Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

nostram petitionem; qui primum quidem valde A vire. Sed et hoc stabilitum est ab ipso, eodem contradixerunt. Sed tandem convicti ratione, quod precante Willielmo, ut si quandoque, disponente non esset charitati sinile ut id contradiccreni, ad Christo, villa creverit, nihilominus in ea arDei servilium, unde nullum haberent subsidium, chiepiscopus, vel quilibet minister ejus, quidassensum præbuerunt. Itaque domnus Drogo abbas quam habeat juris nec in clericis nec in laicis ; cum consensu monachorum quidquid in ipso nobis sed omnia referantur ad abbatis dispositionem vel donato allodio clamabat dinisit; nobisque liberum congregationis. Hoc etiam sibi nobisque providit, ut concessit, præsentc domno Amato cardinali Romano nihilominus ccclesiarum consecrationem, sacrosque cum capellanis suis Liigerio et Artaldo, el monacho ordines, vel chrisma ab archiepiscopo accipiamus, postro Litherio cum famulo suo Erluino. )

cum necesse fuerit. Sed hæc constitutio iterum ab 5. Adepla itaque plena el libera Silvensis territorii coclem firmala est in proximo concilio, præsenijbus possessione Geraldus, Burdigalensein archiepisco Romanis legatis Hugone alque Amato, multoque pum, in cujus erat diar.cesi, adiit, ut ab eo monasie aliorum episcoporum collegio. Hoc quoque definirii sui libertatem obtinerei. Facilem lam sancli viri lum est ui, si quis hoc decrelum violare lentaverit, precibus assensum præbuit pius antistes , eique se scial excommunicatum, donec satisfecerit, lam amplissimum privilegium concessit; quod, ne in B ab archiepiscopo quam ab omnibus qui fuerunt in posterum violarclur, in concilio Burdigalensi ab aliis concilio. Necnon el loc, consulente domno Amalo, pontificibus et abbatibus confirmari curavit. Id ipsum constituimus ut hoc coenobium solummodo Romane narrat beatus abbas in notitia ea de re facta, quam foret Ecclesiæ subjeclum, obque sui lulelam domno in Charlario monasterii ad posterorum memoriam apostolico singulos annos solveret munus quinque describi curavit sub hac forma:

solidorum. At ego jam descendens in defeciuin ælalis « Omnia orla occidunt, el aucta senescunt, nec decrepila, jamjam curam monachorum cupiebam multum hominis lempus protenditur, ejusque me

dimillere, atque minus utilis meliori cedere. Verum moria brevissima probalur; sed oblivio ne prorsus

domnus Amalis a nostris rogalus fratribus, licet præterita absorbeat, necesse esl ut rerum gesiarum

lotis resislerem nisibus, lamen mihi ex parte domni noliliam littera relineal, quatenus quid sit mutabile apostolici teslalus obedientiam, eorum commendavit futuros non lalcal. Igitur hoc præsens non ignoret

providentiam. Acia esl vero supradicta confirmatio Ecclesia, sed nec posteritas hinc hereat ambigua, Burdigalensi civitate in concilio, anno ab Incarnaquod nostra gestum est præsentia. Ego itaque

tione Domini 1080, indictione uni, epacta XXVI, IX Geraldus Deo largiente abbas, quamvis indignus,

Nonas Octobris, vul anno VII Gregorii papa , diu optaveram eripi de mundanis fluctibus, quibus C Philippo in Francia regnante. S. Willelmi Aquitacontundebar acrius quam fragilis ferre posset ani

niensis ducis. Confirma + hoc Deus. Ego Amalus mus. Cæterum subjecti mihi minus obediebant, nec apostolice sedis legatus confirmo *. Ego Hugo corum ferrea molliri peclora quiverant, quos quidem sedis apostolicæ legatus confirmo t. Ego Gocelisæcularia plus nimio negotia induruerant. Denique,

nus Burdigalensis archiepiscopus præsente connonstrante divina clementia porlum salutis, placuit

cilio concedo el confirmo 1. S. Rodulfi Turonenanimo antra petere solitudinis, ubi nulla essel sæcu

sis archiepiscopi. S. Willelmi Auxiensis archiepilaris habitatio hominis. Itaque commendata episcopo scapi. S. Bosonis Sanlonensis episcopi. S. Ademari cura commissi gregis, egressus suin de monasterio

Engolismensis episcopi. S. Willelmi Petragoricensis (S. Vincentii Laudun.) comitantibus paucis, ignorans episcopi. S. Raymundi Vasatensis episcopi. S. Huomnino quo cursus foret itineris. Sed landem gonis Bigorrensis episcopi. S. Donaldi Agennensis Domino ducente, quippe qui nunquam abest speran episcopi. S. Petri Adurensis episcopi. S. Odonis alllibus in se, pervenimus ad domnum Willelmum batis Sancti Joannis (Angeriacensis). S. Drogonis Pictavensem comitem, virum apprime nobilem, Malliacensis abbatis. S. Raynaldi Sancti Cypriani lotius quoque Aquitaniæ ducem, qui lucum attribuit (Pictav.) alobatis. S. Bertrandi Sancti Juljani [1. Ju

D nobis congruum, Silva-Major nuncupatum. Quod niani Nobiliaci] ablatis. S. Hildeberti Nantulliacensis allodium ila nobis ab illo absolutum reddilur il a abbatis. S. Fulebradii Sancti Salvatoris (Blaviæ) nullo ibi quidquam juris requiralur, sicut etiam alia abbatis. S. Achelini, Gocelini Burdigalensis Ecclesiæ chartula lestatur. Cum ergo ibi vellemn inciper: mo

archidiaconi. , nasterium, perrexi ad domnum Goscelinum Burdi 6. Hoc ipso anno 1080 multi regionis vicinæ viri galensem archiepiscopum , in cujus episcopatu nobiles pontificum in Silvana-Majorem studium æmupredictum erat allodium, cjus quidem rogaturus lati et Guillelmi Aquitanie ducis exemplo incitati beneficium. Qui, interveniente præfato duce, jam omnimodam Ecclesiae Silvensi, quam Geralilus exe incæplum monasterium ila onni donavit liberiale labal , libertatem unanimi consensu donaverunt ut nec ipse, nec alius post eum, non archiepiscopis. ( ut, inquiunt, terrenis imperiis absoluta soli Deo non archidiaconus, non archipresbyter, non cujusli serviat secura. , Id ipsum testantur in veteri 105.rubet ordinis persona aliquod in eo jus vel dominaiio menio, quod ex chariario Silvensi Stephanieliu nem possit habere, quatenus ibi degentes inonachi noster descripsit. Ibi quippe adducio Willelini seu absque ulla inquietudine libere posseni Deo ser Widonis Pictaviensium comilis et totius Aquitaniæ

ducis exemplo, qui « consentientibus et volentibus A Aquitania solum aut in Vasconia, sed etiam in lola cunctis suæ militiæ nobilibus , idem præstiteral, Gallia, in Belgio, in Anglia, in Navarra et aliis laudalo etiam concilii Burdigalensis decreto, quo a Ilispaniarum provinciis, in quas fere omnes regiones, sedis apostolicae legatis aliisque episcopis sancitum vivente adhuc Geraldo, propagata fuit. Quæ loca fuerat ne quis sub anathemalis interminatione mo sxculo sequenti Silvæ-Majori subdila erant singillanasterii Silvæ-Majoris libertatem violarel, hanc se tim recenset Cælestinus papa in bulla ad Petruia libertatis concessionem acceptare et laudare declarant, abbatem anno 1197 dala; sed de iis solummodo imo ne in posterum aliqua circa hujus immunitatis agere visum est quorum initia ipse Geraldus in mousum difficultas suboriatur, quibus potissimum ca nasterii sui chartario describi curavit. pitibus illa concludatur declarani. Sic instrumentum 8. Paulo post Silvæ-Majoris monasterii construrem exponit : « Necesse est ut breviter dicamus quæ ctionem Geraldus ipsc fundamenta jecit cænobioli sit illa libertas, quodve salvamentuin quod ipsi Ec de Trajecto ad Garumnæ ripam sili, loci fundum clesiæ a præfatis viris est traditum, ut scilicet nemo suppeditante Raymundo-Willelmi, ut ex fundationis præler abbalem el monachos in loto allodio ad eam charla palet, qua is ipse Raymundus dat « domno dem ecclesiam pertinente, quidquain juris vel domi Geraldo primo Silva-Majoris abbati partem allodii nationis sive-advocationis in ulla prorsus re habeat, ' B de Trajecto super ripam Garumnæ, ubi possit fieri etc. Ex iis viris nobilibus illustriores recensentur, monasterium cum suis officinis, hortisque et poma · Petrus vicecomes de Gavarrelo, qui hanc libertatem riis, ac discursu a flumine usque ad proximam pai cum omni sui exercitus collegio » confirmavit. Guil ludem molendini. , Hanc chartam idem vir nobilis lelmus Amanei (d'Amanjeu), qui idem præstitit, ( cum omnibus filiis suis super altare Dei Genitricis « laudantibus, inquit, omnibus nostræ regionis no et sanctorum apostolorum Simonis et Judæ, , id est bilibus. » Cum eo subscripsere Bernardus frater ipsius ecclesiæ Silvæ-Majoris, posuit ad majoris firejus, Bernardus de Rionz et Vidianus ejus frater, mitalem ; Willelmus vero Aquitanorum dux eamdem Arnaldus, Raymundus de Bordis, Boso de Montrem huic nova colonize salvitatem , dedit, quum ipse blant el Bernardus de Sculiano (d’Escoussans ). et alii proceres Silvæ Majori concesserant. Præter hos omnes Bernardus de Boivilla vicecomes, 9. Haud diu poslea Petrus vicecomes Gavarrensis Arnaldus de Blancaforto aliique multi nobiles milites, in prædio suo, « Gavaret , dicio, monasterium exqui ibi aderant, sese futuros Ecclesiæ Silvæ-Majoris struxit in honorem Sancti Sepulcri, quod compluridefensores, etc., adversus quoslibet spoponderunt. bus lerris et redditibus dotatum subjectum esse voluit Eamdem Silvensis monasterii libertatem cum jure i domno Giraldo , ejusque successoribus Silvæ-Majurando super sacra Evangelia præsţilo solemniter C joris abbatibus ; ita ut, inquit ille in fundalionis confirmarunt die sanclo Paschae iidem, aut certe charta, « semper abbas Silvæ-Majoris sit abbas Saneorum posteri, cum aliis totius regionis viris nobili. Sepulcri, et qualis religio et vita ibi tenetur, bus, sub Gaufrido abbate sexlo. Has omnes posses talem faciat et hic teneri ; et qualem poiestalein siones et immunitales confirmarunt sequentibus habet in illius ecclesiæ monacbis, rebus et possestemporibus Aquitanie duces et alii proceres. Accessit sionibus, talem habeat et in istius, quatenus semper elian sedis apostolicæ auctoritas , ut ex bullis locus Silvæ-Majoris el Sancti Sepulcri in Dei serviAlexandri, Lucii, Coelestini et aliorum Romanorum lio et bona religione unum sint ; pariterque pauperpontificum palet, sed hæc susius persequi ad præsens latem et abundantiam patiantur, salva auctoritalo institutuin nihil altinct, qui beati Geraldi gesla illu archiepiscopi Auxiensis et episcopi Adurensis. ) strare suscepimus , non Historiam Silvæ-Majoris Charte subscripserunt Willelmus archiepiscopus exhibere.

Auxiensis , Pelrus Adurensis episcopus, Arnaldus 7. Geraldi itaque ac discipulorum ejus sanctitatis Rotgerius donatoris fraler, Stephanus de Calmonto Sama brevi Aquitaniam pervagata, in dissitas quoque (Caumoni), Raymundus, Guillelmus de Mezerolis, el externas provincias pervolavit, multique ad no Petrus de Vico, Amanevus de Tillieto, Odo de Parvum monasterium convolarunt, ut ibi sub canti Pa- D diliaco, etc. Eaindem donationem solemniter contris disciplina, abjectis sæculi pompis, Christo mili firmavit Petrus fundaloris filius, cujus rei notilia tarent. Alij vero, quibus id non licebal, sua saltem habetur in Charlario Silvensi, quam hic exhibere Deu consecraverunt, præliorum et facultatum lacta neinini fore ingratum speramus. < Petrus Gavarren • monasterio donatione. Sed cum tanlam discipulorum sis vicecomes Petri vicecomitis filius, summa cum multitudinem capere non potuisset unius monasterii devotione monasterium, quod Silva-Major dicitur, angustia , (et quidem fraudanda non erant tanto veniens, beneficia loci et orationes ab abbale G. et virtutis exemplo aliæ provinciæ,) in vicinis primum cateris fratribus suppliciter postulavit. Huic vero regionibus excilala fuere monasteria pro Silvensibus tam laudabili pelilioni lam abbas quam congregatio monachis, tum etiam in dissitis, quae beatus Gerar sratrum libentissime præbentes assensum, capitulum dus, transmissis illuc discipulorum suorum coloniis, introduxerunt, alque ibi cum libro, ut moris est, in accurata regulæ Benedictinæ observatione florere beneficii investituram præbuerunt. Ipse autem nihil. fecit ; atque hæc prima fuere congregationis Silven cunctalus , loco el liora eadem dedit et concessit sis inilia , que posliodum celebris fuit non in ipsis quidquid pater suus antea dederat, id est 100

nasterium Gavarreti cum omnibus appendiciis suis A habitum religionis accipiens, pristinæ sanirati illico tam acquisitis quam acquirendis. » Ex aliis item redditus est. » Recensentur postea variæ donationes, chartis palet Gavarrelenses vicecomites in monasle quas Fulco Garmundi pater, Hauvinus ejus frater, rium Sancti Sepulcri admodum liberales fuisse. aliique viri nobiles, viso hoc miraculo, ecclesiæ Quin et paulo post beati Geraldi obitum, sub Gau Neronis Villæ, quæ ibidem « divina manu consecrafridi abbatis regimine, Agnes vicecomitissa parthe ta , dicitur, fecerunt. nonem juxta virorum monasterium condidit, ubi 12. Haud minus celebris eral apud Aurelianos monialis facta est. Porro etsi in plerisque ejusmodi Geraldi ejusque discipulorum fama, quæ multorum charlis nullus exprimatur annus, primam tamen hu conversiopi occasionem prabuisse dicitur, et erejus loci fundationem ante annum 1092 factam fuisse clioni monasterii Sedis-Meri (Semoy), haud longe ab ex hoc palel quod Petrus episcopus Adurensis qui hac urbe sili. Quod a Tecelino viro nobili bis lemei subscripsit, et nonnulla eidem monasterio contu poribus excitatuin est, data Silvensibus monachis lisse dicitur in altera charla, boc ipso anno 1092 ad Sancti Bartholomei ecclesia, cum multis possessiosuperos abiisse dicatur in veteri Necrologio monaste nibus ad sustentandos glonachos e Silva-Majori exrii Sancti Severi in capite Vasconiæ, in quo legitur: cilos, qui ibi deinceps usque ad nostram ferme tla< ldibus Junși deposilio domni Petri Adurensis epi · B iem perseverarunt. Hic locus mous in prioratum, ut scopi bonæ memoriæ, anno 1092., Clerum virginum vocant, simplicem redaclus etiamnunc Siivæ Majori Gavarreteuse monasterium sæculo xiv monasterio subjectus est, sed vis supersunt exigua antiqui mavirorum, cui vicinum erat, unitum suisse creditur, masterii rudera. Varias eidem loco ab Alberto Teceistud vero a Calvinianis direplum exinde monachos lini Glio, aliisque viris nobilibus deinceps donationes pion aluit. Superest lair en liodieque ecclesia salis factas, exhibet charlarium Silvense. Domos, viriampla el culta cum priore, qui aliquot sacerdotes ad darium, curtem , ) elc., apud Aurelianos vivente divina officia utcunque explerida ibi sustentat. Ga adhuc sancto Geraldo habuerunt Silvenses monachi, þarelum porro oppidum est in Wasconia hodierna, ul discimus ex veteri nolitia ab ipso Geraldo Cacla, olim Adurensis dioecesis, postea vero, reclamantibus in qua testatur Theodericum se huc transmisisse, lice: Adurensibus, Auxilana altributum,

ul aliquot monasterii sui possessiones a calumniala10. Ad eumdem annum 1092 revocari debent initia ribus vindicaret ; sic quippe habel : monasterii Beati Nicolai in insula de Rugiana 1 In Christi nominc, ego Giraudus, humilis abbas (Royans) in finibus Santonum, cui exstruendo locum Sanctæ Mariæ monasterii Silvæ-Majoris, nolum fieri aplum, et roullas possessiones ad ejus dolationem volo fidelibus sanctæ Dei Ecclesiæ, tam præsentibus monachis Silvæ-Majoris suppeditavit Elias de Dido

с

quam fuluris, quod quidam fraler, nomine Theodenia cum uxore sua Avicia el filiis Gallero, Gilardo ricus, filius Anselmi, despecta quam exercebal mundi el Elia. Laudalum annum præsert charta donationis, militia, salvationem animæ suæ quærensad nos consuquæ in ipso Rugiano castello dala est asino 1092, git, et devoie susceptus est. Contulit etiam cum perindict, xv. Præsentes inter alios aderant « Stepha sona sui, quam Deo et sanclæ Mariæ et sancto Bemus abbas et eremita de Cordano insula, , et Herle nedicto per manus nostras obtulit, de rebus suis et gius prior Silvæ-Majoris cum aliis mullis, quos rc parentum suorum, præter id quod secum allulit, Aurecensere singillaiim nihil interest.

lianis civitate domos cum viridario et curte et ler11. lisdem temporibus Dimo vir nobilis cum uxore ram adjacentem, quam tenebat. In ipso etiam prosua et liberis concessit monasterio Silve-Majoris spectu civitatis vinearum arpennos septem... Non ecclcsiam Sancti Petri de Neronis-Villa, in diæcesi multo vero temporis labente curriculo, maler illius Senonensi silam, ubi monachi aliquot instituti fue et fraler cuidam patri harum rerum injuriosam inrunl. Hanc fundationem tempore beati Geraldi fa jecerunt calumniam ; unde ego abbas et fratres mei clam fuisse colligimus ex consensu Richerii Sene misimus ipsum confratrem nostrum Theodericum, nensis archiepiscopi , qui anno 1096 vita funclus D ut quod monasterio beatæ Mariæ contulerat, plene est. Hujus autem loci facultates augendi occasionem acquietarel. Factum est ila gratia Dei, , etc. Furpræbuit insigne miraculum, quod in veteri notitia num in eadem civitate silum, el alias possessiones Charlarii Silvensis, absque ulla temporis nota, his in vicinis vicis silas eidem monasterio contulit verbis referlur. Fuit quidaın miles, nomine Fulco Gelduinus Philippi regis familiaris, ut ex altera Faicus, qui habuit quemdam filium clericum , no notitia discimus sic rem exponente. « Quidam de mine Garmundum. Hic cum in adolescentia sua sæ familia domini Philippi Francorum regis Gelduinus cularis vitæ actibus superflue intentus, omnium nomine, ipso rege consentiente et consulente, omnem carnis voluptatum se jugo supposuisset, et, quod inundi gloriam reliquit, ac se suaque ecclesiæ Silvæest gravius, in Simoniacam hæresim delapsus con Majoris tradidit, habitumque sanctæ conversationis tra Dei voluntatem illicila mulla perpetrasset ; tan e domno Giraldo, primo ejusdem loci abbaie suscedem gravi dolore membrorum percussus, mortem pit. Hic ergo, , elc. ubi recensentur res ab ipso tosse vicinam æstimans, ecclesiæ Sanctæ Mariæ Gelduino collatæ. Majoris-Silvä et Ecclesiæ Sancti Petri Neronis-Villæ 13. Anno 1083 Philippus Francorum rex regni bcipsum donavit, et a quodam monacho loci illius sui anno 23 dedit , ccclesiæ Sanctæ Mariæ mairis

Domini, quæ dicitur Silva-Major, 1 capellam Sancti A egerit, ad abbatem Silvæ-Majoris ipse veniat, qui Leodegarii in silva Lesgia (l'Esgue), cum suis ap male acta corrigat; similiter el monachus qui abbati pendiciis. Regiæ chartæ subscribunt majores regui

rebellis fuerit. Ut autem hæc auctorizabiliora baofficiales, eam vero relegit Gislebertus regis clericus beanlur, nobilium virorum testimonio roborantur, ad vicem Gosfridi cancellarii et Parisiorum episcopi. quorum nomina subnotantur : S. Geraldi CameraIn altera charta Philippus hoc fecisse testalur,

censis episcopi. S. Anselmi de Ribodimonte; S. cum multa de sancta monachorum Silvæ-Dei con Balduivi de Tornaco; S. Gisleberli præpositi de Niversalione audisset a duobus monachis, quos ipse

vella, aliorumque multorum, qui huic assertioai in. domnus Giraudus primus loci abbas miseral; sed

terfuerunt. notæ chronologicæ, quæ in posterioris hujus charla

« Acla sunt itaque hæc anno ab Incarnatione Doapographo nostro habentur, mendosæ sunt. Mona mini 1082, indictione v, epacia xviii, concurrente chos vero Silvæ-Majoris jam luno, vel saltem paulo

v, imperante Henrico Romanorum rege. S. Balduini post ibi institutos fuisse constat. Et quidem in Bulla

comitis. S. Richildis matris ejus. , Superest hodieCælestini III sæculo scquenti data, inter alios re

que monasterium Sancti Dionysii in Brocaria (Brocensentur prioralus sancti Leodegarii el sancti

queroy) celebre prope Montes llannoniæ urbem. Pauli de nemore et Bellavallis in diæcesi Suessio

B 15. Paulo post beati Geraldi obilum Hugo comes nensi. ..

Regitestensis (Retel) Noveiense monasterium con14. Verum his omnibus celebrior fuit Sancti Dio didit, in quo instiluli sunt monacbi Silvenses, quod nysii prope Montes in Hannonia fundatio, quam ab

hactenus sub prioralus, mullis abbatiis præferendi, baliam Sancto Geraldo, ejusque successoribus sub

titulo subsistit Silvæ-Majori subjectum. Silum est jectam voluit esse Richildis Flandrensium comitissa, haud procul a Regiteste Remensis diæcesis oppido, Joci conditrix. Huc proferre juval fundalionis labu

hodie a RR. Patribus congregationis Sancti Vitoni las ex Chartario Silvensi.

inhabitalum. Io vicinas quoque diæceses, id est per « Ego Richildis comitissa, maler Balduini comitis

totam Belgicam II, seu provinciam Remensem, profilii magni Balduini, qui tenuit principalum utrius

pagala fuit Silve-Majoris congregatio, ubi baud que scilicet Flandrensis et Hainocensis (Hainaut) mipus quam in Aquitania celebre erat Geraldi alumni pagi, ceraens totum mundum ruere ad occasum ,

sui nomen; imo el transmisso mari, apud Anglos atque cunctos mortales magis subditos peccatorum

celebrata fuit accurata regularis disciplinæ obser. tenebris quam veritatis luci, cæpi traclare de salute

vantia Silvensium monachorum , qui labente hoc meæ meique filii animæ, quomodo posseinus san

undecimo sæculo in ea regione jam florebant, sed clæ matris Eeclesiæ casum relevando oculis Judicis

C. mullo majores in Hispania progressus secere. placere superni. Talia mihi sæpe cogitanti ac inge

16. Regnabat lunc apud Aragones Sancius Ramiscenti occurrit intentio, relevalo quodam locello

pimiri Gilius, qui cum, adjecta regno suo Navarra, sanclo Dionysio dedicato, statuere ibi fratres juxta

ecclesias non paucas in his regionibus condidisset regulam beati Benedicti militantes. Tempore vero

el dolassel, occasionem eum adeundi mullis clericis quo hæc meo versabantur animo, erat incæplum

el monachis præbuit. Inter istos vero fuere aliquot monasterium in loco Silva-Major nuncupalo, ubi

e Geraldi discipulis, quos pius rex benigne susceDeus suos servos mira augebat dispositione, quippe plos in ecclesia apud vicum Rostam instituit, ut ibi cui samulabantur lola intentione. Huic igilur eccle

monasticæ vitæ exercitiis operam darent; eosque, siæ placuit præsalum locum subjicere, ut ex tam cum ibi nimia paupertale premerentur, variis posnobili congregatione semper abbatem suscipiat, qui sessionibus poslea donavit. Hæc omnia discimus ex ecclesiam Sancti Dionysii recle disponat. De nostra

veleri notitia, quæ ea de re habetur in sæpe lauequidem circumjacenti possessione lantum loco cona dato Charlario Silvensi, ubi Sancius ipse sic rem luli, ut abbas hon:sle posset haberi. Dominus itaque enarrat. « Hactenus, inquit, in Hispania raro fuit Geraldus, Silvæ-Majoris abbas primus, de suis mo Christiana religio servata; sed postquam lex Romana

D nachis illuc misit, primumque abbatem constituit.

a sanctis Patribus constitula nostris temporibus Census autem 12 denariorum auri ibi statuitur, ut

introducitur, ac nubilosus error venienle luce prosingulis annis initio Quadragesimæ sanctæ Mariæ,

pellitur, advenientibus e partibus diversis clericis in cujus honore Silvæ-Majoris monasterium dedica

et inonachis Ecclesia Christi dilatatur. liaque quitum est, persolvalur; hunc vero locum et cælera

dam monachi ad me venerunt, qui se missos a pertinentia ad ipsum ita omnium absolvimus pole doano Geraldo Silvæ-Majoris abbate dixerunt. Erat slate, ut nemini in eo quidquam juris vel domina autem isle abbas ejusque discipuli diflamati late lionis, sive advocationis liceat habere, nisi abbati per Hispaniam, qui de patria progressi in Silva-Maet fratribus ecclesie. Sed et domous Geraldus Ca juri dignam Deo exercebant militiam. His igitur meracensis episcopus, quod in ecclesia sive alari monachis prius ecclesiam in villa, nomine Rosia, habebat episcopale jus Deo propter religionis Chri donavi, quam illis omnium dominatione liberavi ; stianæ culturam donavit, ut ibi degentes monachi sed ex ea minus necessario capiebant, quo tamen omni prorsus inquietudine sint liberi. Quod si quando, conlenli satis arctan ducebant vilam. Sed cum post quod absit, abbas sancti Dionysii contra regulam ca ad eos gratia visendi venissem, corumque ni

miam cognovissem paupertalem, aliam non longe A referre juvat, quod pro eo tam vivo quam uefuncio dedi eis ecclesiam sanclo Jacobo dedicatam, illorum fieri curavit, in perenne ob lot beneficia ab eo acceque suffragio vel precibus sperans meain apud Deum pta grati animi monumentum. Quod quidem instiadjuvari animam. » Tum recenset varias donationes lutuin, ne forte post longa temporum intervalla in a se et ab llugone quodam ereinita monachis illis desueicdinem abirel, convocatis in capitulum frafactas, quæ omnia rex ipse cum filio suo Petro con tribus, iisque ultro consentientibus, publico instrucessisse et confirmasse, dici:ur. Idem princeps æra

mento inseri voluit, quod in Archivi Silvensibus XCXXII, Meschitas (V., mosquées) de Essoya, procul sub hac foruna habelur. dubio a Mauris ereplas, cum decimis e: aliis redditi In nomiae sanctie et individuæ Trinitatis. Nobus monachis Silvensibus tradidit. Cui donationi, tum fieri volumus cunctis sanctæ Ecclesiæ fidelibus, præler Petrum ejus filium, subscripsit quoque Feli tam posteris quam praesentibus, quod domnus Vilcia regina ejus uxor et Petri maler; multo plura lelinus venerabilis Aquitaniæ dux, quidquid habedonavit æra mcxxxi mense Octobri, id est paulo an bat in territorio, quod Silva-Major appellatur, sanlequam e vivis excederet, occisus quippe est in Arca ctxe Varize tradidit, a!que omni libertate donavit. urbis obsidione anno sequenti, id est anno 1094, Ego itaque Geraldus, providentia Dei abbas primus, die 4 Junii. Ejusdem porro regis consilio Petrus B cum omni fratrum collegio decrevimus, decretum. Pampilonensis antistes, (qui ex monacho Sancti que in congregatione slaluimus ut pro hoc aliisque Pontii Tomeriarum in Galliis ad hanc sedem, ut Ta beneliciis quæ plurima erga nos operatur, in nostra maius in catalogo episcoporum Pampilonensium die semper orationis memoria habealur ; quatenus a 7 Aprilis relato monet, evectus fuerat,) Argileensem Christo remunerationem merealur, lloc quoque conEcclesiam cum suis pertinentiis ct aliis redditibus s:ituimus, ut pro eo singulis hebdomadis specialis sancio Geraldo donavit æra mCXXV.

missa canatur , atque quanta singulis fratribus , 17. Geraldus autem lot beneficiorum a pio rege Lanta ei quotidie decernatur præbenda pro eo pauacceplorum non immemor staluit ut unus semper peribus eroganda. Quod ita definitum est, ut sicut pauper loco illius regis vel ejus successorum in mo boc in vita ipsius agitur, non minori sludio post mornasterio Silvensi nutriretur. Decretum et de re fa lem, quandiu stelerit ecclesia, agalur. Necessarium clum huic proferre libet.

ergo duximus ut hoc memoriæ chartisque mandelur, ( Testamentum monasterii Beatæ Morii de Silva ne futurorum negligentia privetur. Scriptæ sunt Majore ad regem Sancium Aragonensem. Ex aucto itaque dua similes chartulæ, ut præfatus dux haritate Dei Patris omnipotentis, ex peritione regis beat unam, altera vero sit apud ecclesiam. Quod si Sancii confirmo, el successoribus nostris tenendum C forte quis guain huic decrelo contraire præsumpsepræcipio, quatenus pro rege Sancio, et pro unoquo- rit, anathematis periculo reus erit, donec satisfaque de successione ipsius pauper unus in conventui clione obedierit. Ad confirmandum ergo hujus rei islo accipiatur, ut monachus fiat omnino sine pecu-, testimoniuin subscripsimus nomina eorum , qui huic nia, loco regis vestiatur, manducel et bibat el oret; decrelo interfuciunt : S. Roberli de Burgundia; S. similiter pro successoribus. Si morilur unus de pau Willelmi Elyæ Burdegalensis; S. Petri vicecomitis peribus qui facti sunt monachi pro regibus, aller de Castellione ; S. Amanewi de Marcha; S. Rodulli loco ejus subrogeiur. Omnis capitulus responderunt: de Sancio Eligio. ) Amen; liat, fiat. » Acceptis rex his litteris Geraldo 19. Particulatim prescripsit pius abbas quid pro gratias egit, ut ex ejus rescriplo babeinus, quod pa quovis defuncio, sive ex monasterii sui monachis, sive riter e Chartario Silvensi huc proferiinus.

ex aliis foedere spirituali ipsi conjunctis, prästan« Rescriplum Sancii regis ad beatum Geraldum. dum esset, qu:e omnia in libro ad hoc destinalo Qnia pro me et successoribus meis in capitulo ve describi curavit. In necrologio aulem non solum stro talia confirmastis, Deus vobis retribual, et nos, istorum, sed etiam aliorum benefactorum nomina si vita comes fueril, non erimus ingrati. Ad presens inseri voluit, ut aliqua saltem eorum meinoria quole

D ex auctoritate Dei et nostra confirmamus et poste annis, die eorum obilus in fratrum congregatione ris nostris confirmandum proponimus, quatenus om fieret. Quid vero pro suæ congregationis monachis nia dona quæ dedi vobis, vel quæ daturus suin ego dicendum aut faciendum instituerit, discimus ex vel posleri nostri, ila libera sint ubicunque, quod notitia quam ipsemet bealus abbas ea de re edidit. neque ecclesiastica persona, neque sæcularis audeat Cognoscani , inquit, omnes tam præsentes inquietare, sicut nostra propria palatia : si quis in quam subsecuturi, quod ego Geraldus abbas sanctæ quietaverit, seu inquietantibus consenserit, iram Marie Silve-Majoris quamvis indignus, utilitati Dei cum detrimento sui corporis incurrat. Cuslo vivorum et mortuoruin consulens, communis lolius dientibus vila et pax. Hoc concedo, hoc confirmo, congregationis consilio stabilivi, et ut in æternum hoc posteris meis memoriale cum salute relinquo. permaneat litteris mandari præcepi. Si quis nostru Hoc signum divinæ recognitionis, et hos testes in congregationis decesserit sæculo, nobiscumque sequibus manet testimonium. )

pullus fuerit, usque ad annum panis et vinum pau18. Haud minus sollicitus fuit pius abbas pro peribus pro eo tribuelur, el usque ad triginta dies Willelmo Aquilanorum duce. Ejus slalutum huc ab omnibus inissa et vigilie mortuorum communiler

« VorigeDoorgaan »