Pagina-afbeeldingen
PDF

quispiam illorum laborum; pondere gravatur quanto A nentibus, set ex nomine episcopis directæ sunt, per

cæteris præponitur; ita rex a regendo proprie dici vel denominari compro!)atur. Regulam vero, vel quod recte ducat nec aiiorsum aliquando trahat, vel quod regat, sive quod reete vivendi normam præbeat, seu quod distortum pravumque quid corrigat, nominari non ignotum est. Recte igitur faciendo nomen regis tenetur, alioquin amittitur; unde est hoc vetus elogiutn : Rex eris, si recte facis; si non facis, non eris. Regiæ igitur virtutes praecipite duae sunt, justicia et pietas; plus autem in regibus pietas laudatur, nam justicia persevera *** est. Si autem nec juste judicent ***, nec pic condescendant, neque regulam officii sui vel sola saltem nominationis iuaagine minimum qtiid attingant, set votius u!tra modum et insanias ethnicorum superlativas, vitae facinorosæ et luxuriosæ fibertatem nefandissimi omnifariam et portentuosi exerceant, crudelissima dominandi majestate populum supprimant, et miserrimue supressum devorent, et ad interneciem **° usque consumrant, cur non magis proprie tyranni in hujnsmodi fortissimi, quam abusive et absque rei veritate reges sint nuncupandi ? Tyrannus quippe grece, latine fortis interpretatur; apud veteres enim fortes reges tyranni vocati sunt. Apud Grecos autem, quod tamquam bases populum sustineant , basilei vocantur, unde et bases coronas in se co:igiratas osientant. Notandum præter hæc christianis regibus est, qui dominari ia populum potius quam secundum nomen suum ipsum regere percupientissimi

sunt, quod de Octaviano in I{omana luis!oria scrip- C

tum est. Postquam idem pro eo, quod rem publicam augeret, Augustus, jam Cæsar et imperator appellatus est, dum !ndis et spectaculo Romanorum interesset, et ipsi a populo pronuntiatum foret, ut vocaretur deus et dominus. statim manu vultuque averso indecoris adulationibus restitit, et appellationem domini ut homo declinavit, ac die sequenti omnem populum dicuu gravissimo corripuit, dominumque se post appellari ne a liberis quidem suis permisit. Et si tunc tanti vitrum, rex seilicet idolatra, at nunc qnanti christianæ dignitatis nobile margaritum ? Set h:ec cofttra nugigerulos dixisse sufficiat. His postpaschalibus diebus apostolicæ auctoritatis iiiterae (147) omnibus citra Ithcnum per Alsatiam

quas eis omiies conjurationes et pacis perturbationes et discordiae, et ne lIeinrico regi, ut solet regi, obœdirent aut servirent, interdictum est. Quas præ cæteris Basiliensis et Argentinus antiepiscopi omnino contemptui habentes, flocci pendebant; alii vero, qualibet arte et occasione poterant, quasi numquam directas sibi dissimulantes non propalabant, et tantum, prout posse eis suberat, eis diligenter obaudiebant. Eadem tempestate a!)bas Massiliei;sis (148), et cum eo Christianus (149) sapientissimus monachus, dum reverti ad domnum apostolicum ni:erentur, a quo ob sedandas nostrorum discordias in Theutonicas partes missi sunt, a comite quodam Oudalrico

1} capti, deprædati, et in castellum Lenciburg *** (150)

incarcerati sunt. Quos rex Heinricus captos comperiens, non, ut domno apostolico jurejurando pactiim jam fecit, dimitti præcepit. Cluniacensis autcm abIjas paulo post litteras ad eum commonitorias transmisit, in quibus satis superque il!um pro perjurio coarguit; quippe nota ipsi tota recontiliationis et confœderationis causa inter papam. et regem fuerat, utpote qui præcipuus mediator his præsto intererat. Insuper ipsi facie revelata liberrimus demandavit, quod id certissimum perditionis illit:s indicitim foret, quod tam magnos et sanctissimos Dei viros incarceratos propter justitiam sedis apostolicæ conteinptor inhumanus non liberaret, set potius intrudi præciperet. Qua ille commonitione satis liberrime coargutus et vix confractus, etsi non pro Deo, tamen pro tanti moiiitoris inportunitate, vinctos Dei, solutos et liberos, suis autem omnil)us deprædatos, abire consensit. Qui rerum sibi direptarum rependium juxta regis praeceptum aliquantisper præstolantes, tandem diu frustrati ac delusi, vacui et ferine nuduli ad sancti Aurelii cœnobium *** divertebant. Illic toto humanitatis studio ab abbate Willihelimo et suscepti et multum caritative per totum fere annum tractati, pacis tranquillitatem suaeque reversionis possibilitatem cum non mediocri suavitate præstolati sunt.

Rex vero Roudolfus collectis uudique militum suorum copiis, regi Heinrico occurrere, et virtute bellica ipsi congredi attemptare, Deo judice magnanimus proposuit. Accepta denique ducum comitum

<i Lotharingiam et Teutonicaam Franciam comma- D que suorum nec non totius militiæ suæ, quæ vix ad

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

quinque milium puguatorum pertingebat numerum, A cumque et quomodocumque poterat, ad se more suo,

ananimi satis consultatione, non visum est eis sanum hujusmodi congressionis consilium, set prudenti cautione differendum ad tempus deliberabant, quousque deinceps tot militantium myriades industrius undecumque contraheret, quibus absque detrimento suorum adversarios suos oportunitate adoptata subdere, et omnifariam sibi ad servitium constringere majestate regia victoriosus sufficeret. Ipse autem quamvis molens et invitus, consiliis illorum acquievit, et dimissa a se dignanter contracta multitudine, intimisque suis ad tuitionem regni et ad iniminentium bellorum in mauitates cavendas diligentissime præmonitis, quia a primatibus Saxonum obnixe satis invitabatur, assumptis secum triBus episcopis, Pataviensi, Wormatiensi, Herbipolitano, nec non cardinali apostolicæ sedis, cum nonnullis necessariorum suorum a secretis, in Saxoniam iter suum acceleravil. Quem totis *** regiæ honori

rificientiæ insignibus et laudamentis gloriosissime

satis salutatum et glorificatum, ut et regem et domimum suum oportuit, omni subjectionis et reverentiæ dignatione et conamine acceptissimum eum congratulanter magnificabant et venerati sunt. Ubi æquitatis et paternarum illius geniis legum arbiter justissimus, absque personarum acceptione omnium proclamationes querimoniarumque incusationes sellertissimojustitiæ scrutinio judicialiter coram se diffinire conatus est. Unde non inmerito, cum ille prior pro motu sui libitus, in illos semper efferatus, præviis, rapinis et omnibus pressurarum modis grassabatur, iste juste judicans, cum rigore justitiæ prava quæque in directa reformans, ab omnibus pariter ainabatur. Uxor (151) autem regis in partes Burgundiæ a Turego divertens, in quodam castello suo, plurimas Burgundionum illic passura injurias, plus quam annum dimidium morabatur. Quippe Basiliensis, Lausannensis et Argentinus antiepiscopi, cum omnibus quos ad se attraxerant, mox prædis incendiis ét omnimodis persuasionum et inpugnationum pressuris cuncta quæ ad regem pertinebant studiosissime devastabant, quousque totam ferme illam patriam sibi regique suo subjiciebant. Set non absque malo et detrimento suo. Bis quippe a militil)us regis ltoudolfi victi, cæsi et fugati sunt Burgundionum turmæ, quae partes Alemannicas prædaturæ inpetu hostili superbissime *** invaserant. Rex autem IIeinricus ab Ulma se in Pagoariam proripuit , et divisis inter suos et ducis Welfi et cæterorum sibi rebellantium beneficiis et æcclesiarum bonis, set maxime Pataviensis, omnes quos

scilicet jurejuraiido, undecumque contraxerat; et sic expeditionem in Saxoniam contra regem I{otidolfum, et in Alemanniam contra duces Berhtoldum et Welfum et cæteros illorum suffraganeos, sollertissime disponebat. Et ferme nulIus de Pagoariis erat, praeter archiepiscopum Juvavensem et comitem quendam Eggebertum (152), quin juxta voluntatem illius ipsi assisteret et consentiret. Eadem tempestate quidam comites de Alemannis, jam pridem regis Roudolfi electissimi adjurati milites, turpis lucri causa ab eo apostatabant, et occupatis quibusdam castellorum præsidiis, prædis, incendiis et totis rapinarum et pervasionum direptionibus iu dominum suum, in ducem Welfonem, in I)ona æc

B clesiarum , nec non in omnes a se discordantes,

[ocr errors]

totis viribus et artibus inhumanissimi per totam provinciam, prout poterant, grassati sunt. Undique igitur hujusmodi motus per provincias omnes ab utriusque partis sectatoribus promiscue , ut in bellis solet, per totum annum illum agebantur. Unde fames non minima, et quia terra fructum suum non dederat, et quia prædictis violentiis raptores et latroiies omnia consumpserant, per partes nostras effecta, multos contabescere et miserabiliter interire coegerat. Divinæ pariter ut et seculares legum constitutiones nec nominabantur saltem his diebus, set unusquisque, prout poterat, ita se judice et correctore victitabat. Inaudita hactenus discordiarum scisiuata, fraudium turpisque quæstus ignominia, et in ipsis etiam æcclesiis, quo ob spem pacis et defenfensionis res suas conservandas om:nes congesserant, a conteniptoribus Dei innumera clam et palam sacrilegia plorabili majestate imperiose passim conrcgnabant.

His denique domnus apostolicus auditis, litteras (155) specialiter legatis suis nec non omnibus qui in Theolonicis partibus sunt, majoribus el minoribus, transmittebat, toto nisu revera percupientissimus, ut quolibet ingenio posset, nostris ei suffragantibus, coimponendæ pacis causa in hanc patriam perveniret. ln his, inquam , litteris legatis suis præcepit, ut utrumque regem firmissime praemonerent, quauimus sibi viam cum pace et securitate in has partes et hos, in quibus confidere posset, ductores concederent, ut Deo fautore tam præcipuas discordias sedaret. Et illum qui sibi in hac causa et cæteris regni sapientioribus el melioribus consentire et oboedire nollet , publica excommunicatione ab aecclesiæ membris damnatum omnino separarent; ei autem qui obœdiret, regni monarchiam apostolica

[ocr errors][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small]

anetoritate imponerent; et omnibus qui in regno A sitnm ad dominum suum glorianter peregerunt.

essent, ipsi, ul oporteret, regi obœdirent, subessent, servirent, et omnifariam enm ad stalum el ædificauionem æcclesiæ sublimatum dignificarent. Ad hoc Roudolfus rex cum suis omnibns promptissimus oboediebat; sed quia vias per Alpes undique obclusas et insidiarum plenas Heinricus rex sub sua manu obtinuerat, id frustra voluerat, quod nequaquam ad effectum perducere poterat. Ileinricus autem rex timens apostolicæ auctoritatis judicium , suis omnibus unice præcepit, me quis ad se accessum inveniret , qui legationem apostolicam haberet; quasi se hac arte defendere ex ratione a reatu vulgauissimo sufficeret. Jam enim aliud quiddam intenderat potius quam obœdientiam. Expeditionem scilicet, quam omnes sui jam juraveranl , in Saxoniam. Unde se de Pagoaria cum quibus poterat omnibus in Julio mense retraxerat in suam Franciam, illic unlecumque colleclitans militiæ non parvissimæ qualescumque copias. Rex denique Roudolfus postquam comperit, in se et in simos tol cohortium militarium contracto ipsum tantopere institisse collegio, ipse non diu moratus, occurrere et bello ei c0l1grelli industrius multum atlempuare non cessavit. Et sic ad usque Herbipolim perveniens, illic eadem obsessa civitate aliquantisper tardavit, ea scilicet occasione; ne si ad Renum tam copioso exercitus sui impetu festinanter perlenderet, ipse timidus et exterritus ad eum transmeare non auderet. Illic etiam duces Berhtoldum et Welfum et cæteros militum suorum Alemannorum cuneos præstolatus auxiliarios, quibusdam machinis et instrumentis bellicis urbis *** muros destruere sollertissimus moliebatur. Ipsi autem numero quasi quinque milium occurrere ei gratulanter saccelerabant. Rex vero Heinricus explorato illorum comitatu, per triduum illorum itineris quendam articulum occupavit, bellum eis non cum parvis suis cohorti1)us inferre temptaturus. llli autem congressionis illius pcrcmpientissimi, iter ad eum festinanter proraovebant. Et cum tam proximi convenissent , ut non plus quam duo miliaria a se distarent, et omnes in id ipsum armati bellum cum rege audenter destinarent conserere, ipse se eadem nocte fuga ab eis proripiens cum suis, ante solis ortum præ cæteris Wormauiam snam cum ludibrio et probris ipsorum etiam villanorum ingreditur. Ipsi vero comperta fuga ejus, usque ad castrorum locum illum persecuturi ***, cum non mediocri impetus terribilis festinantia pertenderunt. Et cum tam longinquatum jam a se et tam vehementer exterritum eum ab explorantibus comperisseiit, ab insectatione proposita satis moestissimi cessaverunt ; iter autem prop0

[ocr errors]

diis itaque diebns cardinalis Romanus (154) litteras, ut jussum est ipsi, commonitorias ad Heinricum regem pro prædicta apostolici adventus ad nos causa per quendam • monachum Herbipolitanum dignanter transmiserat. Hunc autem, ante quam ad ipsum pervenire posset, quidam ex secretalibus ejus, causa itineris illius diligenter explorata, captum et male tractatum , nec iron servientem illius miserabiliter verberatum, incarcerabant; litteras vero ablatas non nl apostolicas, set quasi diabolicas, omnifariam profanabant. Mox ad eum denuo litteras idem cardinalis Romanus per quendam militem familiarem ipsius pro eadem re artificiosus dirigebat; quas sub alterius quidem persona ipse apportatas suscepit et recitari fecit, set aure statim obdurata, litteras auditas efferatus uimis floccipendit, latorem illarum itidem captum in custodiam imitti præcepit; qui post paullulum fuga dilapsus ab eo, vix comite rita se e custodia proripiebat.

interea toto quoad poterat nisu exercitum undecumque non modicum industrius contraxerat, et Reno cum quibus collegerat omnibiis retransito, occursurum se regi Itoudolfo simulal)at. Iflic inter Itenum et Nechoram fluvium , ejus undique vadis qtialitercumque obstructis, eastra metati sunt, Pagoariorum exspectantes auxilium. Rex denique Roudolfus comperto illorum metatu , relicta urbis (155 obsidione et machinis suis desolatoriis, festinato multum impetu ad ipsos, pugnæ illis inferendæ avidissimus, audacter pertenderat. Confestim ergo ad ipsam usque ripam fluvii prædicti animo audaci pro regni sibi inpositi et christianæ religionis defensione bellaturus perveniens, hostibus e contrario ulteriorem ripam ad tria ferme miliaria cum suis copiis in longum occupantibus , transvadandi locum nequaquam inveniebat ; quippe ripa ex adverso tam altissima eminebat, quod nemo, ne dicam eques , pedes saltim illic ascensum præter vada artissima duo sola invenire potuisset. •

Tunc Roudolfus rex ipse inclamitavit et rogitavit multotiens regem Heinricum et una cæteros primicerios exercitus, ut si regnum **' sibi tam pertinaciter tantoque jure obtinere decerneret, unum e duobus eligeret; aut ille sibi ad se transvadandi locum daret; sim autem, ipse ad duo miliaria ripam et locum quae occupaverat relinquens, retrogradus abiret, donec cum tota sua militia ad se itidem transiret; et si in illo minime aliter confideret, hoc jurejurando pactum inviolabiliter conlirmaret : demum vero justissimi judicis censurae uterque causam suam decernendam devotissime commendarent, et sic aut duello ipsi soli, aut si potius prudentioribus ct melioribus regni consilium videretur ***, publico

[merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small]

bello pro justitia sua comprobanda domino Deo mo- A suos aliquot diebus praestolatos*** (156) et de manu

derauore indilate concertarent. [tex autem lleinricus aure surditiosa obmutescens, nullum ei responsum dcdit. Hic vero, ut id tota simplicitate dictum ostenderet, quod tantopere ab eo exegerat, et ut ad hujusmodi judicium eum quolibet ingenio irritatum provocaret, loco suo et castris se cum suis ad duo miliaria quasi fugam simulans dimovebat. Sequenti denique die cum non iii hoc etiam profecisse se persentisceret, iterato impetus bellici accursu metatum pridianum audacissime occupavit, ut si arte seu *** virtute qualibet attemptare posset, ipsi bellicose *° qualitercuinque congredi conaretur. Tunc quidam de primatibus regis Ileinrici bellum omnino detrectantes, et dedecus suæ timiditatis et manifestæ injustitiæ conscientiam quantalibet honoris, quamquam falsarii, occasione defendere percupientes, pacis compendium fideique pactum a ducibus Berhtoldo et Welfo obnixe quaeritabant, quatinus sibi ad alterutrum pro instanti necessitatis taiìtæ articulo colloqui quid familiarius licuisset. Quo, prout rogaverant ***, pacifice colloquio illis concesso , ad illud ilico hi qui ex utraque parte idonei visi sunt convenerunt. Illic sermociniis diversis ab utraque parte diutius consertis, hæc collocutionis summa postremo diffinita est : ut videlicet in primis inter se pacem firmiter condixissent, bello inminenti prorsus tunc ea conditione dirempto et consopito, quatinus majores totius regni omnes post paululum præter ambos reges ad colloquium juxta Renum convenirent, et ibidem cum legatis simul apostolicis justissimo *** rationis judiciariæ examine, quid optimum, quidve justissimum super tam grandi causa foret, dijudicandum deliberarent; et alterutri regum qui diflinitionibus illorum non consentiret despecto, communi voto contrairent; alteri 1andem consentaneo tota fidelitate et subjectione , ut regi oportet, obœdientissimi servirent. Cardinalem autem Romanum Trevirensis et Metensis episcopi in prædicto hoc colloquio cum quibusdam regis Heinrici consecretalibus primum audire prorsus recusabant, quia a rege non nisi fide data sibi, ne omnino reciperent et audirent papam et legatum illius, licentiam acquirere ad conlocutionem et pacem prædictam agendam poterant. Postremo tamen, licet coactissimi, eundem legatum et litteras sanctionesque apostolicas et audierant, et ut par fuit tota veneratione susceperant. Sic pro colloquio condicto peragendo, ne quis regum seu principum qualibet arte vel factione id impediret, fide ad alterutrum data et accepta, et pace pariter donec omnes in sua redirent condicta, Roudolfus rex cum suis in Saxoniam *** glorianter redit. Rex autem Heinricus in eodem loco Pagoarios

[ocr errors][ocr errors]

regis Roudolfi, cui fere obviaverant, pacis prædictæ interventu liberatos mox assumebat, et inito cum eis consilio, Alemanniam prædis et incendiis denuo inhumanissimus devastabat, principibus Alemannorum nuper de bello prædicto reversis, et tam ex inproviso fraudulenter invasis. Quippe tunc maxime pacem putabant, et idcirco milites suos ex iiinere fatigatos domum abire jam securi permittebant. Set tamen non sine maxiino suorum detrimento patriam illam pervaserat. In eodem itinere in loco campestri, cum circa se undique incendiis ardere et fumare regionem depopulatam contemplaretur ***, ubi præter alias plures una æcclesia cum plus quam centum hominibus combusta et desolata est, Imbricconi Augustensi episcopo, ut et prædictum est infeliciter defuncto, Sigifridum capellanium suum, reprobato eo quem fratres canonice e'ectum jam habuerant, qualitercumque supposuit, non ut æcclesiam regeret, set ut sibi ad ingruentia bella ope individua praesidio assisteret. Quod deinceps ita res probavit. Eodem die et loco cellæ sancti Galli quendam consanguineum suum (157), ejusdem loci non monachum, eadem intentione constituit super abbatiam***, eo itidem reprobato, qui regulariter a fratribus electus, a rege Roudolfo illuc abbas ordinatus est. Qui pariter ut Augustensis suppositus, dehinc contra regem Roudolfum non regulariter, semper loricatus, bella non monachica sollertissimus astruxit. Aquileiæ quoque Heinricum **", Augustensem canonicum et capellanum suum, patriarcham, reprobato eo qui canonice a clero et popu!o electus est, qualitercumque apposuit. Deinde in Pagoariam itinere quo ccepit profectus est. Inde collectis undecumque militum suorum auxiliariis cohortibus, iterum *** in Franciam reversus est, set tamen prius Juvavensi archiepiscopo, simulata quidem fide ad se vocato, el arte omnimoda, si eum sibi adjungere posset, satis superque licet fruslra pertemptato. Ipse vero, ut revera sanctæ æcclesiæ immobilis columna, basi veritatis pondere superni amoris fundatissime superposita, cuin se tot vecordiarum versutiis tantopere capi perspicaciter persensisset, toto quo poterat se inde proripiens studio, relictis suis omnibus, vix ferme

D solus in Alemanniam ad suæ partis et communionis

viros noctu latenter fugiebat (158). Taiidem igitur, cum tempore condicto undique ad colloquium destinatum qui ad hoc vocati nominatique sunt majores melioresque regni convenire jam cœpissent, rex Heinricus non mediocri iterum collecta militia, fidem per principes ejus jam condictam perfidus infringens, pacis pactum efferatus omnino parvipendens, toto quoad poterat ingenio, ne con

[ocr errors][ocr errors][ocr errors][merged small][ocr errors]

venirent, illis undique sollertissimus obstiierat. Illi A niam *** devastaturus suo ritu pervadere destinasset,

autem hujusmodi explorata ejus vecordiæ solita tergiversatione, causa suæ collocutionis et propositæ tot discordiarum et scismatum totius regni futuræ confœderationis prorsus infecta, quamvis non absque prægrandi murmuratione permoti, unusquisque in sua remeabat. Ipse autem, uti jam deliberavit, solitis incendiis prædisque insistens, rel)elles suos ubicumque manu majestativa pertinaciter pervaserat. Illic Argentimus episcopus (159), præ cæteris in hujus modi negotiis incentor et auxiliator illius tunc præcipuus, quadam die more militari bellicose loricatus, et tot malorum et facinorum armiductor et primiceritis, cum ad castra remearet regi suo nimis crudeliter morigerus, morte repentina, cum se lecto collocaret, in momento præventus est. Unde sui satis superque exterriti, non parum obstupuerunt, qiii vita illius flagitiosa tantotiens scandalizati sunt. Ipse namque contra præceptum canonicuiu concubina qttadam vidua, publica pertinacia inpudoratus abusus est, quam militi suo nuptam, non modica ab eo peccunia et beneficiis emptam abstulerat; dehinc apud Fapam pro liujusmodi accusatus (160) ipsam abjtiratam non devitaverat; præterque hæc nefandissiimi cujusdam incestus ipsam infamem suspiciouem, numquam ob id sua abalienavit fornicaria coitioae. Sic Dei contemptor industrius, ut Pauliis Samosatenus episcopus ille Antiochenus (161), qui feminarum consortio delectatus, clericis suis idem concessit, me sibi hoc ab eis crimen impiitari posset, cuuctis suis canonicis el clericis subparrochianis, nec non toti æcclesiæ scandalum non niuimu:m effectus, iram Dei promeruit, æternæ damnationis rigore feriendus : væ quippe homini per quem hujtismodi scandalum venit. Væ namque in divinis litteris pro æterno luctu scribitur. Patilus hereticus ille ctim damnatus ab æcclesia nollet discedere, ad sui dedecoris cumulum publica inde mauu expellitur : hic itidem ab apostolica sanctione pro heresibus suis et fl igitiis canonice jam damnatus, superni judicis sententia ad exemplum cunctis evidentissimum est derepente ut a vita, sic a regno Dei eliminatus. Quein sui acceptum, mox ad sedem suam infausto itinere tumulandum reportarunt.

et duces Bertholdum et Welfum cum cæteris Alemannorum cohortibus sibi bello congressuros non dubitaret, prudenti quidem consilio occursum illorum declinans, recta in Pagoariam cum suis itione, bello cedens, commigravit. Debinc assumptis secum ducis Boemiorum, illorum provincialium, militaribus copiis, Eggibertum, non parvæ valentiæ et virtutis conuitem, qui sibi rebellaverat, prædis, incendiis et castellorum illius obsidionibus pertinax ejus devastator liostiliter inpetebat. In cujus devastatione nivosas algoris nimietates sic cum suis quamquam vix perpeliens, tribus castellis illius aliquamdiu obsessis, et ad ultimum bellicis instrumenus captis et destructis, pervasor durissimus hiemabat. Ipsum

B denique sibi resistere minime sufficientem ad regem

Ungarorum cum uxore (162) suisque omnibus fuga11im exulare coegit. Eadem tempestate Rotidolfi:s rex, postquam prædicta expeditione finita in Saxoniam c:im suis rediit, et colloquium condictuin, regis Heinrici factione et perfidia impeditum recognovit, quid tandem potius ageret non habuit, quam ut jtidex æquissimus reguum Saxonicum pacificaret, el secundum leges illorum prava qt:aeque justissime examinata corrigerct. Praeter hæc quosdam *° westfalorum et Thoringorum sibi rebellantes regia majestate coercuit. Domno etiam apostoiico totam rerum gestarum seriem, directo jani Romam legato, intinari fecit, ejus super his consilium et auxilium sollertissime quaeritans.

C Ipse autem ei nichil aliud remandavit, nisi quod

litterarum, quas proxime et legatis suis et una omnibus Thcutoriicarum partium principibus transmiserat, se non ignoraret non moi'ica aviditate effectiim exspectasse. Unde cardinalis ille Itoinanus non parnm quidem animatus, juxta quod in litteris continebatur, contracto Saxonicæ provinciæ episcoporum cæterorumque principum apud Goslariam collegio, regem lIeinricum apostolicæ auctoritatis sententia in 2 Idus Novembris (165) a coinmunione corporis et sanguinis Domini, nec non a liminibus sanctæ æcclesiae catholicæ juridicialiter damnatum omnino excommunicavit, eique omnino regni guber- . nacnla interdixit, eo quod summo primæ sedis apo

Rex vero Ileinricus, dum tertio tunc Aleman D stolic;e pontifici *** prorsus inobædiens factus, - VAI{IÆ LECTIONES.

[merged small][merged small][ocr errors][ocr errors][merged small][merged small][merged small]
« VorigeDoorgaan »