Pagina-afbeeldingen
PDF

in perigrinitate mea, et scripsi hunc librum pro cari- A manu scriptam, Marlano tribuenuam esse, tantum

tate tibi et Scotis omnibus, id est Hibernensibus, qui sum ipse Ilibernensis ; f. 67 : Sobenn dún indiv άm.&lbrigte clvsenair diamairt (5) 2 Kal. Aug. Manidern tais scoloca (4) manestrech Mavritii Blaflacc dása fleb erinn ° nige (?) cotocenm, ut cecidi cum tabvlis in fvndo stercoris, sed gratia ago, nec mersiis sum in stercore Francorum, sed tamen oro discentes, ut dent maledictionem illis. Quæ partim lingua lrica scripta quin ab ipso Mariano addita sint, dubitari nequit; ideoque efficitur ut codicem nullo modo posterioris teiiiporis apographum habere possinus. Sed cum etiam in Chronico Marianus de se ipso loquitur, pleraque quidem eodem calamo scripta sunt; nota vero a. 1050 postea et secunda addita est manu : Ego miser Marianus in peccato fui in hoc anno natus, ita ut ipse etiam hoc loco non modo auctor sed scriptor deprehendi videatur. Necnon f. 147 et 148 altera hæc manus in margine versus quatuor Irica lingua scripsit. Sunt igitur quæ ulramque partem ut Mariano tribuamus suadeant; sed alia sunt quæ huic obstent seiitentiæ et quibus effici videatur ut vel altera vel utraque pars scribæ uril)uenda sit, qui aut codicem autographum Mariano vivo et auctore descripserit, aut ipsi dicianti manum calamumque commodaverit. Nam quamvis scribendi rationem rudem et plane singularem, quam in codice legimus, eam esse quæ Mariano in usu fuerit nullus dubitem, neutiquam tamen ipsi errores mendaque imputaverim fœdissima quibus codex scatet et quæ scribam imperitum et negligentissimum

• ostendere videntur. Quædam fortasse ex libris quos

secutus est male scriptis vel male lectis explicari possunt (5); alia vero ejusmodi sunt, ut scribam auctoris verba prave excipientem et negligenter scribentem arguant (6). Haec tam in iis quæ prima quam quæ secunda manu scripta sunt reperiuntur. Hæc vero, qua locum de Mariano nato scriptum esse supra dixi, Chronico fìnito etiam ejus mortem admotavit; quod ab ipso factum fuisse nemo sibi persuadebit; sed scribam deprehendimus, qui dum Marianus viveret, ipsi ad manus fuit et quæcunque scribenda erant codici intulit; quique magistro mortuo etiam obitum viri venerandi breviter adno

non omnes censeant, neque ego plane negarim, præsertim cum haec Iricam praeseferat speciem et optime monacho in hac terra nato convenire videatur. Attamen monendum est notas marginales paucas tantum hac scriptas esse manu, præterea hanc maxime partem erroribus illis mendisque fœdissimis commaculatam legi. Itaque parum abest quin etiam hæc ab alio quodam scripta esse statuam, a monacho fortasse Scotlo, qui cum Mariano in Germaniam migraverit, eique inanum ad Chronicon scribendum praebuerit; quo mortuo vel remoto, alterum in ejus locum successisse probabile est. Nihilominus singula verba vel etiam longiores notas Mariani manu addita esse quis negaret, cum iis testibus qui codicem evolverunt litteræ et atramentum sæpius mutentur et difficillimum sit intellectu quæ, quo tempore, quave manu addita sint? Quæ cum ita sint, codicem authographum dicamus, eo tamen sensu ut neque totus neque maximam partem Mariani manu scriptus sit, sed librum exhibeat qualem auctor composuerit et temporis decursu continuaverit, correxerit, auxerit, sive ipse hæc calamo commendaverit, sive usus sit scribarum manu rudi atque imperita. Codex ex monasterio S. Martini Moguntin. (fol. A legitur : Iste liber pertinet ad librariam S. Martini Moguntiæ, 1479). In Palatinam indeque in Walicanam translatus est bibliothecam. 9) Codex Cottonianus Nero C. V., mbr., s. xi ex., codex celeberrimus, ex quo integrum Mariamttm se edituros esse jam Usserius et J. Vossius promiserant (7), quem vero neutiquam genuinum ejus textum exhibere paucis probabo. Ubicunque en.m Marianus res a se gestas exponit, apertis verbis loquitur : Ego Marianus sæculum reliqui, orati, veni (8), etc.; hic codex vero aut tanquam de alieno dicit : Marianus chronographus sæculum reliquit, Marianus venit, aut ubi ejus verba retinuit, adjiciendum duxit : Hæc ait Marianus Scottus inclusus (9), ipsumque auctorem his verbis laudavit : A 1028. Hoc anno natus est Marianus Hibernensis probabilis Scottus, cujus studio et labore harc cronica præcellens est de diversis libris coadunata (10). Qui

tandum duxit. Jain vero alteram partem, prima D luscum si comparas verba genuina Mariani (11), VARIAE LECTI0NES.

* haec an recte legerim dubito.

NOTAE.

(3) Id est die Martis sive fer;a tertia. Fortasse de Mariani itinere sermo est; v. Chron. a 1078 (1056). (4) Hæc v. cl. Leo ita vertit : * colonus mónaslérii Sancti Mauritii. » Reliqua dubia sunt. (5) Exempli gratia : facio pro facto, flumina pro fulmina, quia pro unice (a. 242), terræ pro Terra. con (a. 278), a consulis pro agon solis (a. 287). Pausia pro Fausta (a. 373), judaicum pro inductum (a. 596), Paviam pro Suaviam (a. 1100). (6) Exempli gratia : contentens prò contendens, ordinator pro ordinatur, Hiberius pro Hiber(i)os, ex pro et, et pro er, sertus pro serus, cœptus pro cætus, statutis . pro statuis, cohortatus pro coartatus, indie pro inde, militibus pro milibus, cæssaris pro cursis,

ab arbaris pro a barbaris, sirium facit pro triumfavit (a. 21), X (decem) pro ducem (a. 515), quadrage#8 anno pro quadragesima. Anno (archiep. Co0I). ). (7) V. Stenzel, Arch. IV, p. 106-114, i8) A. 1074 (i052), 1078* (1056), 1080 (1058), M081 (1059). (9)`A. 1080 (1058); •cf. 1065 (1045) : Hæc nit Marianus. (10) Cf. a. 1065 (1043). Marianus hujus cronicae auctor orarit, qui larc etiam -- retulit. (11) Marianus dicit : Ego miser Marianus in peccatis fui in hoc anno natus.

alienam mantim primo aspectu deprehenderis. Qui A nalibus Wirciburgensibus aliisque fon:ibus a mona

haec niutavit, ubique Mariani sermonem correxit, ita ut plerumque res quidem eædem, verba vero v, l&e diversa hic legantur (12); præterea vero multa quæ Mariani esse dubitare nequimus, omisit, ea præsertim quæ vel in margine scripta erant (13), vel ad reges Scotticos (14), vel ad monasteria procul sita spectabant (15); sed eliam alia adjecit quæ plerumque de rebus in monasterio S. Albani Mogontino gestis agunt (16), ibique auctorem vixisse ] robare videntur. Codex etiam brevissimam habet continuationem usque ad a. 1087, quam nescio an eidem tribuere possim. Nam 2*) Codex olim Gemblacensis (17), quem deperdit'um lugemus, eamdem quam Cottonianus exliibuit recensionem, continuationis vero qui ipsum viderunt nullam faciunt mentionem. Neque 2**) Codex Leodiensis 242, chart., s. xv, quem ex Gemblacensi descriptum puto, ipsam continet; quamvis alibi proxime ad Cottonianum accedat. 3) Codex olim S. Bartholomei, jam bibliothecæ p* iblicæ Francofurtensis, n. 104, mbr., s. XIV, fol., Chronicon continet usque ad annum 1200 continuatu , quod Mar.ano Scotto et Dodechino abbati ormnes primum editorem secuti tribuerunt. Sed Dodechinuiii Chronicon scripsisse probari nequit, neque genuinum Mariani opus hic legi primo paieu aspectu. Est enim opus ex Mariano, Methodio, An

cho quodam S. Dysibodi (Disenberg prope Moguntiam) conflatum. Eodem jtire quo lioc Mariano, Herimanni Chronicon Bedæ vel ipsi Hieronymo tribueres. Nam non modo textum tot tantisque interpolationibus auxit, ut nonnunquam vix Mariaui vestigia invenias, verum etiam tam initio (18) quam in ipso textu plurimna omisit, præsertim sæculi x et xi historiam ita compilavit, ut cum Mariano (19), cujus quidem verba de se ipso scripta retinuit (20), non nisi paucis locis conveniat. Annales S. Dysibodi rectius dicentur. Quibus præmissis, tam de Mariani vita quam de operis chronologici indole et ratione breviter disseramllS. Marianus anno 1028 in Hibernia, quam tunc temporis scriptores Scottiam dixerunt, natus (21) et patria lingua Moelbrig, ut videlur, dictus (22), aetatis anno 24 sæculum reliquit et tunc fortasse Mariani nomen accepit. Quatuor annis post (a. 1056). multorum comprovincialium vestigia secutus, ex Ilibernia in Germaniam profectus, ibique Coloniæ in monasterium Scottorum S. Martino dicatum, quod sæculo xi sub abbatibus Helia et Majolo florebat, receptus est. Sed non diu post (a. 1058) Fuldam se contulit, abbatem Ecbertum comitatus, quocum primum Paderbornam ivit, ad tumulum Paterni Scotti, qui ibi se comburi passus est, oraturus. Anno se

[ocr errors]

(12) Unum alterumve locum ex hac recensione C

exhibendum duxi; e. gr. a. 1065 (1043) : Animchadus Scottus monachus et inclusus in Fulda obiit iii Kul. Febr., super cujus sepulchrum visa sunt lumina, et psalmodiu audita est. Super cujus sepulchrum Marianus hujus cronicæ auctor decem annis ad pedes ejus stans inclusus missas cantavit, qui hæc etiam de supradicto Amimchado retulit. Ipse inquit, cum Hibernia esset in insula quæ Keltra dicitur, quadam die fratribus quibusdam' advenientibus, cum licentia senioris sui nomine Corcram, caritatem eis fecit. Cumque quidam post cibum egressi essent, illi qui remanserant ad ignem se calefacientes consederunt ctque bibere ab eo petierunt. Quo nolente sine licentia, coegerunt illum. Tandem consensit; prius tamen eo potu seniori suo quasi benedictionem misit. Crastino autem ab eo interrogatus, unde sibi illum potum misisset, omnia quæ gesia erant retulit, moxque propter hanc tantum cùlpam eum senior de Hibernia exire jussit. Quod ille humiliter adimplevit, sicque Fuldam veniens, sancte vivendo inclusus, ut prædiacit, obiit. Iloc autem mihi retulit Tigernach senior meus, cum quandam parvam culpam coram eo fecissem. Me quoque audiente in Fuldam incluso quidam religiosissimus ejusdem cœnobii monachus nómine Willehelmus supradictum Animchadum jam sepultum rogavit, ut se benediceret, atque, sicut postea mihi confirmatit, eadem nocte per visum vidit Animchadum in sepulchro suo stantem niveo fulgore nitentem et ertensa manu se benedicentem, totamque ipsam noctem £jam ego mellifluo plenam odorè duri. Haec ait Marianiis. — ä. 1093 (1071) : Clericus quidam nomine Carolus comparavit episcopatum urbis Constantiæ_a rege Heinrico. Quapropter Sigifrido episcopo Mogontino concilium faciente coräm præfúto fege, idem clericus et episcopatum perdidit' et non enge post etiam vitam. (15) A. 789, 790, 812.

(14) a. 1026 (1014), 1056 (1034), 1062 (1040), 1079 (1057), 1087 (1065), 1088 (1066). (15) præsertim Augiensia a. 880, 881, 886. (16) a. 808 (786), 816 (793), 827 (805), 847 (825), 977 (955). Alia tamen ex iisdem fontibus quibus usus est Marianus hausit, a. 832, 855, 854, 855. — Cf. a. 1085 (1061). 1085 (1065), quæ optime Mlariano convenirent. Ipsum hoc modo opus suum secundis curis recensuisse, est fortasse qui sibi persuadeat. Sed neque verba illa de se ita mutare potuisseu neque eam sermonis puritatem quam hic reperiiììus ipsum unquam asseculum esse concesSer'iium. (17) Quem præter Schottum (v. infra) etiain Miræus vidit (ad Sigebertum a. 854, p. 107). (18) Libri i, c. 1-8, integrum librum 11. (19) Textum genuinum, non illum qualem codices 2. 2* etc. præbent, ad manum habuit. — Singulus locis tamen quaedam huic similia de S. Albani Iunonasterio addilit; cf. a. 816 (794), 990 (968). Sed etiam in posteriore parte interdum hoc monasterium tangit a. 1085, 1095, 1096, 1116, 1119, 1130. (20) A. 252 (274) vero ita Marianum laudat : Mariänus Scottus 22 annos plus aliis, cronographis posuit ab incarnatione Domini, quos sub deficientibus *egibus collegit mensibus et diebus integris annis supervenientibus. (21) Quæcumque affero, Marianus ipse his annis narrat. (22) Versus quibus auctor primo opus suum finivit (a. 1098) diéere videntur, primam singulorum verborum litteram ipsius nomen continere. Quas si colligis, hæc habes : Moelbrigte clausenair romuin (l)ol; Moelbrigte nomen proprium Iricum esse videiúr, clausemair fortasse « inclusus » ; eadem verba supra col. 601-603 bis occurrunt (amelbrigte c'ùsenair); caetera equidem non intelligo.

quenti a Sigefrido abbate Fuldensi, qui Ec!erto suc- A Sub isto, inquit (29), imperatore regnante forui!

cesserat, apud Wirceburg presbyter consecratus et statim Fuldæ inc!usus est, exemplum Aniimchadi Scotti secutus, super cujus pedes stans, ut ipsius verbis utar, per decem annos quotidie missas cantavit (25). Vix a. 1069 jussu archiepiscopi Moguntini abbatisque solutus, Moguntiam se confert, ibique t pro peccatis suis secundo includitur. » Quo nond.im solutus, a. 1082 vel 1085, ut videtur, obiit (24), et apud S. Martini monasteriu:m sepultus est (25). Hominem agnoscas a rebus sæcularibus prorsus alienum, qui in rerum divinarum contemplatione assidua, in artissima cellula inclusus, ment's trai.quillitatem et animæ salutem assequi conatus est; ideoque facile eum credideris nonnisi exercitatiouibus piis et rebus asceticis intentum fuisse. Attamen altius mentem elevavit; nam in solitudine qua vixit studiis se dedit (26), iisque non vulgarem lau fem laum apud coævos quam apud posteros sibi comparavit. Marianus Scottus, inquit Sigebertus (27), peregrinans pro Christo in Gallias et factus monachus apud

[ocr errors]
[merged small][merged small][ocr errors]

Marinianus Scotus, qui primo Fuldensis monachus, post apud Magontiacum inclusus, contemptu præsentis vitae gratiam futuræ demerebatur. I s, longo vitae otio chronographos scrutatus, dissonantiam cyclorum Dionysii Erigui ab evangelica veritate deprehendit. Itaque ab initio seculi annos ^ingulos recensens, viginti tuo annos, qui circulis prædictis deerant, superaddidit, sed paucos aut nullos sententiæ suæ sectatores habuit (50). Tertio loco audiamus etiam Gallum, Ordericum Vitalem ita dicentem (51) : Marianus enim in cænobio Samcti Albani martyris (52) apud Maguntiam monachus fuit, ibique Caesariensem Eusebium et Hieronymum aliosque historiographos pro modulo suo secutus, sese benigniter erercuit, et dulcem fructum longi studii magnorumque laborum, quos in longinqua peregrinatione pertulit , filiis eclesiæ tan'a rimari per se non valentibus cari. tative obtulit. Solerter itaque perscrutatis veteribus et modernis codicibus, chronographiam edidit , in qua ab initio mundi ex quo Deus Adam de limo terræ plasmavit, per omnes libros Veteris et Novi Testamenti et Romanorum Græcorumque historias discurrens, optima quæque collegit , et enumeratis annis rer regum et consulum tempora usque in diem mortis sitæ, amnalem historiam laudabiliter distinxit. Ex quibus apparet , jam apud coævos et proxime sequentis temporis scriptores Marianum non tam ob res a se narratas, quam ordine clironologico certo. stabilito et annis qui ab incarnalione Domini evol;i:i essent aliter quaum Ecclesia cum Dionysio statueret definitis , summa laude elatum fuisse. Eas:'e:n qu estiones ante et post eum multi tractabant, et quamvis usum communem mutare non possent, sibi tamen et co;evis magni quid effecisse videban

[ocr errors]

(23) a. 1065 (1045) (24) Nam anni 1082, historia finita in co!ice autographo eaulem manu scriptum est : 0biit Marianus inclusus; quæ verba, postea lineis ductis et brevi coi.t:ntiatione addita, nunc inter a. 1086 el 1087 I. guntur, sed ad neutrum annuim pertiiie e possunt. Afinales S. Dysibodi (cod. 5), qui priori anno mortem ascribunt, ex hoc codice descripti sunt; et ita etiam Trithemius Chron. Ilirs. I, p. 281, istum annum invenit. ' (25) Quæ Aventinus, qui Mariantiim iuter libri v fontes receiiset, de ipso tradit (ed. Ingolstad., p. 494, 553), ad alterum ejus fem temporis Marianuim Scoltum periinent, abbatem Itatisbonensem, de quo v. Ratlerum Bavar. sancla II, p. 217-222. Acta SS. Febr. II, p. 561, sqq. (Ibidem p. 565 hujus Mariani Vita edita est). (26) Triiheimius præter chronicam (v. infra, noi. 110) etiam epistolas Mariano tribuit (Chron. llirs. I, p. 207), quas sibi consueto more finxisse putarem, misi p. 208, diserte diceret : ad quem (Arnoldum Trevirensem) Marianus Scotus monachus inclusus elegantem destimavit epistolam. Vossius (de Ilist. Lat. II, 47, p. 585) cum Aventino commentarios in psaltem Mariano tribuit, qui ab altero ejusdem nominis Scotto (cf. n. 22) scrij)ti sunt. Ab eodem codicem exaratt;ni pt:to, cujus Laiiibecius iaentionem

facit (comm. II, p. 749); continet Pauli epistolas Mariani manu a. 1079 descriptas et commentariis interlinearibus et marginalibiis illustratas. — Quod Vossius aJdit : 1 mo et TM1ariano huic Scoto Notitiam imperii I{omani, opus præclarum, adscriptum it doctissinius Cujacius, jam neminem tenebit. (27) De SS. eccles., c. 159; cf. Chron. a. 1061, 1082. (28) Ita legendum , non 23, ut editio habet; cf. Sigeberiuin I. l., c. 171, quem locum v. infra editunm. (20) Lib. iii, etl. Hardy, § 202, vol. II, p. 470. Addo Matth;etiiim Westmoiiasieriensem, qui ita dicit (el. Francof., 1601, fol p. 229) : Anno gratiæ 1082 Marianus Scotus, sancti Bedæ linealiter consangui neus, ipsius sancti libros omnes cum aliis multis perscrutanis, similis illi in moribus et scientia esse nitebatur. Quæ sequuntur ex Sigeberto (l{oberto de Monte) descripsit. (30) Quam ob causam sæculi sui inertiam Willelmus acriter castigat. (31) Lib. 111, éd. Le Prevost, II, p. 159. . (32) Error inde natus est, quod textum in hoc mònasterio, ut supra dixi, intérpolatum, qualem Florentius Wigorniensis descripsit, præ oculis hal)uit.

tur (55). His totum se dedit Marianus; in his maxi A I rantibas quoque Constantino et Constante aug.

mam libri sui partem versari , en videamus. ann. quarto , sub die octavo Kalendarum Oc;oQuae in codice Romano leguntur haec sunt (54): brium, indictione 6 et reliqua. f. 1. Tractatio (55) sequentis cicli. In pagina sequente Annus 3 est tertius Constantii et Constan:is, et per abecedarium litterali regula de duobus a'fabetis ita semper imperatorum anni indi antur. ante Kalendas festivitatum positis variata , ac ri- Sequitur f. M 1 : ginti octo litteris secundum solaris cicli longitudinem Tertia emendatio annorum incarnationis tertio regt;_ longa, juxta autem decennorennalis cicli longitudi- gio secundum mariirologjium et passiones papartim nem, quia decem ac novem litteris constct, latitu- et decretales epistolas eorum, quas ipsi papae predine lata, qualemcunque litteram ris primum ride dicti in certis Kalendis miserunt et sub consulibus — — Sicque semper servandum cst. certis nominatis conscripserunt; in quibus late:ur f. 2. Cicli (55) so!aris decem et novem sunt isti becius per annos decem regnasse auctoritate arcleqi;i in ciclo magno paschali continen ur et in uno- siastica in unoquoque anno confirmante, a Faviano quoque cicli 28 anni, qui in primis litteris et qua- papa, qui passus est sub Decio, usque ad sanctum tuor concurrentibus incipfumt. Laurentiun:, qui passus est sub Decio. Tabulæ sequuntur quae hos cyclos exhibent. B (f 12.) 54. 18. 1. Tiberius Carsar 5 conss. Cassiof. 4-10. Marianus ponit catalogum consulum Ito- dorus sic : 12. Tiberius imperavit ann. 25. Iiis manorum sic incipiens : - conss. dominus nos:er Jcsus Christus pcssus est 8. 1. Lentulus et Marcellus. IIis consulibus perniciosæ Ha!. April., etc., etc.... . in curia Romæ de Pompeio et Cesare conflantur [367. 9. Valerianus Decius. 245. discordiæ. Sed Gaius Julius Caesar, Romam de Alia decretalis episto!a Sirti papæ : Dilectissimis fraCallis reniens, [Pompeium (56) fugavit Iia!iam , tribus per Hispaniæ prorintias constitutis Sirtus aurum et crgentum Romæ de ærario sustulit, ac episcopus salutem. Data 17. Kal. August. Valeprimus I{omanorum solus tenuit imperium annis riano et Decio consilibus. In martirologio de conquatuor, menses ser, Idibus Martii occisus. Sub flictione Sirti, Felicissimi, Agapiti, Ipoliti et quo hi consules fucrunt, teste Cassiodoro]. sancti Laurentii aliorumque contra Decium , et ll. Julius Caesar et Ser. i'ius, etc., etc. s'cut passi sunt sub ipso mense Augusto, multum 554. [6. Justinianus aug. 5. cons.] Deda pres!)iter et et satis habetur per cunctam ecclesiam, quod nuncomm, utatur de hoc anno 552, inter cetera ita dicit : quam delebitur et cui credendum est multo magis Dionisius paschales circulos scribens ab anno Domi- quam cronicis. nicæ incarnationis quingentesino trigcsimo secundo C Gallus, Volusi :nus. jit.cta ipsum Dionisium, qui est annus ducentesimus Cassiodorus expositor psalterii sic dicit : I1is consitquadragesimus octarus Diocletiani tyranni post libus Decius lavacra puplica ædificavit quæ suo consulatum Lampadii et Orestis, quo anno codex nomine appellari jussit.] Decius cum filio suo in Justianus orbi pervulgatus est. II vc Beda ait. Abritio Traciæ loco a Golhis occiditur. Cui succesIn sinistro margire præter imperatorum annos sit Gallus cum Volusiano filio, qui regnaverunt e:iam annos a Ciur. n. collocat, quos ab a. 42 Au- annis 2 , mensibus 4 , quantum ad consugusti Lentulo et Messala conss. incipit ; in dextero latum autem annis tantum duobus et reliqua. margine Dionysii anni ponuntur , quorum primus in In sinistro margine sunt anni a Chr. n. secundum annum 7 Tiberii, Walerio et Aurelio conss. cadit. Marianum et imperalorum. Tertius qui ini io legitur Sequitur fol. 10: nnmeriis, 1-Xlill et 1-XXV , post omittitur; quid

Alia secundo vestigio emendatio annorum incarna- significet nescio. In dextero margine more consueto tionis jurta Hieronimum, qui dicit Pau'um post annos a Chr. n. Dionysii ratione collocat.

decem et septem annos conversionis suae locutum Additur fol. 14b : fuisse in Ilierusalem cum Petro , et Cassiodorum Itecapitulatio (57) imperii. Confirmatio est cnim ponentem quatuor annos inter Neronem et Vespa- D repetitio commendationis cujusque rei. sianum, et Orosium dicentem Dccium tribus annis Anni decimi præcedentium tabularum emendati regnasse. et aucti iterum leguntur. 34. Christus passus est, etc.... F. 15' : Hi sunt fathi Iliberniæ qui ex dimedia 355. — — — — 5. Sanctus Julius papa in decre- parte ei id est doletli chuinn regerunt, etc. (57*}. tali sua epistola de lioc anno ita dicit : In nomine Sequitur fol. 16' catalogus pontificum Romanodomini Dei et salvatoris nostri Jesu Christi , impe- rum, nulla incriptione præmissa sic incipiens : NOTÆ. (53) Cf. quæ de hac quæstione, in qua solvenda (55 Hæc in 2 desiderantur, qui a consulum etiam Sigebertum occupatum sed Mariani vestigia caialogo incipit. . . - - - presse sequentem videtnus, ea qua excellit doctrinæ (55) Quæ uncis inclusi ex ? addidi, leguntur in çopia collégit S. Hirsch De Vita Sigeberti, p. 319-329. H, sed uondum ex hoc descripta sunt. (54) Pleraque etiam in Cottoniano. (2) reperiuntur, (57) Haec desunt in codice 2.

cujus varietatem adjiciendatm esse duxi. (57*) lnfra, not. 149, edentiir una cum Chronico.

1 petrus apostolus princeps apostolorum Antio- A Multa atque jam mura mandins sicut archiscribi pre

chenus, filius Joannis, protinciae Galileæ rico Bethsaida, frater Andreae , primum sedit cathedram episcopatus Antiochiae annos septem , postea Romanae aeclesiæ cathedram annos 25, mens. 10 *. {Linus, natione Italus, de regione Tusciae patre Herculiano, sedit ann. 15, m. 5, dies 12. Catalogus usque ad Johannem Xll deductus est ; cnjus fiiiein hoc loco addere juvat : 120. Benedictus papa sedit ann. 5, m. 5. Leo presbiter forensis sed. d. 57. «Christophorus presbiter cardinalis titulus Damasi sedit m. 4. Electus est et monachus factus est. Sergius Romanus patre Benedicto sedit ann. 7, m. 3, d. 16. Anastasius sed. ann. 2. m. 2. Lando sed. m. 5. Johannes sed. ann. 14, m. 2, d. 5. ILeo sed. m. 7. Stephanus sed. ann. 2, m. 1, d. 12. Johannes sed. ann. 4. 130. Leo sed. ann. 3, m. 6, d. 10. Stephanus sed. ann. 3, m. 5, d 15. Marinus sed. ann. 3, m. (j, d. 14. Agapitus sed. ann. 10, m. 7, d. 10. Johannes de regione Violata, cujus pater erat Albericus princeps ßomanorum, successit indict. 14 (58). Fol. 17'. vacuum fere exstat, his tantum eadem m:inu scriptis (59) : Precellens ciclus Mariani omnibus quoscunque audivi. Propterea ipsum amavi atque optavi priusquam vidi, Dum præ ceteris ciclis candens illud legat lector intem [dens. Hinc putavit meus editor quod bene predicor precel[lens,

_ [tendens. Sciat hoc mei [cod. in interlin. I nominis] inquisitor, quoniam predicor precellens precellens ciclus Mariani. Folio 18 igitur magnus cyclus paschalis legitur, et primae tabulæ hæc praemittuntur : Primus annus magni hiijus pascalis cicli, et in cujus secundo anno jurta Dionisium matum est Dominus, indictione erat tertia, sed in capite 3. [14*] prioris cicli indictio erat ["]. Primus autem annus secundi magni pascalis cicli, qui est ciclus Dionisii, indictione erat decima et incarnationis 532 secundum lnonisium. Primus item [ tertii *] magni cicli, in quo sumus modo, indictione erat secunda et incarnationis millesimus quartus annus juxta Dionisium. In sinistro margine res primi cicli ( annorum M552), in dextero secundi (40) (a. 553 - 1064) et initio etiam tertii breviter adnotantur. Cum nihil contineant quod non in chronico repetatur, ultimos annos enctasse sufficiat. * 934 (912). (41) Cuonradus imperarit ann. 7. 956 (914). Anastasius ann. 2, m. 2. 957 (915). Lando papa mei.s. 5. 958 (916). Johannes papa ann. 14, m. 2, diebus tribus. 940 (918). Cuonradus obiit 10. Kal. J.un. 941 (919). Henricus imperarit ann. 18. 951 (929). Leo 127. papa mens. 7. 952 (950). Stefanus papa ann. 2, m. 1, diebus 12, 955 (931). Joannes papa ann. 4. 956 (954). Leo ann. 5, mens. 6, d. 10. 957 (955). Heinricus ob;it 6. Non. Julii. 958 (956). Otto filius ejus imperavit an. 36, m. 10, 960 (958). Stefanus papa ana. 5, m. 5, d. 15. 963 (941). Marinus ann. 5, mens. 6, d. 14. 967 (945). Agapitus 155. papa an. 10, m. 6. d. 10. 972 (950). Johannes 154. papa de regione Wiolata,

[ocr errors][merged small][merged small][ocr errors][ocr errors]

(58) Alia manu, quae etiam postea historiam a.

A 126-1 128 (1104 - 1106) scripserit, continuatio ad-
ditur. quae in codice 2 desideratur. H;ec
Benedictus s. m. 2, d. 5.
Leo s. ann. 1 , m. 2.
Johannes ann. 6, m. 2, d. 5.
Benedictus ann. 1 , d. 6.
Bonus ann. 1, m. 6.
Bonifatius m. 1, d. 12.
I>enedictus ann. 9.

Johannes m. 9.

Johannes m. 4.
Johannes ann. 10, m. 6, d. 10.
Gregorius ann. 1, m. 5.
Johannes m. 10 vel 5. [.
Silvester ann. 4, m. 1, d. 9.
Johannes m. 5, d. 25.
Johannes ann. 1.

[ocr errors]

Serius ann. 3.
Benedictus ann. 1 1, m. M , d. 24.
Johannes ann. 9. d. 9.
benedictus ann. 13.

Silvester d. 50.

150.

[ocr errors]

Gregorius ann. 2, m. 6. Clemens m. 9, d. 7. Dumasus d. 23. Leo ann. 5. m. 2, d. 7. Victor amm. 2. m. 3, d. 7. Stephanus m. 7, d. 24. Benedictus m. 9, d. 20. Nicolaus ann. 2, m. 6, d. 25. Alexander ann. 11, m. 6, d. 21. Gregorius ann. 12, m. 1, d. 5. Victor m. 4, d. 7. Urbanus ann. 11, m. 4, d. 16. Pascalis sed. ann. (59) Desunt in codice 2. (40) In fine tabularum f. 24' legitur : Require in principio cicli hujus in margamo sub muanu dextra gesta sequentis magni cicli. (44) Ann9s Dionysii uncis inelusos adjeci. In hac tabula a Mariano non ponuntur, qui "et ám suos annos nonnisi semel singulis foliis, quæ semper duos cyclos $olares ( a. 58) continent, indicavit. Jdeo fQrtasse in annis enotaridis erratumi est; certe inde ab a. 991, error manifestus est.

460.

« VorigeDoorgaan »