Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

babuissem ; quod modo respondeo, tunc quoquc re- A Animadvertite, quæso, insidias diaboli. Lupris spondissem, scilicet me libentissime vestrum et ve ovibus insidians, non libero, sed suspenso ineessu $lrorum consilium, adjutorium el cohabitationem, ovilia circuit, ita diabolus quos decipere quæril, non si tanla re dignus essem, habilirum, et id servilio aperta, sed simulata fronte impetit. Verumtamen nostro, si juberetis, repensurum.

Paulus devitandos eos docet qui primam fidem irriIn præsenti tamen, quia hoc tanta vi exigitur, tam secerunt; ideoque discipulis dicit : Timeo ne, nullum monachum vestrum habere; domnum vero sicut serpens Evam seduxit asturia sua, ila et vestri Benedictum non vestrum, sed sanctæ memoriæ domni sensus corrumpantur, el excidant a simplicitate, quæ abbalis Willelmi conversum, nulritum et professum est in Christo. Ego quoque timeo talem horum sociefuisse; quem ipse (quod nemo negare valet) in primo latem plus parituram istius (quod absit!) perditioquo locum Gorziensein regendum accepit, ad idem nem quam illius salutem. Sed dicit aliquis : Quid si coenobium cum multis aliis, quorum nonnulli jam aliter haberi vel teneri non potest? Huic non ego, vila defuncti ibidem humati quiescunt, ut suum ve sed Apostolus respondeat : Infidelis si discedil, disnire, ac inibi manere præcepit. Quod et secil, usque cedat. Quod cnim lucrum est Deo animam unam dum, Iransaclis nonnullis annis, conhibentia domni acquirere, et aliam perdere? quod si aurum suum, abbalis Gorziensis Sigifridi et domni abbatis Oudo- B utinam nou male acquisitum, quo , ut audivi, abuunis lunc priorum, post abbalum, el jussione prædi dat, secum abstulerit; tollat. Utinam, non ipse, scu, cli domni abbatis Willelmi ad monasterium Sancti si eum impedire debet, pecunia ejus eat in perditioArnulli, cui, Deo auctore, licet peccalor, inservio, nem! Non dignatur sancta Ecclesia tales pecunias aldireclus et destinatus est : ubi hactenus deguit ct que munera imperiorum (l., impiorum} perversa ; nec (legit, et, Deo volente, (nisi omnia antiquorum sta Christus aurum quærit, sed animas, qui diabolum divitula irrita fiant) degel. Qui obitum Patris nostri lias oferentem, ut nos eadem facere doceret, repulii, sæpe dicendi domni abbatis Willelmi prestolaliis et in vocatione apostolica eadem (rutina pensavil auest, et successoris ejus, id est domni abbatis Oddo. rum et argentum Matthäi el Zacchæi, qua naviin et nis, electioni et ordinationi interfuit, laudavit, el retia Andreae et Pelri. absque alicujus interdictione primum ipsi, post de

Sed, o dolendus error hominum! non potuit, incessum autem ejus, mihi, licet indignissimo, nullo

quiunt, abbas Willelmus monachum in alio qui in menente, nullo cogente, sua sponte, voluntarie, ut

ubi prosessus est constiluere loco, nisi diebus vile dixi, obedientiam ut monachus abbati promisit, et scri

suæ. Christus Dominus noluit · diutius apostolos 1,! plo, ut videri perfacile est, firmavit. Cum e diverso

conclavi residere, sed misil cos in universum orbem (quod pace vestra dictum sil) nec electioni, nec ordina-C

prædicare regnum Dei. Ipsi apostoli per lolum muntioni vestrie, nec animo, nec corpore interfuerit; el vos

dum divisi discipulos slios ad prædicandum ad dipostmodum, per las regiones nostras transitum etho

versas orbis plagas dispersos direxerunt, ut Petrus spitium habentes, nullam omnino vel tenuem famam

Apollinarem Ravennæ, Clementem Meti, Eucharium sonuistis; et nobis jam præteritis annis orationis

Treviri, el plures alios, quos enumerare longum est, causa Sanclum Michaelem adeuntibus, et per vos

circumquaque; et Paulus Timotheum et Sylvanum transitum habentibus, ubi eliam benigne satis et

et cæteros. Alii quoque apostoli creditas sibi a Deo liberalissime cum omni charitate et suscepistis et

parles mundi discipulis fidem Christi annuntiantibus refovistis, nullam penitus mentionem fecistis, nec,

repleverunt: et Pater monasterii, quicunque est ille, ut puto, faceretis ; nisi Doech, non primus ille I:lu

vices Christi agens, non potest vel pro lucrandis maus, sed nunc aller semi-Judæus (cujus nomen vel

animabus, vel pro aliqua alia utilitate, dummodo pro aciem non cognovi ; sed utinam ita vitam ejus laudabilem in bona fama ex veritate cognoscerem,

Deo el secundum Deum fiat, monachum, mundo morsic.

tmum et Deo soli viventem, in quocunque necesse ut nolalur et viluperatur apud nos in mala fama !)

fucrit loco stabilire! non (pro nisi), inquam, ille aut infamis, sicut dicitur aut laudabilis, sicut cuperem, ex transmarinis parti-D Non, inquiunt, sed monachus redeat ad locum sunm. bus ad corrumpendam inter nos pacem, ad vos nunc Cuncedo monachum redire ad locum suum : sed eu nuper emersissel; qui, ut audivi, relicto habitu et qui male cxiit, non eum qui obedienter exiit, el obevita monachica, diu volutatus in volutabro sæculi, dienter ubi jussus est, stelit; sed Bernardum, qui fugijam tandem inebriatus setore carnalis delectationis, tivus contra præceptum abbatis sui evasit, non Benediquam ex aureo calice Babylonis usque ad fæces epo clum, qui jussu abbatis sui a monasterio professionis lavit, nunc tandem pulsatus plus precibus quam mi sux obedienter exiens et ad nos veniens, obedienterinnis, non se laliter Christo serviturum, el a via et 1er nos conversatur. Quam melius vester iste Bernarvila perversa convertendum minatur, nisi in primo dus cum eodern fratre suo apud nos mansisset, quam initio, non conversionis, sed reversionis sur, contra ut, alibi degens, inter aha pacta sua, quæ vos me Christi præccpla agat. Nam Christus ad se venien melius nostris, boc incendium discordiæ, quod nunc sibus dicit: Si quis venit ad me, el non odil patrem inter nos, nisi Deus pacis prohibuerit, conflagravit, suum et malrem el fratres, elc. Isle autem prædicat longo jam ex tempore in transmarina officina enufe non posse sine fratre carnali servire.

trissel. Quod si id quod dicimus, videlicet ut monime

1

cnus cum licentia el jussione spiritualis patris in A sicut polest, non patebit morsibus lupi, sed servaquocunque monasterio possit secundum Deum degere, bitur pascuis Christi. Etenim etsi peccatores sumus, non concedilur ; ut tandem litigiosum liunc funem Chrislum lamen confitemur; catholicam lidem tenerumpamus, concedatur igitur secundum hæresim, mus, baptismum et eucharistiam Christi suscepi. quæ vel a Catholicis, si reus est, juste, vel si inno mus, regulam Sancli Benedicti legimus, et pro posse xius est, injuste ab invidis Origeni impingitur, ut servamus, in acie Christi contra communem hostem scilicet præterita sæcula denuo in idt m quod fuerint stamus; ferimus, et serimur aliquando; Deo sustirevolvantur. Sic iterum vel idem, vel alius Adam et nente slamus, aliquando infirmitate impediente vaEva, iterum a serpente decipiantur; fiant iterum cillamus; si fragilitate cadimus, Deo relevante Sodomitica incendia, iteruin omnia viventia diluvio resurgimus, nec tamen usque ad desperationem depercani, iterum Saul asinas quærat, David oves ficimus. Et credo ita in nostro, el divitiis, ct (quod pascal; postremo (quod cogitalu et dictu horridum periculosius est) religione esiguo et pauperc loco, est) iterum Cliristus de Maria virgine nascatur, quemque monachum fidelem posse animam suam adolescat, tradalur, patiatur, moriatur, resurgal ; cum Dei adjutorio servare el salvare, sicut in quocum econtrario Paulus dicat : Christus resurgens a eunque ditiori et religiosiori, nisi forte aliquis plus

B mortuis, jam non moritur. Redeant omnia ad prima sapiens quarn oportet sapere, bæresim Donatistainitia, Benediclus ad Fiscainum, Warinos Gorziam,

rum, qui dixerunt in sola Africa veram esse religio, domnus abbas Joannes Divioni, et cæleri quicunque nem, eamdem pestem ab Africa in Normanniam fideles Christi per diversa loca in sancta Ecclesia transferal, et asserat nullum monachum, nisi in ad pascendum, regendum, ordinandum, docendum solo Fiscamni monasterio posse salvari. Qui hæc que gregem Domini distributi et promoti sunt, ut dicit vel credit, nimium coarelal illum qui est excelluceant velut luminaria magna in domo, redeant sus super omnes gentes, el cujus gloria super cælos unde processerunt, recondanlır el lateant sub mo est, cujusque nomen a solis ortu usque ad occasum dio, econtra dicente Domino : Non potest civilas ab

laudabile est. Apostolus enim intelligens omnem scondi supra montem posila, elc. Animæ eljam de

hominem adversus communem hostem semper pafunciorum, secundum somnia poetarum, quæ mille

vidum csę debere, vestrates quoque sicut et nostrarotas volvere per annos Leihxo flumin'potatæ, rur

les admonel dicens : Sobrii estole el vigilate, quia sus incipiant in corpora velle reverti, ut compos vo

adversarius vester diabolus, lanquam leo rugiens cir. torum suorum vester ille Bornardus cuin Mantuano cuit quærens quen devorer; cui resis!ile forles in pastore nobis insultans lälus decanlet :

fide. Nisi forte angeloruin custodia, cherubiin quo:

que romphiæa ila jam munivil locum vestrum, (qnod Magnus ab integro seclorum nascitur ordo.

non pulo in hac vita sulurum) ut jam non possileum llæe si absurda sunt, imo quia absurda el fidei

irrumpere princeps hujus mundi, qui ui lentaret Catholice contraria, respualur falsitas, el lenealur illum in quo nihil habebat, illum in deserto, in pintveritas. Sanctæ Ecclesiæ firmissima columna papa naculo templi, in monte valde excelso invenit et Gregorius Augustinum, Mellitum, cum plurimis mo lentavit, sed fugalus abscessit. Hec nos limenius, nas:erii sui monachis ad prædicandam veram fidem hæc patimur, sed confidimus nos quoque, sicu* et Aglorum gentibus destinavil; quod et ipsi fideliter alios, liberari posse ab illo qui dixit : Confidile, ego inpleverunt. Quis, rogo, post lanli viri selicem obi vici mundum. Hæc non exprobrando, sed ratiocitim, quis, inquam, successorum ejus horum quemque nando, et ad scripta vesira duriter ferientia palicnvel monachum ad monasterium, vel clericum ad ter respondendo diximus, ut si non possumus ad ecclesiam venire aut monuit aut coegit, ei non crei m, sallem ad æstimandum vos inducere vapolius sancti viri prædicabile factum laudavit, fovit leamus, ovem illam quam vestram dicitis, etiamsi cl juvit? Quod vos facere sperabam, primo zelo et sine contradictione aliqua vestra essel, non inter amore Dei, dein desiderio el charitale pii Patris, nos nisi sua culpa perilurain fore. cl maxime vestri, domni abbatis Willelmi, qui vos Sed tabella jam plena nil se amplius suscipere unica charitate inter cæleros enutrivit, dilexit, posse ostendit; querinonia tamen e corde nostro pro rovil, honoravil; nec quod ipse slaluit aliquan- juste, ut pulo, ebulliens se aperiri, etsi non ex 10lo, do, a vobis destituendum, sed potius confirmandum sallem ex parle exposcit. Quid, quæso, Paler, quid pulavi.

adversum vos commeruimus, quod tam subito, lam Halcrem plura quæ pateruitati vestræ ad horri improvise, tam præcipitanter, tam sævissime telum Jilia dicta el facta quz inandastis (neque enim res acutissimum excommunicationis in nos voluistis japurva cxco:omunicatio est) rescriberem, nisi reve culari? Sperabamus nos velut fratres vestris oratiorentia vestri et disciplina regularis, quæ nos mona nibus adjuvandos, quo Christo mereremur incorpochos in loqnendo temperantiam habere moet, me rari : et nunc a Christi corpore el sancta Ecclesia, constringeret. Hæc tamen pauca dixi, ut ostende cujus filii gratia Dei per baptismum esse meruimus, 'con el probarem me nec monachum nec anathemate vultis separare! Gratia el pielale sua vobis auferre; sed mihi compiendatam in ovili Chri Dominus hanc potestatem sacerdot. bus dedit ut quod sli juste lcnere ci servare; ubi si ita vixerit in bono, ligarent in terris ligaretur ei in cælis, çi quod solve.

ovem

reni in terris solverélur et in cælis; sed benedictus A claudendus est, petimus, domine Paler, ut miliorem Agnus ille, qui pro peccatoribus immolatus est, id in nobis aninun et habeatis et ostendatis. Becel sibi soli servavit, ut solus lolleret peecala mundi, Dei et crueis Christi servum, quod vos esse rnne forte homo rabidus et phreneticus præcipitatione biscum nos quoque fatemur, id facere quod fecit animi innocentes perderet, et nocentes servaret. ipse qui crucem, id est signum inortis, moriendo in ipse Dominus Israelitis inimicis, latroni in cruce ea nosque redimendo, in signum vilä mutavil, impepercit, et apertis misericordiæ januis nos ad se plendo id quod Apostolus et docet, et monet nos ctiam nolentes invitat, dicens : Venite ad me om: quoqne facere debere, ubi ail : Christus passus est nes qui laboralis et onerati estis, et ego vos requiescere pro nobis, vobis relinquens esemplum ut sequamini faciam. Et homo, dubius de se, qui nescit ulrum olio vestigia ejus, qui peccalum non fecit, nec inventus est an amore dignus sit, vi quadam homini et fratri, dolus in ore ejus ; cui cum malediceretur, non malequem ut se diligere jubetur, claudere laborat portas dicebat; cum paleretur, non comminabitur : tradebat vitæ, de quibus neseit ulrum aperienda sibi sint! Ego autem judicanti se injuste. Qui peccala nostra ipse memor fragilitatis mex, plus timens peccatis meis perlulit in corpore suo super lignum, ul, peccatis morquam alicujus excommunicatione (quod absit !) a lui, justiliæ vivamus; cujus livore sanati sumus, gratia Dei excludi; gratias Deo et vobis reddo, qnod B Sancti quique a principio mundi parariores ad beneme interim ab excommunicatione, sive id facere, sive dicendum quam ad maledicendum fuerunt : quo non debuistis aut debetis facere, sustinuistis. Fra exemplo idem nos facere docuerunt. Quid memoren trem tamen iHum, quem, ut scribiiis, ab omni otsi Isaac Jacob benedicentem ? quid ipsum Jacob non cio Christianitatis auctoritate Dei et sancti Bene solum filios, sed et Pharaonem bencdicentem ? dicti, et omnium sanctorum separatis; non viileo Dloysen duodecim tribus, Simeonem quoque, eum a qua ratione, quove justo aliquo judicio id facere quo cuncla benedictio venit, Dominum benedicentem; debuislis aut debeatis. Monachus enim sub regula eum legamus eliani alienigenam Balaam limuisse sancti Benedicti, quem nobis auctorem in tali sen maledicere populum Domini? Quomodo, inquit, malentia advocastis, in monasterio regulariter vivens,

1. dicam cui benedixit Dominus ? Si bene memini, in proliibelur penitus proprii cordis sequi voluntalem; sancto Evangelio Dominus ipsc soli liculnex infru. et 'non solum sepla monasterii, sed nec claustrum cluose maledixisse legitur, cum mullos el in veleri egredi. Quomodo ergo vestra excommunicatione el in nova lege benedixisse legalur. Quam unam de potest obligari is qui, nullam potestatem sui vel in ficulnea maledictionem cur fecerit, vos me melius corpore vel in animo habens, etiamsi velit, non nostis. Ecce iste frater, quem tanta animadversione polest implere id propler quod excommunicatur ut C ab omni Christianitatis oflicio vullis anatbemale sefaciat? Jesus in Pharisxis vituperabat quod alliga parare, quanto labore, quanta arle et ingenio es rent onera gravia et inportabilia. Sed si illa vilu

ultimis Judaici populi favillis, quæ solæ oliin salperabilja, qula imporlabilia; isla magis repreliensi

vandæ prænuntiatæ sunt, vix ad fidem collectus sit bilia, quia impossibilia.

el Christo copulatus, vos melius noslis : et nunc pro Sed dicitis vos id facere, quia licet. Sed Paulus

vilissima, imo nulla causa, a corpore Christi (quod dicit omnia sibi licere, sed non expedire. Ulinam

absit!) præcidetur! Non ita sanguis Christi vilipenjuxta beneplacitum Dei nemini liceret nisi quod

dendus est, qui posuit animam suam pro ovibus suis, expedit! Sed quia in arbitrio nostro positum est

et pro suo grege mori dignalus est, cui gloria iu. bonum et malum, vita et mors, cavendum est in

sccula. quam partem deflectamus, limendumque quod dici In calce epistolae pelo cum omni humilitate et subtur : Væ qui dicunt bonum malum, el malum bonum! jectione ut gratiam el charilalem vestram nobis Sed si ita agendum erat, directius in illum bæc sen concedatis, et sicut fratres et socios, vel (quod malentia dirigerelur, qui, male a domo palerna exiens, lumus) ut scrvos suscipiatis el leneatis, el, quia infirnec recte rediens, patris ollensam non mitigal, sed

D

ni el peccalores sumus, magis nos precibus vestris. exacerbat. Ille nune duris pugionum aeuleis casti adjuvelis, 11t Christi präsentiam el sanctorum conagandus, nunc blandis monitionum fomentis adhor bitationem mereamur, quam a tanta gratia ulla malandus, postremo jaculo anathemalis merito esset Jedictione ant anathemate, quod absit! excludamur. ferieodus, donec in se reversus dicerel : Paler, pec Quod si vobis facere, non nostro merito, sed Christi cavi in cælum et coram le; jam non sum dignus respcctu et fraterna charitalc placuerit, gruias vocari filius luus; fac me sicul unum de mercenariis agimus; sin aliler, id nos nostris peccatis reputabituis. Nunc mutalo ordine, qui patrem recedendo mus, nec tamen de Dei dislisi misericordia, qua plena offendit, pro malis bona recipiens cum patre epula est lerra, precabimur eum qui aperit, el nemo clautur; et ille qui cum patre semper mansit, nec ejus dil; claudit, el nemo aperit, lil sola sua gratia ros maudatum præterivit, pro bado quem exspectabat, recipial in inlerna tabernacula. anathemalizalur. Clamare cum prophela compel In finc epistolæ vestræ, ubi ad valetudincm venlor : Quia impius præralel adversus justum, ideo

film est, diu in verbo valedictionis hirsilastis; cgreditur judicium perversum.

postremo cum quadam convenientia, it dicitis, ralele Verum, quia qucrelosius istc scrunc noster jam illud pereffudistis, quasi cum hæretico vobis essch

[ocr errors]

sermo, de quo Ndeli præcipitur: Nolite recipere eum A monasterium, ibidem rcsidebat jam a multis annis, in domo, nec ave ei dixerilis. Ego valedicturus vobis,

Tujus contentionis artifex erat Bernardus quidam, in verbo valedictionis nil hæsilo; sed, ut fidelis et

ob id a Warino Doech appellatis : qui ex Sancti

Arnulli monasterio transluga Fiscamnum sese rececalholicus Christianus, vobis Patri et domino sin perai. Ex Warini autem epistola conslai Guillelmumu ceriter dico. Valele, et verbum Apostoli in corde ipsum, qui Fiscamni abbas fuit, ctiam Sancʻi Arsæpe, ut facilis, revolvile : Benedicite persequentibus

nulli monasterio præfuisse, nimirum post Bene

dicum Joannis secundi successorein; tum ei siicvos. Ego autem dico : Benediciie non persequenti cessisse Odilonem, cui suffectus Warinus hujus bus, sed diligentibus vos, benedicile et nolite male episiolue auctor. Warino vero subrogatus est Willcl. dicere. Iterum valele, et si quid in loquendo pec

mus, qui sequentes epistolas scripsii. Ex quibus cor

rgendus est vnlgalus index abbatum monasterii cavi, ignoscile, quia in amariludine cordis loculus

Sancti Arnulfi. Ad hxc, docel nos Warini epistola, sum.

ipsum Gorziæ; Joannein vcro Fiscamnensein ab.

batem Divisionensis monasterii, quod superius ADXOTATIO.

no!abam, inon chuin suisse an!e initam præfecluTola Joannis expostulaiio cum Warino cst de ram. Denique Warinus ante monachalom Leodirepeterdo benedicto Fiscamnensis monacho, qui es ceusis clericus fuit, lestante Adelmanno in versibus Judæo Christianus, tum Fiscanini monachis elle rhythmicis inferius edendis. clus, dein transmissus ad Miclense Sancti Armuisi

Sequentes epistolas edidit D. Marlene Thesauri Ancedotorum tom. I, col. 206, 154 ct 198,

EPISTOLA VI.

R quem resuscitat, discipulis præcepit absolvere : veJOANNIS APBATIS FISCANNESSIS AD JOX.AC!IOS DYSCOLOS.

rumtamen el boc rescimus quia, quandiu culpa ma(D. MARTEX Thesaur. Anccd.)

nel, absolvi quisquam nequaquam valel. Prodigiis

lilius, quandiu in regione ionginqua porcos pavit, Fraler JOANNES, Fiscamnensis abbas, fratri M. pion pro eo vilulus saginalus occiditur. Cum vero, in quondam filio sociisque ejus oculos in capite. se reyersus, pænitentia ductus ad patrem revertitur,

Omissis plurimaruin testimoniis sanctarum Scri non solum pro eo vilulus occiditur, scd stola prima plurarum, quibus proprio arbitrio vienics redar elannulo induitur, et cum grandi lionore a patre reguuntur, ad puram el simplicem beatissimi Patris cipitur. Salis est de hoc dictum sapientibus aut innostri Bencdicti auctoritatem recurramus. Lege in sipientibus, quia his omnibus debitor sum. Adhuc icr cætera ubi dicitur (cap. 49): « Quidquii unus si excellentiorein viam reminisci vullis, audite pauquisque offerre vult Deo, abbati suo suggeral, ct lulum : Si linguis hominum loquar et angelorum, cum ejus fiat oratione el voluntate, quia quod sine charitatem aulein non habeum, nihil mihi prodest benedictione patris spiritualis fit, præsumptioni de. (1 Cor. XIII, 1). Si gloriamini angelorum lingua lopuitabitur el vanæ glorie, non mercedi. , In capire qui per scopuni contemplationis, charitatem perdivero ejusdem sanctü regulze, ubi qualuor genera

с

distis, quod est vinculum perfectionis. Deus charitas. monachorum depingit, primum cænobilarum, id est est : qui contra charitatem sentit, Deum perdit; qni præcipuum genus, militans sub regula vel abbale Denim perdit, nihil habet; qui scipsum odit, alium collaudat, secundum, genus anachoretarum, sub. se fingit amare; ipse seipsuin perimit, qui sponte infert : « Qui non conversionis fervore novitio, sed sua obedientiæ jugum refugit; qui obedientiic deromonasterii probatione diuturna, didicerunt contra gal, Christo derogat, qui factus esi Patri obediens diabolum multorum solatio jam docti pugnare, el usque ad morlem. In hoc enim fructum obedientiae bene instructi fraterna ex acie ad singularem pu perdidistis, cum de sub jugo regulie collum furtive gnam eremi, securi jam, sine consolatione alierius, excussistis : crgo qui contra obcdicntiam arma lisıla manu vel brachio conira vitia carnis vel cogi- brat, contra Christum facit; qui contra Christina lilionum, Deo auxiliante, sulliciunt pugnare. » Audi, facil, Antichristus est. In hoc siquidem luce clarius fiter, el subtiliter intellige, si diulur:a probatio patel quia non ego effudi sanguinem filiorum no. vös, et vitiorum excoctio, ct ablatis imperium et sirorum, sed ipsi filii se peremerunt. Quid plura ? voluntas vel permissio ad tam egregiam vitam ante dies nobis quam lestimonia Scriplurarum deprovexil, aut potius propria voluntas illesit. Si au ficient.

D 1cm fabu'osum, aul authenticum isuud videtur, vos

EPISTOLA VII. pol'lis judicaic; nam rect) tramite regiam viam in

Joannes abbas Fiscamuensis insti! uit abbatein in cedere dignani est. De:sique si aliqua stimulatio vel

monasterio Blangiacensi. transgressio intercurrit, restric philosophiae argu Ecclesiastican ordinalionem non humani esse mculationi committimilis caspurgandum : charitas ju licji, sed divini consilii ipsc nobis Dominus noster non quærit angulos. Sane noitrile discrevil intcrior Jesus Christus evidenter ostendit, qui elecios discioculus vcs!rorum! me sanguirem inocentem fun pulos, oves s'as, secundum evangelicam veritatem dere, and crudelem in filiorum nostrorum moric ostcndil, dicens: Oves mer rocem wieam audiunt et forc. Quis nostrum crudelior csistat advertile; sci sequuntur me, el ego vitam æternam do eis (Joan. Dis nan:que quia pelis est qui mortilicat et vivifi , 27). Quibus ad ostcndendam salutis viam cal, el quia proprium est sibi peccala dimittere,, et seipsu:n pastorem priebii, quos a:tc criam mundi

MUM REGEM ANGLORUM.

constilutionem divina providentia præscivit, formam A

EPISTOLA IX. boni pastoris in se ostendere volens, quatenus id

ABBATIS ET MONACHORUM FISCAMNENSIUM AD WILLELardentiori studio imitari suo tempore studerent, quod in suo capite Christo præcessisse cognoscerent. Conqueruntur de illatis sibi a vicecomile de Archis Unde et ipsos quos primos ad hoc ipse elegit, ut

el aliis injuriis. doctrinæ suæ in cis fun:lamenta locaret, vicarios

Domino suo, dulcissimo suo, dilectissimo suo W., sue, quam sibi proprio sanguine acquisivil, Ecclesiie constituit, ut eorum doctrina et exemplo eo li.

gratia Dei Anglorum regi, quem Deus crescat in bentius adhærerent futuri in regiinine ecclesiastico

millibus, et cui sospilalem concedat in diebus plu

ribus, plebs Fiscamnensis justitiæ bravium extenpastores, quo familiarius eos quos imitarentur ex

dendo in subditis præeunte Judice justa judicanore cælestis magistri didicisse sine dubio crederent.

tium. Quocirca singulis suis ordinibus sancta Ecclesia

Si vobis non displiceret, et maxime oneri non auctoritate a Patribus constituta hujusmodi firmalur

esset, ea quæ circa nos sunt infortunia latius parectoribus, ne membrorum negligentia id delicial

tefaceremus in dictamine. Igitur de vestro vicequod a capite Christo institutum est lanla diligenlia. Unde et cgo frater Joannes Fiscamnensis ceno- B comite de Archis imprimis reclamamus, quia omnia bii Paler indignus fratribus hujus loci qui dicitur

nostra invadit, confundit, nec ullam justitiain ab

eo extorquere valemus : quotidie namque vestros Blanziacus, precibus venerabilis comitis Rogerii (2) acquiescens, abbatem eligo, et eis charissimum

pauperes dilaniat ; vestros dico, non nostros, quia filium nostrum domnum. . . . . Patrem constituo ;

abbatia vestra est, et ego solummodo custos exi

sto, nec in manibus meis eam confundere patior. ea videlicet ratione ut prædictus comes eumdem locum, quem diu destructum atque desolalum pro

Aut enim ut vestram custodite, aut alterius dilioni sua suorumque salute iterum coepit instaurare, non

subrogate. Exceptis his, multa calumniari compelnegligat; sed, quantum, Deo annuente, valueril, ad

limur, id est de uno liospile de Ponle-Divä, Bosone laudem Dei nobilitet et componal, et quandiu locus

nomine, quem ultra sexaginta annos, sine ulla caiste duraverit, et Fiscamnense cænobium a regulari

lumnia, ex loto lenuimus; necnon de terra ville tramite non cxorbitaverit, hic quem modo ele

Amblidæ, quam mulier vestra auctorilale nostro gimus nullum habeat successorem, nisi quem

monasterio dedit, acceptis vos a nobis decem libris ex seipsis Fiscamnenses fratres elegerint, juxta

denariorum, el uno equo centum solidorum, laudacanonicam et apostolicam ordinationem. Si all

lione quoque filii Malverii. De uno quoque hospile tem, quod absit ! quod ctiam in plerisque locis,

C de villa quæ dicitur Luco, quem nobis offert Roprol dolor ! accidisse videmus et dolemus, præ

dulfus filius Herluini, terram nihilominus quam diclus Fiscamniensis canobii locus al institutis

Wesmannus tenuit, et modo Rogerius de Loventol sanctorum Patrum et vita spiritali aliquando ad

invasam retinet, ut dicit, vestra auctoritate absque sæcularia devolvelur, concedimus fratribus hujus

ulla justitia. De his ergo et aliis multis, ego et Joci liberam eligendi sibi Patris facultatem, tantuni

vestri prævendarii quotidie amigimur et ploramus; ut secundum Deuin fiat, nec aliquatenus offendat

imo, quia servitia Dei pacifice adimplere nequimus, in canonicam auctoritatem.

ista tandem querimonia resolvi oplamus a vestra

clementia. EPISTOLA VIII.)

Hinc valeas, vigcas, felix per sæcula vivas. AD SANCTUM LEONEM 'X PAPAM. (Vide in SANCTO LEONE, Patrologia 1. CXLIU,

col. 797.

(2) Diploma Rogerii, comilis de Sancio Paulo, quo tribuere, quam illi qui lolum quod habeo mili 'abbuliam S. Beriæ Blangiacensis donat mona- D tradidil gratuita sua bonitate. Nam, sicut ipse in s!erio Fiscamnensi.

Evangelio clamat quia laudavit Dominus villicum In nomine sanctir et individuæ Trinitatis. Ego iniquitatis, quod prudenter sibi prospexissel ini Rogerius, comes de castro quod dicitur S. Pauli, fulurum (Luc. xvi, 8); ct illud : Date eleemosynam, caun conjuge mca quæ vocalur laduis, et filiis meis, el ecce omnia munda sunt vobis (Luc. xi, 41), proManasse videlicet et Rotberlo, notum fieri volo vocatus lis et aliis Dominicis admonitionibus facio, lam praesentibus quam luluris, donum quoddam ul prædisi, amicos Fiscamnenses monachos de quod pro redlemptione animæ meæ el prædecesso liæreditate mca, ut, cum defecero, recipiant me in rum meorum, conjugis quoque et filiorum mcorum, æterna tabernacula. Hujus rei testes sumus, Riconcedo sancta et indivilux Trinitati trino el uni chardus canonicus, Warinus Trepellus, Guimeris Deo, vivo el vero, apud monasterium quod dicitur Grossus, Arnulfus Glassellus, Acardus miles, Fiscamnus, abbatiam videlicet S. Beriæ in loco Vitalis marescallus. Ex parte sanctæ Trinitatis, qui dicitur Blangiacus. Considerans igitur præsen Ade!clmus Calvus monachus, Rainaldus monachus, iis vilæ varietatem, et hujus volubilis ævi mortali Osmundus monachus, Milo clericus, Tetbaldus laitatem, decrevi de possessione quam mibi Deus om cüs, Willelmus de Ingliscavilla, Calvinus, Bernenipolens contulil, ipsum facere consorlem el here fredus, Raivaldus marescalcus, et alii plurcs. dem : nulli siquidem melius delegi pariem de Tolo

« VorigeDoorgaan »