Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

ciis reverentissimus. Waniloni successit Adalardus, A Anglorum, assistente præfati papæ fegato , scilieet epos Gunbaldi archiepiscopi, qui religiosus in cun llermenfrido Seduncnsi episcopo , cælerisque comctis operibus fuit. Adalardo Ricullus, vir bobilis, et provincialibus episcopis, in Lexoviensi ecclesia ab multis dives prædiis, quibus ecclesiam sibi commis episcopalu eum destituit, deditque poslea illi quamsain hæreditavit. Fuit autem tempore Caroli regis dam insulam in Constantiniensi pago in mari silam, patris Ludovici regis, cujus fuit filius rex Lotharios, in qua pluribus annis, non quidem ut decuit, vixil ; in quo progenies Caroli Magni a regno fundilus exstir postea vero, quo autem divino judicio, ignoratur, in palur. Hugo enim dux, qui cognominatus est Magnus, mari submersus est. regnum sibi usurpavit et rex consecratus est. Cui Malgerio destituto elegit dux Willelmus quenidam saccessit Rouberlus in regimine, filius ejus, rex Deo monachum , nouine Maurilium, qui nobili prosapia devolus. Præfatus vero Ricu!sus charlas ecclesiæ ex Remensi pago exortus, el in ejusdem civitatis supradictum regem fecit regali sanctione corrobo ecclesia educalus, inule in Leodicensi Ecclesia omni rare. Riculfo successit Joannes, devolus el religiosus liberalium artiuin perilia imbuilus, Halverstalensis antistes Joanni Willo, vir honorabilis, el reveren ecclesiæ scholasticus effectus est; qui locus in Saxolissimus paslor.

nia dilissimus habetur, in quo pluribus annis honoWilloni Franco, prudens pontifex et bonus populi B risice vixit. Postea vero succensus amore cælestis auxiliator. Hujus enim lempore Rollo dux Danorum patriæ, cuncla quæ mundi sunt fastidiens, monastipatriain invasil, quæ vocalur Francia , nunc vero cam vitam appeliit : sicque Fiscamnense cænobium Normannia eorum nomine insignila. Cujus mentis adiens , monachus ibi effectus est , in quo sancte leritaiem iam divinis eloquiis quam devotis servitiis multo tempore vixit, cælerisque exemplum sancliila dilinivit, ut terram sibi acquisitam cum pace et tatis exhibuit. Denique igne divini amoris exæsluans, justitia regeret. Postea prædicatione præfati ponti- acriorem vilam eligens, licentia ab abbale qui eclicis legem Christianam suscipiens, ab eodem bapti- clesiæ præerat accepla , Italiam petiit; eremique zalus est, et in fide catholica perseverans bono fine cultor solitariam vitam ducens, opere manuum vixit. migravit ad Christum. Franconi successit Gunbar Desuncio itaque abbate Florentinensis ecclesiæ, quæ dus, vir sapiens et in cunctis providus. Gunhardo in honore beatæ Mariæ semper virginis constructa successit Hugo. Hic vero fuit prosapia clarus, sed est, elegit eum marchio Bonifacius, vir nobilis et ignobilis cunctis operibus. Monachus enim apud San- potentissimus; et ila licet invitus, bonorum tamen clum Dionysium erat, quando Willelmus filius Rol virorum admonitionibus superatus, abbas ejusdem lonis, dux Normannorum, ei episcopalum tradidit; loci ordinalus est : ubi mullo tempore subditos pro sed postposilis sanclæ regulæ institutis, carnis pelu- C posse suo sancte el regulariter rexit. Sed quia vila jantize se omnino contulit. Filios enim quamplures justorum est detrimentum pessimorum, monachi, qui procreavit, ecclesiam et res ecclesiæ destruxit. Podi lempore prædecessoris sui indisciplinale vixerant, niacum enim qui in dominicalu archiepiscopi erat, constantiam regulze Patris Benedieli, qua eos regucuni omnibus appendiciis suis fratri suo Radulfo, lariter constrinxerat, ferre nolentes, sed in omnibus potentissimo viro, filio Hugonis de Calvacamp, dedil, bonis operibus sibi resistentes, detrimentum vita ei et ila a domicicalu archiepiscopatus usque in præ machinali sunt. Et quia pluribus annis in boc labosens alienavit.

rans, nullo modo se in eis vidil proficere, saluti proHuic successit Rotbertus, vir nobilissimus et po- priæ prospiciens, abbatiam deseruit, et ad proprium lentissimus, Richardi primi filius. Hic vir magnæ locum, scilicel Fiscamnum, rediit, in quo sancle pieta:is ei honestatis fuit, et in mundialibus divitiis usquequo in episcopatu inthronizalus est, vixit. Hic adeo laudalus a sæcularibus viris; sed carnis fragili- ecclesiam a Rolberio archiepiscopo incæplam comlale superatus , quamplures filios proereavit. Plura plevit , et aslante Willelnio Normannorum duce, eliain ecclesiæ bona Secil. Ecclesiam enim præsen postea Anglorum rege, cum omnibus suffraganeis lem miro opere et magnitudine ædificare cæpit. Ante suis, concilium in Rotomagensi ecclesia de castitate obitum suum, gratia Dei præveniente, vitam suam D conservanda et cæleris sanciorum Patrum instillicorrexit. Feminam enim reliquit, el de hoc cæte lionibus pastorum jncuria negligenter postpositis, risque pravis actibus suis pænitentiam egil; et sic viriliter resliluendis religiose celebravit. Postea perbono fine, in quantum humana fragililas capere po secta ecclcsia, dedicavil cam, aslanle Willelmo Nor lest, quievit.

mannorum duce, anno 1063 Dominicæ Incarnationis, Rolberlo successit Malgerius nepos ejus : filiis regoarile Henrico nobilissimo rege Francorum, astanenion Richardi fratris sui fuit. Qui quia non electione libus etiam comprovincialibus episcopis , scilicet merili, sed carnali parentuin amore et adulalorumi Odone Bajocensi, Joanne Abrincensi, Hugone Lexosuffragio in pueritia sedem adeptus est pontificalein viensi, Guillelmo Ebroacensi, Ivone Sagiensi, Gaufrido omni destitulus tulela, potius acquievit carni el san Constantiniensi, cælerisque venerabilibus abbatibus; guini quam divinis mandatis. Voluplatem enim per præsidente etiam sedi apostolicæ papa Victore II. omnia sequens, ornamenta ecclesiæ cæleraque benie Mulla etiam bona de Christianæ legis et ecclesia. ficia pueriliter erogavit. Et ideo auctore papa Leone sticæ religionis restitutione fecit. Jejuniis et oratioVillelmus dux Normannorum, postea cicclus rex nibus el eleemosynis usque ad ultimum diem

insistens, v Idus Augusti animam Deo reddidit. A « Destiluta Rolomagensi Ecclesia pastore, etc. )

Defuncio venerabili antistite Maurilio , præfatus Vide in Alexandro II papa ad annum 1073 PatroWillelmus rex Anglorum Lanfrancum reverentissi logiæ, iom. CXLVI. mum abbatem Cadomensis Ecclesiæ, omnibus libe Joannes vero episcopus apostolica legatione reralibus artibus imbutum , sanctis troribus et operi- cepla, et omnium comprovincialium episcoporum , bus ornatum , quein postea Cantuariensi Ecclesiz cunctorumque etiam ejusdem ecclesiæ canonicoruin metropolitanuni nstituit episcopum et primatem An electione communi consensu facta , metropolitanam glorum , Alexandro sunimo pontifici et venerabili adeplns est sedem. flic vero fuit progenie nobilis, papæ misil, poslulans ejus clementia ut ei assensum liberalibus imbutus disciplinis. Is alias satis sire. prieberet qualenus ejus auctoritate Joannem Abrin nuus, etc. flanc de Joanne notitiam integram ex Cala esiinæ Ecclesiæ episcopum metropolitanæ Ecclesiæ

lia Christiana dedimus in proæmio ad Joannem, usque præficeret , eique ne aliqua occasione in hoc resi ad verba quibus clauditur : « Et honorifice in ipsa ecsieret, liiteris apostolicis mandarei. Ipse vero ejus clesia lumulatur v Idus Septembris. » Pergunt Acta : peliljoni , quia devotam vidit , acquievit. Litteras Successit huic iino præcessil (nam duobus ante in 'e pontifici misit. Verba quæ lilleræ continent, obilum ejus mensibus intronizatus est) Domnus Guilhæc sunt:

lermus, cænobii Cadomensis abbas, cum apostolica « ALEXANDER Episcopus servus servorum Dei , auctoritale, lum regio munere , lilin denique comJOINNI Abrinceusium venerabili episcopo salutem et

muni electione, vir sane el generis nobilitale cluens, apostolicam benedictionem.

B et morum prærogativa præpollens.

ANNO DOMINI MLXXIX.

ARNULFUS

CLERICUS MEDIOLANENSIS.

NOTITIA IN ARNULFUM. [Apud Pertz, Monumenta Germaniæ historica, Script. tom. VIII, pag. 1, proæm. ad Arnul Gesla

archiepiscoporum Mediolanensium, edente W. Wallenbach.]

Arnulfus Mediola:teaasis rerum quæ sæcılo xi ad a. C ex quo inter Italize (5) principes primumlocum olitiusque 1077 Mediolani acciderunt, scripsit historiam, nuerunt, ex genere capitaneis inferiore sumplos oculaus ipse lestis, præmissa brevi rerum post esse , el per sc verisimile est, el Wilonis monstral a. 925 geslarum narratione. De ipso nihil præler electio, cui id ipsum quod de vassoruni ordine ea quæ ex hoc opere concludere licet, habemus essel (6), maximas excitavit molestias. Accedit quod .comperlim. Nomen et genus 1, 8, indicavit, ubi ipse Arnulfus nobilitatem generis non uno loco made Arnulfo / archiepiscopo (970-974) locutus, hæc niseslo prodit cum el causæ nobilium aperte faveai(7), addit: cujus æquivocus exislo geslorum scriptor ego el humiliter nalos appellel quos alii tanquam nobiles præsentium, fratris vero illius pronepos verus. Itaque præ licant (8), milites scil. minores, de capitaneis cum Mediolanensium ordines ita inter se esseill autem cuni moderatione loqnatur (9), quorum sublia distincti ut capitaneorum æstimatio duplo major mitatem ex imo loco mirabundus suspicit Andres essel quam vassorum, vassos pari intervallo seque- monachus, qui Arialdi Vitam scripsit. Qiiod si obserrentur negotialores, deinde reliqua multitudo (1), vaveris, multæ evanescent dillicultates , cum pugnare Arnulsum primo ordini accenseri par est. Nam cum inter se videantur æqualium scriptorum assertiones, ducumanorum primicerius de populo nalus cssel (2), qui lainen, verbis usi diversis, in rebus consentiant. inter ordinarios regum principum et capilaneorum D — Clericusne an laicus fuerit Arnulfus, cerlo testidili erant (3); archiepiscopos vero qui de ordinariorum monio non constat (10), sed lolum scribendi genus, numero legendi essent (4), nunquam per hæc sæcula, scientia rerum ecclesiasticarum el animus in causis (1) Vide pacem anni 1067, 19, 20,

(7) Quod jam comes Giulini animadvertit, Memor: tamn.

rie di Milano, III, 363. (2) Land. 11, 35.

(8) II, 2, 10. (3) Arn. I, 3. Land. jí, 35.

(9 Ui de Landulfo el Herlembaldo mi, 10, 16. (4) Ari. I, 3.

(10) Nisi forle verba 1, 1, fidei, lamen serrus catho(5) Id est regni Langobardorum , quod ejus aeri licie, ita interpretari velis ut clericum ibi se profiscriptores Italiæ et regni nominibus appellare consne leatur. Arnulphus subdiaconus subscripsii sponsioni verunt. Tusciam finibus ejus inclusam fuisse, Pro Widonis archiepiscopi a Pelro Damiani servalæ (ve vana monstravil, Slud. critici, p. 258.

infra ui, 14) ap. Barorium ad a. 1059, § 55. Aliæ (ii) Ut videlair; nam incertum esse non nego;

editiones hoc nomen, quod fortasse ab historico vile Arn. HI, 2; Land. Ili, 3.

nostro subscriptum est, omiiluni.

commemo

res

clericorum semper occupalus, a laicis tanquam ab A breviter perstrinxit, libris nullis algulus, seil audita extraneis aversus, velant ne pro laico ipsum habea lantum, ut ipse ait, utcumque exsulllans (15). Veniam mus. A. 1077 legationi a populo Mediolanensium ad igitur libenter tribuemus, si in his quandoque errapapam direclæ, quo Ecclesiæ Romanæ reconcilia vil, cum res scitu dignas solus servaveril el scienter rentur , sese interfuisse narral v, I. Neque enim a vero declinavisse nusquam argui possit. Auctorum. ipse a causa cæterorum immunis fuerat, clericis autem idoneorum copia viro lam nobili genere orlo savens conjugatis, sed lunc de præteritis, inquit, deesse non poterat. Cum ita viam sibi munivisset, post satisfaciens, in futuro castigari promisit. Nimirum a. 1018 ea quæ ipse videndo cognovil, ex abundanti, homo verecundus el suo ipse judicio dillisis, ut ail, eruclare studuil. Adhibuit autem ad scribendum anlem novas et Herlenibaldi surorem aversalus, acta synodi Romanæ a. 1027 (16), constitutiones a antea cum plurimis sui ordinis viris seniseral, quamvis legatis Romanis Mediolani facias (17), et epistolas non omnia eorum gesta sibi prob'ri fateretur (11); pontificum (18); lilleras vero parti avversæ Roma postremo aulem arctiorem Ecclesiæ disciplinam ipse directas commemorat quidem III, 17; iv, 2, sed probavit. Sed cum magni momenti el quam maxime inspexisse non videtur. Omnia vero quæ ex his memorabiles ei turbie illae viderentur, quibus lolus servala sunt fidem ejus confirmant, el cum a LanEcclesiæ Mediolanensis stalus immutalus est, posi B dulso, ejusdem partis scriplore, sæpissime recedat, Allonis electionem a. 1072 faclam ad eas litteris ubique fere in rerum gestarum narratione consentit consignandas se convertit, non cupiditate famæ, cum Andrea abbale poslea Vallis Umbrosz, Arialdi se) ne rerum memoria intercide:el, que civibus discipulo et faulore fervidissimo, el cum Bonisuis postea foret pretiosa. Ad præsens enim sub zone (19) parti pontificiæ prorsus addicio. Quod modio recondi opus voluit, suo poslea tempore pro profecto summum est bonæ ejus fidei documentum, mendum, sed fines urbis nunquam excessurum (12). cum nusquam dissimulaverit sibi Arialdi et reliquoTamen hoc stalim lempore vulgatum fuisse videtur, rom molus vchenicnter displicere ; ita tamen IIS cum tres priores libri, quos solos lunc absolveral, el moderatus, ut vel de Landulso judicium lerre per se descripli sint, quanquam Landulfum nullam recusarel (20) et clericos ex parle in culpa fuisse ejus notitiam habuisse appare'. Arnulfus autem concederet (21). Neque enim mel ori cleri discipline poslea el quartum librum addidit et quintum, licet repugnabat, ne Romano quidem pontifici se volebat non uno leinpore scriplos, cum a priore sententia opponere, sed res lumuliarie geslas, laicoruin de sensiin recederet, donec tandem, ut diximus, Roma clericis judicia, el subjugationem Ecclesize Mediolane reconciliarelur Ecclesiæ. Simul initio operis nensis abominalur (22). Pacem autem per legalos præinisil præefaliunculam si modo ab ipso venit

C

Romanos a. 1067. composilam laudal III, 21. llæc - cum nominibus regum et archiepiscoporum, et igitur scripsit cum adhuc lurbæ illie durarent (23), in prioribus aliqua mulavit , quæ non magni sunt

vivente Herlembaldo (24) et Alexandro II (25), momenti, ejusmoci tamen ut auctoris manum pro

noudum.consecralo Golefredo (26), id est ante ver cant (13). Substilit ipso illo a. 1077, cum longo

anni 1073. Deinceps silentiuni servare sibi proposchismali finis essel impositus: grandievus ipse cum

suerat, sed cum lurb:e modum viderentur excedere, res post a. 1018 geslas videndo se cognovisse dicat.

tamen calamum resumpsit, ne memoria reru ii periFides Arnulli editoribus Palatin's salis mala visa ret. Addidil igitur librum iv, quo narrationem ail est, cum hominem h ereicum pro mendaci haberent, llerlembaldi mortem (1075) deduxit, finem schismaneglecta accuratiore inquisitione; sed jam in Mura

lis ut lunc putabal. Finilo aulem opere irgente torii præfatione satis accurate scripsisse dicitur, proleslalur se solo veritatis studio ductum scriquod quam verum esset, singula perscrutalus Giulini psisse, neque a doctrina eorum qui venalilalem orexpertis est. Neque vero minus judicium ejus lau dinum sacrorum et incontinentiam sacerdotum indandum videtur, cum simplici modo quæ audivit prignarent dissentire, sed modum quo ompia gesta primo, deinde visa retuleril (14), sprelis vulgi essent improbare. El cum hoc jam plignet cum

D fabel'is, quas cupide Landulfus conquisivit. Exor nonnullis quæ antea protulil, sequenti capite 13 didium sunipsit a reglio Hugonis Italiæ regis , et quæ serle addit se aliter nunc quam prius sentire, alque post hiec ad siia usque tempora in regno acciderunt, erubescere cum scriptis scribenda conferat : nec Mediolanensia tamen polissiinum respiciens, libro i barbarismos in verbis egisse, sed aliorum dicla vel (11) III, 14.

(17) III, 14, 21. (12) !, 1.

(18) lil, 12, 20, 22. (13) 1, 3, 6, 9, 11, 16, 20; 11, 8, 12, 16; III, (19) Libro ad amicum, quem OLfele cdidit inter 2, 8, 14, 22.

SS. Rerum Boicarum, l. II. (14) Ipse 1, 1, pollicetur rerbis prolatan commu (20) III, 16. nibus simplicem gestorum narrationem, quæ nostri (21) III, 14. reges nostrique gessere pontifices , nostri quoque con (22) III, 12, 13, 16, 17. cires in urbe Siediolano vel e.clra, compatriota vero (23) Ill, 8. nostri in regno Italico, quæ ipse vidi vel quemadmo

(24) C. 16, 17. dium a videribus vel paulo ulterius audivi.

(25) C. 17. (15) !!, 1 , Suzy, 3, privilegia Ecclesiæ citai. (20) III,

fin.

[ocr errors]

nulla.

facta temere judicasse, cum soli Deo cordium reve- A quo Muratorius in editione sua adornanda polissilentur occulta. Ubi animadvertas, quæso, eum non mum usus est, iterum conferre superfluum videfactorun perverse narratorum, sed judicii tantum balur. incaule prolati reum se confiteri. Mendacii vero [3] Silonianus, cujus apographum beneficio Joannolam primo libri v capite iterum respuit. - Post nis de Silonis Leibnitius nactus est; aliud exemplar hæc pauca addit de Thedalui electione et de Hein ex eodem codice Muratorius a. 1699 apud Camillum rici IV cum Gregorio dissensione, jam aperte pro Sitonum, Joannis patrem, transcripsit, quod postea fes us Romanam nunquam erravisse Ecclesiam (27), ope cod. Estensis emendavit. Tertius cl quarius liber donec peracta Mediolanensium cum papa reconci ibi in unum contracti sunt; capitum inscriptiones liatione opus clauditur.

nulle. Nos quæ apud Leibnitium pariter ac MuraScribendi genere usus est simplici et salis puro, torium leguntur 3 signavimus, quæ L. solus haelsi curules quadrivii rolas nunquam se conscen.. bel, 3a. disse falelur. Sallustium lamin legisse videtur (28). (4) Archinleus ex quo duos ultimos libros descripOrosium iii, 2, cilat, iv, 11, tomum Etymologia serunt 5*, B2'. cf. ad iu fin. Eodem, deficiente Parum. Æquales verborum soros in fine sententiarum piensi, J. P. Puricellus usus est (31). Quatuor libris repelitos, quod temporis illius hominibus pulchrum B distinctus fuisse videtur, ita ut 11 eliv unum eliciant, esse videbatur, sæpe apud eum invenimus. In tem v quartus vocetur. Proxime accedit ad textum Muporum descriptione parum curæ posuit. Brevitati ita

ratorianum, itaque ad 2. 3. Capitum distinctio. sluduit, ut plurima quæ scire velimus relicueril, cum prolixiores Landulfi narrationes et obscuræ [5] Meiropolitanæ eccl. Mediolanensis, Landulfum, sint el fide parum dignae. Itaque factum est ut ii qui Arnulfum, catalogum archiepiscoporum, a Murat. postea de rebus Mediolanensium scripserunt, dum IV, 141, editum, continens (32), habuit tantum ires penuriam rerum nobis traditarum supplere cupe. priores libros, sed propter verborum cum prioribus rent, a Landulso el Gualvaneo de la Flamma, ho similitudinem his est adnumerandus, et initio habet mine omnium mendacissimo, in errores abduci se prologum el catalogos. Hic a Sociis Palatinis adhipalerentur, quod vel comiti, Giulini nonnunquam bilus est, sed nunc frustra a Bethmanno quæsilus. accidit, qui plurima egregie illustravit. Post hunc 5*) Cod. sereniss. ducis Lillæ Mediolanensis, a. vir doctissimius Fumagalli aliqua accuratius tracta 1703 exaralus, chart, folio, manu continua, continet vit; de iis vero quæ ad reipublicæ. Mediolanensis Arnulfum, Landulfum seniorem et juniorem, lum slatum pertinent, novissime multa disputala sunt a

C

alia quædam manu alia alligata. Arnulphi tres prioviris cll. H. Leo (29) qui non raro et Flammæ com res libros ex 5 descripsit, iv et v ex 4. mentis et suis ipsius opinionibus nimium tribuisse Hi igitur codices, excepto 5, lolum opus complevidetur, et a. de Bethmann-Hollweg (30) qui clun'ur, et initio præmillunt prologum eum nominibus Arnulfum præcipue secutiis cautius egit.

regum et archiepiscoporum; quæ desunt codicibus De codicibus manuscriptis hæc nobis transmisit quos B. vocamus, Ires tantum libros priores continenC. L. Bethmann, qui in itinere Italico eos in usum libus, verbisque ita nonnunqnam a cæteris recedeneditionis nova convertil.

libus, il priorem operis editionem facile agnoscas. 1) Schonbornianus, Pommersfeld:e servalus , BI) Cod. Francisci Castelli s. Mediol. ecclesiæ or1. 2802, mbr. qu., sæc. xui in Italia scriplus, c011 dinarii 1574, deinde A. D. archipresbytero Medioi. tinet Arnulfum manu continua exaratum, tum alia Octaviano Forrerio, post capiluli Mediolanensis, demanu Ollonem Morenam. Neque libri neque capita nique a. 1822. relatus inter Ambrosiunos n. 89, mbra distinguuntur, neque capitum indices leguntur; al qu., S. XIV manu continua exaralus, (33) columnis. ubi in reliquis capita incipiunt, hic codex plerum binis. Continet Landulfum et post hunc Arnulfum; que majori litlera posita novam linearn incipit. assuti sunt qualerniones 4 manus plane alius, LanTextiis egregius, quem ubivis fere secuti sumus. D Julfum juniorem et passionem S. Arialdi scontinen

2) Estensis, a cl. Muratorio in usum vocalus, les. Ilic est ille quem Socii Palatini M vocant, sed s:eculo stil, certe non antiquior, cujus specimen parum accurate contulerunt. Membrana ex parle delit Mur. SS. IV, p. 5. Inscriptiones capitum quas rescripla est; quæ deleta sunt, characterem diplom ex hoc codice Mar. recepit, cum in reliquis codici matum s. sui exhibent omnia ; ex quibus legendum bus desint el a librario additze esse videantur, qua est : Dalum ut supra. Libros habet tres, rubro præles etiam in cod. I passim in margine ascriptr rc scriplos; capilun distinctio nulla, sed signa eorum periuntur, initio quidem inter varias lectiones rubra sepissime textui continuo interposuit scriba, adnotaviinis, postca prorsus abjccimus. Codicem prout ipsi placuil. Codex quem descripsit, hic illic (27) V. 7.

(32) Eodem omnia charactere scripla, itaque a. (28) V, 9.

$170 posterior; v. Mural. Anecdula 1, 237. Scripille 29) Entwicklung der Verfassung der Lomb. Städte. ram et characterum formam hujus cod. el coil. B Haieb. 1824, 8.

1. unam pene el camdem esse, p. 238. dicit. Quæ re(30) Ursprung der Lombardischen Sted:círeiheit.

pelit SS. IV, p. 51. Bonn, 1810, 8.

(33) Cr. Murat SS. IV, (31) Mon. Basil. Aml;r., p. 461.

correctus eral, ita ut melior vox esset superposita A Scriptores Rerum Brunsvicensium, tomo III, ex apocilm verbo vel, quod non intelligens scriba vocem grapho Sitoniano (36). Ejusdem cod. exemplar ulramque in texlum recepit. Textus multo minus emendatum ex Estensi Muratorius transmisit sociis bonus quam reliquorum. Ad marginem manus s. XVI Palatinis, qui, additis lectionibus quibusdam codisæpius quædam adnotavit , chronologica maxime. cum melropolit. 5 et B.1, et commentario non sper

B 1*) Ambros. n. 128, chart. qu., s. XVII ex., Lan nendo, etsi nunc non multa inde repetere potuerimus, dulfum continet et post huic Arnulfum, quem ex illud ediderunt in coll. Scriptorum RR. Ital, lomo IV, scripsit ex B 1; nullius ergo momenti.

a. 1723. [B 2.] Papiensis, ex quo J. P. Puricellus aliqua Terlia jam nostra prodit editio, ad fidem cod. 1 protulit in Mon. Basil. Ambrosianz (34), plura in correcta (37) per V. D. Bethmannum, qui cod. BI libro de SS. Arialdo et Herle:nbaldo. Ex boc fluxit. varias lectiones addidil omnes, sola scribendi diver

B 2“) Amb.osianus 157, ch. fol., anlea. 1675 Pe sitale prülermissa, cod. 5* eas quæ alicujus videtri Pauli Boschæ manu exscriptus ex ms. quodam renlur esse momenti. Librorum tamen distinctione i quod accepi a d. Matheo Valerio Carthusie Pa quam auctor ipse indicat, retenta, capila quæ in 1 piensis p:io:e. Sed illud tantum tres priores libros majoribus litteris distincta sunt, numeris irrsignivit, contiebat • • quartum librum nactus sum in alio B qui a priorum editorum divisionibus non ita receexemplari quod ... suppeditavit comes Octavius dunt, ut diversi numeri addendi fuerint. Quæ exArcbintus. » Ad lilleram fere cum B 1 convenit, sed plicatione egebant, consultis doctorum virorum aliquolie; habet qiæ illi desunt, ita ut ex ipso B i libris breviter enodare conatus sum, præcipue vero nequeat esse descriplus. Capila in Papiensi non Bonizonis et Andreæ Vallumbrosani locos ad nostri distincta fuis e Boscha dicit.

narrationem illustrandam el fidem ejus confirmanArnulli opus diu in bibliothecis delituit, Mediola dam idoneos indicavi, et quæ illi aliter narrant nensibus tantum scriptoribus notum, ut Gualvaneo notavi. Andreæ autem Vita Arialdi cum ita in reblis de la Flamma qui s. xiv ex Arnullo « apud S. Naza Ecclesiæ Mediolanensis et ipsius Arialdi gestis verserium , in Manipulum Florum nam alia ejus opera

tur, ut in hanc collectionem recipi non debeat, inde ined ta servantur nonnulla transcripsit, sed tanta quæcunque ad rerun cognitionem ulilia videban. usus licentia, ut ad verba Arnulli cognosi enda nul lur, exscripsi ex libro J. P. Puricelli de SS. martylius sit utilitatis; s. XV ex. Tristalus Calchas eum ribus Arialdo Alcialo et Herlemballo Colla Mediolai lc auctores suos commemoravit, sed tamen cuin nensibus. Med. 1657, fol. Vila Arialdi inde desumreliquis Flammam sequi maluit. Innoluit etjam au pia iterum edita est in Actis SS. Junii V, p. 281clo i Vitæ Ma hi'disqui (in Leibnitii SS. RR. Brunsv. C 303. Ea quam Puricellus addidit passio B. Arialdi 1,691) C. 5, 4, exsciijs i ex libro « qui dicitur Copia martyris, per anonymus (38) conscripla, ex Andrea Landulphi de S. Paulo, , cum quo Arnulfi Historia el Landulso lola est desumpla, et lempore multum sæpius descripla esse videlur. Postea J. P. Puricel posteriore scripla esse videlur. lus s. xvii. Arvulso mullının usus est (35), sed integra Datum Berolini vi lu. Jun. 1846. ejus Historia primum prodiit a. 1711 inter Leibnitii

W. WATTENBACH. (34) V. p. 303.

Arnulfus quomodo verba scripserit nescimus. Diph(35) Cod', 4, B 1 (V. Mon. Ambr. p. 417. Dc thongum tamen pro simplice vocali e restituimus. SS. martyribus p. 10) et B 2.

(58) Quem pro Landullo a S. Paulo babuil Puri(36) Repelita in 1. TV Thes. Blirmanniani 1772. cellus, nullis idoveis argumentis nisus, ut jam Giri

(37) Cujus scribendi rationem per omnia sequi lini animadvertit IV, 18. Recentiorum tamen 100niur, elsi Italorum s. Xu morem sequitur : vam nulli incaule illuin sunt seculi.

ARNULFI
GESTA ARCHIEPISCOPORUM MEDIOLANENSIUM

EDIDERUNT L. C. BETHMANN ET W. WATTENBACH.

INCIPIT LIBER GESTORUM RECENTIUM AB ARNULFO' COMPOSITUS.

In hoc li! ro continentur gesla quorumdam Ylalia D Ugonis regis et Arderici prxsulis usque ad tempus regum ac Mediola.ens'um antislilum, a tempore scriptoris, et si qua sunt præter hic alià illis inseria

VARIÆ LECTIONES. * Arnulpho 1. Incipit liber istoriarum Arnulli de gestis urbis Mediolani incipiens anno Cristi DCCCCXXIII. R 1. Incipit liber qui dici:ur copia historiarum Arnulpbi. lucipit de gestis urbis Mediolanensis et Papiensis antio Christi DCCCCXXII. B 1. Sequentia usque ad Mulloruin varios, et cult. desuni B

« VorigeDoorgaan »