Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

ut a nuptiis purus sit, qui Dei aspectum compre- A illico fuit episcopis suis provincialibus; coque tam hendat? ;

ipsi quam presbyteri et diaconi jubebantur habere LXIII. Sanctus etiam Joannes Chrysostomus ad contubernales, tanquam pudicitiæ suæ testes : quam archiepiscopalem Constantinopoleos cathedrain eo- utique pudicitiain clerus eliam Mediolanensis per dem ipso assumptus est anno quo sanctus Ambro- ea tempora profitebatur, jam inde scilicel e priscis sius ad beatam in cælis mansionem, atque ad an- el sancii Ambrosii temporibus perenniter conservanum usque quadringentesimum septimum supervi- tam. Allente igitur, si placet," caput illud legatur, xit. llomilia vero secunda de patientia Job hæc ille sicut el cardinalis Baronii Annales ad annum illum nobis scrip!a reliquit. « Dixii (apostolus Paulus) Christi 502, articulo 32, el aliquot aliis subsequenrinius uxoris virum, non ea ratione ul id nunc in tibus. Nos interim ex eo decreto hæc tantum reciEcclesia observetur. Oportet enim omni prorsus tamus : « Nullum ergo sacerdotuni, antiquis el mocastirale sacerdotem ornaluini esse. I

dernis legibus obsequentem, nullunique Levitarum LXIV. Ad caindem vero pro clerici Orientalis sine bene probala volunius in quocunque loci macælibatu sententiam pertinet concilium quoque illud nere persona; vel quem substantiæ exilitas non quod idem Chrysoslomus Constantinopolitana in permiserit habere consorlem, ipse concellaneus fiat urbe celebravit anno, ut bene computai Baronius, alterius. Publicum sit apud religiosos onine quod quadringentesinio : et de quo Palladius diaconus in gerilur; clandestina repudietur obscuritas ; multos Dialogo de Vila ejusdem sancti Chrysostomi abunde habeat acluum conscios, qui Deo debel innocentiam. scripsii, capite 13 et 14. Inter alia multa sic ille : Videant æmuli; quia qui testes adhibel, vult pro

Terliadecima distributione (sive indictione, ut R bari : male deprehensa judicetur conversatio, quæ hele fuit a Baronio eliam observatum), venerunt non optat agnosci. » Et paulo post : « Unde, manConstantinopolim Asiä сpiscopi, necessitalum eccle- suro cum Dei et redemptoris nostri ordinatione, siasticarum gratia, et nobiscuin (quippe Palladius constituto sancimus, apostolicæ sedis beati Petri vel etiam ipse ibi lunic aderal) remorali sunt, præsen- præsulis ejus aucioritate papre subnixi, quc vitia libus ei aliis episcopis, ex Scythia quidlem Theoli- desiderat radicilus amputari, ut nullus religiosorum mo, ex Thracia vero Ammone Egyplio, el ex Ga- de memoralis ordinibus aliier quam præfali sumus lalia Arabiano, melropolitis on nibus, ac senibus, audeat conversari ; vel quicunque præsumpserint, qui viginti duorum episcoporum implebani nume- cum amissione pudoris honorum dainna sustineant. rum. Convenientibus autem omnibus, et communi- Quomodo grande inalum est, dicatam Deo persocantibus, observalo Eusebius quidam Valentinopoli- nam salutaribus monitis non parere. Nullus secum lanus episcopus congregalo concilio, una Salibati extraneus habeal mulieres præler personas canonibus astilit, libellosque tradidit synodo, præposito ut designatas, nie agendo laliter, etiamsi vita sit innodecuit Joannis nomine, contra Antoninum episco- ceus, damnum opinionis incurrat. ) Hæc ex eo pum Ephesi, seplem Capilula continentes. Hæc decrelo. Cujus quidem postrema clausula perspiigitur Capitula Palladius ex ordine singillatim reci- cuum est quam bene congruat cum eo Nicæni conlat, et inter illa seslum, bis expressum verbis : cilii canone, quem numero 39 recitabamus, quamQuod, cum uxori propriæ abrenunciasset, rursus illi que aple huc etiam illud pertineal sancti Gregorii congressus esi, filiosque ex ea procreavil. Cuinque papæ Magni pronuntialum libro septimo, cpistola deinceps alia narrassel, nonnulla sic etiam adjecit : c 39, ad Romanum Defensorem, his verbis : « Perve

с « Jubent ilaque libellum recitari; lectaque sunt nii ad nos quosdam episcoporum, sub prætextu inemorala Copilula. Postea dicunt Joanni seniores quasi solatii, in una donio cum mulieribus converepiscopi : Etsi unumquodque capitulum per se im- sari. El ideo, nc per hoc aut subsannatoribus justa pium est, el undique sacris legibus interdictum, ne obtrectationis delur occasio, aut facilem antiquus tamen videamur in his quæ suggesta sunt nobis humani generis inimicus maleriam deceptionis omne sludium ponere, ab eo quod est horribilius assumat, hujus tibi serie præceptionis injungimus diclu, liat inquisitionis initiumi. Si enim illud in- ul strenuum le studeas et sollicitum exhibere. El si ventum fuerit verum, nulla de capitulis reliquis erit quis episcoporum, quos commissi tibi patrimonii controversia, cum capituli illius radix omnem prze fivis includil, cum mulieribus degunt, hoc omnino se iniquitatis speciem ferat. , läc ibi Palladius. E

compescas, et de calero eas illic habitare nullo quibus itidem aple opportuneque Baronius ad elli- modo paliaris; excepiis eis quas sacrorum canonum dem annuni sic movebat : i Unde el certior fias censuru permillii, id esi, malre, amila. germana, et eorum quæ superius inculcata suni, etiam in Orien- aliis hujusmodi, de quibus prava non possit esse tali Ecclesia conjugalos electos episcopos nonnisi suspicio. Melius tamen faciuni, si etiam a talium se uxore diinissa ordinari solitos, nec amplius ea uti. cohabitatione contineant. Nain legilur quod bealus Qua de re separatim ego quoque disserebain nu- Augustinus nec cum sorore sua liabitare consensemero 51 et 52.

rit, dicens : Quæ cum sorore mea sunt, sorores LXV. Postremum jam tandem hoc est, ut sen- mex non sunt. Docti ergo viri caulela, magna nobis lentiam nostram, præsenti capire comprobatam, co p esse debet instructio. Nam incaulæ præsumptionis eliam confirmemus decreto pontificio, cujus e sancio est, quod fortis pavel, minus validuin non limere. Ennodio Ticinensi episcopo mentionem faciebamus Sapienter enim illicita superat, qui didicerit etiam capile 20, in sancti Laurentii Lillæ archiepiscopi non uti concessis. » Hæc sanctus Gregorius ille papa, nostri Vita, quam typis anno Domini 1653 edidi. vere magnus, et Ecclesiae doctor eximius, hisque nos mus. Ejusmodi decretum auclorilale sancti papæ etiam præsens caput læti jam tandem concludiSyınmachi conditum fuit anno quingentesimo secundo, et ab archiepiscopo illo nostro promulgatumi

[ocr errors]

mus.

PATROL CXLVII.

32

SANCTUS GERALDUS

SILVÆ-MAJORIS PRIMUS ABBAS ET FUNDATOR.

VITA S. GERALDI

AUCTORE MONACHO ANONYMO SUBÆQUALI.

(Apud NABILL. Acia SS. Bened., IX, 886, ex codd. mss. et Aprili Bollandiano.)

[ocr errors]

OBSERVATIONES PRÆVIÆ.

1. Hujus beati abbatis nomen recentiores varie scri- A perhibebat miraculum patratum suisse ; » et num. bunt, alii quippe eum Geraldum aut Giraldum, sequenti : Aliud quoque miraculi genus præfalus

1 nonnulli Girardum, plerique Gerardum vulgo appel- abbas Petrus narrabat. , Deinde idem auctor, num. lant; at in vetustioribus Vitæ exemplaribus Geraldus 32, testatur ea miracula quæ enarravit , se ab aliis constanter dicitur. Consentiunt Baldricus abbas lunc I qui ea certissime viderant et audierant, , acceBurguliensis in variis epitaphiis quæ ab eo statim pisse. Quod Petro minime convenit , siquidem ea post beati Geraldi mortem conscripta sunt, ac ipse coram positus viderat el propriis auribus alle Stephanus Tornacensis episcopus, qui sermonem, dierat. An vero posterior :lle auctor verbis illis hymnos, aliaque in ejus festivitate canenda edidit quibus miraculum a Petro abbate scriplum laudat sæculo proxime sequenti. Imo in velustis monasterii designare voluerit Vitam priorem quam a Petro Silvæ-Majoris instrumentis, quæ sane plurima super- abbale scriptam existimasset, non licet divinare: sunt, et ex his nonnulla beali abbatis manu, aut eo Certe prioris illius Vilæ auclor, quisquis lande:n diclante exarala , uno aut allero excepto in quo fuerit, nusquam ullum Petri scriplum de beati Gea Geraudus dicilur, ubique Geraldus scriplus inveni- raldi miraculis memoravit, nec, si aliquando aliquod lur; ipse vero se Geraldum aul Giraudum constanter exstiterit, ad poslerorum memoriam pervenit. Cælenuncupat.

B

rum præter duos illos auctores, beati Geraldi Vitam 2. Ejus Vitam duplicem habemus, utramque in scripsii Joannes a Guisia , beati Vincentii Laudimonasterio Silvæ-Majoris paulo post ipsius obitum nensis sæculo decimo quarto exeunte abbas; se: scriptam. Auctoris, qui priorem edidit, nomen igno- hæc Vita nihil aliud est quam prioris Vilæ compentum est; alterius scriplor in codice Corbeiensi, unde dium. Ex his priorém Vilam damus ad codices tres eam Henschenius se habuisse scribit , Christianus exactam ; secundam habes apud Bollandianos. De appellatur. Uterque monachus fuit, el quidem Silvæ- Baldrico et aliis auctoribus, qui beatum Geraldum Majoris, uti ex earum contextu apparet ; unde mie dala occasione celebrarunt , inferius nonnihil dicerari subit priorem Vitam ab alterius editore nusquam mus. At mirari subit amlios ejus Vitæ scriptores , fuisse laudatam, tametsi nihil fere babeat, exceptis qui in Silva-Majori vixerunt, nihil fere de beati paucis miraculis ad beati viri sepulcrum patratis, abbatis in illo monasterio præclare gestis dixisse. præter ea quæ in priori Vita et quidem fusius enar- Quare visum est paulo fusius de iis agere, maxime rantur. Idem posterioris Vitæ auctor, num. 27, mi- de ejus instituti in varias provincias propagatione, raculum refert, quod, inquit, a Petro abbate hujus qux ipso adhuc superstite, ut patet ex variis instru: Joci septimo e scriplo traditum » fuerat , quod qui- mentis, facta est. Sed prius agcadum paucis est de

с dem miraculum, cum in priori Vila, num. 30, ha- ejus ad Sancti Medardi abbatiam electione , quod healur, nonnemo suspicari possel Petrum ab isto nonnulli eam in dubium revocare non vereantur. laudatum primæ Vitæ auctorem suisse, bunc scilicet 3. Testis est Lisiardus, seu potius Hariulsus, in ipsum, qui a bealo Geraldo in monachum receplus, Vita sancti Arnulfi episcopi Suessionensis, quam ejus postea capellanus, ac tandem ælate jam gran- supra ad annum 1087 edidimus , bealum Geraldum dævus septimus suit Silvæ-Majoris abbas. At quomi- in abbatem Sancti Medardi Suessionensis, post nus id admittamus duo potissimum obstant. Pri- ipsius Arnulfi abdicationem elcctum fuisse. Id tamen mum, quod prioris illius Vilæ auclor Petrum ipsum inficianlur recentiores nonnulli, quod ejus electionis passim laudat. «Petrus, inquit, num. 28, mulla nulla in duabus beati Geraldi Vitis mentio occurral, de ejus (sancti Ceraldi) mirabilibus referens , tale imo nec in ullis Silvæ-Majoris monumentis , ubi

[ocr errors]

1005 S. GERALDI ABBATIS SILVÆ-MAJORIS VITA. OBSERVAT. PRÆVIÆ.

Odd tamen non pauca supersunt, in quibus ipse Geraldus A aliquod facessit, qui locum in quo monasterium leslalur se, dimisso Sancii Vincentii monasterii struebalur sibi volebat vindicare, quod unus e suis Laudunensis regimine, post varias peregrinationes, monachis illum, concedente Ermentrude matrona, quæ in vtraque Vita singillatim recensentur, in aliquandiu inhabitasset. At ille causa cecidit. Qua Aquitaniam pervenisse. Hugo Menardus, qui in vero ratione Geraldus illum landem plene obtinuerit, observationibus ad Martyrologium Benedictinum ad ex ipsiusmet narratione, quæ in Charlario Silvensi diem quintam Aprilis hunc Vitæ sancti Arnulfi locum habetur, accipiendum est. laudat, innuit hunc locum de sancto Geraldo ad

« Cum, inquit, ego Geraldus, licet indigne, abbas Suessionensem abbatiam electo ab amanuensibus

appellatus, primum in Silvam-Majorem venissem additam fuisse, quod nihil, inquit, in Vita sancti

cum commilitonibus meis, et in loco, qui antiquitus Geraldi simile reperialur. At conjecturæ huic con

appellatus est Alius-Villaris, nobis remanere placuistradicil veterum codicum auclorilas, ad quos Vilam

cet, quasivimus possessores loci ipsius, ut ipsorum beati Arnulli contulimus, in quibus omnibus beati concessione ibi habitare possemus. Erat quidam vir, Geraldi, qui postea Silva-Majoris in Aquitania

nomine Autgerius de Rions, cujus erat ipsius allodii monasterii auctor fuit, ad Sancti Medardi regimen medietas, nam alterius medielalis multi particir es electio iisdem verbis alque eodem modo describitur. B

erant; sed ad ipsum Aulgerium justitia el decima Porro Lisiardus qui hanc Vitam recognovit , et

totius allodii pertinebant. Hic itaque Autgerius, diHariulfus, primus ejus auctor, beatis Arnulso et

vina inspiratione præventus, quidquid in ipso allodio Geraldo æquales suere, et utrique, uti conjicere est, habebat nobis donavit. Similiter Olivarius de Turre non ignoli. Lisiardus quippe, beati Arnulfi discipulus

et fratres ejus Guillelmus Guilsrandi, et Arnaldus, et ab eo in subdiaconum ordinalus apud Suessiones

Ostendus qucque et Bonæfusus de sancto Severino, erat hoc ipso lenipore quo Geraldus in abbatem

et alii plurimi, qui parlem clamabant in ipso allodio, Sancti Medardi eleclus fuisse dicitur. Harjulfus vero

quidquid ibi habebant libere nobis donaverunt. Inter apud Centulam, ubi vitam monasticam professus

quos quædam matrona fuit, nomine Ermengardis est, morabatur, Geraldo apud Corbeiam inonasterii

de Gistris, quæ etiam partein suam nobis dedit. negotia tunc temporis procurante. Non itaque de

Sed hæc matrona in hac sua parie habitationem hac electione dubitare licet; at facile crediderim

dederat cuidam monacho Malliacencis cænobii , Geraldum hujus abbaliæ possessionem nunquam

solitariam vilam ducere volenti, ca tamen, ut fereiniisse; prohibenle scilicet Pontio monasterii inva

batur, conditione, quandiu ibi voluisset habitare : sore, qui Berlæ reginæ potentia fretus, beatum virum exturbavit. Nco plura innuere videtur auctor c qui cum ibi habitare cæpisset, ac oratorium de

terra secisset, locus ipse ad manendum illi displiVitæ sancti Arnulfi. Unde mirum non est si Vilä

cuit, habitationemque in alio territorio mutavit, ac beati Geraldi scriptores, imo et ipse Geraldus, ele

ipsam capellam, quam fecerat, descrlari permisit. ctionis hujus nusquam meminerint, quam neinpe

Hic cum audisset quod nobis tolum allodium donacommemorare nihil intererat. Nam Geraldus ad

lum esset, nec sua particula excepla fuisset, aliit monasterii regimen nunquam admissus, nihii ibi

ad suum abbatem, nomine Drogonem, reique gestæ memoralu dignum agere potuit, quod a Vilæ scripio

illi indicavit ordinem. Qui abbas ad concilium veribus enarrarelur; cum vero ea tantummodo ipse

nit, quod eo tempore in Burdigalensi urbe suit, ac Geraldus in instrumentis Silve-Majoris scripserit,

de nobis quod ecclesiæ suæ possessionem invasiss quæ post abdicalam Laudunensem abbatiam ei

mus ibi querimoniam fecit. At nos magis volentes contigerant, nihil de illa ad monasterium Sancti

omnia relinquere quam quidquam cum lile retiMedardi electione dicere debuit, quae verisimilius

nere, quippe qui nostra dimiseramus, pro acquifacta videlur ante hanc abdicationem, cum mona

renda pace rogavimus domnum Amatum Romanum chorum suorum infidelitatis pertasus de loci muta

legalum , ac domnum Guillelmum magnae memorie tione cogitaret. Utriusque enim Vilæ aucior eum,

D

Aquitaniae ducem comitemque Pictavensem, cujus dimisso Laudunensis monasterii regimine, slatim

consilio et ausilio in prædicto loco remanseramus, abiisse commemorant; addit secundæ Vitæ auctor,

quatenus illi ab ipso abbale impetra rent ut ipsam id a Geraldo factum suisse, ut ad eremum se con

particulam nobis cum pace dimilieret, unde videlicet ferret. Sed de ejus apud Silvam-Majorem gestis

nihil proficui haberet, nec magis ibi ferarum quam modo agendum est.

hominum ac Deo servientium habitationem diligeret. 4. Præter ea quæ de beati Geraldi in Aquitaniam

Sed ille ab his el ab aliis pluribus episcopis el bonis advenlu, el Silvæ-Majoris monasterii initiis habet

viris postulatus respondit se hoc facere non posse sinc auctor Vilt, mulla discimus ex veteribus ejusdem

fratrum sui monasterii concessione. Tunc domnus loci instrumentis, quæ ipsius sancti viri curis exarata sunt. In eorum uno exponitur quo pacto pius

Amatus cum eo ad Malliacense conobium perrexit, abbas loci fundum acquisierit liberalilale Ogerii secumque unum de nostris monachis, nomine Lithe. aliorumque vivorum nobilium, qui sponte ipsum

rium, duxit. Cumque fratres ipsius loci in capitolio locum in tanti viri favorem Deo consecrandum oblu- congregati cssent anle domnum Drogonem suuin lerunt. Unicus Drogo Malliacensis abbas negotium alibalem, indicavit domnus Amalus coram omuibus nostram petitionem; qui primum quidem valde A vire. Sed et hoc stabilitum est ab ipso, eodem contradixerunt. Sed tandem convicti ratione, quod precante Willielmo, ut si quandoque, disponente non esset charitati sinile ut id contradiccreni, ad Christo, villa creverit, nihilominus in ea arDei servilium, unde nullum haberent subsidium, chiepiscopus, vel quilibet minister ejus, quidassensum præbuerunt. Itaque domnus Drogo abbas quam habeat juris nec in clericis nec in laicis ; cum consensu monachorum quidquid in ipso nobis sed omnia referantur ad abbatis dispositionem vel donato allodio clamabat dinisit; nobisque liberum congregationis. Hoc etiam sibi nobisque providit, ut concessit, præsentc domno Amato cardinali Romano nihilominus ccclesiarum consecrationem, sacrosque cum capellanis suis Liigerio et Artaldo, el monacho ordines, vel chrisma ab archiepiscopo accipiamus, postro Litherio cum famulo suo Erluino. )

cum necesse fuerit. Sed hæc constitutio iterum ab 5. Adepla itaque plena el libera Silvensis territorii coclem firmala est in proximo concilio, præsenijbus possessione Geraldus, Burdigalensein archiepisco- Romanis legatis Hugone alque Amato, multoque pum, in cujus erat diar.cesi, adiit, ut ab eo monasie- aliorum episcoporum collegio. Hoc quoque definirii sui libertatem obtinerei. Facilem lam sancli viri lum est ui, si quis hoc decrelum violare lentaverit, precibus assensum præbuit pius antistes , eique se scial excommunicatum, donec satisfecerit, lam amplissimum privilegium concessit; quod, ne in B ab archiepiscopo quam ab omnibus qui fuerunt in posterum violarclur, in concilio Burdigalensi ab aliis concilio. Necnon el loc, consulente domno Amalo, pontificibus et abbatibus confirmari curavit. Id ipsum constituimus ut hoc coenobium solummodo Romane narrat beatus abbas in notitia ea de re facta, quam foret Ecclesiæ subjeclum, obque sui lulelam domno in Charlario monasterii ad posterorum memoriam apostolico singulos annos solveret munus quinque describi curavit sub hac forma:

solidorum. At ego jam descendens in defeciuin ælalis « Omnia orla occidunt, el aucta senescunt, nec decrepila, jamjam curam monachorum cupiebam multum hominis lempus protenditur, ejusque me

dimillere, atque minus utilis meliori cedere. Verum moria brevissima probalur; sed oblivio ne prorsus

domnus Amalis a nostris rogalus fratribus, licet præterita absorbeat, necesse esl ut rerum gesiarum

lotis resislerem nisibus, lamen mihi ex parte domni noliliam littera relineal, quatenus quid sit mutabile apostolici teslalus obedientiam, eorum commendavit futuros non lalcal. Igitur hoc præsens non ignoret

providentiam. Acia esl vero supradicta confirmatio Ecclesia, sed nec posteritas hinc hereat ambigua, Burdigalensi civitate in concilio, anno ab Incarnaquod nostra gestum est præsentia. Ego itaque

tione Domini 1080, indictione uni, epacta XXVI, IX Geraldus Deo largiente abbas, quamvis indignus,

Nonas Octobris, vul anno VII Gregorii papa , diu optaveram eripi de mundanis fluctibus, quibus C Philippo in Francia regnante. S. Willelmi Aquitacontundebar acrius quam fragilis ferre posset ani

niensis ducis. Confirma + hoc Deus. Ego Amalus mus. Cæterum subjecti mihi minus obediebant, nec apostolice sedis legatus confirmo *. Ego Hugo corum ferrea molliri peclora quiverant, quos quidem sedis apostolicæ legatus confirmo t. Ego Gocelisæcularia plus nimio negotia induruerant. Denique,

nus Burdigalensis archiepiscopus præsente connonstrante divina clementia porlum salutis, placuit

cilio concedo el confirmo 1. S. Rodulfi Turonenanimo antra petere solitudinis, ubi nulla essel sæcu

sis archiepiscopi. S. Willelmi Auxiensis archiepilaris habitatio hominis. Itaque commendata episcopo scapi. S. Bosonis Sanlonensis episcopi. S. Ademari cura commissi gregis, egressus suin de monasterio

Engolismensis episcopi. S. Willelmi Petragoricensis (S. Vincentii Laudun.) comitantibus paucis, ignorans episcopi. S. Raymundi Vasatensis episcopi. S. Huomnino quo cursus foret itineris. Sed landem gonis Bigorrensis episcopi. S. Donaldi Agennensis Domino ducente, quippe qui nunquam abest speran- episcopi. S. Petri Adurensis episcopi. S. Odonis alllibus in se, pervenimus ad domnum Willelmum batis Sancti Joannis (Angeriacensis). S. Drogonis Pictavensem comitem, virum apprime nobilem, Malliacensis abbatis. S. Raynaldi Sancti Cypriani lotius quoque Aquitaniæ ducem, qui lucum attribuit (Pictav.) alobatis. S. Bertrandi Sancti Juljani [1. Ju

D nobis congruum, Silva-Major nuncupatum. Quod niani Nobiliaci] ablatis. S. Hildeberti Nantulliacensis allodium ila nobis ab illo absolutum reddilur il a abbatis. S. Fulebradii Sancti Salvatoris (Blaviæ) nullo ibi quidquam juris requiralur, sicut etiam alia abbatis. S. Achelini, Gocelini Burdigalensis Ecclesiæ chartula lestatur. Cum ergo ibi vellemn inciper: mo

archidiaconi. , nasterium, perrexi ad domnum Goscelinum Burdi- 6. Hoc ipso anno 1080 multi regionis vicinæ viri galensem archiepiscopum , in cujus episcopatu nobiles pontificum in Silvana-Majorem studium æmupredictum erat allodium, cjus quidem rogaturus lati et Guillelmi Aquitanie ducis exemplo incitati beneficium. Qui, interveniente præfato duce, jam omnimodam Ecclesiae Silvensi, quam Geralilus exe incæplum monasterium ila onni donavit liberiale labal , libertatem unanimi consensu donaverunt ut nec ipse, nec alius post eum, non archiepiscopis. ( ut, inquiunt, terrenis imperiis absoluta soli Deo non archidiaconus, non archipresbyter, non cujusli- serviat secura. , Id ipsum testantur in veteri 105.rubet ordinis persona aliquod in eo jus vel dominaiio- menio, quod ex chariario Silvensi Stephanieliu nem possit habere, quatenus ibi degentes inonachi noster descripsit. Ibi quippe adducio Willelini seu absque ulla inquietudine libere posseni Deo ser- Widonis Pictaviensium comilis et totius Aquitaniæ

ducis exemplo, qui « consentientibus et volentibus A Aquitania solum aut in Vasconia, sed etiam in lola cunctis suæ militiæ nobilibus , idem præstiteral, Gallia, in Belgio, in Anglia, in Navarra et aliis laudalo etiam concilii Burdigalensis decreto, quo a Ilispaniarum provinciis, in quas fere omnes regiones, sedis apostolicae legatis aliisque episcopis sancitum vivente adhuc Geraldo, propagata fuit. Quæ loca fuerat ne quis sub anathemalis interminatione mo- sxculo sequenti Silvæ-Majori subdila erant singillanasterii Silvæ-Majoris libertatem violarel, hanc se tim recenset Cælestinus papa in bulla ad Petruia libertalis concessionem acceplare et laudare declarant, abbatem anno 1197 dala; sed de iis solummodo imo ne in posterum aliqua circa hujus immunitatis agere visum est quorum initia ipse Geraldus in mousum difficultas suboriatur, quibus potissimum ca- nasterii sui chartario describi curavit. pitibus illa concludatur declarani. Sic instrumentum 8. Paulo post Silvæ-Majoris monasterii construrem exponit : « Necesse est ut breviter dicamus quæ ctionem Geraldus ipsc fundamenta jecit cænobioli sit illa libertas, quodve salvamentuin quod ipsi Ec- de Trajecto ad Garumnæ ripam sili, loci fundum clesiæ a præfatis viris est traditum, ut scilicet nemo suppeditante Raymundo-Willelmi, ut ex fundationis præler abbalem el monachos in loto allodio ad eam- charla palet, qua is ipse Raymundus dat « domno dem ecclesiam pertinente, quidquain juris vel domi- Geraldo primo Silva-Majoris abbati partem allodii nationis sive-advocationis in ulla prorsus re habeat, ' B de Trajecto super ripam Garumnæ, ubi possit fieri etc. Ex iis viris nobilibus illustriores recensentur, monasterium cum suis officinis, hortisque et poma · Petrus vicecomes de Gavarrelo, qui hanc libertatem riis, ac discursu a flumine usque ad proximam pai cum omni sui exercitus collegio » confirmavit. Guil- ludem molendini. , Hanc chartam idem vir nobilis lelmus Amanei (d'Amanjeu), qui idem præstitit, ( cum omnibus filiis suis super altare Dei Genitricis « laudantibus, inquit, omnibus nostræ regionis no- et sanctorum apostolorum Simonis et Judæ, , id est bilibus. » Cum eo subscripsere Bernardus frater ipsius ecclesiæ Silvæ-Majoris, posuit ad majoris firejus, Bernardus de Rionz et Vidianus ejus frater, mitalem ; Willelmus vero Aquitanorum dux eamdem Arnaldus, Raymundus de Bordis, Boso de Montrem- huic nova colonize salvitatem , dedit, quum ipse blant el Bernardus de Sculiano (d’Escoussans ). et alii proceres Silvæ Majori concesserant. Præter hos omnes Bernardus de Boivilla vicecomes, 9. Haud diu poslea Petrus vicecomes Gavarrensis Arnaldus de Blancaforto aliique multi nobiles milites, in prædio suo, « Gavaret , dicio, monasterium exqui ibi aderant, sese futuros Ecclesiæ Silvæ-Majoris struxit in honorem Sancti Sepulcri, quod compluridefensores, etc., adversus quoslibet spoponderunt. bus lerris et redditibus dotatum subjectum esse voluit Eamdem Silvensis monasterii libertatem cum jure- i domno Giraldo , ejusque successoribus Silvæ-Majurando super sacra Evangelia præsţilo solemniter C joris abbatibus ; ita ut, inquit ille in fundalionis confirmarunt die sanclo Paschae iidem, aut certe charta, « semper abbas Silvæ-Majoris sit abbas Saneorum posteri, cum aliis totius regionis viris nobili. Sepulcri, et qualis religio et vita ibi tenetur, bus, sub Gaufrido abbate sexlo. Has omnes posses- talem faciat et hic teneri ; et qualem poiestalein siones et immunitales confirmarunt sequentibus habet in illius ecclesiæ monacbis, rebus et posseslemporibus Aquitanie duces et alii proceres. Accessit sionibus, talem habeat et in istius, quatenus semper elian sedis apostolicæ auctoritas , ut ex bullis locus Silvæ-Majoris el Sancti Sepulcri in Dei serviAlexandri, Lucii, Coelestini et aliorum Romanorum lio et bona religione unum sint ; pariterque pauperpontificum palet, sed hæc susius persequi ad præsens latem et abundantiam patiantur, salva auctoritalo institutuin nihil altinct, qui beati Geraldi gesla illu- archiepiscopi Auxiensis et episcopi Adurensis. ) strare suscepimus, non Historiam Silvæ- Majoris Charlie subscripserunt Willelmus archiepiscopus exhibere.

Auxiensis , Pelrus Adurensis episcopus, Arnaldus 7. Geraldi itaque ac discipulorum ejus sanctitatis Rotgerius donatoris fraler, Stephanus de Calmonto Sama brevi Aquitaniam pervagata, in dissitas quoque (Caumoni), Raymundus, Guillelmus de Mezerolis, el externas provincias pervolavit, multique ad no- Petrus de Vico, Amanevus de Tillieto, Odo de Parvum monasterium convolarunt, ut ibi sub canti Pa- D diliaco, etc. Eaindem donationem solemniter contris disciplina, abjectis sæculi pompis, Christo mili- firmavit Petrus fundaloris filius, cujus rei notilia tarent. Alij vero, quibus id non licebal, sua saltem habetur in Charlario Silvensi, quam hic exhibere Deu consecraverunt, præliorum et facultatum lacta neinini fore ingratum speramus. < Petrus Gavarren • monasterio donatione. Sed cum tanlam discipulorum sis vicecomes Petri vicecomitis filius, summa cum multitudinem capere non potuisset unius monasterii devotione monasterium, quod Silva-Major dicitur, angustia , (et quidem fraudanda non erant tanto veniens, beneficia loci et orationes ab abbale G. et virtutis exemplo aliæ provinciæ,) in vicinis primum crteris fratribus suppliciter postulavit. Huic vero regionibus excilala fuere monasteria pro Silvensibus tam laudabili pelilioni lam abbas quam congregatio monachis, tum etiam in dissitis, quae beatus Gerar- sratrum libentissime præbentes assensum, capitulum dus, transmissis illuc discipulorum suorum coloniis, introduxerunt, alque ibi cum libro, ut moris est, in accurata regulæ Benedictinæ observatione florere beneficii investituram præbuerunt. Ipse autem nihil. fecit ; atque hæc prima fuere congregationis Silven- cunctalus , loco el liora eadem dedit et concessit sis inilia , que posliodum celebris fuit non in ipsis quidquid pater suus antea dederat, id est ino

« VorigeDoorgaan »