Pagina-afbeeldingen
PDF

nec absque plurimorum invidia, quos tamen agente A Deo et •saacto mirabilis redarguit victoria. Multis signis illustraverat oculos adhuc viventium [sanctus Adalhardus] quæ omnia tradiderat oblivioni negligentia eorum ; quæ etiam juvenis diligenter ab eis qui viderant et in quibus facta fuerant exquisivit {Geraldus], exquisita postea litteravit. 15. Ejus progressus in via Domini post sanationem. — Vir itaque Domini, ut recedente claritate cognovit se ab iufirmitate liberatum, et gratia divina, ut diximus, tam mirabiliter visitatum, memor *evangelici eloquii : Qui perseveraverit usque in finem hic safvus erit (Matth. xxiv), se indefessum in Dei servitio exhibuit, et ante Sancti Adalhardi et alia «ecclesiæ altaria, amplius quam antea fecerat, se mactare cœpit. 0 virum laude dignum, quem nec B infirmitas aliquantisper a Dei servitio retardavit, nec sanitas tam mirabiliter recuperata extra se elevavit! 0 Domini et Salvatoris nostri clementia usquequaque prædicanda, quæ in infirmitate sustinuit servum suum, ne deliceret, et sauitati restitutum misericorditer conservavit, ne superbiret ! Prædi«ctus autem vir de beneficio sibi a Deo collauo se non «extollens, sed semper fragilitatem suam recognoscendo in humilitate persistens, e recto non deviavit itinere; sed ad anteriora progrediens, animo et conversatione in monte Domini constitutus, ad cœli palatia capessenda se omnino animavit. Legerat enim Dominum in Evangelio dicentem : Petite et accipietis, quærite et invenietis, pulsate et aperietur vobis (Luc. xi). lIac voce Dominica confisus Dei servus non cessabat petere, ut acciperet, satagebat quærere, ut inveniret, nitebaturque pulsare, ut ei Dominus dignaretur aperire. Quod et factum est. infirmabatur enim, ut diximus, infirmitate gravissima, et ad petitionem suam liberavit eum mirabiHiter misericordia divina; quaesivit ut eum visitare dignaretur gratia sancti Spiritus, et invenit eam iii conspectu oculorum Aluissimi : aures ejus precibus «et lacrymis non cessabat pulsare, el ipse misericordiæ suæ viscera dignatus est aperire. 16. Visione divina recreatur. — Quodam autem tempore videbatur ei per somnium quod ipse ante oratorium Sancti Michaelis, quod in ipso monasterio est, consisteret, et Dominus Jesus Christus, interius cum angelorum et archangelorum multitudine infinita et omnium sanctorum, se ad Missæ celebranda mysteria præpararet. Assistebant angeli, nuinistrabant archangeli, et ea quæ tanto mysterio erant necessaria præparabant; cumque omnia ministrassent, et ex utraque parte in modum cantorum in choro consislentium sancti, qui cum eo erant collocaui essent, ipse Dominus Jesus coepit inquirere utrum omnes convenissent, qui debebant convenire. Illis autem respondentibus et dicentibus Domino: Adsumus, dixit: Non, quia frater ille nondum ingressus est, qui stat juxta osliuui exterius. Sicque eo præcipiente est

et illam quae a Geraldo scripta est, simul cum ejusdem sancti duobus miraculorum libris, quorum priini

PATiAol. CXLVII,

adductus, et in medio collocatus, ei tunc procedente Domino ad missæ celebranda mysteria, inceptum est oflicium : Gaudeamus omnes in Domino, et sic ad fidem perductum; sicque visio illa evanuit, et frater evigilans quæ viderat secum pertractare coepit. Cognovit satis evidenter quia Deo in actibus suis placeret; et si prius in ejus servitio se devotum tenuerat, postea severius corporis et animi motus cohibere cœpit. 17. Alia visio. Jerosolimam ire disponit. Quod ersequitur. — Alio quoque tempore erat, sicut sibi videbatur, in Saracti Petri monasterio Corbeiæ, et ante crucem, quæ in medio ecclesiæ est, consistebat; et multitudo virorum et mulierum tanta convenerat quod, sibi sicut visum fuerat, totam ecclesiam compleverat; el ita eo ante crucem consistenle omnique populo versus crucem aspiciente, imago Domini, quæ in cruce erat, descendit de cruce, et ad eum qui iia medio populi erat appropiavit, eumque blande ac leniter convocans suo nomine, caput suum manu sua demulcere coepit, dicens : « Confortare, fili, in Domino et in potentia virtutis ejus. » Et sic discedens ab eo, videntibus omnibus, sicut primum fuerat crucem ascendit. Quo facto frater evigilavit, et multum anxius pro hoc quod viderat, Deum, ut sibi visionem prosperam faceret, obnixe deprecari cœpit. Venit autem sibi in animo quia loca sanctorum, qui ultra mare requiescunt, vellet visitare, et ad sepulcrum Domini eum in Jerusalem adorare. Cumque hoc qualiter adimpleri posset in animo volveretur, audivit quia in eadem qua ipse manebat villa, quidam viri fideles iter suuin appararent, quatenus ad sepulcrum Domini adorare potuissent. Quo cognito lætus velementer effectus, omnipotenti Deo gratias reddielit, qui consilium ad hoc quod volebat necessarium ministravit; sed quia sub abbate et regula in moaasterio degebat, valde sibi incommodum videbatur, si siiie ejus consilio et licenlia faceret quod facere nitebatur. Adiit ergo abbatem , voluntatem suam aperuit, postulans et multum rogans, ut ei licentiaiu daret. Abbas autem videns inteationem fratris et metueus ne alicubi in itinere vel inclusus vel ercmita remaneret, abnegavit, et eum ab intentione hujusmodi, si posset, revocare tentavit. Sed quia

D plantatio quam plantat Deus nequit eradicari, vir rari dignatus est, vix sufficit lingua balbutire. A de terra et cognatione sua egrediuntur (Gen. xii, 1). „issus venit, et comiti, si vellet, quod ad id ido- A euin taliter adorasset. His igitur peractis, milites

saepe nominatus ab intentione sua non recessit; et quod per se non poterat, postea multorum sanc:orum virorum precibus impetravit. Tandem abbas annuit, sed ea conditione ut, si Deus posse concederet, ad eum sine dubio repedaret. Vir autem venerabilis, accepta licentia, obedientiam suscepit, iter suum apparavit , Dei gratia loca sanctorum multorum visitavit, ad sepulcrum Dominicum, quod super omnia cupiebat, adoravit; ad propria, sicut abbati suo promiserat, repellavit. Quanta in itinere poenarum cruciamenta sustinuit, non est nostrum exponere; quia ad ea quæ inter nos Deus per eum opeauctor est idem Geraldus, edidimus Sæc. IV, parte i, ad animum 826.

[ocr errors]

fngressus itaque monasterii claustrum, cœpit in Dei servitio se exercere, et quæ de ejus mirabilibus audierat et viderat, ad memoriam revocare.

A8. Reversus fit abbas. — Interea quodam fratre suo carnali (9) de hac vita egresso, qui curam fratrum in monasterio Sancti Wincentii apud nontem Laudunum susceperat, ad abbatiam provectus est. Quod invitus diuque retinens suscepit, ct quamvis non esse parum fratribus præesse cognosceret, vellet tamen nollet, obedivit. Collo autem oneri tam gravi superposito, non se oblivioni tradidit, sed in quantum poterat, se formam et speculum discipulis suis exhibuit. Fratres vero, qui sub eo erant, plus terrenis commodis quam coelestibus intenti, moribus ejus non bene conveniebant; sed, sicut legitur de sancto Benedicto (S. GREG. l. ii Dial., c. 3), sanctis ejus monitis contraria sentiebant. Cumque conspiceret eos ut volebat sine peculiaribus esse molle acquiescere, ad sanctissimi Patris nostri Benedicti exemplum cogitavit eos dimittere, et secum habitare. In monasterio autem suo erat vir sanctissimus inclusus (10), a quo consilium, quomodo quos ad regendum susceperat dimittere posset, requisivit: qui satis idoneum et sibi valde necessarium dedit. Milites vero secundum sæculum non ignobiles ad eumdem inclusum venerant, de peccatis suis apud èum conquerentes, quia sæculo amplius servire noiebant, confessi fuerant, et ab eo quomodo id facerent consilium poposcerant. Sanctus autem vir

et abbatis supradicti animum cognoscens, et desi- C

derium militum cognoscens et inielligens, in unum omnes congregavit, consilium utrorumque aperuit, et laicos quasi fidei rudimenta suscipientes, sanctissimi abbatis providentiæ commendavit. 0 Christi pietas inenarrabilis! o Salvalovis clementia incomparabilis! Famulis suis se toto corde quærentibus, ad sæculi blandimenta superanda magistrum, qui eos præcederet ministravit; servoque suo, ut sibi devotius deserviret, socios et discipulos aggregavit. Talibus vero conjunctis in Domino, abbas non immemor fratrum quos ad regendum susceperat, episcopum (Helinardum) a quo abbatiæ onus habebat adiit, eique quale consilium quæsivisset aperuit, onus regiminis, quod habebat, ejus providentiæ dereliquit. A9. Abbatiam dimituit. Varia loca SS. visitat. Taliter vero Christi tirones abbati sanctissimo subjiciuntur, et sancti patriarchæ nostri Abrahæ exemplo

(0) Is erat Reginerus. Abbatia S. Vincentii in altero montis Laudunensis brachio sita, hodieque subsistit congreg. S. Mauri aggregata.

(10) Ilunc Bollandus suspicatur fuisse S. Arnulfum posteà episc. Suessionensem; sed fallitur. Nam inclusus hic memoratus in monasterio S. Vincentii degebat, ut legenti patet, quod de S. Ariullo dici noii potest. Hunc potius crediderim fuisse Ebroinum,

de qüo infra num. 22.

(Î1) Ea est ecclesia cathedralis, hodieque sub hoc nomine celebris, quæ a Calvinianis diruta tandem pristinum in splendorem restituta est paucis abhinc

Fit conjunctio lætaljunda, fit exsultatio jucunda; exsultanl de magistro discipuli, gaudet imagister super discipulos; exsultat abbas super societatem a Deo sibi tam mirabiliter prævisam, lætantur tirones Chrisli, quia vident et cognoscunt non ab homine, sed a Deo quæ desiderabant omnia sibi provenire juxta voluntatem suam. Sæculi itaque honore deposito, viam qua Christum sequantur ingrediuntur, et usque ad beati Dionysii domum, quem locum sibi delegerant, undequaque conveniunt. Adorata igitur ad sanclorum martyrum sepulcrum Salvatoris clementia, eorumque martyrum et aliorum sanctorum patrocinia suo auxilio convocant, Claristi duce providentia, Aurelianis, ut ibidem ad sanctæ Crucis adorent ecclesiam (11), dirigunt vestigia. Cumque et inde discessíssent, et Turonis, ubi sanctissimi confessoris Martini corpus requiescit, appropinquassent, peregrinos qui a Sancto Petro Ito:mæ remeabant invenerunt; qui ab eis unde essent, aut quo irent, vel quid in animo versab nt per omnia scrutati sunt. Palefacto igitur corum desiderio, adeunt abbatem, rogantes ut ad eorum fines iter suum dirigeret; quatenus de substantiis suis in alodiis, quæ Deo disponebant dare ad Deo serviendum, ecclesiam construeret. Quod et factuum fuisset, nisi Deus eorum habitationem alias disposuisset : et quia Deus voluit, peregrini in viam suam abierunt; abbas vero et socii sui Pictavium, Deo ducente, pervenerunt. 20. Pictavum advenit. Ea'cipitur a comite Guidone, quo commendatur Radulfo. Silvam-Majorem adit. Ingressis autem illis civitatem, ecce comes Pictavium, Wido (12) venerabilis, Dei provisione ex altera parte advenit. Quod cum abbas cognovisset, sperans sibi non absurdum si cum eo loqueretur, venit ad eum, monens socios ut se sequerentur. Cum autem eos comes conspicere!, resalutavit, et unde venissent

aut quo ire vellent diligenter inquisivit. Cui abbas

omnia quæ in animo habebat aperuit, et quod de terris suis et cognationibus suis egressi Dominum sequebantur adjecit. Cognita autem comes eorum voluiitate, et divina in hoc provisione, abbatem et suos cœpit rogare, ut pro Christo, pro cujus coeperant hæc amore, quocunque in sua terra vellent remanerent; ipse vero consilium et auxilium suum sibi in omnibus curaret impendere. Dum vero de his ad invicem sermocinarentur, ecce quidam Burdegalæ præpositus, nomine Radulfus (13), a Deo

annis. (12) Guido agnomine uofridus, Guillelmi W Aquitaniæ ducis filius, fralribus suis Guillelmo WI Crasso et Guillelmo VII Acri in Aquitaniæ ducatu successit sub Guillelmi VIII iiomine. Obiit anno 1086; sepultus est in monasterio novo Pictavensi, quod a fuiidamentis restauraverat. (15) Hunc virum fuisse ecclesiasticum censuit Papebrochius; at ex altera Vita, ubi dicitur ministerialis, certum est eum fuisse Burdigalæ a dt;ce præpositum juri dicendo.

meum locum eos deduceret, invitavit. Unde comes letus vehementer effectus, abbatem et suos ejusdem præpositi custodiæ mancipavit, ut eos quasi se custodiret; et quemcunque locum in tota sua terra sibi deligerent, sine aliqua controversia nihil dubitans suo imperio concederet. Quid multa? Præpositus Radulfus suscepit eos gaudens. et ad locum, qui Silva-Major inter duo maria nuncupatur, adduxit, et ecclesiam parvulam non ex lapidibus, sed de terra constructam ostendit. Silva autem in circuitu tam densa vepribus et sentibus creverat, quod mullus ad ecclesiam appropinquare poterat, nisi gladio, aut alio aliquo ferramento prius iter fecisset. Ad hanc quidem ecclesiam dum abbas et sui venissent, tantus eidem abbati amor ibidem remanendi occurrit, quod se non alias iturum amplius Deo, si sibi propitiaretur, promisit. 21. Quam a dominis obtinet. Visione animatur.— Tunc temporis autem terræ illius et dominus silvæ et possessor erat quidam miles Augerius (14) de Riontio, et cum eo alii quamplurimi , quorum nomina ipse cognoscit qui creavit. Cum omnibus vero sic abbas egit, ut omnes locum Deo et sanctæ ejus matri Mariæ condonarent, et ab omni servitio solutum in perpetuum facerent; et ita sanctus VPater Geraldus exhilaratus, ad ecclesiolam rediit, et deinceps construere habitaculum sibi et suis fecit. Quadam siquidem nocte coepit Dcuin obai:2 depre

cnri, quatenus si eorum ibidem statio sibi placeret, C.

ostenderet, et omnes actus eorum secundum bonitatis suæ divitias in bonum dirigeret. Cumque orando defessus oblormiret, sibi videbatur, quia de varie Orientis currus, quem diio boves ducerent, weniret; post vero aliquantum tempus, duo boves mutabantur in equum unum, et equitis eumdem tramitem quem boves gradiebatur; tandem equus conversus in Dei Filio, ita suspenso ut pro nobis prius fuerat in crucis patibulo; inferior crucis pars tangebat terram, superior vero usqiie ad cœlum erigebatur (15). Cumque sanctissimus vir talia respiceret, a loco in quo erat surrexit, et Christum sicut in cruce pendebat adoravit. Tanta autem et tam mirabili visione animatus Dei servus evigilavit;

[blocks in formation]

de Monte rexit; alitis vero Ebroinus, qui de militari habitu egrediens, Dei amore inclusus (17) usque ad mortem fortiter pugnavit; tertius quidem Alerannus (18), ipsius abl)atis nepos. lsti tres monachi jam facti venerunt, et in loco eodem, sicut regula sancti Benedicti præcipit, professi sunt. Venerunt et alii quinque, qui, adhuc laicali habitu induti, eum ut magistrum et patrem pro Dei amore secuti sunt. Ex quibus unus fuit Berlegius (19) nomine, vir beno morigeratus, in consilio providus, in sermone præclarus, armorum probitate stremuus, donis omnibus in amicitia junctus, charitate fervidus, divitiis sæcularibus et dignitate ad plenum munitus; fuit enim Francigena, ex regiis militibus non infimus, ex Noviomo (Noyon) civitate Franciæ oriundus, Castellani ipsius civitatis Germanus. Hic autem quandiu sæcularibus negotiis interfuit, omnibus qui cum eo erant ubicunque amabilis super omnes semper fuit, divitiis nimirum abundavit, et cas liberaliter, non ut earum servus sed ut dominus, tractavit. In pueritia litterarum studiis (latus a parentibus fuit, sed postquam adolescenti;e annos ingressus est, dimisso litterarum studio, militi;e inhæsit, nimirum quia nobilis et nobili genere ortus, animum suum non poterat ab hujusmodi exercitiis refrenare, præsertim cum videret æquævos suos talibtis negotiis inclinari. Quid multa ? inilitiam amplexus et armis militarihtis suppositus, satis

evigilans vero et diu secum quæ viderat pertractans, D longo tempore se in militia exercuit, donec, dextera

quia Dei visio erat cognovit, et quia ubi fixum erat sanctæ crucis signum, ibidem ecclesiam fundare debcl)at intel!exit. Cognovit quomiam Deo iter suum et actio placeret, cujus dono et gratia fuerat quod

(14) Joannes Guisius 0gerium scribit. Riontium vicus erat tempore S. Gregorii Turon. cujus ineminit in lib. de gloria Conf., cap. 48; postea in oppidum crevit, quiod hodieque celebre est, vulgo Hiomns dictum ad Garumnam, quatuor circiter leucis supra Burdigalam, septem vero a Silva-Majori dissitum.

(15) Alterius Vitæ auctor: Non tamen materialiter illa crux videbatur, sed erat quaedam claritas formata in modum crucis, quæ totum locum miri splendoris magnitudine illustrabat.

(16) Meinoratur in Necrologio Silvæ Majoris die xvi, Kalend. Julii.

Dei tacttis, se non bene agere cognovit; arma deseruit, et iie:um und.s lacrymarum et confessione piira baptizatus, al)batem Geraldum in Silvam-Majorem secutus, sicut evan;;e'icus sermo monet ct

(17) ldem, ut videtur, qui in monasterio , ». * incentii inclusiis erat snb nostro Geraldo, de quo sura num. 18. Memoratur in Necrologio Silvefisi viii. dus Julii cum hoc elogio : 0biit Ebroinus bonae memoriae socius B. Geraldi: (18) Hic fuit tertius Silvæ-Majoris abbas, laudatur in Necrologio his vei bis : xiv Kal. Aprilis obiit domnus A'erannis, vir vitae venerabilis, nepos beati Geraldi, hujus ecclesiae tertius abbas, jacet in capitulo ubi a*ripiunt abbates vestes. (19) Menardo Ilerlegius. Desunt hic nonnulla apud Pollandum vitio scriptoris.

imperat, omnibus quæ possidebat, (Luc. xiv, 55.) 25. Alii socii nominantur. Initia ad fundationem momasterii. — Alius autem Wido de Monte Lauduno (20) civitate Franciæ, ita enim vocatur, oriundus, miles episcopalis, divitiis refertus, et nobilitate sæculi satis decoratus, vir iste virtutis erat consiliarius, animi sui rector strenuus et in omni probitate elegantissimus. Teszo tertius, juvenis quidem , sed animo fortis et quandiu in sæculo conversatus est nunquam arma sua alteri deseruit, nec timore militis unius unquam mutavit, sed semper ubicunque esset, victoriam et palmam acquirere super omnes socios elaboravit. Hic (21) autem Teszo, de quodam Galliæ castello, Cuci nomine, oriundus, bonæ indolis adolescens et lobilitatis fuit. Quartus autem Walterus, similiter de civitate Monte-Lauduno, vir militaris et probus, in opere et sermone discretus, consilio pollens, non aliquo superfluus, et in omni opere suo temperatus. Quintus vero Litherius (22) Laudune*sis, similiter homo honestus et largus, in armis satis valens, omnibus serviens, omnes diligens, inter caeteros milites probitate inferior esse despiciens, semper ad majora militiæ exercitia se erigens, et qu;e probo homini cognoscebat convenientia, omnibus modis, ut poterat, opere et animo capescens. Hi omnes, digito divinæ miseratioiiis compuncti, renuntiantes omnibus quæ possidebant, et de terris et de cognationibus suis egressi, Christum secuti sunt, et qui prius in vestibus pretiosis fulgebant, postea sordebant induti vestibus vilissimis; fiunt mcmorum et silvarum fortissimi exstirpatores qui prius fuerant strenuissimi bellatores. ln his ergo adimpletus est sermo propheticus, qui dicit : Et conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces (Isai. ii, 5). Hi nunquam Scripturas legerant, sed tamen quae Scriptura præcipit impleverunt; et quia prius illicita multoties egerant, postea a licitis, ultra quam credibile sit, abstinel)ant. Ab ipso etiam pane jejunabant multoties in die nec aquam aliquando sumere volebant, ut magis ac magis in se corporis voluptates refrenare potuissent. 24. Monast. Silvæ-Majoris construitur. — Igitur postquam beatus Geraldus in loco eodeui. ut supradictum est, ubi Dominum Jesum in cruce viderat in visione et adoraverat, monasterium fundavit, de die in diem ipsum cœpit opus succrescere ac melius (20) Ipsa est urbs Laudunum, in montis vertice sità. Esi tamen in agro Laudunensi oppidulum Mons in I.audunensi pago dictum, vulgo Mons en Laónois. Sed hujus Vitæ auctor, supra num. 18, MontisLauduui nomine aperte ipsam urbem Laudunum, cui adjacet monasterium S. Vincentii designat (21) Quæ sequuntur usque ad Quartus, desunt in edit. Castellum hic laudalum situm est inter urbes Laudunum et Suessionas, isti viciiuius, sed in Laudunensi diœcesi, positum est in ipso vertice Inontis, ad cujus radices exstat abbatia Novigenti. Dicitur Codiciacum, seu Coceium, vulgo Coucy, quod p0tentissimos dominos lngelramnos habuit, in historia

celebres. - (22) Menardo Lucherius. Joanni Guisio Eutherius.

[merged small][ocr errors]

renunuiavit A proficere, nec mirum; nam diligentibus Desum omnia ' ciiiicatum ab eo comederent panem, necnon qui de A cincte disseramus. Nam ea quæ in vita signa fecit,

cooperantur in bonum (Rom. viii, 28), et omnis plantatio quam plantat coelestis Pater n')n eradicatur (Matth. xv, 15), sed semper prosperat. 0 quanta reverentia ille venerandus est di; s ab liujus patriæ incolis, quo beatus vir a Deo missus de longinquis terræ partibus huc advenit! Anno siquidem ab incarnatione Domini millesimo septuagesimo nono (25) eum sociis suis venit dominus Geraldus in Silvam-Majorem in festivitate, ut fertur,'apostolorum Simonis et Judæ. In secundo (24) anno incœptum est monasterium, v scilicet ldus Maii, in honore Domini et beatæ Mariæ virginis et sanctorum apostolorum Simonis et Judæ (25). Fama itaque tanti viri per diversas regiones se velocius extendit, populique in unum conglobati ad eum confluere coeperunt catervatim, ut illius fruerentur aspectu, et ejus prædicationis vomere dura eorum corda divinis gratiæ seminibus aptarentur. Erat enim aspectu angelicus, corpore castus, mente levottis, sermone facundus, diversis virtutum floribus adornatus, in oratione assiduus, signisque in vita sua plurimis decoratus. Ante adventum namque illius accolæ hujus patriæ rudes et quasi agrestes erant, et quid sanctitatis religionisque bouuin esset minus agnoscebant; sed efferos eorum animos servus Dei electus, tam exemplis quam prædicationibus multoties mitigabat et eorum plurimos ad pœnitentiain confessionemque provocabat. Nam cum maxima multitudo ad eum, ut sua confiterentur crimina, sæpe venissent, hanc omnibus in commune pænitentiam in remissionem peccatorum suorum injtingebat ut sexta quidem feria jejunarent, Sabbato vero a carne abstinerent. 25. Miraculis claret.—Divulgata igitur sancti viri opinione per diversas regiones, quidam de episcopio Lemovicensi oriundus, ipsum cum fletu pro parvulo exorabat filio, qui tortos ac multum deforines a nativitate habebat pedes, dicens : v 0 sancte Geralde, si ea quæ dicuntur de te sunt vera, aufer opprobrium domus meae. • Talia genitore prosequente, meritis servi Dei puer integerrimam adeptus est sanitatem. Pater itaque, pro tantæ rei miraculo stipens ac vehementer congaudens, puerum ipsum ad praesentiain hominis deducit et cum multa devotione pro accepto beneficio gratias egit. Nec il!ud reticendum quod plerique morbidi aut febricitantes, si fo: te san(25) Biennio citius Geraldum advenisse dicitur in chronico Malleacensi , ubi legitur : Anno 107*. Giraudus caepit aedificare cænobium S. Mariæ Si vasMajoris. Vide notam sequenteim. (24) ld est altero post ejus adventum, scilicet 1080, sic enim legitur in veteri Martyrologio Silvæ-Majoris : v Idus Maii. Inchoatio mönas erii S. Mariæ et SS. apostolorum Simonis et Judæ in Silva-Maiore, anno ab Incarnatione 1080. (2ö) Inter sacras reliquias quæ in Silva-Majori servantur, ex præcipuis sunt média fere pars cranii S. Simonis, et pars capitis S. Judæ, et cuspis

}$* qua Christi latus perforatum fuisse credilur.

lapide trito, qnem fratres paraverant ejus sepulturæ, bibissent, incolumes, ac Deo gratias sanctoque Geraldo referentes, ad propria læti revertebantur. 26. Monachum a naufragio salvat. — Cum vero per diversas Galliæ mationes prædicti viri Dei se fama diffuderat, quidam sancti Petri Carnotensis monachus, audiens illius præclara gesta, in suis precibus frequenter obnixe postulaverat ut non ante videret mortem quam hominis Dei frueretur visione et alloquio. Sed cum forte Anglicum mare disposuisset transmeare, ingressus navem, procellosis insurgentibus undis, naufragium pertulit. In mediis itaque fluctibus, submersis sociis, nave quassata et amissa, monachus involvitur, diemque cum sequenti nocte in tanto duxit discrimine. Cum vero huc illucque intumescentibus raperetur undis nihilque aliud nisi mortem exspectaret imminentem, recordatus est inter ipsas pelagi angustias illius quem angelicam in terris audierat ducere vitam, tantumque desideraverat intueri; imoque a pectore trahens suspiria: , 0 sancte, inquit, Geralde, Dei summi serve, quem tantopere concupivi cernere, si quid potes in præsentia Dei, adjuva me, misertus mei. » Talia illo frequeuter ingeminante, statim navis volucri cursu adveniens, meritis viri Dei, de confinio mortis illum excepit. Ilaec quoque retulerunt qui monachum Sancto Geraldo postea non sine magno fletu talia narrantem viderunt. 27. Moritur. — His igitur eu hujusmodi virtutibus in vita vir Domini feliciter pollens, postquam multas de ore cruenti leonis et quærentis quas devoret abstraxit animas, et tanquam lucerna supra candelabrum posita quamplurimos ignorantiæ tenebris submersos ad fidei religionisque lumen reduxit, annis maturus meritisque felix, Nonas Aprilis migravit ad Do:iinum (26), sepultusque est in ecclesia, quam ipse-fundaverat, ad dexteram partem altaris beatæ Mariæ. In ejus transitu non minima multitudo virorum mobilium, clericorum et laicorum, agricolarumque ac mulierum congregata est, qui ex oppidis ac villis, et etiam ex Burdegala urbe, illius audito recessu, confluxerant. Hi ergo in coelum clamore sublato, laceratis genis, cum ingenti fletu piissiinum Patrem et recti itineris doctorem se amisisse dolebant, lumenque totius patriæ intimo ex corde exstructum fore amare deflebant. Itaque longum est, imo impossibile, explanare quanta per eum Dominus bona operari dignatus est, quanta mirabilia in vita sua ostendere, quanti de tenebris ad veram lucem , scilicet Christum, subtracti sunt. Pauca de plurimis signorum ejus (Bolland. signis et) virtutibus, quæ post obitum gessit, ne omnino tacere videamur, suc(26) Fusius ejus mortem describit alterius Vitae auctor, quem videsis apud Bolland. (27) ldem testatur alterius Vitæ auctor. (28) ln catalogis abbatum dicitur Petrus de Ambasia.lFuit septimus Silvae-Majoris abbas, cujus epistolam f.udovico Francor:im regi scriptam pro priore Seru

per negligentiam maxima ex parte oblivioni tradita sunt (27). Domino itaqne annuente, ipsiusque sanctis meritis intervenientibus, sermo noster quem in honore ejusdem scribere aggredimur, bonum princi

' pium finemque accipiat.

28. Ejus miracula post mortem. Ejus elevatio. Dens ablatus restituitur. — Tempore illo, quo beatus Geraldus adhuc vitales carpebat auras, quidam ab eo in monachum receptus est, Petrus (28) iiomine. Hic fuit ipsius diebus plurinis capellanus, et ipse illius clausit oeulos, ac sepulturæ cum aliis fratribus lionorifice tradidit. Hic jam grandævus, electione fratrum septimus ei successit in abbatis dignitatei:a, multaque de ejus mirabilibus referens in diebus illis suis, tale perhibebat miraculum fuisse patratum : * Consilium aliquando fratrum fuit ut de sepulcro, iu quo humatus primum vir Dei fuerat, transferretur. Congregato ergo episcoporum, abbatum, clericoru:m . et nobilium laicorum non minimo coetu, levaverunt, ut decebat, viri timorati sancti viri ossa. Multa nobilium turba praesens ibi tunc aderat, et quidam ex populo vir fidelis inter cæteros quoque astabat, magnopere procurans, si quomodo ex reliquiis aliqt:il accipere valeret. Tandem cum sancti caput ostem!eretur populo, prædictus vir desubtus extendit vesuem, unusque in ipsa veste ex dentibus casu cecidit. Quod videns liomo, ad se vestem traxit dentem abscondit, ac se bene remuneratum credens fore, recessil inde. Sed cum villam egressus paulum processisset, nutu divino obstupefactus, huc atque illuc aberrabat, rectam non prævalens gradi viam. lntellexit denique meritis sancti, cujus ferebat reliquias, iter suum præpediri; reversusque , licet invitus, ad monasterium , rem abbati fratribtisque retulit, reliquiasque protulit; sicque lætus discessit. •

29. Milites mire servati. — Adhuc (ed., aliud) quoque miraculi genus præfatus abbas Petrus narrabat. * Quædam, inquit, nobilis mulier, duos habens filios milites, beatum Gerakluin quam maxime venerabatur, ac saepe ad illius ecclesiam veniens tam se quam filios altentius commendabat. Accidit vero quadam die ut ipsius filii cum aliis militibus ii; exercitu procedere vellent; sed cum non eos mater

[merged small][merged small][ocr errors]
« VorigeDoorgaan »