Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

jis eriam colligi potest que superiore capile 10, num, A tionem matrimonin ulatur. Non enim his qui sont 30, recitavimus), neque lamen ejus exercendæ fa. in sacris ordinibus matrimonio interdicitur uxore! cultatem a sancto Ambrosio acceperat. Quidni ergo si haberej (siquidein is actus sanctus ei religiosus militer a nobis crcdalur ne nubendi quidem faculia est, ac honestissimus, et constituens unum quoddam talem ab ipso accepisse sicut ne ab ipso quidein sacramentum), sed propter usu cerle ipsius matrireliquus acceperal clerus ul nos hactenuis contendi monii, qui videtur minus dignitatem atque oflicium mus? In hac enim corruptela cleru! potius videtur hominum sacratoriim decere, sicut posica ostendeimitatus Græcum, Constantinopolitanæ illi synodo mus. , El in camiiem sententiam Bellarminus hiec erralicæ applaudentem : fortasse vero etiam ma item : « Matrimonium non pugnat cum ordinibus rajores in ipsa el liberiores progressiis lecit, ea frelus tione essentie suæ, sed ratione oflicii seu exercitii lege que libro septimo Capituloruin Caroli Magni conjugalis. Si enim Dens probibuissel sacerdotibus el Ludovici Pii imperaloruin, capitulo 353, quod conjugium, certe prohibuissel propler actum conjuest De regulis clericorum, pagina 1116, continetur, galem, qui hominem rediit lolim carnalem, el ineel his expressa verbis : « Clerici castimoniam quo. p!um ad divina ; nccnon proprer sollicitudinem doque inviolati corporis perpeluo conservare studeant, mus et liberorum, quæ plurimas parit distractiones; aut cerle unius matrimonii vinculo ræderentur. i non autem propter solum sacramentum conjugii Seplein vero ii libri hunc in modum sunt inscripli: vel propter contractum matrimonii, qui celebratur i Karoli Magni el Ludovici Pii, christianissiinorum solo consensu animoruin, el est res brevissima et regun et imperatorum, Capitula, sive Leges eccle. honestissima. ) siastic:e, el civiles, ab Ausegiso abbale et Benedicto LV. Sed lempns jam esl ut ab ejusmodi crimina

B levila collectie, libri seplem. , Sic etiam iidem co tione in cos historiographos collecta transi:um fadice continentur Legiin antiquarum, Francofurti ciamus lattiorem ad nonnullos alios caus:e nostre edito apud Johannem el Aadream Marinos el con fautores, et ad sancios præserlim Hieronymum et sortes, anno 1613. Cerle aulem imperatoris etiain Augustinum, sancto Ambrosio contemporaneos, cl Ludovici tempore (quod fuil ab anno Christi oclin in ejus libris versatissimos, necnon etiam ecclesiagentesimo decimo quarto usque ad quadragesimum;

sticarum Mediolani rerum perilos, a quibus nemo sicut et Caroli Magni fuerai ab anno octingentesimo proplerea pru.lens crediderii ignorari potuisse, s.3n. usque ad decimum quartum) Simoniaca labes Ec clusne Ambrosius legem illam sanxerit pro Græcoclesiam fævabal Mediolanensem ; sicuti prasentis li rum vel nostratuin sicerdotum matrimoniis, el an bri quarti capite icrtio jam vidimas numero quinto. ea sive Mediolani, sive in Græcia, deinceps ab ipsis Eodem vero illud etiam profecto pertisiel quoi tono usitarentur. secundo Conciliorum antiquorum Gilije, a Jacobo LVI. Viile autem quam mulla nolis Hiero!ymus Sirmondo Parisiis anno Domini 1629 editorum, le. suppeditei in epistol i 50 ad Pammarbium, sive in gilur , pagina 451. Ibi enim post synodum Aquisgra- Apologia pro suis adversus Jovinianum libris. Non hensem, anno Christi ociingeniesimo decimo sexto, procul enim ab initio hæc in primis habel : « Si Ludovici Pii imperatoris tertio, indictione decima sæculi homines indignantur in minori gradu sc esse celebratam, recitantur capirula subinde in ejusdein quain virgines, miror clericos el monachos ci conti. imperatoris palatio condiia : el inier hæc decimuin nentes id non laudare, quod faciunt. Castrant se ab sextum de episcopis lalice inscrip:um, et his con uxoribus suis, ut imitentur virginurl castilalein; el ceplum verbis : De episcopis vero in Longobardia C id ipsum volunt esse marilalas, quo:l virgines ? Allt cuusliiulis, qui ab his quos ordinabant sacramenta jungantur itaque uxoribus suis, quibus renuntiare. el munera contra divinam el canonicam auctorita rani; aut, si se abstinuerint, etiam tacenles confilem accipere vel exigere soliti erant, modis omnibus lebuntur melius esse quod nuptiarum operi prielule. inhibitum est ne uilerius fiat, quia juxta sacros ca runt. » Et aliquanto post : . Ecce perspicue nuptias nones uterque a gradu proprio, lalii facientes, de diximus concedi in Evangelio ; sei lamen easdem , cidere debent. »

in suo officio permanentes, premia castitatis capere Llil. Ut autem ab examinandis ejusmodi scripto non posse. Quod si insigne accipiunt marili , non rum testimoniis nos expediamus, hoc denique solum inihi irascantur, sed Scripturis sanctis , imo epiin Bernardino Corio superest observandum : queill Scopis et pre byteris, el diaconis, ci universo choro admodum ille scilicet nullatenus dis:inxisse vie sacerdotali el levilico, qui se noverunt hostias ofJealur inter habere ac ducere uxorem. Quociica ferre non posse, si operi serviant conjugali. , Deo primum explicans, quit Ambrosius concesserit, lis nique vero prope tinem cpisto'x : « Apostoli vel explicabat verbis : { Concesse loro, che poussero virgines, vel post nuptias continentes, episcopi preavere moglie vergine. Subinde vero explicans sbyteri, diaconi, aut virgines, cligimur, aut vidui, quemadmodum illis hoc ipsum postea vetitum luerit, aul c rle post saceriloium in æternum pudici. Hæc bunc in modum exp!icuil : « Fu ordinaio, che alcun jn ea epistola Hieronymus. sacerdote, o cherico, non togliesse moglie. , Ilinc

LVII. Ecce vero nobis etiam quid ille rursus igitur etiam ille Corii censor, quo suggerenie sacra prope initium libri adversus Vigilantium : « Pron Inicis congregatio dccrevil, hunc ipsum Corii lo D ne.is (exclamat ille, de Vigilantio loquens) cpiscos cain emendari oportere, non inepic bis itidem ver pos sui sccleris dici.ur habere consortes ; si lanien bols usus est Qualia nos in ejusdem congregationis episcopi noininandi sumi qui non ordinaui diaconos L'yistoia recitabamus numero 10): 1 Asserit s.. nisi prius vxores duxerint, wulli cixlibi credentes lin. Aimbrusium permisisse sacerdotibus uxorem pudicitiam, imo osiendentes quatn sancie vivant, qui

inale de omnibus suspicantur, et nisi pragnantes LIV. Hac ramen rursus dala ocasione, präle lixores viderint clericorum, infantes.juc de vulvis remadum silentio nobis non est queina modem sa matrum vigientes, Christi sacramenta non tribuunt. cris ministris ab Ecclesia catholica Ro:11:11a non Quid facient Orientis Ecclesi'c ? Quid Ægypti , el tam uxorem ducere quam uxorem ad oiliria conju sedis apostolica ? Quiz aut virgines liricos acria gir hab. re vetitum sii, ul sapienter observavit Du piwill, itul continentes; aul, si uxores habuerint, minicus Solus libro septimo De justitia, quastione mariti esse desistunt. ' Qisem postea loc um suis il6, articulo 2; Bellarminus, libro primo, Di clericis, lustrans scholiis Marianus Viciorius, hæc habebal: capite 18 ; Gregorius de Valentia , libro De cælivalu, ( Ex hoc loco palet sancii llieronymi tempore elian capite 2, et alii. Ejusdem Gregorii verba sunt bec: Oriente calibes fuisse sacros Ecclesixe ministros, - Ul optime alligii Solus, (loco illo nuper indic:10) el rion conjugalos, ut dicitur ; et Græcos post il oportet prohibitum esse ne quis post orriin: lionení letnjis, sprelis canonibus, plias sacris niinisie uxoreni Jucal, propter ipsuun aitani co:rahendi el riis suiscuis:e. Qisa: les e jar a sancto Basilio asseducendi, quia prolazi:um esi ne quis pui uruina veralur, ui in epistula ad Gregoriuin (sive volius

ducere. ).

Paregorium). Hoc ipsum asserunt eliam Eusebius A posteaquam divinitus e maritimo nanf: agio incolumis libro primo De demonstratione evangelica, Maximus enalasset in litius, hæc habemus, Ambrosii ejusdem in responsis ad Thalasii Quæstiones, Ephrem Syrus ore commendala : 1 Advocavit ad se episcopum, in epistola quadam ad monachum qui diccbat me nec ullam veram putavit nisi veræ fidei gratiam ; lius esse nubere quam uri, ilem Epiphanius contra percontatusque ex eo est ulrumnam cum episcopis Catharos, el alii. ; Hactenus Mariani's Victorius. catholicis, hoc est cum Romana Ecclesia, conreniret.

LVIII. Quid aulem velat quominus inter illas El forle ad id locorum in schismate regionis illius apostolicæ sedis Ecclesias compralam interprele ecclesia erat. Lucifer enim se a nostra lunc tempo: mur etiam esse Mediolanchisem, sive quia hre sccun

ris communione diviseral, ei, quanquam pro fide dum Hieronymi sententiam vere fuerit ex illis unal, exsulasset, el fidei sux reliquisset heredes, non sive saltem quia hæc simul cum antistite suo Am putavit tamen (Satyrus, el cum eo Ambrosius) fidem brosio in re tam gravi, tamque solemnibus firmala esse in schis.vale. Nam etsi fidem erga Deum lenedecretis, nullatenus a sedis apostolicæ judicio ac rent, tamen erga Dei Ecclesiam non lenehant ; mandatis Wissenserit ? Quanti profecto Ambrosius cujus patiebantur velut quosdam arliis dividi , et cam sedem fecerit, vel ex eo loco apertissime die membra lacerari. Etenim cum propter Ecclesiam gnoscitur, quem hoc ipso libro quarto innuebal Pe Christus passus sit, el Christi corpus Ecclesia sit, irus Damiani, capite 10, numero 13, el Arnulfus, non videtur ab his exhiberi Christo fides, a quibus capite 17, numero 4, quique continetur ejusdem evacuatur ejus passio, corpusque distrahitur. » Et Ambrosii libro tertio De sacramentis capite 1. De hæc quidem in præsenti satis sint è propositis sanconsuetudine ibi disserebat lavandi baptizatorum B ciorum Hieronymi simul et Ambrosii testimoniis. pedes, Mediolani communiter eo icmpore usitata,

LX. Quod proxime subsequitur sancti Augustini, cum inquil : « Non ignoramus quod Ecclesia Ro hac in urbe ab ipsomel Anbrosio baptizali, testimana hanc conseludinem non habcat, cujus lypum monium, ex ejus secundo de adulterinis conjugiis in omnibus sequimur el formam. Hanc lamen con libro, capile 20, depromptum est. « Istos (inquit) suetudinem non habet, ut pedes lavel. Vide ergo, qui virilem excellentiam non putant nisi peccandi ne forte propter multitudinem declinarit. Sunt ia. 1.centiam, quando lerremus, ne adulterinis conjugiis men qui dicant el excusare conentur, quia hoc Hærendo pereant in æternum, solemus eis proponere non in mysterio laciendum est, non in baptismale, eliam continentiam clericorum, qui plerumque ad non in regeneratione, scil quasi hospiti pedes la eamdem sarcinam subeundam capiuntur inviti, vandi sunt. Aliud esi humilitatis, aliud sanctifica eamque susceplam usque ad debilim linem, Domino lionis. Denique audi quia mysterium est et sanctifi. ad uvante, perducunt. Dicimus ergo eis : Quid, si calio. Nisi lavero tibi pedes, non habebis mecum et vos ail hoc subeundum populorum violentia capepartem. lloc ideo dico, non quod alios reprehendam, remini ? Nonne susceplan caste custodirelis Ollised mea officia ipse commendem. In omnibus cupio cium, repente conversi ad impetrandas vires a sequi Ecclesiam Romanam, scd lamen et nos homi Domino, de quibus nunquam antea cogitastis? Seil nes sensum babemus. Ideo , quod alibi rectilis seis illos, inquiuni, honor plurimuin consolatur. ReValur, el nos recle custodimus. , llactenus Anibro spondemus : Et vos timor amplior moderetur. Si sius. Quem quidem locum examinans Baronius in enim hoc multi Dei ministri repente atque inopi. cjusilein sancti Ambrosij Vita, ad annum Christi nanter impositum susceperant, sperantes se illustrius

с Trecentesimum octuagesimum quartum, in hiec verba

in Christi bæreditale sulgere, quanto magis vos disseruil : « Cæterum, ut aliquid obiter dicamus de ailulleria cavendo vivere conlinenler debelis, meco quod spectat ad jejunium Sabbati, et alios ali Luentes non in rigno Dei minus lucere, sed in quos rilus ecclesiasticos, etsi diverso modo ab usu gehenne ignibus ardere? Hæc atque hujusmodi eis, Romanae Ecclesiæ eos Ambrosius observavit, id ut possumus , dicimus, qui, quoquo modo a se quidem non eo animo secil, quasi, suos lantum pro discedentibus, vel propter adulterium dimissis conbans, illos despiceret. Andi quid ipse profiteatur, jugibus suis , alias volunt ducere, el cuin prohibencum de ea re agens (libro lertio De sacramentis ca lur, infirmitatem nobis carnis opponunt. » En igitur, pile 1 ) bac ail : Non ignoramus quod Ecclesia quemadmodum Augustini lempore in Ecclesia Latina Romana hanc consuetudinem non habeat (lavandi clerici communiter continentiam profiterentur, et scilicel pedes nuper baptizatis) cujus lypum in omni sperantes se illustrius in Christi hæreditate fulgere.) bus sequimur el formam. » Et paulo post : ! In Sicut enim caste vivendo hic in terris altiorem onunibus cupio sequi Ecclesiam Romanam, etc. Ejus quam conjugati profitebantur perfectionis gradum, modi enim ritunin varietales, modo catholicæ fidei sic etiam in regno cælorum præcellentiorem beaet charitatis unitas refinealur, el Sancla Romana liudinis gradum exspectare jure merito poleEcclesia , apostolica sedes, ut mater el magistra rant. omnium Ecclesiarum cognoscalur, nihil impediunt LXI. Supra quadringentesimum aulem Christi quominus omnes simus in Christo. )

anuum trigesimo Augustinus ad superos abiit, cum LIX. Certe autem, vice in contrariuni versa, sa alioqui Hieronymus ejusdem sæculi vigesimo, Amcrum Novi Testamenti ministerium non erat ejus. D brosius autem superioris sæculi nonagesimo septimo modi, nt Ambrosio videri posset alibi rectius quam praxcessissent. in Ecclesia Romana servatum, utque propterea recic LXII. Quio certius autem idipsum pro Ecclesia ab ipso aliter quam in illa custodiri possel. Alibi etiam conslet Orientali, ecce nobis alios et idoneos enim (el apud paucos sane, ut jam vidinsus) illud per eadem tempora iesles, ac sanctum in primis una cum matrimonii usu servabatur, sed contra Gregorium, fidei conversationis, integritatis et sasacros apostolorum et Nicæni concilii canones, contra pientiæ merilo fratrem sancto Basilio dignissim singularem illam lanli ministerii præstantiain el san (sicut a Vincentio Lirinensi celebratur in Libro clitalem, contra communem sanctorum Palruin con adversus hæreses), el c conjugalo episcopum Nysa sensum, ac denique contra ipsius Ecclesiæ Romanæ senum, qui synodo illi adfueral Constantinopolitane, scdisque apostolicx mandatum. A qua quidein Ec quam numero 27 celebratam dicebamus anno Ireclesia ct sede quicunque dissentil, r noui est le vera cenlesimo ocluagesimo primo, quique superstes catholicus , quemadinodam bealus ail Ambrosius, , etiam erat nonagesimo quarto. Hic nimirum in libro ul Arnulphus etiam nobis sliperius prolitebatur , De virginitate, capite uliino, sic inquil : « Quomodo capile 17, numero 6, el capite 57, numero 12. Qui Dei sacerdotio fungeris, qui ad hoc ipsum, lil munus buis ulquc verbis Arnulphus Orationem indicabat offerres, inclus es? Quomodo hæc ipsa Deo offeres, Ambrosii de obilu Salyri fratris sui, qua oratione , qui legi non oblemperas prohibenti ne sacra impusi non ad verbum, cerle lamen quand rei verit:tein,

liis fciat? Ac si Deum libi apparere espelis, quid axioma illud express!! est. lllic enim de Satyro , caus:c est cur Mosem non aulias, qui po, ulo euicit

ut a nuptiis purus sit, qui Dei aspectum compre- A illico fuit episcopis suis provincialibus; coque tam hendat? ;

ipsi quam presbyteri et diaconi jubebantur habere LXIII. Sanctus etiam Joannes Chrysostomus ad contubernales, tanquam pudicitiæ suæ testes : quam archiepiscopalem Constantinopoleos cathedrain eo utique pudicitiain clerus eliam Mediolanensis per dem ipso assumptus est anno quo sanctus Ambro ea tempora profitebatur, jam inde scilicel e priscis sius ad beatam in cælis mansionem, atque ad an el sancii Ambrosii temporibus perenniter conservanum usque quadringentesimum septimum supervi tam. Allente igitur, si placet," caput illud legatur, xit. llomilia vero secunda de patientia Job hæc ille sicut el cardinalis Baronii Annales ad annum illum nobis scrip!a reliquit. « Dixii (apostolus Paulus) Christi 502, articulo 32, el aliquot aliis subsequenrinius uxoris virum, non ea ratione ul id nunc in tibus. Nos interim ex eo decreto hæc tantum reciEcclesia observetur. Oportet enim omni prorsus tamus : « Nullum ergo sacerdotuni, antiquis el mocastirale sacerdotem ornaluini esse. I

dernis legibus obsequentem, nullunique Levitarum LXIV. Ad caindem vero pro clerici Orientalis sine bene probala volunius in quocunque loci macælibatu sententiam pertinet concilium quoque illud nere persona; vel quem substantiæ exilitas non quod idem Chrysoslomus Constantinopolitana in permiserit habere consorlem, ipse concellaneus fiat urbe celebravit anno, ut bene computai Baronius, alterius. Publicum sit apud religiosos onine quod quadringentesinio : et de quo Palladius diaconus in gerilur; clandestina repudietur obscuritas ; multos Dialogo de Vila ejusdem sancti Chrysostomi abunde habeat acluum conscios, qui Deo debel innocentiam. scripsii, capite 13 et 14. Inter alia multa sic ille : Videant æmuli; quia qui testes adhibel, vult pro

Terliadecima distributione (sive indictione, ut R bari : male deprehensa judicetur conversatio, quæ hele fuit a Baronio eliam observatum), venerunt non optat agnosci. » Et paulo post : « Unde, manConstantinopolim Asiä сpiscopi, necessitalum eccle suro cum Dei et redemptoris nostri ordinatione, siasticarum gratia, et nobiscuin (quippe Palladius constituto sancimus, apostolicæ sedis beati Petri vel etiam ipse ibi lunic aderal) remorali sunt, præsen præsulis ejus aucioritate papre subnixi, quc vitia libus ei aliis episcopis, ex Scythia quidlem Theoli desiderat radicilus amputari, ut nullus religiosorum mo, ex Thracia vero Ammone Egyplio, el ex Ga de memoralis ordinibus aliier quam præfali sumus lalia Arabiano, melropolitis on nibus, ac senibus, audeat conversari ; vel quicunque præsumpserint, qui viginti duorum episcoporum implebani nume cum amissione pudoris honorum dainna sustineant. rum. Convenientibus autem omnibus, et communi Quomodo grande inalum est, dicatam Deo persocantibus, observalo Eusebius quidam Valentinopoli nam salutaribus monitis non parere. Nullus secum lanus episcopus congregalo concilio, una Salibati extraneus habeal mulieres præler personas canonibus astilit, libellosque tradidit synodo, præposito ut designatas, nie agendo laliter, etiamsi vita sit innodecuit Joannis nomine, contra Antoninum episco ceus, damnum opinionis incurrat. ) Hæc ex eo pum Ephesi, seplem Capilula continentes. Hæc decrelo. Cujus quidem postrema clausula perspiigitur Capitula Palladius ex ordine singillatim reci cuum est quam bene congruat cum eo Nicæni conlat, et inter illa seslum, bis expressum verbis : cilii canone, quem numero 39 recitabamus, quamQuod, cum uxori propriæ abrenunciasset, rursus illi que aple huc etiam illud pertineal sancti Gregorii congressus esi, filiosque ex ea procreavil. Cuinque papæ Magni pronuntialum libro septimo, cpistola deinceps alia narrassel, nonnulla sic etiam adjecit : c 39, ad Romanum Defensorem, his verbis : « Perve« Jubent ilaque libellum recitari; lectaque sunt nii ad nos quosdam episcoporum, sub prætextu inemorala Copilula. Postea dicunt Joanni seniores quasi solatii, in una donio cum mulieribus converepiscopi : Etsi unumquodque capitulum per se im sari. El ideo, nc per hoc aut subsannatoribus justa pium est, el undique sacris legibus interdictum, ne obtrectationis delur occasio, aut facilem antiquus tamen videamur in his quæ suggesta sunt nobis humani generis inimicus maleriam deceptionis omne sludium ponere, ab eo quod est horribilius assumat, hujus tibi serie præceptionis injungimus diclu, liat inquisitionis initiumi. Si enim illud in ul strenuum le studeas et sollicitum exhibere. El si ventum fuerit verum, nulla de capitulis reliquis erit quis episcoporum, quos commissi tibi patrimonii controversia, cum capituli illius radix omnem prze fivis includil, cum mulieribus degunt, hoc omnino se iniquitatis speciem ferat. , läc ibi Palladius. E

compescas, et de calero eas illic habitare nullo quibus itidem aple opportuneque Baronius ad elli modo paliaris; excepiis eis quas sacrorum canonum dem annuni sic movebat : i Unde el certior fias censuru permillii, id esi, malre, amila. germana, et eorum quæ superius inculcata suni, etiam in Orien aliis hujusmodi, de quibus prava non possit esse tali Ecclesia conjugalos electos episcopos nonnisi suspicio. Melius tamen faciuni, si etiam a talium se uxore diinissa ordinari solitos, nec amplius ea uti. cohabitatione contineant. Nain legilur quod bealus Qua de re separatim ego quoque disserebain nu Augustinus nec cum sorore sua liabitare consensemero 51 et 52.

rit, dicens : Quæ cum sorore mea sunt, sorores LXV. Postremum jam tandem hoc est, ut sen mex non sunt. Docti ergo viri caulela, magna nobis lentiam nostram, præsenti capire comprobatam, co p esse debet instructio. Nam incaulæ præsumptionis eliam confirmemus decreto pontificio, cujus e sancio est, quod fortis pavel, minus validuin non limere. Ennodio Ticinensi episcopo mentionem faciebamus Sapienter enim illicita superat, qui didicerit etiam capile 20, in sancti Laurentii Lillæ archiepiscopi non uti concessis. » Hæc sanctus Gregorius ille papa, nostri Vita, quam typis anno Domini 1653 edidi. vere magnus, et Ecclesiae doctor eximius, hisque nos mus. Ejusmodi decretum auclorilale sancti papæ etiam præsens caput læti jam tandem concludiSyınmachi conditum fuit anno quingentesimo secundo, et ab archiepiscopo illo nostro promulgatumi

mus.

PATROL CXLVII.

32

SANCTUS GERALDUS

SILVÆ-MAJORIS PRIMUS ABBAS ET FUNDATOR.

VITA S. GERALDI

AUCTORE MONACHO ANONYMO SUBÆQUALI.

(Apud NABILL. Acia SS. Bened., IX, 886, ex codd. mss. et Aprili Bollandiano.)

OBSERVATIONES PRÆVIÆ.

1. Hujus beati abbatis nomen recentiores varie scri- A perhibebat miraculum patratum suisse ; » et num. bunt, alii quippe eum Geraldum aut Giraldum, sequenti : Aliud quoque miraculi genus præfalus nonnulli Girardum, plerique Gerardum vulgo appel abbas Petrus narrabat. , Deinde idem auctor, num. lant; at in vetustioribus Vitæ exemplaribus Geraldus 32, testatur ea miracula quæ enarravit , se ab aliis constanter dicitur. Consentiunt Baldricus abbas lunc I qui ea certissime viderant et audierant, , acceBurguliensis in variis epitaphiis quæ ab eo statim pisse. Quod Petro minime convenit , siquidem ea post beati Geraldi mortem conscripta sunt, ac ipse coram positus viderat el propriis auribus alle Stephanus Tornacensis episcopus, qui sermonem, dierat. An vero posterior :lle auctor verbis illis hymnos, aliaque in ejus festivitate canenda edidit quibus miraculum a Petro abbate scriplum laudat sæculo proxime sequenti. Imo in velustis monasterii designare voluerit Vitam priorem quam a Petro Silvæ-Majoris instrumentis, quæ sane plurima super abbale scriptam existimasset, non licet divinare: sunt, et ex his nonnulla beali abbatis manu, aut eo Certe prioris illius Vilæ auclor, quisquis lande:n diclante exarala , uno aut allero excepto in quo fuerit, nusquam ullum Petri scriplum de beati Gea Geraudus dicilur, ubique Geraldus scriplus inveni raldi miraculis memoravit, nec, si aliquando aliquod lur; ipse vero se Geraldum aul Giraudum constanter exstiterit, ad poslerorum memoriam pervenit. Cælenuncupat.

B

rum præter duos illos auctores, beati Geraldi Vitam 2. Ejus Vitam duplicem habemus, utramque in scripsii Joannes a Guisia , beati Vincentii Laudimonasterio Silvæ-Majoris paulo post ipsius obitum nensis sæculo decimo quarto exeunte abbas; se: scriptam. Auctoris, qui priorem edidit, nomen igno- hæc Vita nihil aliud est quam prioris Vilæ compentum est; alterius scriplor in codice Corbeiensi, unde dium. Ex his priorém Vilam damus ad codices tres eam Henschenius se habuisse scribit , Christianus exactam ; secundam habes apud Bollandianos. De appellatur. Uterque monachus fuit, el quidem Silvæ Baldrico et aliis auctoribus, qui beatum Geraldum Majoris, uti ex earum contextu apparet ; unde mie dala occasione celebrarunt , inferius nonnihil dicerari subit priorem Vitam ab alterius editore nusquam mus. At mirari subit amlios ejus Vitæ scriptores , fuisse laudatam, tametsi nihil fere babeat, exceptis qui in Silva-Majori vixerunt, nihil fere de beati paucis miraculis ad beati viri sepulcrum patratis, abbatis in illo monasterio præclare gestis dixisse. præter ea quæ in priori Vita et quidem fusius enar Quare visum est paulo fusius de iis agere, maxime rantur. Idem posterioris Vitæ auctor, num. 27, mi de ejus instituti in varias provincias propagatione, raculum refert, quod, inquit, a Petro abbate hujus qux ipso adhuc superstite, ut patet ex variis instru: Joci septimo e scriplo traditum » fuerat , quod qui- mentis, facta est. Sed prius agcadum paucis est de

с dem miraculum, cum in priori Vila, num. 30, ha ejus ad Sancti Medardi abbatiam electione , quod healur, nonnemo suspicari possel Petrum ab isto nonnulli eam in dubium revocare non vereantur. laudatum primæ Vitæ auctorem suisse, bunc scilicet 3. Testis est Lisiardus, seu potius Hariulsus, in ipsum, qui a bealo Geraldo in monachum receplus, Vita sancti Arnulfi episcopi Suessionensis, quam ejus postea capellanus, ac tandem ælate jam gran supra ad annum 1087 edidimus , bealum Geraldum dævus septimus suit Silvæ-Majoris abbas. At quomi in abbatem Sancti Medardi Suessionensis, post nus id admittamus duo potissimum obstant. Pri ipsius Arnulfi abdicationem elcctum fuisse. Id tamen mum, quod prioris illius Vilæ auclor Petrum ipsum inficianlur recentiores nonnulli, quod ejus electionis passim laudat. «Petrus, inquit, num. 28, mulla nulla in duabus beati Geraldi Vitis mentio occurral, de ejus (sancti Ceraldi) mirabilibus referens , tale imo nec in ullis Silvæ-Majoris monumentis , ubi

1005 S. GERALDI ABBATIS SILVÆ-MAJORIS VITA. OBSERVAT. PRÆVIÆ.

Odd tamen non pauca supersunt, in quibus ipse Geraldus A aliquod facessit, qui locum in quo monasterium leslalur se, dimisso Sancii Vincentii monasterii struebalur sibi volebat vindicare, quod unus e suis Laudunensis regimine, post varias peregrinationes, monachis illum, concedente Ermentrude matrona, quæ in vtraque Vita singillatim recensentur, in aliquandiu inhabitasset. At ille causa cecidit. Qua Aquitaniam pervenisse. Hugo Menardus, qui in vero ratione Geraldus illum landem plene obtinuerit, observationibus ad Martyrologium Benedictinum ad ex ipsiusmet narratione, quæ in Charlario Silvensi diem quintam Aprilis hunc Vitæ sancti Arnulfi locum habetur, accipiendum est. laudat, innuit hunc locum de sancto Geraldo ad

« Cum, inquit, ego Geraldus, licet indigne, abbas Suessionensem abbatiam electo ab amanuensibus

appellatus, primum in Silvam-Majorem venissem additam fuisse, quod nihil, inquit, in Vita sancti

cum commilitonibus meis, et in loco, qui antiquitus Geraldi simile reperialur. At conjecturæ huic con

appellatus est Alius-Villaris, nobis remanere placuistradicil veterum codicum auclorilas, ad quos Vilam

cet, quasivimus possessores loci ipsius, ut ipsorum beati Arnulli contulimus, in quibus omnibus beati concessione ibi habitare possemus. Erat quidam vir, Geraldi, qui postea Silva-Majoris in Aquitania

nomine Autgerius de Rions, cujus erat ipsius allodii monasterii auctor fuit, ad Sancti Medardi regimen medietas, nam alterius medielalis multi particir es electio iisdem verbis alque eodem modo describitur. B

erant; sed ad ipsum Aulgerium justitia el decima Porro Lisiardus qui hanc Vitam recognovit , et

totius allodii pertinebant. Hic itaque Autgerius, diHariulfus, primus ejus auctor, beatis Arnulso et

vina inspiratione præventus, quidquid in ipso allodio Geraldo æquales suere, et utrique, uti conjicere est, habebat nobis donavit. Similiter Olivarius de Turre non ignoli. Lisiardus quippe, beati Arnulfi discipulus

et fratres ejus Guillelmus Guilsrandi, et Arnaldus, et ab eo in subdiaconum ordinalus apud Suessiones

Ostendus qucque et Bonæfusus de sancto Severino, erat hoc ipso lenipore quo Geraldus in abbatem

et alii plurimi, qui parlem clamabant in ipso allodio, Sancti Medardi eleclus fuisse dicitur. Harjulfus vero

quidquid ibi habebant libere nobis donaverunt. Inter apud Centulam, ubi vitam monasticam professus

quos quædam matrona fuit, nomine Ermengardis est, morabatur, Geraldo apud Corbeiam inonasterii

de Gistris, quæ etiam partein suam nobis dedit. negotia tunc temporis procurante. Non itaque de

Sed hæc matrona in hac sua parie habitationem hac electione dubitare licet; at facile crediderim

dederat cuidam monacho Malliacencis cænobii , Geraldum hujus abbaliæ possessionem nunquam

solitariam vilam ducere volenti, ca tamen, ut fereiniisse; prohibenle scilicet Pontio monasterii inva

batur, conditione, quandiu ibi voluisset habitare : sore, qui Berlæ reginæ potentia fretus, beatum virum exturbavit. Nco plura innuere videtur auctor c qui cum ibi habitare cæpisset, ac oratorium de

terra secisset, locus ipse ad manendum illi displiVitæ sancti Arnulfi. Unde mirum non est si Vilä

cuit, habitationemque in alio territorio mutavit, ac beati Geraldi scriptores, imo et ipse Geraldus, ele

ipsam capellam, quam fecerat, descrlari permisit. ctionis hujus nusquam meminerint, quam neinpe

Hic cum audisset quod nobis tolum allodium donacommemorare nihil intererat. Nam Geraldus ad

lum esset, nec sua particula excepla fuisset, aliit monasterii regimen nunquam admissus, nihii ibi

ad suum abbatem, nomine Drogonem, reique gestæ memoralu dignum agere potuit, quod a Vilæ scripio

illi indicavit ordinem. Qui abbas ad concilium veribus enarrarelur; cum vero ea tantummodo ipse

nit, quod eo tempore in Burdigalensi urbe suit, ac Geraldus in instrumentis Silve-Majoris scripserit,

de nobis quod ecclesiæ suæ possessionem invasiss quæ post abdicalam Laudunensem abbatiam ei

mus ibi querimoniam fecit. At nos magis volentes contigerant, nihil de illa ad monasterium Sancti

omnia relinquere quam quidquam cum lile retiMedardi electione dicere debuit, quae verisimilius

nere, quippe qui nostra dimiseramus, pro acquifacta videlur ante hanc abdicationem, cum mona

renda pace rogavimus domnum Amatum Romanum chorum suorum infidelitatis pertasus de loci muta

legalum , ac domnum Guillelmum magnae memorie tione cogitaret. Utriusque enim Vilæ aucior eum,

D

Aquitaniae ducem comitemque Pictavensem, cujus dimisso Laudunensis monasterii regimine, slatim

consilio et ausilio in prædicto loco remanseramus, abiisse commemorant; addit secundæ Vitæ auctor,

quatenus illi ab ipso abbale impetra rent ut ipsam id a Geraldo factum suisse, ut ad eremum se con

particulam nobis cum pace dimilieret, unde videlicet ferret. Sed de ejus apud Silvam-Majorem gestis

nihil proficui haberet, nec magis ibi ferarum quam modo agendum est.

hominum ac Deo servientium habitationem diligeret. 4. Præter ea quæ de beati Geraldi in Aquitaniam

Sed ille ab his el ab aliis pluribus episcopis el bonis advenlu, el Silvæ-Majoris monasterii initiis habet

viris postulatus respondit se hoc facere non posse sinc auctor Vilt, mulla discimus ex veteribus ejusdem

fratrum sui monasterii concessione. Tunc domnus loci instrumentis, quæ ipsius sancti viri curis exarata sunt. In eorum uno exponitur quo pacto pius

Amatus cum eo ad Malliacense conobium perrexit, abbas loci fundum acquisierit liberalilale Ogerii secumque unum de nostris monachis, nomine Lithe. aliorumque vivorum nobilium, qui sponte ipsum

rium, duxit. Cumque fratres ipsius loci in capitolio locum in tanti viri favorem Deo consecrandum oblu congregati cssent anle domnum Drogonem suuin lerunt. Unicus Drogo Malliacensis abbas negotium alibalem, indicavit domnus Amalus coram omuibus

« VorigeDoorgaan »