Pagina-afbeeldingen
PDF

Qui autem residui sunt, de vita cottidie solliciti, vitæ subsidia pene omiiia amiserunt. Sed cum nulla mos persecutione posset superare, superatus est ille, ut licet nolens suam vobis pr;esentiam exhiberet et ei quem inlionoravit cum suo dedecore honorem jmpenderet. Pro quo labore hunc fructum recepimus, quod ille, qui cum periculo animarum nostrarum vestigia pedum vestrorum*°° adorare compulsus est, absque nostro consilio et sine correctione absolutus, ad nocendum nobis libertatem recepit. Ciimque illa anathematis absolutio per epistolam vestram nobis innoiesceret, de sententia regni quæ in eum processit michil mutatum esse intelleximus, sed ne nunc quidem si mutari possit, intelligimus. Absolutio enim illa juramentorum qualiter cassavi possit, nullo modo percipere valemus. Sine sacramentorum autem observatione regiae dignitatis oflieium nequaquam administrari potest. Ergo cum jam

ultra anni terminum sine rectove essemus, in locum

de quo prævaricatus est ille, alius principum mo

strorum electione subrogatus est. Cumque de eleeto

molis rege, et non de regibus, spes magna ad refocillandum imperium succresceret, ecce ex insperato litteræ vestræ advenientes, duos in uno regno reges pronuntiant, duobus legationem decernunt"'. Quam regii nominis pluralitatem et quodammodo regni divisionem *°* divisio quoque populi et studia partium subsecuta sunt; quippe cum in epistolis vestris illius prævaricatoris personam semper praeponi cernerent, et ab eo sicut a potente exigi, quatenus ducatum vobis in has partes ad discutiendam causam præJjeret. Cujus discussionis qualis modus sit, ut salva gratia vestra dicamus, mirabile est in oculis nostris, scilicet ut is qui jam sinodali judicio nulla conditione interposita depositus est, alio °°* in eamdein dignitatem apostolica auctoritate firmato, nunc tandem ad rationem ponatur, et quod finitum est denuo incipiatur, et de re indubitabili °°* quæstio moveatur. Hoc quoque infirmitatem nostram movet, qu:o,l, sicut nobis persuadetur ut in incepto firmiter perduremus, sic etiam contrariæ parti verbis et rebus spes innuitur. Nam familiares praedicti Heinrici, qui ab omni regno infamia notantur, quique illi sicut regi serviendo sinodalibus præceptis manifeste inobedientes sunt et una cum suo capite per legatum apostolicum ab ecclesia sancta separati sunt, ad hanc

sedem venientes, benigne suscipiuntur, et non solum.

impuniti redeunt, sed insuper gloria et honore coronantur, et ad priorem inobedientiam superbiendo revertenles, nostræ miseriæ insultant. Nobis autem quasi ridiculis ad insipientiam reputatur, quod ab illorum consortio abstinemus, qui ab ipso capite nostro tam caritative in communionem recipiuntur. Accedit et hoc ad cumulum nostri infortunii, quo I præter illa quæ nos ipsi delinquimus, etiam adver

A sariorum culpa in nobis cuditur, dum nostræ negligentiæ attribuitur, quod idoneos et frequentes legatos huc non mittimus. Luce enim clarius patet, quoJ

' illi hoc fieri prohibent, qui, ne prohiberent, jurejurando vobis°"° promiserunt. Et nunc de violenta sacri itineris interclusione et de manifesto illorum perjurio siletur, et nobis in putatur, quod nuntios non niittimus. Scimus, carissime domine, et ex consideratione pietatis vestræ speramus, quia hæc omnia bona intentione et aliqua s:ibtili deliberatione agitis; sed nos homii;es imperiti occultam illam dispensatioiiem penetrare non siifficientes, quod manifeste vidimus et audivimus, de illa utriusque partis confortatione et rerum certaruií* incerta dilatione ortum esse et cottidie oriri, vobis exponimus : hæc sunt”',

l' bella intestina et plus quam civilia, homicidia innumerabilia, vastationes, incendia, sine differentia domus et ecclesiæ, oppressiones pauperum incomparabiles, rerum ecclesiasticarum direptiones q::!- s numquam audivimus aut vidimus, legum quoque divinarum et secularium defectus sine spe reparationis; postremo in dimicatione duorum regiiin, quorum uterque ad obtentum regni spem a vobis accepit***, tanta prolligatio regalium, ut postliac reges nostrarum partium rapinis potius quam regalibus sustentandi sint. Ilæc incommoda aut nulla jam esseiit aut minora multo, si in incepto itinere** meque ad dextram nec ad sinistram sententia vestra divertissel. Arduum iter propter zelum domus Do

C. mini aggressus °° estis, in quo progredi laboriosum est, regredi autem inhonestum. Nolite, sanctissime Pater, molite in via deficere, et ne ulterius differendo et utrimque cavendo tanta mala, crescere et multiplicari sinatis. Si grave vobis est pro illis verl)a facere qui pro vobis vitam in maguo discrimine posuerumt, ecclesiæ tamen vestris temporibus miserabiliter destructæ et inaudita oppressione in servitutem redactæ succurrite. Cujus apertis destructoribus si aperta fronte in faciem resistere propter instantia pericula cautum non videtur, hoc saltem cavete, ne hoc quod jam fecistis, irritum fieri permittalis. Nam si hoc quod in sinodo Romana diflinitum et post a °'' legato sedis apostolicæ confirmatum est, silentio conlegi et pro nichilo haberi opor

D tet, quid posthac nobis credendum vel pro rato habendum sit, omnino ignorainus. IIoc sanctitaui vestræ nequaquam arroganter, sed in amaritudine animæ nesuræ locuti simus, quia non esu dolor similis sicut dolor noster. Cum enim per obedientiam pastoris luporum faucibus expositi simus, si etiaiii ab ipso pastore no!)is cavendum est, miserabiliores sumus omnibus hominibus. Deus autem omnipotens in talem zelum vos contra ininicos Christi erigat, quatenus illa quam in vobis posuimus spes nos non confundat. »

VARIÆ LECTIONES.

[ocr errors][ocr errors]
[ocr errors]

*°° jnt:fjere 1.

503 alia M.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

10. Ad quas litteias cum iiullum pro velle suo A est. Et o! utinam de sua sociornmqne ejus flagiresponsum accepissent, has ei litteras iterum mise- tiosa *** fallacia adhue satis edoctus fuissetis! Nolite, runt, ut quia non primo quasi galli cantu, sicut carissime domine , nolite amplius ad irrisionem secundum Marcum nec Petrus est excitatus, saltem sancti*** nominis veslri hajusmodi homines mulcere, cnm secundo, quasi gallus, populus ecclesiæ vocem et post tam frequentes repulsas turpesque deceptiodaret, a torpore dubitationis ad constantiam Petri nes iterum atque iterum ducatum ab eis quærere. cum Petro suscitatus exsurgerel : Adventus vester ad nos tanlum; nol)is esset desidera

410. « Domino vere apostolico Gregorio, beati bilis, quantum et necessarius; se.l vere scimns, quia Petri fideles et sui, devotum pro viribus obsequium. sponte illorum ad nostras partes nunquam venietis, Novit sanctitas vestra et omnibus circumquaque nisi prius certi sint, vos illortim parti favere, non motum est, quam difficulter *** quantoque bajulorum pro justitia sed pro voluntate ipsorum. Quapropter discrimine legationes ad vos transmittimus, quia i;olite in eorum fide spem ponere. qiioruin perfidia iter quod omnibus temporibiis omnibiis populis, totiens deceptus estis. Ecce videtis, qt;omodo multitribubus, et linguis apertum fuit et pervium, nunc plicata sint mala in terra, mala quorum r:on est clauditur et prohibetur, et illis maxime qui non _ numerus; et certamen, quod a vobis initum vestraminimium pro honore i!lius laboraverunt, ad cujus Π que jussione susceptum est, jam non per vos mee per corpus eadem via ducit. Westro vero honori et vestra decreta componitur, sed gladiorum judicio nos:rae necessitati congrueret, ut quo 1 cum tania uerminandum derelinquitur. Rogamus ergo vos et difficultate perpetramus, aliquid nobis inde utilitatis, obsecramus in Domino ut, remotis jam blandimentis aliquid in*** tribulatione consolationis proveniret. Sed et dilationibus, justitiæ zelo vos accingatis; et si quicquid quæstionis, quicquid querimoniæ ad sedem, non propter nos, tamen propter honorem sanctæ q:iae semper judicii et justitiae magistra fuit, dirigi- seil.s Ecc'esiæ, confirmate quod operatus est ejusdem n:is, nichil diffinitæ responsionis recipimus, sed om- se iis legatus, ita ut et viva voce et litteris ubique iiia iii futurum incerta suspenduntur. Nam inter alia transmissis sine aubiguitate dciiuniietis, quid in mt:lta hæc quoque sanctitati vestræ nuper indicavi- hac ecclesiæ divisione teneadum sit, quid sequenmus, qualem sententiam domnus BernharJus in dum. Quod si jam dudum factum fuisset , • certi Heinricum Deo *** odibilem suosque participes sumus, quia pars iniqua adeo jam vires perdidisset, protulerit, quidque de rege Rodulfo vestra jus- ut nec vobis uec nobis amplius nocere prævaleret. sione statuerit, fiduciam habentes, si hoc ad noti- Ne adjiciat ultra sanctitas vestra de certis ambigua tiam vestram proveniret, omnem : causam nostram „ et utrimque vergentia *'° statuere, quæ usque niodo in hoc procedere et prosperari. Sed post longam ° mos ita fovere visa sunt, quatenus inimicos tamen expectationem nostram, tandem reverso nun:io, i.on exasperarent. Sed certum est quod *° nullo nichil aliud nobis consolationis relatum est, nisi modo ecclesiam vobis commissam de sua miseria quod diceretis, his quæ mandavimus vos fidem poteritis liberare, nisi inimicorum illius inimicitias non habuisse. Et quare, carissime domine, incredi- velitis tolerare ***. Rogamus etiam me in hoe stabile vobis visum est, quo.l fratres nostri et coepi- tuta canonica deficere patiamini , quatenus corscopi, scilicet domnus Wirtzeburgensis, Pataviensis, pora *** excommunieatorum , qui in persequendo et alii viri religiosi vobis in veritate nuntiaverunt, Ecclesiam oceisi sunt, in atriis ecclesiarum sepeliri quodque se vidisse et audisse testati sunt? Certe, permittatis ***; ubi autem sepulta sunt, ibi divina iomine, non in verbis meudacii confidimus liberari, officia celebrari prohibeatis. Multi ex eis in Atgusta fed magis credimus quia veritas liberabit nos. Detis, civitate sepulti sunt (44). Ejusdem loci congregatioqui est verit is, qui solus laborem et dolorem consi- nibus litteras vestras per discurrentes peregrinos *** derat, non deseruit speranles in se, sed visitavit nos satis mittere potestis. Deus autem omnipotens in luis in misericordia et miserationibus. Nam rex noster et in omnibus ita vos dirigat, ut sicut Ecclesiæ Rodulfus fortis in eo qui dat salutem regibus, de D sanctæ præesse, sic et prodesse valeatis. • iiiiimieis Domini potenter triumphavit (45), IIeinricus 114. Tertiam quoque direxerunt epistolam, quam autem solito more, cum suis complicibus su*, praeter jusserunt in sinodo Romana recitari, si domnus eos qui in gladio ceciderunt, in fugam versus es', a;ostolicus vel universalis Ecclesiæ interveutu ad comite illo et participe cujus malitiam vos in bomo dignitatis apostolicæ rigorem et stabilitatem p0svincere frustra temptastis, ßuperto *** scilicet Ba- sit *** excitari : benbergrnse, qui liorum omuium auctor ei incentor 1 12. « Conquerimur beato Petro, ejusque vicario

[merged small][ocr errors][ocr errors]

domno apostolico Gregorio, omuique sanctæ Romanæ A liminibus sanctæ ecclesiæ separavit tam illum quam

Ecclesiæ concilio, super ii\juriis et violentiis, quas a domno Heinrico passi sumus et incessanter patimur, non ob aliam causam , nisi quod sedi apostolicæ obedientes sumus. Pervenit autem ad nos, in *** sancta sinodo Romana nuper habita (48) quæsitum esse et dubitari a quibusdam, utrum prædictus vir ille excommunicandus sit, an non. Qiiapropter nos, quibus res ista gravi experimento evidentius innotuit , annuntiare pro nostra æstimatione dignum duximus, quantis existentibus causis ipse non solum excommunicandus sed multis modis jam vere sit *** excommunicatus. Testis est hæc sancta Romana Ecclesia, pro quantis sceleribus et quam inaudita præsumptione in sinodo ejusdem ecclesiæ vinculo

anathematis alligatus est, non prius tamen, sicut ex lB

ipsius domni apostolici litteris didicimus, quam ipsum multa sedis apostolicæ monita spernentem, semper ex correptione deteriorem esse *** probatum est. Pensetur ergo de illo, qui ante triennium incorrigibilis inventus est, si infra triennium istud sic correctus resipuerit ***, ut nunc de proferenda in illum sententia dubitari oporteat. Excommunicatus ergo *°, sicut jam diximus, quam diuturna pertinacia ultionem apostolicam despexerit, undique notum est. Tandem necessitate, quæ non *** est incognita, coactus, absolutionem quærens, prius impetrare non potuit, quam jurejurando polliciuus est, se de omnibiis sibi objectis satisfacturum, prout domnus papa sibi tempus constitueret. Hac conditione absolutus, recessit. Cum autem placuisset domno apostolico, missis legatis et litteris exegit ab eo, ut faceret quod jurejurando promisit. Quarum litterarum latores cum appropiarent ad eum, a suis fautoribus capti, quidam in custódiam missi sunt quoad usque j)ecunia redimerentur, alii vero excoriati ac decapillati sunt. Quod cum ad nostros renuntiatum fuisset, iterum per alium nuntium legationem eu litteras apostolicas transmiserunt; a quo ipse verba legationis audiens, michil respondit , litteras vero porrectas accipere recusavit. Hujus *** rei testes sunt multi idonei, præcipue autem sedis apostolicæ legatus domnus Bernhardus cardinalis, qui •ob id megotium in illas partes transmissus erat. Qui cum legationem suam in irritum procedere conspexisset, quamvis certum fuisset, prædictum virum pro aljuncto inobedientiæ perjurio prioris amathematis vinculo innodatum, de quo jam ad tempus conditionaliter absolutus fuil, tamen quod sibi ab apostolica sede injunctum est superimposuit. Jussione igitur apostolica regni gubernacula denuo ei contradicendo, a corpore et sanguine Domini nostri Jesu Christi et a

omnes sibi consentientes, et vinum alium in regia dignitate confirmavit apostolica auctoritate. Quæ sanctæ Romanæ Ecclesiæ edicta sicut alia multa contempnens, regnum sibi jam secundo interdictum invadens, usque adeo demolitus est dissipando, ut jam regnum dici non valeat, cui nulla pene regalia supersunt. Cum autem ad conciliandos sibi fautores regni facultates sibi non sufficerent, manum in sancta sanclorum extendens, ecclesiarum Dei publicus invasor effectus est, non eo quasi modo, quo jam ab aliquibus tyrannis præsumptum esse cognovimus. lncomparabiles enim et sine exemplo prævaricationes istæ sunt. Nam non quælibet prædia aut modicas aliquas facultates ecclesiarum, sed episcopatus quamplures aufugatis episcopis sibi usurpavit, et quicquid ad servitia vel sustentationes episcoporum pertinuit, totum suis suorumque usibus mancipavit. Pro qua re episcopis proclamantibus, domnus papa querimoniis eorum satisfaciens, pro sua pietate in sinodo, quæ 17 Kal. Decemb. habita est, excommunicavit omnes, qui bona eorum invaseruiit. Quod cum prædicto viro cognitum fuisset, quem ejusdem invasiomis auctorem et participem esse certissime constat, nec ipse propter hoc ab invasione cessavit, nec eos, qui uma cum ipso excommunicati sunt, a sua communione vel ad horam repulit. Audivimus antem quod sui defensores his querimoniis tales excusationes obtendant ***, quod ipse de bonis ecclesiarum nulli aliquid præstiterit, neque de manu ejus acceperit, vel aliquis ipso jubente invaserit. Quod nec nos illi Gbjicimus; sed in hoc illum accusamus, quod el approbare paratissimi sumus, quippe quod sui sua permissione bona ecclesiastica invaserunt, quibus ipse rogantibus hoc concessit, dividens singulis prout voluit; et hac mercede conducti sunt, ut iniquitati as* suæ vires amministrarent. Quæcumque autem de facultatibus episcoporum in illa distributione militibus non concessa superfuerunt, his ipse tamquam propriis utitur, et tam manifeste suis usibus deserviunt, acsi hereditario jure sibi provenissent. In qua accusatione si falsitatis convincimur, nos, qui accusatores sumus, accusati poenam subiro parati sumus. Judicet ergo sancta sedes apostolica, inquirantur sanctorum Patrum concilia, interrogentur Romanorum pontificum decreta, utrum hi, qui ista faciunt vel consentiunt facientibus, pro cxcoimmunicalis et sacrilegis habendi sint **, et si vel ipsis vel ipsorum fautoribus communicandum sit. Qui cum vere sciant, vera esse quæ de eo loquimur, scienter commuuicant ejus operibus maliguis, et huc ad hoc venire solent, ut injustitiæ latebras defensio

VARIAE LECTIONES.

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

sas st I.

[ocr errors][merged small]

nis obtendant, et tantorum scelerum patroni ex:slant. Cumque in concilio hujus sanctæ ecclesiæ, quae semper ab excommunicatis abstinere docuit, se quasi oratores exhibent, ita patienter audiuntur, sicut et nostri, nullo discrimine inter laesos et lædentes habito. Hi etiam nuper in comitatu domini sui in eos insurrexerunt, qui præceptis apostolicis obediunt, ut ad inobedientiam constringerent; scilicet in partibus Sueviæ, ubi incendiis ecclesiarum el altarium *** destructionibus sacrilegia innumerabilia commissa sunt. In qua re illos nec **" accusamus nec excusamus; illud autem vere affirmamus, quod rapina illa in ecclesiis et earum atriis facta, consensu et permissione tam principis quam omnium pene majorum qui aderant perpetrata cst, ea quidem delibcratione, qu:od sacrilegum illum exercitum aliter sustentari non posse censuerunt. Hoc quoque novit sancta Romana Ecclesia, quod præfatus Heinricus domno apostolico jurejurando affirmavit, quod nullnm amodo, qui ad limina apostolorum de quibuscumque terrarum locis tenderent, vel ipse vel aliquis eorum quos constringere possel prohiberet. Qualiter antem juratam illam promissionem observaverit, nobis tacentibus ipsa rerum indicia manifestant Ergo præter illam quæ et ab antiquis Patril)us et a vestra sanctitate in hujusmodi prævaricatores promulgata est sententiam ***, archiepiscopus Mogontinus majorum exempla secutus, adjunciis sibi episcopis numero septem, quibus eadem injuriæ ratio fuit, pro defensione ecclesiæ sibi commissae prædictum virum, qui parrochianus illius est, tradidit Sathanæ in interitum carnis cum universis suis complicibus. Item domnus episcopus Wirtzeburgensis præsente el cooperante sedis apostolicæ legato domno Bernhardo omnes illos anathematizavit, qui actu vel consilio in hoc culpabiles extiterunt, quod ille a sua sede prohibitus est. Cujus prohibitionis auctor non incertus est; qui etiam in ejusdem sedis civitate, in qua pene nemo non excommunieatus est, frequentissime moratur. Ecce audivit sanctitas vestra, quam multis modis vir ille cum suis dampnatus sit et vere dampnandus. Itogamus ergo vos per nomen Domini nostri Jesu Christi, et per eum cujus vicem agitis, ut si jam prolatis in eosdem homines sententiis aliquid superaddere necessarium non putatis, hoc tamen firmissimg prohibeatis, ne vel in hac sancta sede vel alicubi ad communionem recipiantur, priusquam ecclesiis quas læseruut satisfaciant, me grex vobis commissus amplius ab eis contaminetur, et ne pessimum illud fermeutum tolam massam corrumpat. »

113. Tunc ab ipsa sino'o (46) in Theutonicas partes sul)jectam misit epistolam : • Gregorius *** servus servorum Dei (Greg. VII, Regist. vi, 1), omnibus clericis et laicis in regno Theutonico constitutis, qui excommunicationis vinculo non tenentur, salutem et apostolicam benedictionem. Quæ et quanta nobis cura fuerit et est, ut pestilentia clades **^ et desolatio a regno vestro auferatur, pax *** et honestas et solitum decus vobis reddatur, in sinodo quæ hoc anuo in quadragesima Itomæ celebrata fuit deelaravimus. Judicio enim sancti Spiritus decrevimus et præcepimus, ut in regno vestro omnium conventus episcoporum el laicorum eorum qui timent Deum et inter vos pacem desiderant fieret, et coram nostris legatis decerneretur, si cui ***, Heinrico B videlicet *** vel Rodulfo, qui de regni gubernaculo inter se decertant, amplius justitia faveret, parsque *** injustior ratione devicta et beati Petri auctoritate constricta, facilius cedei et ct ab interitu animarum et corporum , Deo propitianle, cessaret, justior vero pars amplius de Deo confideret, et adjuta l)eati Petri auctoritate *** et omnium justitiani diligentium consensu, de victoria omnino speraret et neutram *** mortem timeret. Sed quia pervenit ad nos quod imiimici Dei et filii diaboli quidam apud* vos conura interdietum apostolicæ sedis prædictum conventum procurenl **" in irritum ducere, et non justitia sed superbia ac totius regni desolatione suas cupiditates amlclent implere et Christianam religionem destruemonemus vos et ex parte beati Petri præcipimus, ut talibus uullum auxilium *** præbeatis neque illis communicelis. In prædicta enim sinodo jam omnes *** excommunicationis et anailhematis sunt vinculo innodati, el ut nullam victoriam possint obtinere, beati *°° Petri potestate sunt obligati; ut saltem coacti confundantur, et a morie animarum suarum et desolatione propriæ *** patriæ revocentur. Wos autem, fratres carissimi, de me *** nullo modo dubitetis, quod injustæ parti scienter aliquo modo faveam. Magis enim pro vestra salute desidero mortem subire, quam tolius muiidi gloriam ad vestrum interitum arripere. Quod si aliqui de falsitate confisi, litteris vel verbis aliter vobis indicaverìni, nullo modo eis *** acquiescatis. Deum enim timemus et pro ejus *** amore cottidie affligimur, et ideo superbiam et oblectamenta seculi parvipendimus, quia cito apud eum consolari indubitanter credimus. Omnipotens et misericors Deus, qui ultra spem , ulura meritum miseretur et consolatur nos in tribulatione nostra, aperial cor vestrum in lege sua, et.*** in præceptis suis confirmet vos, ut auctoritate

A

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][ocr errors]

NOTÆ. (46) In Regesto Gregorii litteræ istæ datae dicuntur Capuæ Kal. Jun. ind. 1. (1078.)

beati Petri a cumrtis peccatis absolutos vos ad cœleste A fecistis, effectum habitura est, indubitanter constat,

regnum perducat regnaturos. » 114. Contra quam nostrates hanc, quam supposui, miseruat epistolam : • Accepimus dudum sanctitatis vestrae litteras hoc continentes, quod vos In sinodo Itomana decrevistis, quatenus in nostris partibtis conventus omnium episcoporum et laicoriim Deum timentium fieret, a:! discutiendum hoc, cui illorum, qui de regni gubernac ilo certant, justitia magis faveat. In qua re hoc primum miramur , quod prudentia statuit , quod nullo modo posse fieri constat. Novimus enim hoc memoriæ vestræ non excidisse, quod tam assi'uis querimoniis frequentatum est apud vos, quippe quod pene omnes episcopi qui sedi apostolicæ obediunt, de suis episcopalibus expulsi, a facie persequentium fugiunt, et latitani; et quomodo hi cum suis persecutoribus convenire et conferre de his causis possunt, pro quibus aliqui illorum occisi} sunt, quidam in captivitatem abducti, reliqui vero omnibus rebus suis exspoliati? Deinde quoque hoc mirandum censemus, q':od illius hominis causam cum illis hominibus discutere jubemur, quos utrosque legatus sanctæ Itomanæ Ecclesiæ vestra jussione a liminibus ecclesiæ sanctæ separavit. S' autem nichil horum ol)stitisset, quid nostra *°* interest, ut jam diidum finitam sinodi Itomanæ sententiam retractem:is, et denuo ad rationem ponamus ? Quid ad nos, ut discutiamus, si illi justitia faveal ad obtinendum regnum, cui vos regni gubernacu!a jam ante triennium sinodo judicante interdixistis ? Noniie magis oportuit ut judicium illud discussio præcederet, quam nunc tandem subsequatur? Novimus intelligentiam vestram, quia nunquam de te indiscussa sinodus vobis præsilente judicavit. Quæ ergo necessitas secundæ discussioiiis ? Si autem pr;cdictus ille nondum discussus est, sed sicut vos dicitis adhuc discutiendus, quæ ratio fuit, ut homini indiscusso regalis dignitas ex dignitate apostolica sine ullo conditionis additamento interdiceretur ? Si nondum discussi;s, sed adhuc discutiendus, quare regi alteri obedire ex vestra auctoritate jussi suimus, priusquam certum fuisset, istum non posse regnare ? Ilujus rei testes sunt apud nos litteræ vestræ, quippe quod legatus sedis apostolicæ vestra jussione anteriori illi denuo regni gubernacula interdicendo a liminibus sanctæ ecclesiae separavit tam illum quam omnes sibi consentientes; alterum vero, qui in locum iliius subrogatus est nostra electione, in regiam dignitatem apostolica auctoritate confirmavit, omnibusque *** in regno Theutonico consistentibus, ut sibi obediant, ex parte omnipotentis Dei præcepit. Numquid hæc omnia destrue da s:nt et pro nichilo reputanda? Ut autem de reliquis omnibus taceamus, certe si sola illa absolutio sacramei:torum, quam in synodo

[ocr errors][ocr errors]

quia iste rex esse non potest. Quomodo enim regnare potest, cui nullus amoi!o fidelitatem ex debito servat? Qu:modo regere populum potest , qui in agendis caiisis legalibus neminem ad faciendum justum judici im sacramentornm obligatione constringere potest ? Si autem, quod absit! apostolica illa indulgentia pro rato habenda non est, quid erit de illis episcopis, el aliis, qui spe *** præ {ietæ absolutionis juramenta Heinrico praedicto facta infregerunt ? Nonne manifeste perjurii convincuntur? Si enim ilie juste regnare potest, isti injuste fecerunt qui promissæ sibi fidelitatis jugum a se projecerunt. Adhuc aliud. Quid de iliis sacramentis erit quæ postea regi Rodulfo facta sunt., cujus ditioni vestra auctoritate subjugati siimus? Ecce qualis rerum perturbatio ! Attendant et videant omnes qui sanum sapiunt , si factum est , hujuscemodi, si audita est umquam in Ecclesia confiisio similis liuic confusioni. Videte , carissimc domine, quia terra commota est et conturbata. Si vultis samare contritiones ejus, in eo quod cœpistis firmitor persisti:e, et quod ædificastis, non de-truite. Si enim in *** incepto itinere retrorsum redire et ob difli:nltatem liverticula qu;ercre vultis, non solnm vulnerat: non sanalis, sed quæ sana sunl vulncratis. Nam si ea dissimulando quæ vestra slatuit auctoritas , nos in melia tempestate, quam pro vobis incurrimus, •let elinquitis, testis est super nos coelum el terra, quia, °°° injusle perditi sumus. »

115. Item pust aliquod temporis inlervallum nostrates hauc epistolam domno apostolico miserunt: « Non latet sanctitatem vestram, quantas vobis ol)ediendo persecutiones passi sumus, quomodo æstimati sumus sicut oves occisionis, quomodo traditi sumus in fabulain et iu improperium. Si ergo talia pro vobis sustinendo. michil a vobis gratiæ meruimus, nec digni sumus quorum liberalioni studium inipemlalur: quare saltemjustitia, qu;c necimimicis deiieganda est, nobis denegatur? Si ergo justum est, quod justum esse multis**' vestris hortatiouibus didici:mus, scilicet ut illi sententiæ vestræ quæ in Ilciuricum processit obediamus, illi qui e contrario eidem senteiìtiæ vestræ superbe repugnant ***, quare secundum justitiam non constringuntur? quare pro hac inobedientia nullam apostolicæ gravitatis censuram sentiunt ? quare illis conceditur, quod tam ipsis quam nobis interdictum cst? aut quomodo illis licet, quod nobis illicitum faetum est? Ecce ipsi siue oiuni contradictione vestra , illi ad obtentum regni auxilium praebent, cui vos regni gubernacula interdixistis ; il!i sicut regi serviunt , quem vos usqiie adeo a regia dignitale deposuistis, ut omncs a vinculo juramenti, quod ei fecerunt vel facient, abso!veretis; illi participando communicant, quem legattis sanctæ Romanæ Ecclesiæ denuo sibi regni guberna

[merged small][ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]
« VorigeDoorgaan »