και το στενάζειν πολλά μη κάμνης λέγων. It is remarkable that the solecism μή κάμνης instead of μη κάμνε οι μη κάμης, should have escaped the observation of every editor.

V. 1149. "Έγημες άκουσάν με, κάλαβες βία. Nescio quid sat έγημες quod tamen habent omnes quas ridi editiones. Scribo, Eγημας. Μ. "Έγημες arose from κάλαβες. Aldus reads in ν. 895 of the Medea, Εξέλθατ', ασπάσασθε, και προσείπατε. In the play now before us, all the MSS. read, v. 917, Δεινόν το τίκτειν, και φέρειν (φέρει τulgo) φίλτρων μέγα. Μarkland asks, Num voluerunt Dépor? These varieties mean nothing, nor is any plausible reading to be extracted from them.

V. 1164. Τίκτω δ' επί τρισι παρθένοισι παιδιά σου Τόνδ', ών μιάς συ τλημόνως μ' αποστερείς. Is not τλήμονός the true reading!

V. 1171. "Αγ, ήν στρατεύση, καταλιπών μ' εν δώμασιν, Κάκεϊ γενήση διά μακράς απουσίας, Τίν' εν δόμους με καρδίαν έξειν δοκείς, "Οταν θρόνους τήσδ' εισίδα πάντας κενούς, Κενούς δε παρθενώνας; επι δε δακρύοις Μόνη κάθημαι, τήνδε θρηνω

* Mr. Gaissord reads o'tuveta. After a short vowel, we prefer civ to giv, except wbere Für is necessary to the metre. Mr. Porson says, in his note on Med. 11, Hanc regulam mihi semel ipse statui, ut fir semper pro civ scriberem, ubi per metrum et numeros liceret. In the Medea, Mr. Porson bas exhibited oùy at least three times where the verse would have admitted the other form. V. 9. Κόλχων ές αίαν, κυανέας Συμπληγάδες. V. 13. Αυτό τε πάντα συμφέρουσ’ Ιάσονα. V. 911. Πολλήν έθηκε σύν θεοϊς προμηθίαν. Συμπληγάδας is probably an oversight, but in the other two verses we conceive rüy to be retained intentionally. In the second verse of the Orestes, which, in all the editions is printed as follows, Ουδε πάθος, ουδε ξυμφορά θεάλατος, Mr. PorsOn has adopted ουδε συμφορά, the reading of Lucian, Stobaeus, and the majority of the MSS.


[ocr errors]

δούσ' αεί. Vox ήν et sensus postalant, opinor, στρατεύσης, με γενηση, modi subjunctivi, secundam personam. M. Ferson is not the subjunctive, but the future. Read ο στρατεύσει-γενήσει. Στρατεύομαι occurs in ν. 435 of the Phoenissæ, and is tpatevóumu in v. 967 of the play now before us. This

passage, as it is commonly printed, contains another solecism besides ήν-γενήση. Read μόνη καθώμαι in the last line, and transfer the

mark of interrogation after παρθενώνας to the end of the passage. Compare Soph. El. 266.

V. 185. Θύσεις δε την παϊδ. ένθα τίνας ευχάς έρείς; Τί σοι κατεύξει τάγαθόν, σφάζων τέκνον; Read, Θύσας δε σην παϊδ', είτα τίνας ευχής έρείς; In ν. 439 of the Supplices, Markland has properly changed roopicus into νοσφίσας. In the passage before us, θύσας is to be interpreted εάν θύσης. So ν. 124. Και πώς 'Αχιλεύς, λέκτρων απλακών, Ου μέγα φυσών θυμόν έπαρεί (vulgo επαίρει) Σοι ση τ' αλόχω; If any authority be required for altering την παιδ' into σην παϊδ', we may mention that in v. 134 of this play, the edition of Barnes exhibits την παιδ' instead of σην παιδ'. We agree with Darkland in considering this variation as an error of the press.

V. 1209. Πιθού. το γάρ τοι τέκνα συσσώζειν καλόν, 'Αγαμεμνον, ουδείς προς τάδ' αντίποι βροτών. Demosthenes inseruisset άν. Μ.

äv. M. We add, neque omisisset Euripides. One MS. reads artímy, but the poet probably wrote άντερεϊ. So Hippol. 402. ουδείς αντερεί βουλεύμασι. Alc. 618. 'Εσθλής γάρ (ουδείς αντερεϊ) και σώφρονος Γυναικός ήμάρτηκας.

V. 1239. “I' άλλα (ut saltem) τούτο κατθανούσ' έχω σέθεν Μνημείον, ει μη τοϊς εμούς πεισθης λόγους. Mr. Hermann (ad Vigerum, η. 304), proposes Αν μη τούς έμοϊς πεισθης λόγους. He did not recollect Hippol. 1088. Δράσω τάδ', ει μη τους εμούς πείσει λόγους. Compare Esch. Proin, 1013.

V. 1265. Πλεϊν ως τάχιστα βαρβάρων επί χθόνα, Παύσαί τι λέκτρων αρπαγας Ελληνικάς. By reading “Ελληνικών, we may improve the sound of this verse, certainly without any injury to the sense. Lest our oba jection to unnecessary alterations of the text should be returted against us, we wish the reader to know, that with respect to the termination of adjectives, the authority of the common copies of our poet's tragedies is absolutely null. In proof of this assertion, we will subjoin the Aldine reading of a few passages, which have been corrected by modern critics. Phen. 30. "Έθηκαν. ή δε των εμών (τον ομών) ωδίνων πόνον Μαστοίς ύφεϊτο. Ιbid. 1633. "Ω πάτερ, εν οίοις κείμεθ' άθλίους (άθλιοι) κακούς. Androm. 758. ου μη γυναικών δειλών (δειλον) είσοίσεις λόγον. Suppl. 27. Μόνον (μόνο) τόδ' έργου προστιθείς εμώ τέκνω. Ιbid. 73. Ιτ' ώ ξυνωδοί κακοί (κακούς). Ιbid. 658. παλαιάς (παλαιούς) Κεκροπίας οικήτορας. Ιbid. 704. έκλινε γάρ κίρας Το λαιόν ημών. δεξιόν (δεξιού) δ' ήσσόμενον, φεύγει το κείνων *. Ibid. 765. "Ειψεν αυτών (αυτός) των ταλαιπώρων σφαγας; Ιbid. 1163. Φίλου (φίλας) άγαλμ' όψομαι σης (όψομαι σε) ματρός. Ιph. Aul. 1223. αρά σ' ο τέκνον, Ευδαίμονος (ευδαίμον) ανδρός εν δόμοισιν όψομαι. In all these passages, and in a thousand more, the adjective has been corrupted by the vicinity of some other word. +

To the examples quoted in Markland's note, add Ηeracl. 234. Την δ' ευγένειαν της τύχης νικωμένην Νύν δη μάλιστ' εισείδον. Εsch. Theb. 520. Κούπω τις είδη Ζήνα του (vulgo που) νικώμενον. f Athen. p. 3, F. ο δε χϊος "Ιων, τραγωδίαν νικήσας Αθήνησιν, εκάστου των Αθηναίων έδωκε ΤΟΣ. VII. NO. XIV.

V. 1459.

[ocr errors][ocr errors][ocr errors]


V. 1459. Τις μ' είσιν άξων, πριν σπαράξεσθαι κόμας ; We suspect that, πριν σπαράξεσθαι is a solecism. The usual construction is πρίν γράψαι; instead of which the tragedians not unfrequently say πριν γράφειν, and Sometimes πρίν γεγραφέναι ;* but never, we believe, πρίν γραψει». In these three plays, we find πριν δύναι Suppl. 468, πριν ελθεϊν ν. 696, Iph. Aul. 971. πρίν θανείν Ιph. Taur. 102, 529, 774, πριν παλάξαι ν. 881, πριν ελθείν v. 989. In the present instance, as the middle form σπαράξασθαι seems to be improper, we must read πριν σπαράσσεσθαι.

V. 1477. Στέφεα περίβολα δίδοτε, φέρετε. πλόκαμος όδε καταστίφειν. The three last words are properly explained by Markland. Here is my hair to crown. So Androm. 412. Ιδού, προλείπω βωμόν. ήδε χειρία Σφάζεις, φονεύειν, δεϊν, απαρτήσαι δέρης. So also Hippol. 293, if we retain the common reading, which ought not to be bastily rejected: Kei pès roosis To των απορρήτων κακών, Γυναίκες αίδε συγκαθιστάναι νόσον.

V. 1502. "Έθρεψας Ελλάδι μέγα φάος, Θανούσα δ' ουκ αναίνομαι. These are two of five verses, four of which are undoubtedly dimeter iambics. In order to reduce the fifth to the same measure, we ought to read, "Εθρεψας (or perhaps έθρεψαθ') Ελλάδι με φάος. If this is the true reading, the enclitic ps must be considered as adhering to the preceding word. Another instance of the same licence appears in the Helena, ν. 707. Μενέλαε, κάμοι πρόσδoτέ τι της ηδονής. Here, however, we do not hesitate to read, κάμοι προσδοτέα της ηδονής. In a fragment of Aristophanes, preserved by Athenæus (p. 95, F), we are inclined to read with Brunck: Και μην, το δείν, ακροκώλιά γε σοι τέτταρα “Hψησα τακερά. Mr. Porson reads (ad Or. 79) άκροκώλι', άγε σοι τίτταρα.t

V. 5.

Χίον κεράμειον. Schweighaeuser, in this text, reads Χίου κεράμιον, α measure of Chian είπε, but in his notes appears inclined to retain xiqyThat xiov is the true reading, will appear beyond all doubt from the following passages of Aristophanes : Lys. 196. Μηλοσ φαγούσε: €ασίον οίνου σταμνίου. Εccl. 1118. πολύ δ' υπερπέπαικεν αυ Τούτων απάντων τα δάση αμφορείδια. Vesp. 838. Tροφαλίδα τυρου Σικελικήν κατεδιδοκε.

Med. 78. Απαλλόμεσθ' αρ', ει κακόν προσοίσομεν Νέον παλαιώ, πρίν τόδ' εξηντληκέναι. + See Dawes, Misc. Crit. p. 211, ed. 1781. A distinction ought to be made between the tragic and the comic poets. When we have a proper opportunity, we will endeavour to demonstrate that Dawes's canon is not so strictly observed by the comic poets as is commonly imagined. With regard to the tragic poets, their practice may be conveniently described in the following canon: In tragic iambics, the second syllable of a Frihrach or of a dactyl ought not to be either a monosyllable which is incapable of leginning a verse, or the last syllable of a word. We apprehend that this role is never transgressed by Æschylus or Sophocles. In this respect, as well as most others, the versification of Èuripides is nuore licentious. In our observation on Suppl. 158, we have exhibited a few verses of this poet, in which the second syllable of a tribrach or dactyl is a monosyllable which cannot begin either a verse, or the second division of a verse which is divided by a perfect caesura. In a few other instances the first and se cond syllables of the tribrach or dactyl are joined together in a word of two syllables. Οr. 99. οψέ γε φρονείς εύ, τότε λιπούσ' αασχρώς δόμους., Phoen. 404. Ποτέ μεν επ' εμας είχον, είτ' ουκ είχον άν. Suppl. 602. Διά δορός είπας, ή λόγων ξυναλλαγαίς ; Ιph. Aul. 1142. Αυτό δε το σιγαν ομολογούντός έστι σου. Ιbid. 1164. Τίκτω δ' επί τρισι παρθένοισι παϊδέ σε. 15iki. 1460. 'Εγω μετά γε σου. μη σύγου καλώς λέγεις. Μarkland conjectures, Eγαγε μετά σου. Βacch. 938. “Οταν παρά λόγον σώφρονας Βάκχες ίδης. Ιon. 931. Τίφής τίνα λόγον Λοξίου κατηγορείς. We believe that we may safely venture to assert, that the surviring plays of Euripides will not furnish eight other verses similar to the eight foregoing. Vosses of the following construction are also rare in the plays of Euripides, and do not


« VorigeDoorgaan »