Pagina-afbeeldingen
PDF

CIRCA ANNUM DOMIN 1 MLXXX.

FOLCARDUS

COENOBII SITIIIVENSIS APUD ATREBATES MONACHUS.

NOTITIA HISTORICA.

(CAve, Scriptorum ecclesiasticorum Ilistoria litteraria, pag. 531.)

Folcarlus, coenobii Sithivensis apud Atrebates monachus, claruit anno 1060, diuque deinceps vixit. Vir sorte saeculi quo vivit non indoctus, Gulielmo Anglorum regi, quem Conquestorem vocamus, admodum amiliaris, qui subacta Anglia ipsum Torneiæ præposuit, ubi xvi fere annis abbatis vices supplevit. Diu in Anglia versátus est donec ortis illum inter et episcopum Lincolniensem simultatibus, :.d monasterium suum Silhivense recessit. In litteras misit primo quidem per compendium, deinde recognitos et auctos De vita et miraculis S. Bertini abbatis Sithivensis libros duos, quos Bovini abbati suo inscripsit. Hos ex mss. codicil)us Bertimiano et Wedastino edidit Mabillonius Saec. Benedict. III, part. 1, W*; 104; qui etiam librum ii Miraculorum, ab auctore anonymo circa initium sæculi x scriptum, subjecit. Recenset quidem Baleus (De script. cent. ii, p. 164) Folcardum quemdam Dorobornensem, coenobii Cantuariensis monachum, virum doctissimum, anno 1060 clarum, quem eumdem cum nostro fuisse existimamus, quemque Aldredi Eboracensium archiepiscopi, magni sui Mecænatis jussu, De vita et miraculis Joannis archiepiscopi El)oracensis libros duos, eidem Aldredo nuncupatos, atque alia quædam scripsisse, Baleus refert. Certe Folcardum nostrum S. 0swaldi Wigorniensis episcopi, aliorumque sanctorum Angliæ historias suaviter composu'sse, testis est Oriericus Witalis, ejusdem pene temporis scriptor Ilist. EccI. lib. ii, ad ann. M 118, ubi p!ura de Folcardo habet. Vitæ Joannis archiepiscopi Eboracensis a Folcardo scriptæ meminit etiam auctor incertas De vita S. Joannis Monast. Anglic., tom. I, qui pariter ac Baleus Folcardum Cantuariensem vocat, montu chum scilicet, non quod Mabillonius male habet, Cantuariensem archiepiscopum. Witam ipsam extuliMabillonius S;ec. Bénedict. III, part. i, pag. 435. Librum vero Miracülorum, quem etiäm memorat Baleus, reperire non potuit. Dé aliis Vitâ: Bertinianæ scriptoribus, anonymo quodam antiquiore, et Folquino abbate Lobieiisi, Actorum etiam SS. Audomari, Folquini episcopi, Winnoci et Salvini cómË; anonymo altero, denique Simone abbate Sithivensi, exeunte sæculo xii claro, plura te docebit et abillonius in 0bservationibus præviis, ubi supra, p. 104.

VITA S. BERTINI

ABBATIS SITHIVENSIS IN MORINIS

Auctore FolcAndo.

(Apud MABill., Acta SS. ord. S. Bened. Saec. III, parte ii, pag. 104

OBSERVATIONES PRÆVIÆ.

M. Multi gesta S. Bertini abbatis in litteras retu- A Pecqueur, subprioris, tum humanissimi D. Gerardi

lere. Sex omnino invenio hujusce argumenti luculorationes. Prima est anonymi cujusdam, quem caeteri postea secuti sunt. Secunda Folquini abbatis Lolyiensis, qui Acta SS. Audomari, Bertini, Folquini episcopi, Winnoci et Silviiii Waltero al)bati Bertimiano, anno 996 mortuo nuncupavit. Tertia et quarta auctorem habent Folcardum, Sithivensis cœnobii monachum. Quinta et sexta metrice compositæ sunt, una qnidem ab anonymo quodam, alia a Simone, ut putant, abbate Sithiveiisi sub finem sæculi xii, quanquam Joannes lperius de Simone abbate agens, ejus rei, ni fallor, haud meminit. Quatuor postrenias scriptiones e monasterio Sithivensi accepimus, beneficio tum viri religiosissimi D. Joannis Le

du V al coenobitæ. I!ic unicum exhibemus Folcardum,
de aliis auctoribus pauca dicturi.
2. Anonymum Vitæ Bertinianæ scriptorem per-
antiquum laudant auctor libri De gestis S. Winnoci
abbatis, Folcardus et alii : Folquinum Jacobus Mal-
brancus passim, maxime in scholiis ad cap. 1, lib. iit
De Morinis, ubi ait Folquinum in Actis SS. Aufo-
mari, Dertini, etc., multa præteriisse quae apud alios
repcrirc est, quia solummodo ea inserere in votis
habuit quae lectionibus l3reviarii possent adaptari.
Hunc putan! esse Folquinum levitam et monachiim
Bertinianum, qui principum ac regum diplomata
aliaque instrumenta in unum retulit, et annis regum
annos Domiuic;e Incarnationis aptavit; qua in re a

1085

FOLCARDl MONACHI SITHIWENSIS VITA S. BERTINI. . . OBSERV. pRÆV.

[ocr errors]

vero calculo passim aberravit. Anonymum legit, et A rati auctoris nonem haud praeferunt, id tamen co!!i

cum subjecta Folcardi lucubratione contulit D. de With, coenobita Bertinianus, ante annos triginta vita functus; cujus animadversiones a D. Gerardo dii Wal communicatas in ora marginali apponeInjus. 3. Folcardus, Bertinianus monachus, primo quidem compendio scripsit Witam S. Berlini, quam postea fusius a se reddendam promisit. Sic habet in prioris lucubrationis epistola dedicatoria. v Domino suo Bovoni Patrique desideratissimo Folcardus nulli inserendus paginæ, quod summum est coram summo pontifice. Fortassis. Pater mi, in tuum vernaculum tuo quondam lacte tuisque educatum alimentis merito frequentius stomacharis, qiiod solum terram occupem ut fieus illa inutilis, nec quidvis tuæ qua quondam puerum insevisti, promam institutionis. Jus, fateor, esset, quae insevisti, etsi non digno, 1amen quocunque pullulare germine; sed cupido vires deficiunt, Pater optime, quo cogor inter privatos ignobilis delitescere. Hinc te sæpius rite indignatum meæ inertiæ concesserim, hocque a te summum in me beneficium libens conceperim. Unde quæ hactenus minus consulte egi, ad jussum paternitatis

tuæ in melius transferre curavi. Quod meditanti .

occurrit in imedio Vita beatissimi Patris nostri Bertini, quam rescribere orsus sum, impellente causa multiplici. Quod si sic ex re constabit, examinis tui trutina probabit. Bona siquidem dicturus facturusve, a nullo malui quam a te principium sumere, qui tot commodis inservis nolis omnibus quotidie. Dein vero quod quorumdam fratrum devotæ petitioni oportuit me satisfacere, qui dum aliquid apud tantillum videntur petere, magis imperare ex ipsa noscuntur petitione. Nec eo, fateor, ipsi petunt, ut reor aut ego subaudio, ut veteri poslhabito sive neglecto hoc opus rapiatur in publico : quod absurdum nimis esset, me tale aliquid inter tot et tales, ut ita dicam, nubigenas moliri. Sed si ita jubes, secundum illud quod lignea et fictilia vasa cum aureis aiunt in templo Domini, sic hæc meæ parvitatis descriptio servetur cum veteri. » Dein sequitur alius Prologus hoc exordio : Deificae Trinitatis ctementia, etc.; qui Prologus diversus est in exemplari Cisterciano. Sic vero incipit Vita : ' Beatus puer Beruimus generosa progenitorum stirpe ortus traditur in Constantiæ finibus, » etc. Demumque ita librum concludit : c Hæc dicta sufficiant pauca e pluribus, quæ compendiosa quidem terminaviinus diffinitione, sed patentioris textus serie disponimus elucidare. » Vides hic promitti prolixiorem scriptionem. Et infra librum De miraculis S. Bertini a se scriptum iri po!licetur his verbis : • Lectoris ergo nos accommodantes satisfactioni, ac si jam de,Vita refecto Patris clarissimi, subsequenter scriptis textum exsequemur signorum, quæ per eum gessit Dominus Deus virtutum. » Quod utrumque præstitit, editis libris De vita et miraculis S. Bertini, quos hic pri rum iypis dona:nus. Etsi enim libri manu exa

[ocr errors][ocr errors]

gimus ex ejus ætate, quam ipse indicat libro 1 Mirac , cap. 1 1. Quanquam liber secundus De miraculis a principio antiquiorem sapit auctorem, cui cætera Folcardus adjecisse videtur. Ordericus Witalis in eccl. Hist. lib. ii, ad ann. 1 108, laudat , Fulcardum S. Bertini Sitbiensis monachum, multa eruditione validum, quem Guillelmus Anglorum rex subacta Anglia Torneiæ præposuit, ubi Fulcardus fere xvi annis absque benedictione abbatis vices supplevit. Hic affabilis, inquit, et juctundus fuit atque charitativus, grammaticæ artis ac musicæ peritissimus. Unde pretiosa peritiæ suæ monumenta reliquit in Anglia futuris generationibus. Nam plures dictatus memoria dignos edidit, et S.} 0swaldi Guigornei sis episcopi aliorumque sanclorum, quorum propago de Albione processit, delectabiles ad canendum historias suaviter composuit. 0rtis postmodum quibusdam simultatibus inter ipsum et Lincolniensem episcopum recessit, » nempe in monasterium Sithivense, ubi Witam S. Bertini exornandam suscepit.

4. Bovo, abbas Bertinianus, cui Folcardus primam scriptionem suam dedicavit, auctor fuit elevationis corporis S. Bertini, a Folquino Morinoruin episcopo loco secreto reconditi ob Nortmannorum infestationes; ejusque facti relationem litteris mandavit, quam ex mss. codd. erutam publicamus post Folcardum, qui eamdem historiam in libro ii Miraculorum præstrinxit. Bovo monasterio Sithivensi præfuit ab anno 1045 ad 1065, uti discimus ex Joannis lperii Chronico Bertiniano, cap. 37, qui Iperius etiam gesta S. Bertini in Chronicon suum retulit cap. M.

5. De duobus poetis, Anonymo et Simone, nihil est quod adnotemus. Eorum lucubrationes typis committere non visum est operæ pretium. Simom Bertiniano monasterio præfuit ab anno 1176 ad 1187, quo abbatis dignitatem abdicavit, febre quartaiia aliisque molestiis affectus, in quatuor annos superstes. Lege Joannis Iperii Chronicon, cap. 103. Simonis carin:en de S. Bertiuo incip't hoc modo :

Filius et frater merito tuus, o pia mater, . . Laudibus immensis celebremus, plebs Sithiensis. U nam cum reputem tibi non satis esse salutem, Me conferre putes tibi cum Patre mille salutes. Ergo fave Simoni, quæso, Pater alme, Leoni, Cui qùod concepi dudum, modo scribere cœpi Laude Dei festa nostri Patris inclyta gesta. 6. S. Bertini memoriam celebrant sincera M;irtyrologia Usuardi, Adonis, et Flori additam, nliim a ! Bedam. Nonis Septembr., inquit Usuardus, in pago Tarvemnensi S. Bertini abb.; et Ado eodem die : Natalis S. Bertini abbatis, magnæ sanctitatis et innocentiæ viri. Florus vero : Depositio S. I}ertini confessoris et monachi, qui in divinis rebus prudens, et in malis simplex, virtutibus claruit divinis. Præterea S. Bertini absconsio a Folquino sæculo ix facta anliquis Kalendariis inscribitur xvii Kalend. Augusti : Elevatio saeculo xi ce!ebrata a Wi'oi;e

[ocr errors]

Remorum archiepiscopo vii Nonas Maii; Translatio A villæ vel loci qui Sithiu dicebatur, quam ecclesiam A machi Cantuarienses a regibus pulsi, primo quidem in S. Thomæ odium ab Ilenrico IV, deinde vcro a Joanne rege anno 1207. De primis agit Iperiis cap. 44, parte ii , de aliis cap. 46, parte xii, ubi hæc verba : ¢ Quibus adventantibus D. abbas et conveiitus inobviam eis cum cruce, candelis et thymiamateriis processionaliter incesserunt usque ad ecclesiam S. Dionysii , et eos huc in monasterium adduxeruut. Erant monachi septuaginta, familiares autem usque ad centum : qui omnes insimul per dies duodecim hic apud nos manserunt, donec per abbatias circumquaque bini vel uerni a suo priore missi sunt, ipso priore cum sedecim monachis plus quam per annum nobiscum remanentibus, » etc. Egregium sane Christianæ charitatis et religiosæ hospitalitatis

denique in thecam preti ysiorem saeculo xiii pcr Petrum Morinorum episcopum xvii Kalend. Augusti; de quibus infra suis locis. 7. An Bertinus monasterii Sithivensis primus abbas fuerit, merito dubitari potest. Scriptor Vitæ S. Audomari cpiscopi Tarwennensis, editæ sæculo 11 Bened., primum locum tribuit Alummolino, Bertino secundum. Joannes Jperius e catalogo abbatum Sithivensium penitus expungit Mummolinum, quem l8ertinoposlponunt Sammarthani in Gallia Christiana, at immerito certe. Siquidem Mummolinus B. Eligio successit in sedem Noviomagensem anno 669, eique præfuit per viginti et ser annos, testante auctore Witæ S. Audomari : proindeque longe ante S. Bertinum vivere desiit. Veri simile est Mummolinum per annos xiv ante initam sedem episcopalem præfuisse abbatem Veteri Monasterio, quod nomen ipsius hactemus retinuit; et curam luabuisse fabricæ novi monas:erii Sit vivensis; non tamen eo loci rexisse monachos, nisi forte ad breve tempus, co quod vixdum perfecto coenobio raptus sil ad episcopatum; mox vero Bertinum fabricæ supremam impos.uisse manum, et coloniæ monachorum præpositum fuisse. 8. Sithivense seu Sithiense monasterium anno circa 660 ædificari coeptum in pago Tarvenmico, a prima sui origine amplissimum, hactenus S. Bertini nomine celebratur, inclusum muris Audomaropolis, quæ urbs a monasterii ce!ebritate orta, ab annis centum cathedra episcopali donata est, excisa Tarvenna. Duplex fere a coenobii primordiis conventus monachorum isthic fuit, unus quidem in S. Petri J)asilica, constans monachis centum et quinquagint^; alter in S. Mariæ ecclesia coemeterii loco ædificata, habens cœnobitas quadraginta, quos Fridogisus abhas sæcularis sæculares canonicos fecit. In hac demum S. Mariæ l)asilica sedes episcopalis erecta, in alia coetus monachorum perseverat. Procedente tempore isthic etiam, ut et alibi passim, adimissæ sunt sanctimoiiiales, quas Conversas appellabant, Gregorio nono pontifice per Romanum S. Angeli diaconum cardinalem expulsae. - Erant tunc, inquit Iperius, cap. 46, parte xx, in hoc monasterio moniales quae dicebantur conversæ sub habitu religionis, non tamen sub professione regulari inter duas portas monasterii, juxta ecclesiam S. Martini commorantes, de eleemosyna monasterii viventes, in hospitali pauperibus servientes, vestes sacras et ornamenta ecclesiæ cum opus esset consuebant et abluebant. Et quia non licebat mulieribus ingressus intra monasterium monachorum, matres, sorores et propinquas nostras cum ad nos veniebant, recipiebant. » 9. Ut vero intelligas ea quæ de variis monasterii principalis basilicis dicuntur, juvat Iperii verba e cap. E hic attexere : • Notandum est quod ecclesia ista diversis successive temporibus diversimole wominata fuit. Primo enim dic:a fuit Sjtliiu a nomine

C

D

D. Bertinus fundavit in honore B. Petri apostoli, qui adhuc nunc est et Pater et patronus. Deinde B. P. Bertino numero sanctorum adaucto, quia ipse primus fundator noster exstiterat, ab eo denominatus est locus monasterium S. Bertini Sithiensis. Et ut nominis recompensatio fieret, constructa fuit ecclesia B. Petro ad occidentalem partem templi ad plagam septentrionalem, a qua adliuc nominatur porta S. Petri ibidem. Beato vero Martino facta fuit ecclesia juxta illam quæ nunc est parrochialis ecclesia S. Martini in insüla. Et inter duas has ecclesias sanctorum Petri et Martini factum est hospitale pauperum seu domus eleemosynæ; via quoque patens, per quam de una ecclesia ad aliam, ac de hospitali ad utramque patel)at ingressus. Demum igne fortuito consumptis ecclesiis beatorum Petri apostoli ac Bertini, tempore domni Roderici abbatis (qui anno 1021 praeesse cœpit) ordinatum fuit, quod adhuc hodie servatur, quod templi uostri majus altare, imo ipsummet templum semper consecratur in honore B. Mariæ Virginis, beatorum apost. Petri et Pauli atque B. Bertini confessoris Christi; secundum vero altare iu quo solet dici missa matutinalis, semper appropriatur et consecratur in honore S. Marlini Turonensis episcopi. » Ilactenus Jperius. 40. Istud asceterium tanta religione et sanctæ ltegulæ cultu per varias alternantis humanae condition's vices floruil , , ut de viginti duobus sanctis illius ecclesiæ monachis jam solemnizet Ecclesia, » inquit Iperius in Prologo. Wigiuti quinque numerat Locrius in Chronico Belgico, nimirum Bertinum abbatem et cœnobii conditorem, Ebertramnum abbatem Weromandensem, Walbertum comitem, ejusque filium Bertinum parvum, Mummolenum Noviomagensem episcopum, Winnocum abbatem Uvoromholtensem cum Quadanoco, Ingenoco, et Madoco ejus sociis; Erkenbodonem Sithivensem abbatem quartum hoc sæculo viii; Humfridum ex monacho Prumiensi abbatem Bertinianum , et Fulconem Remensem archiepiscopum itidem abbatem, Wocardum, Winebaldum, Ragenardum et Gerwaldum monachos martyres sæculo ix; Grimbaldum Wintoniensem abbatem cum sociis Joanne et Assero, ac Gerardum abbatem sæculo x; Lambertum, Simonem et Leonem abbates Sithivenses cum Joscione et Bernardo monachis saeculo xii 11. Ex eodem asceterio prodierunt quamplures alii qui ad infulas episcopales evecti sunt. Isthic etiam sæculi pompam et dignitates abdicarunt viri spectatae nobilitatis, * Guntbertus clara stirpe, patre Gorberto, m:atre vero Ebertruda progenitus, » inquit Iperius, cap. 11 , parte ii*; « Honrocus comes, Adalardi abbatis pater, » cap. 13, parte iii; , Zoppo regis Caroli Calvi vicarius, » cap. 15, parte i; • Megenfridus puer nobilis, a patre Ruodwaldo oblatus, » cap. 16 , et alii : quibus addendi Childerictis rex ultimus Merovingicae stirpis v in Sithim

monasterio tonsus, » et Guillelmus Flanl!rensis coincs, qui morte instante religiosam vestem induit , et in Siuhivensi monasterio sepultus est, teste Orderico Viuali in Hist. lib. xii, ubi ejus epithaphium r,:fert ad annum 1127. 12. Præterea ex hac abbatia originem sumpserunt, scu, ut verbis Iperiani Prologi loquar, a sunt derivata quatuordecim honesta monasteria, » adeo ut Sithivensis Ecclesia « patriae sedem primam obtinevel post cathedralem Morinorum. » De monasteriis Woromholtensi, Bergensi, Alciasensi, Hunulfricultensi et aliis e seminario Sithivensi profectis, lege sæpe laudatum lperium. 15. Non tantum sanctorum seminarium fuit iste locus, sed etiam sanctorum asylum et confugium. Istuc se recepere SS. Anselmus et Thomas Cantuarienses archiepiscopi. Adiuissi etiam non semel mu

B exemplum !

[merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

Cap. I. In qua provincia natus est B. Berlinus, et quod in pueritia monachus factus est.

2. Beatus puer Bertinus generosa progenitorum stirpe orius traditur in Constantiæ finibus, quam Rhenus subterfluens sub ejusdem urbis muros in Apotamo lacu ferme tribus stagnatur millibus; quae hinc e vicino Bajoariam, illinc Burgundiam, ab austro autem Alpina suspicit juga. Hic itaque suis pignus admodum dilectum progenitoribus nutriebatur diligeiiter infantulus, uti tantus in Domino post futurus. Cui cum ad mundi gloriam a Deo terrena nobilitatis suffragaretur dignitas, ab ipsis infantiæ cunis major servitutis Christi coadolevit charitas. Quod exhibens mox ut ad id ætatis pervenit, pueritiæ suæ principia evangelica perfectione Deo dicavit. Parentibus enim et patriæ Dominum secuturus abremuntiavit: et ut perfectionis nil Domini servo abesset, monachum in Luxoviensi coenobio sub patre Eustachio professus est. Cujus vita et doctrinæ institutio quam spiritualis gratiæ compos fuerit, scire datur in ipsa excellentia gregis cui præfuit , præsertitu nunc cum evidentioribus sanctilatis eorum pateat signis, quos pluribus terris coram Domino suis sci

(1) Cislerciense exemplar sic habet: Morinensium fines pervenit, quibus tunc ejus compatriota et (ut fertur) consanguineus, egregius Christi præsul Audoinarus larga divinorum dogmatum fluenta propinabat. Consanguinitatem istam probat Joannes lperius cap.

C mus patrocinari meritis. IIorum teneram vitam moresque Bertinus puer quidem ætate, sensu autem senior, imitari Spiritu sancto inspirante contendit, que:n postquam suæ gratiæ charismatibus mancipavit, inter tales tantosque Patres, ut eorum exemplis instrueretur, adscivit. Omnibus tandem perfectioribus vita auctum muniis in pueritia, inexhausto cœlestis desiderii vigore præditum provexit in adolescentia. CAP. II. Quod adhuc adolescentulus ad S. Audomarum pervenit. 5. Ergo cum jam Dominus militem suum mundo manifestius propalare disposuisset, ne in absconso lucerna tantæ claritatis lucens tot mortalium spiritualia commercia differret, egressus duobus tantum D comitibus Mummolino et Ebertramno , magnæ scilicet sanctitatis viris, tertius adjunctus, perfectus sanctæ Trinitatis cultorin Galliam usquepervenit (1). Videntes igitur prædicti viri sancti, Bertinus scilicet et socii ejus, ibidem messem quidem multam, operarios autem paucos, coeperunt longe laleque verbum vitæ instanter per totam Galliam disseminare. Adhæserunt autem eis quamplures viri religiosi,

M , parte i et v, ubi Audomarum et Bertinum ex S. Arnulfi prosapia descendisse aflirmat. Lege hac dô ; si tanti est, Malbrancum lib. iii, de Mörin., cap. vitæ pabulis reficiebantur; nec minus quoque palatini proceres intermissa ad tempus regali servitute ad eos confluebant, eorumque modestam conversationem in recte vivendo ad exemplum sibi proponebant.

qui ab eisdem a mane usque ad vesperum æternae A CAP. IV. Quare aptiorem locum sanctus vir Dei

4. Tempore illo Lotharius filius Ludovici regis regni Francorum monarchiam gubernabat : cujus aures cum jain suorum procerum relatione pulsaret sanclorum Bertini sociorumque ejus eximiæ conversationis creiora opinio, mox eos suis astare jussit conspectibus. Quibus illatis a rege, vir Domini Bertinus et ejus socii honorifice sunt suscepti, et longo tempore intra regis palatium summa diligentia subrogati. Post longum autem temporis iutervallum pr;ememorali viri S. Audomarum tunc Tarvennensem episcopum (cujus compatriota et consanguineus erat

S. Bertimus) adierunt ut ei in prædicando essent co- uaites, quatenus in æterna retributione a Deo mererentur fieri æqualis gloriæ participes. Sanctus vero Audomarus eosdem Dei famulos gratifice recipiens, omnipotenti Deo gratias egit, qui tales sibi atl prædicandum Evangelium adjutores misit. Erant e:;im in fide perfecti catholica, et in ecclesiasticis disciplinis atque in divina Scriptura eruditi. Subibant igitur officium legationis suæ labore prædicatiouis continuæ.

CAp. lll. Traditio Adroaldi.

5. (2) Interea quidam vir nobilis valde prædives opum, Adroaldus nomine, nullum habens filium, tractare cum B. Audomaro et praedictis Dei famulis coepit, qualiter possessionum suarum ecclesiam haeredem faceret. Quem B. Audomarus, inspirante gratia Spiritus sancli , hortatus est ut S. Bertino sociisque ejus praenominatis quæque l1abere poterat conferret, quatenus ibidem cœnobium in honore B. Petri principis apostolorum construendo, turbam monachorum non modicam coadunarent. Quod Adroaldus præsente B. Audomaro cunctisque procerit)us urbis Tarvennæ magna cordis alacritate complevit, tradens villam suæ proprietatis nuncupatam Sithiu, anno ab Incarnatione Domini sexcentesimo vigesimo sexto (5), anno auiem undecimo regni.Chlodovei filii Dagoberti, octavo Idus Septenibris. In territorio igitur quodam ipsius villæ momasterium ædificare coeperunt, qui locus usque hoJie Vetus vocatur monasterium.

(2) De verbo ex antiquiori Anonymo. - (5) Folquinus in Chron., lib. 1 , cap. 2, scribit anno M l Ludovici, Christi 645, reclius aniro 648, aut inseqiienti, cui Chlodovei aniius undeciinus illigatur. Hujusce rei diploma ab Allroaldo confectum exstat apud Miræum cap. 5; Donat, et apud, Joannem Ipeiium in Chronico, uti in Vita S. Audomari ad ann. 657 observavimus. (3) £x antiquiori Anonymo. . • (5) Non Acliario, sed B. Eligio in sedem Noviomageiisem successit Mummolinus, ut in W ita S. Audomari adnotatum. (6) Annoruin numerum haud exprimit , auctor primus; haec vero addit : Ut enim situm ejus loci

quærebat.

6. (4) Interea decedente Achario (5) episcopo urbis Noviomæ ad episcopatum ejusdem urbis venorabilis vir Mummolinus provehitur, et Ebertramnus coenobio S. Quintini a Mummolino præficitur; sanctus vero Bertinus in loco sibi a Domii:o colla: o annis quatuordecim resedit (6). Et quoniam locus ille permodicus minusque spatiosus erat, ut con. structionem alicujus magni caperet apparatus, sanctus vir Dei Bertinus coepit cuin suis sibi coadunalis ædificandi cænobii aptiorem quærere locum. Sed dictum Dominicum animo revolvens : Sine me nil potestis facere (Joan. xv, 5), perfecto hujus consilio Dei providentiæ cuncta disponenti sese ex animo

B committens, protinus navim conscendit sine guber

natore et remige per spatiosum stagnum cui adhæ. ret prædictum monasteriolum. Dei tantum nutu navis agebatur, angeli quoque ministerio cerneres carinam contra fluenta præcipitis fluvii impingi, quousque aptum tenendo portum consisteret, et venerabilis vir Bertinus hunc versiculum ex ordine decantali psalterii promeret : Hæc requies mea in sæculum sæculi, hic habitabo quoniam elegi eam (Psal. cxxxi, 14). Cognoscens igitur a Domino sibi locum illum electum, sine mora navim relinquens, imonasterium nomine Sithiu in eodem loco in Dei nomine et in honore S. Petri ædificare cœpit. Confl:entibus undique religiosis viris intra modicum leimpiis, multitudinem monachorum, videlicet centum quinquaginta (7) coadunavit, cum quibus multis in Dei servitio vixerat annis, turbamque sibi a Domino creditam sub districto sacræ regulæ jugo mente sollicita pervigil custodiebat pastor, sciens quod scriptum est (S. BENED. reg. c. 2) : Cui plus committitur, plus ab eo exigitur (Luc. xn, 48). Beatis enim Dei famulis sub sua cura consistentibus Dominica atque apostoliea prædicando mandaua, sua quotidie districta conversatione ac religiosis actibus magnum bene vivendi praebebat exemplum, implens quod scriptum est : Sic luceat luae vestra coram hominibus , ut videant bona opera vestra et glorificent Patrem vestrum (Matth. v, 16), ne secundum apostolici præceptum aliis prædicans, ipse

D reprobus inveniretur. Nec deerant, providente Do

mino, vitæ eoru:m necessaria. Affines enim et quique nobiles Christo devoti ejus admonitione et doctrina,

loqttamur nescientibus , hinc idem locus in humili co, te situs fluvium Agnionam cum aquis palustribus, illinc silvarn longis supereminentem habet tractibus. S. Thomas Cautuariensis archiepiscopus patrium solum vertere coactus, dicitur venisse ad Vctus mona$terium, eremitoriain quofdam gloriosi confessoris l}ertini, ubi per tres dies latuerii; et die quärto in Sii!iivensem abbatiam se recepisse, apud Iperium cap. 44, parte 11. Nunc vicus S. Mummioleni, vulgo Saint- Mummolim appellatur, uno miliari ab Audòmaropoli.

(7) Exemplar Gistertianum habet ducentos fratres.

« VorigeDoorgaan »