Pagina-afbeeldingen
PDF
[ocr errors]

episcopus ut caute custodirent eum. Prostratus ille pedibus abbatis rogat ut secum ad episcopum eat. Acquiescit abbas et cum eo ad episcopum vadit. Prosternitur ille pedibus antistitis, obsecrans vitam et membra sibi concedi. Cui episcopus, quis enim, inquit, te persequitur? Redde thesaurum dominæ meæ sanctæ Mariæ, et quocunque volueris liber proficiscere, Anselmus consueto more imprecatur sibi, ut sic suspendatur sicut Judas, qui Deum tradidit, si aliquid exinde habuerit. Tunc præsul : Palam est, inquit, te mentiri ; quia lapides castellano reddidisti, et mihi reddere noluisti. Sponte vero tua mibi promisisti, quod si tibi exinde non crederem, judicio

aquæ te purgares, aut si facere nolles, concessisti pu- • '

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small]

DomiNI LucAE D'ACHERY , * • MONACIII BENEDICTINI -

AD OPERA QUÆDAM V. GUIBERTI DE NovIGENto .

habuisse thesaurum S. Mariæ. Aut illum redde, aut purga te sicut obtulisti judicio aquæ, aut suspehderis sicut concessisti. De his tribus tibi optionem concello. Respondet Anselmus nec se habuisse thesaurum, nec judicium aquæ proinde facturum. Tunc episcopus convocato generali conventu clericorum, militum et civium, causam profert in medium. Communi omnium senteutiam judicatur, ut quod miser ore proprio statuerat compleretur. Protinus de monte ia vallem deducitur, et in arboris ramis suspenditur, evidens documentum præbens omnibus, quod Deus nolit impunitum dimitti, qui Matri suæ injuriam fecerit.

Hæc sunt quæ tempore domni Bartholomaei epif scopi contigerunt Lauduni. ... - . •

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors]

561 Fragmentum ex lib. 1 S. Paschasii Ratberti, De B prius creantur quam corpora, posset Deus cuipiam

jaftu Virginis. Quod Deipara Virgo maculam

òriginalis peccati minime contraxerit.

(*) CAP. VIIl. — Cum actuali abolevit originale peccatum. Qui cursim et visu tantum prælibaret haec verba, posset ita præfestinatim argutari : spiritus sanctus in Virgine peccatum abolevit, proinde fuerit in Virgine aliquando hoc peccatum fateri necessum est. At penitius inspicienti argutiola isthæc frivola est atque inanis; etenim regeri posset hoc nodo : Si cum actuali abolevit originale peccaιι.ιm, ergo et abolitum est actuale; si autem actuale abolitum, exstitisse aliquando in Virgine concludas oportet. Verum fritinnire est atque plane effutire sic loqui; siquidem pluribus in locis abbas noster

spiritui optionem dare qua vellet procreari ex matre. Quod si fieret, quam, pntas, ille persomám sibi ipsi consciret? De corporis forma ac habitudine si1eam. Quid honestatis, quid prudentiæ animo ejus comportaret? nihil procul dubio illi adimeret, quo ipsa aliis invidiosa non esset. Si sic hominis spiritus, civitatem virginalis uteri, quam sibi fundat Al-tissimus, quo potentior est, nonne Dei múlto magis perornat Spiritus? » Ex hoc loco quid inferri possit, si diligentius advertatur, meminem ulluin de illibato virginis conceptu dignius fuisse arbitratum im eonfessum veniet. ' • • • ' • •

Sed enim mirum in modum Guiberti sensum illustrabit beati illius acerrimi Eeclesiæ propugnato

de puritate virginis immaculatæ, deque ejus ab C ris, Paschasii Raiberti Corbeiæ antiquæ abbatis

omni sorde immunitate mentem aperit suam : unde contra sic ago : ln Virgine sancta peccatum actuale, quod in ea nusquam fuit ex sensu Guiberti, Spiritus S. prædicatur abolevisse, quidni et origiiiale, quod

sententia; sanè sìngularis est et exoseulanda : cum-que hactenus aureum prorsus taiiti viri opus be partu virginis delituerit, donec a nobis publicum fiat, pergratum iri puto vetustioris theologiæ studio

nunquam fuerit ex mente ejusdem abbatis, Spiritus sis, si fragn;entum prolixius attexam :

sanctus non aboleverit ? Attende, quæso, verba cap. 5, col. 551: « Certe si secundum Platonicam sententiam spiritus nostri

1 At vero beata Maria, licet ipsa de carne peccati sit nata et procreata, ipsaque quamvis caro peccati fuerit, non tunc jam quando præveniente Spiritus benedicta vocatur : Spiritus sanctus, inquit, superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi (Luc. i, 35). Alioquin si non eodem Spiritu sancto sanctificata est, et emundata, quomodo caro ejus non caro peccati fuit? et si caro ejus de massa primæ prævaricationis venit, quomodo Christus Werbum caro sine peccato fuit, qui de carne peccati carnem assumpsit, nisi quia Verbum quod caro factum est, eam primum obumbravit, in quam Spiritus sanctus supervenit, et virtus Altissimi eam totam possedit? Propterea vere caro jam non caro peccati fuit, in qua Deus se totum infudit, et Werbum quod caro factum est, sine peccato ad nos venit, qui jure non solum legem naturæ vitiatæ in nascendo non tenuit;

sancti gratia ab angelo præ omnibus mulieribus A in eam advenit, totam defæcavit a sordibus Virgi

nem et decoxit, ut esset sanctior quam astra cœli. Porro quando virtus Altissimi totam eam adumbravit, factum est ut ejus in utero veniens Verbum, . quod erat in principio sempiternum apud Patrem, ` caro fieret ex tempore, et habitaret in nobis. « Audiant igitur novi disputatores, et investigatores novi et inauditi partus; audiant et intelligant primum, quia viri sunt, quomodo bene disputare queant de natura et sexu mulierum. Deinde recogitent, ut qui naturam requirunt, et communem legem nascendi, ubi totum divinum est et ineffabile, divina virtus quod operatur. Generationem ejus quis enarrabit? (Isai. liii, 8.) Nam quis hoc loco pro impossibili accipitur, quia nemo sanctorum est, qui

verum nec legem primæ originis quam haberent B non dico divinam, verum etiam qui humanitatis ejus

feminæ, si mandatum servasset mater omnium Eva in paradiso. Alias autem quomodo, Spiritu sancto eam replente, non sine originali peccato fuit, cujus etiam nativitas gloriosa catholice in omni Ecclesia Christi ab omnibus felix et beata prædicatur? Enimvero si non beata esset et gloriosa, nequaquam ejus festivitas celebraretur ubique ab omnibus. Sed quia tam solemniter colitur, constat ex auctoritate Ecclesiæ, quod nullis quandoque naturæ subjacuit deliclis, neque contraxit in utero sanctificata originale peccatum. Unde, etsi Jeremiæ dies atque Job maledicta pronuntiatur, dies, inquam, nativitatis eorum, dies tamen quando inchoata est felix Mariæ nativitas, beata pronuntiatur et colitur religiose satis. Quod si in peccato esset, jure maledicta diceretur et gemebunda, potius quam benedicta, quando nuntiatum est patri 562 ejus quod nata esset in sæculo. Nunc autem, quia universam benedictione sua beata virgo Maria illustrat Ecclesiam,

non merito sanctificata in Spiritu sancto colitur '

veneranda? Nullius igitur nativitas celebratur in mundo, nisi Christi et ejus, atque beati Joannis. Sic et beata virgo Maria nisi in utero matris sanctificata esset, minime nativitas ejus colenda esset. Nunc autem quia ex auctoritate totius Ecclesiæ venerauur, constat eam ab omni originali peccato immunem fuisse, per quam non solum maledictio matris Evæ soluta est, verum etiam benedictio omnibus condonatur. Quod si præclara sanctissimæ Virginis Nativitas universaliter tam sancta et tam gloriosa jure colitur et veneratur, quanto magis ipsa quando ab angelo jam gratia plena officiosissime salutatur? Nam cum dicit ei : ave, cœleste venerationis obsequium exhibet, cum autem dicit gratia plena, ex integro iram exclusam ostendit et restitutam gratiam declarat. Cum dicit benedicta tu, fructum benedictionis demonstrat, quia quando Spiritus sanctus

[ocr errors]

generationem ad liquidum queat enarrare, quamvis utrasque omnes debeant credere? Hinc ergo colligitur quod superstitiosa sit istorum concertatio, et superflua disputatio, qui dicunt ostia ventris et vulvæ eum aperuisse, et colluvionem sanguinis ut cæteri omnes, et secundarum spurcitias post se traxisse; in quibus omnibus gemitus et dolor multiplicatur, tristitia, et ærumnæ augentur, ut nemo sine his pariat filium. Sed absit a cordibus fidelium, ut tale aliquid suspicentur de Maria virgine, quæ pro maledictione primæ originis benedictionem attulit mundo! Unde et ipsa siquidem, ut dixi, ab angelo benedicta prædicatur in mulieribus, et salutatur officiosissime ut Mater Domini præ omnibus gloriosa, nec non et ab Elizabeth in Spiritu prophetiæ benedicta (Luc. i, 42) pronuntiatur, et benedictus fructus ventris (Ibid.) ejus creditur et venerauur. Ergo in qua, et per quam tanta benedictio eflloruit, et gratia manavit, non est credendum quod ejus puerperium doloribus et gemitibus more feminarum subjacuerit. Et quia beata Dei Genitrix tristitiis non suljacuit et ærumnis, libera ab omni maledictionis nævo fuit, quam Spiritus sanctus adimplevit, et totam Domino dedicavit, quam virtus Altissimi obumbravit, et ex sanctificata carne Virginis Werbum carnem assumpsit, et connivit in unitate personæ. •

Et multis interjectis virgines alloquens : t Eximiæ pietatis honor et decus virtutis, beatissimæ Virginis pudicitiam prædicate incorruptam, et incontaminatam, et ab omni contagione primæ originis alienam, • etc.

Denique sub finem : In qua (Virgine) vexilla tir tutum micarunt, nullum peccatum primæ originis viguit.

IIuc usque Paschasius, qui Carolo Magno imperante florebat, nemoe duobus sæculis ante Guiberlunl. ' :

AD LIBROS DE PIGNORIBUS SANCTORUM

(*) Epist. NUNcup. — Sancti Symphoriani abbati A lib. m vitæ s, Anselmi. Videsis quæ ad Vitam B.

0doni. Hic postea episc. Belvacens. consecratus est sub an. 1155 (Anto. Loysel., Commentar. Belvac. pag. 98). Abbatia vero S. Symphoriani exstat Belvaci a Drogone ejusdem urbis antistite fundata 1055 quam monachi Benedictini possident. Plura de SanSymphoriano coenobio scire cupis? adi Louvet. Hist. Belvac. tom. I, atque Ant. Loysel., ubi supra pag. 252 et 301. In hoc De pignoribus sanctorum tractatu Guibertus, non profane, non lucri gratia, fed religiosè, sed secundum scientiam, sed spiritu colendas esse sanctorum exuvias haud imperite contendit. Nec mirere si prolixis adeo sermonibus in reliquiarum falsarios, adinventores, ac specie pietatis easdem populo vemerandas exhibentes, invehatur. Etenim hac ipsa tempestate tot et tam diversi irrepsere pestiferi errores, et tam nefanda pecuniarum libido ecclesiaslicos religiososque viros, quo celebriores suas redderent ecclesias, cepit, obcæcavit, ut non mirum si auctor eas pluribus in locis hujusce tractatus exagitare videatur; nedum pietatem, cultumque reliquiis velit denegari, imo vero ad religionis Christianæ

[ocr errors]

accessionem, gloriamque Dei adaugendam pluri- •

mum conferre profiteatur. « Cæterum si quid, ait ille in præfatione, senserim ex fide, sensa tota fidei securitate protulerim, si quis melius sentiat velim. » (°) Cui non semel Augustinus, sed locis pluribus refragatur. Tomo IV, De sermone Domini in monte, c. 20; et t. VI Cont. Adimantium. l. l. 1, c. 17.

(*) Abbatem quemdam, quem sanctum Pyronem lectio illa agnominat. Simile quid habes, cap. Audivimus, De reliquiis et veneratione sanctorum. • Audivimus quod quidam inter vos, diabolica fraude decepti, hominem quemdam in potatione et ebrietate occisum, quasi sanctum (more infidelium) veneranlur. p.

(*) CAp. I. — Nec illud excidit quod Lanfrancus, etc. Quid elicere velit auctor noster sane non video. 563 Verum equidem est B. Lanfrancum aliquamdiu, quod annua celebritate' S. Elfegum prædecesso»em suum populus percoleret, iion probasse; at ubi Aolloquium cum sanctissimo discipulo Anselmo hafuit, scrupulum submovit omnem, jussitque celebriori cultu S. Elfegum venerari. ' Quam quidem historiam non solum plano dictamine ad legendum, verum etiam musico modulamine ad canendum a jucundæ memoriae Osberno, Cantuariensis Ecclesiæ monacho, ad præceptum illius nobiliter editam ipse sua prudentia pro amore illius martyris (Elfegi) insignivit, insignitam auctoravit, auctorizatam; in Ecclesia Dei legi cantarique instituit. » Eadmerus

[ocr errors]

Lanfranci, ipsius operibus praefixam, adnotavimus, pag. 42. E. 2. n. (") CAP. I. — Quid dicam de iis sanctis, quorum finis, aut est in malo propatulus, aut latet utrum bonus an malus, etc. Ea de re capitulare Aquisgranense 42: « Ut falsa nomina martyrnm, et incertæ sanctorum memoriæ non venerentur. » Cui rei illustrandæ documentum concilii Africani can. 50, facit mirum in modum : c Placuit ut altaria, quæ passim per} agros et per villas, in quibus nullum corpus vel reliquiæ martyrum conditæ probantur, ab episcopis qui locis eisdem præsunt, si fieri potest, everfantur. Si autem hoc, propter tumultus populares non sinitur, plebes tamen admoneantur ne illa loca frequentent, ut qui recte sapiunt nulla ibi superstitione devicti teneantur. Et omnino nulla memoria martyrum probabiliter acceptetur, nisi ubi corpus aut reliquiæ certæ sunt, aut origo alicujus habitationis vel possessionis, vel passionis fidelissima origine traditur, Nam quæ per somnia, et per inanes quasi revelationes quorumlibet hominum ubicunque constituuntur altaria, omnino reprobentur. » (') CAP* I. — Sit itaque videre pontificum, sit populi Dei videre custodum. Unde capitul. Caroli Magni cap. 28: • De ecclesiis, seu sanctis noviter, sine auctoritate inventis, nisi episcopo probante, minime venerentur. » lmo concil. Lateran. iv, cap. 62 : « Inventas reliquias de novo, nemo publice venerari praesumat, nisi prius auctoritate summi pontificis fuerint approbatae. Prælati vero de cætero non permittant illos qui ad eorum ecclesias causa venerationis accedunt, vanis figmentis aut falsis decipi documentis, sicut et in plerisque locis occasione quæstus fieri consuevit, » etc. Trident. concil. sess. 25, De invocatione, veneratione et reliquiis sanct0rum. (°) CAP. I. Hos plane qui scrophas circa jugulum, aut uspiam in corpore. Scrofae seu scrofulæ, sive etiam strumæ, * quas Græci χοιράδας appellant, glandia (quæ ab eadem gente adenes dicuntur) sunt obdurata, quibus collum, axillæ, et inguina frequentissiime occupantur. • Paulus Ægineta, De arte med. lib. iv, cap. 53; Aristot., De part. animal. lib. viii, cap. 21 et 23; Hippocrat., lib. De gland. sect. 5, init.; et De affect. sect. 5, post med. De diversis strumarum generibus Bartholom; Perdulcis Iib. xiv, cap. 27. Curandi autem pestiferi strumarum morbi prærogativam regibus Francorum divinitus esse concessam, tradunt scriptores; et hæc hodieque perseverat. Caeterum quia complurcs in hoc argumento desu*,

[ocr errors]

nes, ab his haud incoosulto (ampla licet fandi sup

petat materies) expediendum ine putavi. Legant qui voluerint neotericos auctores, Hubert. Morum lib. iii, De sacris unctionibus, cap. 5, qui feliciter

admodum (si quid judico) hac de re scripsit. Et

Guillel. Du Peyrat, lib. ii Hist. Eccles., cap. 56 et seq. Ritus vero qui suo ævo observari solebant exaravit Stephanus de Conty Corbeiensis cœnobita decretorum doctor, Historia ms. regum Francorum : • Prædicti reges singulares, quilibet ipsorum fecit pluries miracula in vita sua, videlicet sanando omnino de- venenosa, turpi, et incommoda scabie, quæ “Gailice vocatur écrouelles. Modus sanandi est iste: Póstquam rex audivit missam, affertur ante eum vas aquæ plenum, statim tunc facit orationem suam ante altare, et postea manu dextra tangit infirmitatem, et lavat in dicta aqua. Infirmi vero accipientes de dicta aqua, et potantes per novem dies jejuni eum devotione, sine alia medicina omnino sanantur. El est rei veritas, quod innumerabiles sic de dicta infirmitate fuerunt sanati per plures reges Franciæ. » Vivebat Stephanus anno 1400. At vero ejusmodi ritus obsolevisse, testis est qui supra Du Peyrat, cap. 61. Qui quidem cap 60, post med., ex verbis Guiberti : Me ei cohaerente, et etiam prohibente, conjicit ab eleemosynis fuisse regi Ludovico Grosso : cui conjecturæ quominus assensum præbeam prohibet ipsemet Guibertus : siquidem hac fuit dignitate auctus, num in vita ubi minutatim suos actus percurrit, officium illud præterisset ? Non facile credi potest. Nouandum tandem est, auctore nostro antiquiorem haetemus (quod sciam) qui de hacee regum noslrorum prærogativa disputarit, reperiri ne:i:iiiem. - '*• • . • • (*) Cap. II. — Mulier quædam ad ecclesiam proprium infantülum suscipiendæ causa communionis adduxerat. Vides ad hanc tempestatem et ultra (uti mox demonstraturi) infantibus communionem corporis Christi in ecclesia administratam. Adi, si placet, B. Lanfranci epist. 55, et observationem nostram ad eamdem; Arcudium lib. iii De Eucharistiæ sacraumento. Qui vero ipsis infantibus ac potissimum recèns aqua €hristiana tinctis traderetur sacra communio, indigitat epislola ad S. Florentii ablatem Gilbertus Pictaviensis antistes, quam 5G'4 quod plurimum illustrandis Ecclesiæ antiquis institutionibus conferat edere juvabit : * Epistola Gilberti Porretani Pictavornm episcopi. • Gillebertus Dei grata Pictaviensis episcopus, dilecto in Christo Matthæo eadem gratia abbati Sancti Florentii, salutem in Christo. a Placuit vobis nostram consulere parvitatem super cujusdam oblivionis casu, qui nuper in ecclesia vestra dicitur contigisse : quod videlicet super al

[ocr errors]
[ocr errors]

cognoscens errasse, positis in calicem vino et aqua, non modo super calicem, verum euiam super panis

hostiam consecratam, sacra consecrationis verba

iteravit. Pro quo facto quid vobis, quid illi presbytero, quid de illa hostia faciendum sit, quæritis. Nos autem non ex sensu nostro novum aliquid, sed quid a prudentibus viris super simili casu consilium olim audivimus, hac a vobis quæsita responsione commemoramus. Cum enim simile factum ad aures quorumdam prudentium pervenisset, presbyterum de negligentia corripiendum judicaverunt, et con

ventum pro ipso oraturum providerunt. Hoc igitur exemplum securi consulimus, ut presbyter vester ad tempus oblationis hostia abstineat, et interim

B quibus providebitis sive jejuniorum, sive aliis cor

poris castigationibus, et non tantummodo suis, verum etiam vestris, totiusque conventus orationil)us expiatus, mereatur offerre. Cui tamen, non de erroris conscientia, quae, cum est contumax, hæresis dicitur, sed ex illusionibus, quæ sæpe recte credentium lumbos implent, hujus oblivionis contingit casus; brevior tempore, initio, passione, castigatione hujus paenitentia poterit esse. Quoniam vero in altero, sive panis, sive calicis sacramento, post illas quæ ex more fiunt per presbyterum consignationes, totus est Christus, a jam consecrati pauis reconsignatione omnino debnit absuinuisse, et a vini et aquæ in calice prius vacuo, infusione, saiisfacere potuit; el sine illa sacrornm verborum iter.

C tione in sacramento panis, Christo conimtinieasse,

quoniam et pueri baplizati in solius ealicis, et infirimi in solius panis sacramento sæpe cummunicant, et nihilominus, quantum ad rem ipsam, et ad incorruptionis futuræ sacramentum, accipiunl quan

tum illi a quibus, in utroque, panis scilicet et cali

cis sacramento, in Ecclesia de ipsa mensa Dominica Christus assumitur. Hæc ad inquisitionem vestram, etsi minus plene, tamen fideliter respondemus, de vestra charitate confisi, quæ, quod parum est, reputal multum, et quod mutilatum, perfectum. Addentes quod nos ipsi, ne hujusmodi oblivionibus sive ministrorum nostrorum, sive nostris possimus decipi, facere consuevimus. Cum enim ministri nostri vinum in calicem oblaturi infuderint, de miscenda vino aqua non eis credimus, nisi jam oblato nobis pane et oflerendo calice, vel ipsi pr;e oculis nostris aquam infundant, vel nobis aquamanili tradita, eam calici misceamus. Sic enim et

minister sacerdos manet indubius, et sine oblivio-,

mis cujusdam casu indemnis. • Quam epistolam morum gravitate atque erudionc, scriptisque clarissimus Nicolaus Camusat,

Ecclesiæ Trecensis canonicus, mihi amicissimus

[blocks in formation]

minus De sacramentis lib. i, c. 20 : • Pueris receiis. natis idem sacramentum in specie sanguijis, £$,

ministranduih digito sacerdotis; quia tales natura

- - '• - - . - - liter fugere possunt, » etc. Circa infirmorum com- A secedunt deinde ad altare Sancti Benedicti, et illi

mtinionem observare pretium operæ est quod Arcullius ubi supra, cap. ,56, refert, Græcos sacratissimam Eucharistiam, quam præparant pro infirmis in cœna Domini per modum viatici, sanguine Domini tingere solere. Et morem istum quibusdam in - iocis Ecclesiæ Latinæ receptuin constat ex concilio Turonensi (refert Burchardus lib. v, cap. 9) : , Ut presbyter habeat pyxidem aut vas tanto sacramento dignum, ubi corpus Dominicum diligenter recondatur, ad viaticum recedentibus a sæculo. Quæ tamen sacra oblatio inlincta debet esse in sanguine Christi, ut, veraciter presbyter possit dicere infirmo : corpus, et sanguis I)omini proficiat tibi. » Concilium Bracharense iii, nihilominus can. 1 interdixit sacerdotibus, * Eucharistiam vino madidam populis pro complemento communionis porrigere. • Legendus hac de re Radulphus de Rivo de eanon. observant. .lib. Propos. xxiii, sub finem; qui affatim testimonia subministrat. Statutum adjicerem ordinis Cluniacensis, ni infra de morte proximis agens jntegrum, proferre deberem. Temperare attamen mihi non possum quin quantum curæ, quantum nitoris,' quantumque venerationis et observantiæ præstare soliti , fuerint Benediclini erga augustissimum, Eucharistiæ sacramentum, huc atlexam, nempe caput 55 antiquorum slatutorum Cluniacensium abbate S. Hugone condil0rum, De Hostiis quomodo fiant. De his quæ pertinent ad Eucharistiam sacrosancti mysterii, quia dignum est, 565 ut cum summa reverentia et diligentia gerantur, consequens est ut ipse quoque gerendi modus non taceatur. Cum enim quotiescunque oportuerit, eas fieri sit, necesse, præcipue iamen ante Domini Natalem, vel sanctæ Resurrectionis diem fieri solent. Cum autem brumali. in tempore prolixiores, siiit noctes, licet ante pran-. dium fratribus operari, amplius; nam post prandium hujusmodi opus gerere non licet. 1 Frumentum de quo faciendæ sunt hostiæ, quantumlibet bonum sit maturaliter et, purum, tamen . granatim eligitur; nec per alias personas quam per ipsos fratres colligitur; deinde in saceum non qua- •

[ocr errors]

lemcunque, sed qui ad hoc solum de bono panno D Robertus de Monte in. Chrouico., Wide su

consutus est, reservatur. In quo colligatum commendatur uni famulo non lascivo, qui portans illieo ad molendinum molam lavat utramque, operitque sursum et deorsum cortinis; seipsum induit alba, et super caput mittit et alligat superhumerale idem amictum, ut nil de facie præter oculos possit apparere. Ita ergo molit : ita farinam cribrat, primo criloro. quoque diligenter, abluto. , , . . • • . •' ' . « Major ecclesiæ custos si non est sacerdos vel. diaconus, vicarium, sibi quærit, ad hoc opus perfi- • ciendum; duos etiam alios de bis ordinibus, hujiis rei gnaros perquirit, accepta licentia a priore et unum conversum : hi quatuor finitis nocturnis se calciant, facies manusque lavaw, et.capita pexunt:

cantant matutinas laudes, primam quoque simul, et septem psalmos cum lætania, reliqua psalmodia interim dilata. **• " « Deinde illi tres qui sunt alicujus ordinis induunt se albis, et humeralihus, ut supra dictum est de famulo : sunt enim albæ, et amictus quidam buic solo negotio deputati; quorum unus farinam conspargit, et vehementissime compingit super tabulam mitidissimam habentem limbum in eircuitu, aliquantulum in circuitu superficie, altiorem, ne aqua effluere possit. Conspergunt eam aqua frigida, quia inde fiunt hostiæ candiliores: a duobus vero reliquis hostiæ formantur. Aqua vero non in,alio vase defertur, quam in quo solet ad missas deferri Ferramentum, in quo sunt coquendæ, caracteratum tenet conversus, manusqtte induit chirotecis. In ferramento possunt simn}...... hostiæ poni; unde inter bajulum ferramenti, et formatores hostiarum, ponitur tabula, et super hanc duo sunt pali infixi, super quos lignum habetur transversum, super quod ponitur , ferramentum ad hostias imponendas; quæ non fuerint coctæ cultel!o abraduuntur, et cadunt in disco deorsum in tabula imposito, et linteo jugiter cooperio, nisi, qaando bostiae abraduntur. ., « Canunt psalmodiam, quæ remansit, et si voluerint horas de Sancta Maria; ad alias omnino horas tenent silentium : el summopere cavent , ut non modo saliva, sed nec flatus eorum. aliquomodo.ad hostias pertingere, possit. Solus conversus, si quid *' opus fueril, breviter famulis innotescit; qui faciunt, focum nonnisi de aridis lignis, et ad hoc (le- industria, præparatis. Ipsi autem hostiarum, operarii eo die non cum fratribus, sed, potius cum servitoribus reficiunt, el pro tanti laboris, levamine, habent. de apocrisiario ad prandium piciantiam, et pigmen-, tum, » etc. „Hæc oro revolvant, ac tota mente tacitus perspiciant qui divinam rem hancce minus circumspecie, imo non secus el cætera sæculi negotia atque artes infimas pertractant. - ••, • • • .-, ('") CAP., II. — Et puerulus, rerum adhuc omnium inscius, efc., exclamat ad matrem, ete.«« Similiter evenit in Andegavensi civitate, » ete., inquit. b an

[ocr errors]
[ocr errors]

num 1182. — ('') CAP. III, § I. — Ut etiam Matris Dominicae corpus resurrectione glorificatum dicere non audeat. Uti proiluni anliqua mariyrologia Usuardi, die 15 Augusti : • Dormiuio, sanctæ Dei genitricis Mariae. Cujus sacratissimumc. corpus, etsi non invenitur super terram, tamen pia mater Eeclesia ejus vene- ' rabilem memoriam sic festivam agit, ut pro conditione carnis, eam migrasse non dubitet. Quo autem venerabile illud Spiritus sancti templum nutu et consilio divino occultatum sit, plus elegit sobrietas Ecclesiae cum pietate nescire, quam aliquid frivolum ,

[ocr errors]
[ocr errors]
« VorigeDoorgaan »