Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

II. Ex his intelligimus tempus quo vixit istius A imitalor studiosus. Qui als exilitate Joannelius dilibelli scriptor, de cujus nomine alque dignitate ter minutivo nomine est diclus : sed humilitatis, satio loco agendum est. Urumque in fine præfatio- pientiæ, discretionis et cæterarum virtutum tanta nis, quie titulo carel, exprimit his verbis : « Ego in eo refulsii gratia, ul, sicut sanctus refert GregoJuannes ultimus servoruin Christi, et qui mecum rius in libro Dialogorum de Constantio presbytero, suit fratrus, beatitudinem luam salutamus. , Ergo ila in hoc mirum esset inluentibus, in lam parvo hic Jomnes abbas eral, id quod cl rius explicat in corpore gratiæ Dei tanla dona exuberare. Sed quia gratia um actionibus quas Deo refert pro beneli. adbuc domum habitat luteam, suilicit hoc tantum cis accepilis, ubi oral hoc modo : « Ego uliimus dixisse. , Srvorum luorum , non innemor beneficiorum mi Hactenus Joannes Chronographus de æquali ac ceratioui, luct, que mihi peccatori collata sunl, cognomine suo Joanne, qui primum, ut dixi, no-gratias tii ago, etc. Tu Pastor pastorum, el re nachus in caenobio Benigniano, lum Fiscaini prior cior omnium, Christe Deus, qui nullis meis meritis, a Willelmo abbale constitutus ; dein eodern cedente sed sola dignatione misericor.lije luv vocasti pate abbas anno 1028, post anno 1052 in locum demorvitalem mearu ad hoc pastorale oflicium , etC....... lui Halinardi sufleclus in abbalia quæ dicitur ErParvulus quippe sum el nullius virtutis lomuncio, B breslein ; tandemnque vita decessit anno 1078 , qui nihil habens in me quod experi debeat, et quod di annus ab obitu Agnietis Augustæ proximus est. Hicc 60m sil lanti oflicii. Idcirco desperans de parvi constant ex duobus chronicis, Divionensi scilicet late mea, non respiro uisi in sola misericordia tua. o Sancti Benigni , et Fiscamnensi , editis in BiblioEl infra : Da mibi cælestia el terrena subsidia ad theca Labbeanæ lomo primo, ubi etiam in colalogo omnem suficientiam, ut habeam unde gregem luun abbatum Fiscamnensiumn Joannes, d'Alie cognomipossim pascere e sustentare, lain spiritualiter , natus, Hierosolyınam profeclus, ibique diu detenlus quam corporaliter, alque venientes in 1110 nomine

in carcere, postmodum ad monasterium rediisse disuscipere absque ulla hesitatione ; loca commissa cilur. Hæ conjecture mes de prioris libelli scriordinare, et preparare ad quietem et salutem fra plore, cujus alia opuscula nunc in vestigare necesse lrum, sicut decel el oportel. » Cerle bæc oratio est. ejusdem videtur esse auctoris ac Libellus precum. IV. Joannes ir sua præfatione de quatuor aut

Ex his colligilur Joannieru Libelli cond.torem ab quinquc opusculis suis mentionem facit. Primum batis dignitate praeditum fuisse, cui non unum, est De institutione viduce; 2. De vita et moribus virsed plura monasteria commissa sint. At quis tandem ginum ; 3. De eleemosynarum dispensatione ; 4. De ille fuerit, cujusve monasterii abbas, jam inqui

с

divina contemplatione; 5. el De superna Hierusale.ll. rendumi.

Tria priora desunt in codice Mellensi, in quo alia Duos invenio Joannes abbates eo tempore cla reperiuntur, quæ an Joanni tribuenda sint, dispi. rissiinos, et quidem lialos ambos, nempe Joannem ciendum est. Gualberlum , Vallumbrosani ordinis juislililoiem , Quæ in Meltensi co lice reperiunlur, alia mamu tnjus nulla scripta invenio, el Joannem abbatem prima, alia secunda descripla sunt. Prima quidem Fisc amnensem , cui potius quam alteri præcitatum libellus prior Joannis ac posterior cum orationibus Libellum tribuenduin existino , his adductus con subsequentibus usque ad duodecimam quæ, sicut et jecturis. Proino siquidem auctor se identidem ho sequentes, secundaria manu exarala est. muncionem, homunculum, parvum pusillumque dicit : Quæ primi generis sunt, omnia (si Willelmi alJoannes vero abbas Fiscamnensis stalura pusillus baris orationem, quæ auctoris sui nomen præsert iil erat, ab exilitate corporis Joannelinus appellatus. codice, excipias) Joannem auctorem habere mihi Deinde, non uni, se'l pluribus monasteriis præseclus videntur , cæleras vero orationes secunda inanı erat, scilicet Fiscampensi aliisque Fiscamno sub scriplas saliclo Anselmo tribuo. In his orationibus jectis , simulque abbaliie quæ in loco Erbreslein ires inveniuntur ad sanctam Mariam , quas esse

D dicto sila. Ad hec Henrico III is acceptus fuit, ut pulo eas de quibus mentionem facit Anselmus ipse argumento est præsectura Erlirestensis, quam con in lib. I, epistola 20, ad Condulfum. Orationem 17 cedente Henrico in Suevia obtinuit. Hinc illa fami incipientem ab his verbis, Terrel me vila mea, meliaritatis occasio cum Agnele , quæ ob eam causam moral tribuitque Anselmo Durandus abbas in ejusFructuariense monasterium , utpole a Guillelmo dem libri epistola 61. An vero oratio ad sanclum Divioniensi abbale, Joannis institutore, conditum, Joannem evangelistam eidem Anselmo tribuenda excoluisse videtur. Porro quantæ doctrinæ ac vir sit, dubium me reddunt hiec verba : « Si agnoscis bitis fuerit, leslalur Joannes chronographus Divinio nomen lium, rogo le per ipsain dilectionem, agnopensis cænobii, ubi monachus fuerat Joannes abbas, scan in lanta necessitate auxilium luom. Joannes, de co lum superstite agens in hunc modum : « llic Joannes, , elc. Ex quibus verbis aliisque consimi. hialia partibus Ravenna ortus, litteris eruditus, ac libus conjectora est auctori nomen fuissc Joanni. medicinali arle per ipsius Patris jussionem cdoclus, Ad Joannem pertinere videntur, ut dixi, non soreligiosa conversationis ejus, doctrinæ quoque ac lum libellus prior , cui Joannis auctoris nomen omnium virtutum ipsius pric cunctis aliis extitit ascriptum est, sed cliam libellus posterior, lilin

etiam subsequentes orationes usque adj duodeci- A a posteris ascripta. Neque vero Anselmo in ligna mam, excepla oratione Willelmi abbatis.

res putanda est, ut Joannis orationem auctiorein Et quidem libellus posterior De divina contempla licerit. Non enim eam sibi propterea vindicavit, et lione , indubitanter Joanni auctori tribuendus est, ejusmodi orationibus manualibus el quotidianis cniin cujus fronte hic litulus legitur in codice ms. : que tanquam suis uti licei, sive addendo , sive subLege el istum aliam orationem, quæ simili modo de trahendo quod fuerit opporlunum. Accedit quod in divina contemplatione edita est. Nam multa reperiun. ea oratione pleraque alia disserunt a codice Joanlur in ista quæ in illa superiore non sunt. Idem nis, ex quibus duo tantum notare juvat. Primum quippe tractandi modus , idemque ordo in boc ad illa verba, ubi legitur in editis : « Mundo corde posteriori libello servalur ac in priori. Posterior valeam libi offerre. , Joannis codex babel : < Mundo enim, ili el prior, dividitur in tres partes, qua corde quotidie valeam tibi offerre, » Аlierum est rim prima est de Divinitate ac Trinitale, altera de sub finem orationis, quæ lioc modo desinit in ediChristi Domini humanitale, tertia pars est de Christi lis:« Ad regnum luum perveniam, ubi non in mys:eamore. In his omnibus ad singulas partes in ti riis, sicut in hoc lempore agitur, sed facie ad fatulo præscriliiur aliquis psalmus, uti in priori li ciem te videbimus, cum tradideris regnum Deo et bello ; quæ omnia eumdem arguunt auctorem. Id B Patri, elc. » Sic vero apud Joannem : «Ad regnum tuum diserle confirmat posterioris hujus libri edilio Pa perveniam, ubi facie ad faciem le videbimus. Inrisiis anno 1539, apud Vascosanum adornala , atque lerim hoc agendum, hoc cerle frequentandum comin tres partes , sicut in codice Mellensi, distincta mendasti Ecclesiæ, quousque venias in fine sæculi , sub hoc titulo : Confessio theologica tribus partibus quando erit sancorum requies, non adhuc in saabsoluta. Cujus confessionis auctorem Vascosanus, cramento, quo in tempore consocianlur membra aut alius quispiam, ex marginalibus quibusdam ve. tua, quandiu bibitur quod de latere tuo manavil : lui sugientibus veteris sui exemplaris adnotatiun sed jam in ipsa perfectione salutis ælernæ, cum culis deprehendit suisse dic:um Joannem, quod de tradideris regnum Deo et Patri , in illa perspicua Joanne Cassiano perperam interpretalus est. contemplatione lui incommutabilis veritatis, nullis

In oratione secunda De vitiis el virlutibus, quæ mysteriis egeamus. Tunc enim me de le salialibello posteriori subjuncla est, auctor a Deo poslu bis, ) elc. Cæterum non facile in animum induxerim lat mentis puritatem, uti sibi corporis integritatem Joannem, qui ex antiquis Patribus , maxime ex concesserat ab ipso pubertatis lempore. Huc sen Augustino, scripta sua derivat, quidquam delibasse lentias quasdam refert ex oratione sexla , quæ ante ex Anselmo , qui Joanne sene juvenis erat. Quippe missam dicenda præscribitur, et in consequentibus

с

Anselmus annorum xxvii factus est Becci monacbus sese monachum prodil.

anno 1060, post biennium prior quindecim anOratio tertia incipit ab his verbis : Multa igirur nos; abbas dein anno 1077, qui Joannis abbatis sunl contemplationum genera, etc., quibus consimi Fiscamncnsis obilum pret essit. Ex quibus verisi. lia leguntur in Alcuini Confessione Chillleriana, sub milius efficitur, Anselmum quædam a Joannc liofinem pariis primæ, et apud Anselmum; al post mine sene mulualum fuisse, quam Joannem ex Tres aut qualuor versus nulla est cum istis aucto Anselmo juniori. Et quidem Prologus decem Medilaribus convenientia.

tionum apud Anselmum, ordine lantisper immutato, Oratio sexia ante missam dicenila, cujus exor acceplus est ex Joanne in libelli posterioris parle dium, Summe sacerdos , nulluin auctoris nomen lertia, uti el caput primum carumdem Meditatiopræfert in codice Mellensi. Hanc alii Ambrosio tri num ex parte prima ejusdem libelli, tametsi etiain buunt, alii Anselmo; mihi vero Joanni tribuenda in Alenini Confessione Chileliana reperiuntur. At videtur. Certe ex ea identidem sententias adducit vero Joannes in locis præcitatis ex hac oratione Joannes in libello posteriori, in oratione secunda, sexla hinc inde versiis interserit, uti solel ex proun lecima et in aliis; el apud Anselmum prolixior priis; quod argumento est cuin hujus orationis est ea oratio post illa verba, in commemoratione lua sexlæ esse conditorem. pro salute nostra. Nam quæ sequuntur apud Ansel Oralio nona, quæ prolixior, piis affectibus referia mum et in aliis editis libris usque ad hæc : Pelo esi, el multa repetit ex Joannis libello priori, maxime clementiam tuam, ut descendat super panem el ca vero hæc verba, quibus se dlefloratorem probal : licem, etc., apud Joannem desunt , videnturque al , Unde mibi valde libel de le loqui, de te audire, terius esse auctoris, qui episcopalem fidelium curam de le legere, de le scribere, de le conferre : ut sub habuerit. Superiora enim singulari numero, uti et dulcem umbram sinceritatis tuæ ingressus, ab huposteriora, profert auctor : hæc vero intermedia in jus sæculi æstibus in lui refrigerii temperamento abspluralem verlit interpolator , oramus , rogamus, etc. condar. Hujus rei gralia umbrosuin montein et Ad hæc pro singulis hominum generibus sibi com condensum adscendo, amana prata perlusliu, virimissis, pro cunctorum necessitatibus oral, ul epi. Jissimas sententiarum herbas legendo carpo, ylescopus. Ergo hæc oratio auctorem habet Joannem, quentando rumino, exaranilo congrego, il suavilaaut cerle alium ætate superiorem; amplificatorem tem dulcedinis el charitatis tuæ reporam in alla vero forsitan sancluin Anselmum; ob idque Anselino sede memoria mer. 1 His cousimilia scribit Joanner

in parle secunda libri prioris : « Libet sane de le llationum nulla invcniuntur supra Joannis zalen, loqui, Je le audire, de le scribere, de le conferre, sed omnia posteriora. de lua beatitudine et gloria cotidie legere, et lecia Liber Meditationum pluribus constal partibus a sc srpins sub corde revolvere : 11t vel sic possim ab divulsis. Prima pars est a capile 1 ad 10, que hujus mortalis ct perituræ vitæ ardoribus, periculis quidem reperitur apud Anselmum, eademque est el sudloribus sub lux vitalis auræ dulce refrigerium cum oratione 10 apud Joannem, nonnullis versibus transire, el transiens in sinu luo sessum caput dor resectis, post illa verba, in odorem unguentorum milurus vel paululum reclinare. Hujus rei gratia tuorum dulciler, quibus alia subuit codex Joannis, sanctarum Scriplurarum amana prata ingredior, vi quæ Meditationum consarcinator imperite detraxi'. ridissimas sententiarum herbas exarando carpo, Secunda pars Meditationum est a capire 12 (namil legendo comedo, frequentando rumino, atque con. quatuor duntaxat versibus constans, glorificationem gregando tandem in alla memoriæ sede repono :

lanlum Trinitatis continet) usque ad cap. 33, exhi. ut tali modo tua dulce dine degustata, minus islius betque duas priores partes et primum articulum miserrimæ vilæ amaritudines sentiam. , Ubi videas lerliæ partis prioris libelli, quem Joannes Agncti auctorem orationis nonæ ex imitatione prioris imperatrici muncupavil, excepto hymno De gloria libelli bec verba usurpare, ut se excerptorem el B Paradisi, quem consarcinator post caput 25 indefloralorem probel : al non ita esse verbis libelli

seruit. prioris addictum, ut ea de verbo sludiose referal. Tertiam partem Meditationum definio capite 34, Quod argumento est, eumdem utriusquc esse au quod idem csi cum oratione 4, qur in codice Joanclorem, non vero alterutrum hac in parte quasi alieni nis libro posieriori adjuncta est. operis defloratorem ; cujus officium est syllabas et Quarta pars Melitationum complectitur caput 35 verba aliorum ad numerum referre. Eadem obser cum duobus subsequentibus; quibus respondent arvatio etiam aliis orationibus adhibenda est, in quibus liculi secundus, tertius, quarius el quintus iertic simili modo exdem sententiæ ad sensum, quæ in duo

partis libelli prioris apud Joannem, exceptis fine bus libellis esstani, non semper ad verba studiose

articuli quarti ab his verbis, Dormial memoria mea; repeliintur.

el inilio sequentis, quzx Meditationum consarcinaOratio undecima in codice Joannis pro gratiarum

tor resecuit. actione de beneficiis divinis, incipiens ab his ver

Quinta pars Meditationum constat capile 38. estbis, Spes mea, Christe Deus, elc., habelur quidem

que oratio octava in colice Joannis. apud Anselmum, estque alloquium 12. Al cerle Sexta pars continet capila 51 et 40 Meditationum, Joanni porius tribuenda est quam Anselmo. In ea C quic desimt apud Joannem, prætcr versus non paucos siquidem auctor gratiam a Deo postulat loca com capitis 40, quibus consimiles leguntur in Joannis missu , id est monasteria regendi (nam abbas eral

oratione secunda. quisquis ille fuil, ut ex oralionis serie liquido colli Denique septima pars complectitur capul 41 Megitur). At vero Anselmus unum Beccense monasic. ditationum, cstque eadem cum. Meilensis codicis rium, Joannes duo administravit abbas. Sed cum sere oratione 15, quæ Anselmo in libris edilis tribuilur. æquales fuerint Joannes el Anselmus, facili errore

Ex hac collatione manileste conficitur id, quod quæ alterius erant, nec auctoris preferebant nomen, hactenus demonstrandum suscepi, scilicet Medita. alieri supponi poluere.

tionum colleclorem ex variis Joannis opusculis unum V. Jam vero si tam priorem Joannis libellum corpus Meditationum compegisse, esceplis uno et quam scquentia opuscula conferamus cum libro altero capitulis, ac proinde Joanne csse posteriorem. Meditationun qui sub nomine Augustini vulgatus Itaque sic res processisse videtur. Joannes es t'aest, eadem in utrisque de verbo repetita inveniemus. tribus, maxime ex Augustino el Alcuino, sententias Itaque operæ pretium me facturum pulavi, eum decerpendo, libellos precum duos aliasque oratioque harun adnotationum fruclum mihi proposui, nes composuit. Hæc ut ad manum liaberei, continua

D ul uler auctor ab altero hæc mutualus sit, aperiam.

serie male digesia in unum collegii aliquis consarAl.jui in libro Meditationum Augustiniano manisesta cinator. Quæ collectio, quia Augustini geniun: senapparent plagiarii et consarcinatoris indicia. Ni lentiasque referebat, Augustino a posicris ascrip!a mirum hic liber pluribus constat partibus male co est. Qua in re nescio quo falo id Joanni accidit, hærentibus et consutis, quze quidem singulæ præ quod ne accideret studiosc præcaverat in Præfatione claræ sunt juxta ac piše, at simul colligatæ corpus libri prioris, Agnclem Angustam obicsialus, uli daret male contextum compacluinque elliciunt. Nam operam ne quis librariorum scripla sua vitiarci, sive diversa inconcinne in unum congeruntur, quæ apud aliquid addendo, 'scu subtrahendo, aut immulando; Joannem rile in partes distributa sunt. Deinde in Me quæ nihilominus omnia passus cst a Meditationuin dilationibus nonnulla intermiscentur citra delectum, compilatore. cum superioribus ac subsequentibus male cohæren Al quis tandem ille compilator? Ceric non facile lia, quir Joanni desiint. Ad hxc qux continua scric cst definire. Lovancnsium ccusura liec est : duapne Joannem leguntur, mediis resectis oblorlo collo clor csi, vel bealus Augustinus, vel qui ejus libras non onjungit consarcinator. Deniquc exempiaria Medi indiligenter legil. Atqui jam superius duruonstravi,

lianc collectionem fere integram cou:fitam esse es A Cum veris et persectis servis luis; collector reposuil, opnsculis Joannis abbatis, qui Augustini sententiis cum reris el perfectis monachis, quorum vestigia Wiidentidem usus est. Non ergo Augustinus harum turi nequeo, etc. Aleditationum auctor, sed aliquis alius Joanne pos C:clerum si quis has Meditationes et auctiores, terior. Anselmo cam tribuit Theophilus Rainaudus, el emendatiores, atque adeo meliori ordine digestas hac adductus ratione quod nonnulla ex Anselmi habere voluerit, consulat codicem Mellerisem, in genuinis libris desumpta sini. Verum neque hæc quo habentur opuscula Joannis abbatis, ut quide:n puratio id evincii, neque lam Anselmi quam Joannis 10,Fiscamnensis, cujus epistolas tres inferius referain. abbatis scriptis constat hæc collectio. Neque sane Nunc, quoniam lum in opusculis Joannis, tum crediderim Anselmum, hominem tantum, ex meris in Meditationibus Augustinianis reperiuntur perauctorum æqualium plagiis libros consarcinasse, qui multa quæ itidem exstant in•Confessione fidei, sul, ex propriis ingenii sui fontibus propria condere Alcuini nomine non ita pridem vulgara, juvat exnalus erat; aut, si id tentasset, lam male rem esse. ponere hoc loco qu:ipsi Confessioni illustrandæ culurum fuisse. Quisquis vero collector ille sit, assequi mihi licuit. (Quæ hic de Confessione Alcuio certe monachus fuil. Cujus rei argumentum csi, niana erposilurum se ait Mabillonius, ad calcem tomi quod in cap. 6 Meditationum, ubi Joannes habel : B Analectorum, ui prolixioru, seorsim edila sunt.)

JOANNIS ABBATIS

PROLOGUS. Al imperatricem viduam Henrici imperatoris, in opus precum variarum a se compositum

ex Patribus.

mon2

Dudum quidem, domina imperatrix, tibi petere tecum habeas documenta, quæ recium plenius placuit ut ex Scripturis colligerem luculento: bre ostendant iler, per quod fidelis vidua just: el pie vesque sermones, in quibus juxta legem ordinis lui incedere debeal. Insuper et alium addidi sermonem absque gravi labore discere posses normam bene de vita et moribus virginilli, ad instruendas sancti

с videndi. Omnis enim gradus, ætas et sexus ad infor moniales quæ in luo monasterio congregatæ suni. mationem vitæ suæ in sacris literis propriam habet Et quia le actibus misericordiæ ded tam comperi , doctrinam , ut unusquisque in vocatione qua vocatus nec illud quoque me scribere piguit, quod non est rectissime ambulans, pervenire valeat ad regnum ecclesiasticis divitias multas possi:lentibus , sed in quo mullæ sunt mansiones. Denique post obitum viduis, orphanis, infirmis , peregrinis illisque perreverendæ memorize domini Heinrici clarissimi sa maxime qui vere sunt pauperes Christi, procul dubio pientisque imperatoris, quondam viri tui, laudabile dispensandæ sunt cleemosynæ. Hec vero ornia propositum laboriose viduitalis totis amplexa es faciens , in laboribus meis propter multam chariviribus. Et quanquam nobilitas, opes et celas ad talem luam non sensi laborem. repetendum thalarhum le invitarent, noluisti tamen Obmutescile, Scillæi cines, en ego oblurala cor luuin inclinare ad verba hominum pro veris falsa aure obstrepentem lacerationis vestræ rabiem percontendentium; sed erecta sursum, accinctis lumbis transibo. In conventiculis vestris, ut serunt, sonat slelisti fortiter super pedes luos , ut contemplis ille lillera häec de nare canina. Cum profilearis cebris carnis et mundi servias Christo Domino in chum , el monastice religionis ticere sit proprium , castilale, et cæteris nobilibus matronis præbeas quid ergo tibi et mulieribus ? Unde tibi lanta aucto.

D dignum imitationis exemplum, videlicet ut per rilas ut in cathedra magistrorum sedeas, el ipsas continentiam tuam ad meliora provocalæ , defunctis etiam feminas absque rubore conscriptis schedulis maritis servent fidem, eisquc per cæleste sacrificium doceas ? Silele, miseri : ideo istud dicitis quia cæci necnon et per assiduas eleemosynas pelant a Domino estis, duces cæcorum. Redite, prævaricatores, ad cor, peccatorum remissionem. Quam decorum et hone et ubi turpiter jacetis diligenter considerate. Urinam slum est, ut Christiana mulier, post primam maliciosa mens vestra resipisceret, el honestarum ainissæ virginitatis palmam, sic deinceps caste et mulieruin pia opera aliquatenus imitari studeril. sobrie studeat vivere , quatenus unius viri uxor, Nynne mulier hæc lotius venerationis digna est, opilulante Domino, el esse et dici valeat. Hanc autem quæ divitiis et honoribus prætulit Christi amorem? unius copulæ gloriosam virtutem, ni fallor, obser Igitur cum essel domina regnorum, humiliavit se et vandam pronuntiat illa una costa quæ lulta est de facta est serva pauperum. Taceam quod totam fere corpore viri, ex qua formala est mulier.

peragravit Italiam, devolissime visitans sanctorum Cognitis itaque piis desideriis cordis lui, mox reliquias, el offercns cis pretiosa donaria, plurioperam dedi, el nonnullas ex opusculis Patrum masque faciens elecmosynas in urbibus et vicis, el sententias celeriter defloravi; ul veridica ubique in omn bus locis ad quæ oralionis gratia properavis.

Igiliir qidia .pistolaris angustia no:1 sinit me in ejus A nas assumas, el sursum volitans, cle fonte superuæ
Tanjibus diutius immorari, libel el loc preterire,

dulcedinis baurias, dicens cum Propheta : 1 Apud quod Galliarum parles regressa, similiter pauperes te est fons vitæ, et in lumine tuo videbiinus lumen. el ecclesias Dei larga consolata est manu, sicut Sitivit anima mea ad Deum fontem vivum. Domine, scriptum est : « Dispersil, dedit pauperibus, justilia dilexi decorem domuis luce et locum habitationis ejus manet in sæculuin sæculi. ,

gloriæ lur. , Similiter et illa quæ in amoris Cantico Verum his procul amotis qui in terram suifllant, leguntur, ubi anima quæ solum Deum amal, loquitur et ne se videant, pulverem in oculos excitant, ad Christo dilecto suo, dicens : « Unguentum effus!!m te redeo, venerabilis Christi ancilla, ut sermo nomen tuum, ideo adolescentulæ dilexerunt le. meus qui te cæpit instruere, tanquam præsens collo Trahe ine post tc, curremus in odore unguentorum quendo ad extremam suscepti operis manum auctore tuorum. Dilectus meus mihi, el cgo illi, qui pasciturinDeo pertingat. Igitur licet illas parvitatis meæ deflo ter lilia, donec aspirel dies, el removeantur umbræ.) ratiunculas, quarum superius memini, saluti tuæ Inter hæc autem scire oportet quod illa sumına posse suslicere arbitrer, lamen quia relatione ami el incommutabilis essentia quæ Deus est, in hac corum didici te desiderare et poscere ut ipse quoque,

terra morientiuni mortalibus oculis nullo modo conquem de contemplatione divina Christique amore , B spici valet, nec aliquando visa est ab ullo mortalium, el de illa superna lierusalem, omnium fidelium ex quo primus parens de paradisi amenilate in bas malre, editinn habeo, libi scribalur Libellus; multum ærumnas expulsus est. Hinc namque est quod congaudet , fateor, cor meum, et in le magnificat dato templativa vita hic incipit, sed illic perficitur, ubi rem omnium bonorum Deum. Nisi enim Christo Deus facie ad faciem cernitur. Mens elenim milis duce ad altiora conscenderes, ambulans de virtute ei simplex, cum in speculationem allollitur , el carin virtutem, nullo modo valeres lalia pelere. Quis nis angustias superans cælestia rimatur; retrahenle .un mireluir animum lam ferventem , qui rivulos eam mole carnis ad ima, din super se stare nequadulcium bibendo aquarum non cessat silire ? Salis quam permittitur. Sed licet ipsa superui luminis stolidus est el nimis obstinaliis, qui talis feminæ immensitale reverberala celeriter ad se revocetur, pias preces spernil, el volis justissimis non acquie magna tamen proficit virlule ex co ipso quod divia scil. Ecce ego libens atque ovans pro scire quod mihi mam dulcedinem prælibare polest : quia mox amore dedit Deus, para 'us suin, inaler veneranda, luie nimio accensa ire super se fustitial, el sublevata in omnibus o sequi voluntati. Ulinam ille in me cernit, quia videre non poʻsit hoc quod ardenler diigniculus foret, qui vaporalmenti aliquid incre Jigil; nec tamen ardenler diligerel nisi aliquatenus menti addere possel !

Cinspiceret. Sunt aliqui minus proficientes, qui Deum Accipe igitur lu, bona anima, præclaruni sast sibi imaginaliter fingunt, quia in hæc temporalia deche viduitatis exemplar, accipe, quiuso, pervigili formiler sparsi illam miram el incircumscriptam lumente illud quoil expetis mca per Christi gratiain cem contemplari intellectualiter nesciunt. Quid istis deflorationis opusculum : in quo videlicel reperies aliud est oculus contemplationis nisi laqueus perdiunagna ex parte cælestis theorize dulcia verba, quæ lionis ? Admonendi quippe sunt tales ul, solius active reverenter legenda sunt et cum timore debito medi vitæ exercilio contenti, contemplationis montem non landa, ne forte de temeritate judicellir, qui lepidus præsumanit ascendere, quia , sicut scriptum est : el indevulus accesserit. Unde scienduin est quod Animalis homo non percipit ea quæ sunl Spirilus Dei; bujus libelli lectio illis prescrlim debelur, qui et sapere secundum carnem, mors est. llumanus eniin mentes suas carnalibus desideriis el terrenis concu animus nisi exteriorum desideria a se repellat, interpiscentiis oblenebrari non sinuni. Quando autcm na non penelral, quia tanto subtilius invisibilia conista leguntur cum lacryinis et devotione nimia , lunc spicil, quanto perfectius visibilia contemnit. Idcircu milis leclor ipso cordis palalo sapit quid dulcedinis quamvis invisibilis et incomprehensibilis in nalura intus lateat. Si ita esi, imo quia ila est, eloquiorum sua sit Deus, lamen per nientem mundam el sanciam divinorum arcana el sublimia verba tangere rion

0

quæ solis supernis inhiat, hic sine aspectu cernitur, pra'sumat superba el fastidiosa mens, ne forte sine sono auditur, sine molu suspicitur, sine corpore Jabalur in errorem ; quia cæcis oculis lumen intueri tangitur, sive loco retine!ur. His ita necessario prenon potest. llinc eleniin actum est ut plerique per missis, rogo dilectionem tuam ul si quosl bei invehieresim in damnationis æternæ barathrum lucrent, neris qui Libellum hunc velint habere, moneas eos alios secum in mortem trahentes, quia sacræ Scri el diligenter transcribere, el scriptum frequenter purx mysteria, quorum radices in cælo

relegere, usque adeo ut aliquid addi, vel subtrals, aut nemini perfectorum hic lola palent. Illi vero soli immutari non patiantur in eo. Hoc autem dicimus secundum Deum sapientes, qui profunda pollent propler incuriam librariorum, qui non solum veritahumililale , tantum capiunt, quaplum eis Spiritus lem corrumpunt, sed etiam mendacia mendaciis sanctus revelare dignatur. Hæc ergo frequenter lege, jungunt. Sit Deus tecum, el confortel le manus ejus, el lunc præcipue cum mentera luam cælesti alalam ut tanquam pennalum et oculaluin animal effecta, desiderio vides. Justum namque est uil tu , quæ in per dies singulos in ulraque proficias vita, mocio actuali bene conversaris vita, contemplationis pen

cum Martha in activa serviens Cliristo in membris

[ocr errors]

1

« VorigeDoorgaan »