Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

zur esse quid merè negativum : carentiam sibi adjunclam habere. Deus juxta hos ipsius enim termini ac finis sonat, et reverà hunc temporis omniumque temporalium parens, habet sensum cùm applicatur abstractis notio nec fluit, nec labitur; sed in constanti stabilinibus rerum finitarum , ut temporis, exten late suâ labentem omnium temporum seriem , sionis, numerorum, velocitalis, etc. Finitæ idque quod nos mortales tempus præteritum , naluræ et earum proprietates cùm absolutam præsens et futurum nominamus , simul contiet veram infinitatem assequi nunquàm possint net. Negant tamen hanc stantem æternitaters et semper incrementorum capaces sint, earum concipi debere ut breve quoddam temporis momagnitudo abstracté considerata, est negative mentum, quod consistit, vel informandam esse infinita, seu caret terminis. At infinitum philo illius ideam ex rerum mutabilium duratione. sophicè consideratum est aliquid maximè posi Habet quæque res pro suâ indole et naturå dutivum, cùm nihil sit aliud quàm summa et ab rationem propriam ; ideòque rerum quarum soluta perfectio.

imperfecta natura fluminis instar decurrit, Duo quæri possunt, an Deus sit infinitus seu perpetuisque motibus et vicissitudinibus agisummè perfeclus? Et quomodo intelligenda est tatur , duratio necessariò succedens est, presumma Dei perfectio? Utrique quæstioni jam leriens, et fluens : hæ naturæ perpeluò ex satisfecimus : priori, in argumentis metaphysi præterito tempore in presens descendunt, cis existentiæ Dei, ubi ostendimus rem eam, semper futurum spectant, semper denique quæ certis tantùm gaudet perfectionibus , non eventurum esse aliquid , quod nondùm adest, omnibus, aut finito quodam perfectionum modo sed appropinquat, vel sperant, vel metuunt. et mensurå, voluntate causæ effectricis ad illam Verùm id quod stabili gaudet et immobili nafinitam et arbitrariam amplitudinem delermi turå , ejus quoque duratio stabilis , nullique natam esse : adeòque naturam primam, quæ fluxui obnoxia csse debet; nunquàm illud, ejus nullam agnoscit causam limitantem , habere quod possidet, amittit aliquid vel relinquit; omnes perfectiones. Posteriori quæstioni re nunquàm , ut consequatur aliquid , cujus nonspondimus præsertim in disputatione de syste dùm compos est, procedere pergit. Plato (1) Inate Spinosæ, ex quà colligitur, Deum eo olim et tola ejus familia , aliique maximi nosensu esse infinitum, quòd habeat formaliter minis apud antiquiores in hâc fuère opinione : omnes perfectiones puras el absolutas, quas inter quos Boetius, cujus maximè probata est scholastici vocant simpliciter simplices, id est, æternitatis definitio. Est juxta eum , ( interillas omnes, quæ nullam babent sibi adjunctam o minabilis vitæ lota simul et perfecta posses.. imperfectionem, nec ullam aliam excludunt ( sio.) perfectionem, qualis est, verbi gratiâ, scientia Alii contra , illique gravissimi viri , de relipersecta : quòd contineat tantùm virtualiter, gione etiam optimè meriti , hanc non capienid est, uti effectus est in causâ, perfectiones les sententiam , nimiæ illam subtilitatis arsimplices, seu secundùm quid, quæ quidpiam guunt et rotundè slatuunt æternitatem esse duimperfecti habent ex sese, aut alteri perfectioni rationem successivam seu lempus infinitum. In seu æquali , seu majori opponuntur, quales hảc difficili quæstione, quæ humani ingenii sunt motus, figura, etc.

vires longè superat , vix quidquam satis exploDe æternitate Dei. Sit aliquod ens necne, ratum possumus aflirmare, præter hoc solum , cui nec orlum, nec interitum tribuere possi esse ens ortu et fine carens , quod primâ promus, et quod proinde æternum sit, nullus positione breviter confirmabimus. Et cùm veunquàm negavit. Sed cùm in tempore omnia risimilior videatur , et auctoritale magnorum quæ novimus successivè durare videantur , virorum magis confirmata sententia prior , etsi ejusdemque durationis notionem quamdam adjunctam habeat omnis mentis actio , aut passio,

(1) Erat , est et erit , partes sunt temporis , ardua et diflicilis extitit quæstio de divinâ na et malè illa transferimus ad æternam naturam; lurà , an successivè duret. In diversas abière huic est lantùm competit; erat verò et erit perpartes viri gravissimi in omni retrò antiquitate

Linent solummodò ad res in tempore fluentes,

Lunt enim motiones. Ila semper immobilis naet etiam nunc in hâc ælate nostra : alii sta

iura nec senior, nec junior ullo modo esse tuunt naturam divinam simplicem et immuta poiest. In Timæo p. 37. Vide Philonem Jubilem , omnia semper eodem ac unico actu in

dieum , Proclum , Plotinum, Simplicium, Plus telligentem et voleniem, nullo modo successive

tarchum. Hanc quoque opinionem secuti sunt:

plerique Ecclesiæ Patres et omnes fermè schodurare , nec ullam temporis continuationem lastici.

conceplu diflicilior, illam etiam paucis adstruc vis temporis suturi spatium. Et informamus re conabimur.

notionem alernitatis à parte ante cùm cogita

mus ens aliquod poluisse existere ante quodvis PROPOSITIO PRIMA.

determinatum temporis intervallum. Atqui ab Deus est ens alernum, seu principio et fine caret. surdum est dicere æternitatem à parte post

PROBATIO, 1° Deus est ens necessarium , posse unquàm evolvi , quoniam infinitum non seu internå necessitate existil , seu necesse est potest exhauriri. Ergo æquè absurdum est di. Deum existere. Atqui quod necesse est existere, cere æternitatem à parte ante jam evolutam id nunquàm non fuit el nunquàm non fulurum esse , quia exhauslum supponeretur infinitum. est. 2° Deus si non sit æternus , aliquando ha Objicies. Perverlit omnes maximè communes buil inilium. Atqui habere initium non potuit. notiones sententia hæc, ponit pro divino allriA quo elenim ? Non ab alio , cùm sit ens pri bulo quiddam minimè intelligibile , et est obmum. Non à seipso ; nulla res sibi dare polest noxia insuperabilibus difficultatibus. - Resexistentiam , cùm rei non existentis nulla vir pondeo hosce characteres esse lotidem notas lus, nulla eslicacia sit. 3° Id pro vero haben veritatis. 1° Nec debent nec possunt in hac dum est , in quo omnes consentiunt. Atqui , disputatione communes notiones in divinam ut Boelius notal 1. 5 de Consol. phil. proså 6 : naturam transferri. Nullam habemus ideam « Deum æternum esse cunctorum ratione ulen durationis, nisi illius fluentis et perpetuò la« tium commune judicium est. » Et Cicero bentis creaturarum finitarum, quarum exisetiam observavit , ( naturam, quæ Deorum tentiæ partes omnes aliquando suluræ erant , • informationem nobis dedit , eamdem menti postea præsentes sunt, et aliquando erunt præ( nostra indidisse, Deos esse beatos et üler teritæ. Talem durationem infinitam nunquàm ros. )

evadere posse, videmur clarè intelligere : nam PROPO$ITIO II.

quantùmvis remotam temporalis rei originem

concipiamus , nunquàm poterimus efficere, ut dlernilas Dei non est duratio successiva sine

non cogitemus omnia momenta durationis principio ct fine, seu tempus infinitum.

istius successivæ et prætereunļis fuisse præPR00ẠTI0. 1° Si æternitas sit successio in sentia : et consequenter illam originem haud finila momentorum semper fluentium, seu tem magis infinitè distantem cogitare possumus, pus infinitum , duo contradictoria atlirmari quàm numerum infinitum compositum ex sucpossunt, videlicet infinita secula jam esse præ cessivå unitatis additione : vel aliquid in spatio terila. Infinita præterierunt ex hypothesi , infinito collocatum , quod à nobis infinitè disnam tempus infinitum supponitur. Præterita lel seu cujus distantia meliri non possit. llæc tamen sccula nullo modo sunt infinita , nam enim notio lemporalis durationis valdè accurata illorum numerus novis advenientibus seculis est , et nunquàm errabimus quamdiù illam apperpetuò augetur; et illud tantùm infinitum plicabimus entibus tantùm mulabilibus el finicst, cui addi nihil potest. Sic etiam allirmari tis. Ex eâ concludere licet mundum non esse potest ab origine divinâ nativitatem hominis æternum, non esse infinitas generationes, elc, ; esse infinitè distantem et non esse. Erit enim sed illa non magis Deo convenit, quàm idea infinitè distans ex hypothesi , cùm intercedant mutationis et fluxùs perpelui. 2o Est etiam infinita secula. Non erit profectò : nam illa character veritatis in hảc sententiâ, quòd modus omnis duratio, quæ est præterita , suit ali existentiæ necessariæ sit incomprehensibilis. quando præsens, aliàs non esset præterila; Quid enim verius cst, quàm infinitum Deum, scd quod præsens fuit non potest à nobis in necessarium et immobilem non posse comprelervallo infinito distare; numero potest desi

hendi à finitis mentibus ? Et præsertim ubi gnari aliquo distantia , uti manifestum est. 2° non agitur de perfectionis alicujus specie , sed Duplex æternitatis pars distingui potest : illa modo , qui tantùm distare debet à modo nosquæ jam præterita est , quæ dicitur æternitas trarum perfectionum , quantùm independentia à parte ante : et illa quæ est futura , quæque à dependentià , necessitas à contingentià , imdicitur æternitas à parle post. Ejusdem pror mutabililas ab inconstantià , infinitum à linilo. sùs naluræ sunt hæ duæ æternitates et eadem 3° Non mirum est, quòd res à nostris sensibus ratione illas animo informamus. Nam informa disjunctæ , et abhorrentes à communibus nomus notionem æternitatis à parle post , cùm tionibus , multis videantur dillicultatibus obno cogitamus ens aliquod posse durare ultra quod xiæ, ubi ad illarum communium notionuin

Irutinam expenduntur. Sed malè hoc tentatur, losophis; hanc quoque secuti sunt fermè omrecusamus illam normam , nullas ex illis ortas nes christianæ Ecclesiæ doctores. objectiones admittimus , nisi ubi agilur de spe Alii haud pauci doctissimi viri negant decie allributorum, quam quidem ex aniini nostri bere nos à communibus notionibus et à luce sensibus et virtutibus utcumque apprehendi quodammodò ad tenebras animos Transserre : mus; sed modum nullo modo : v. g., scientiam et contendunt existere necessariò spatium inesse in Dco concludo et utcumque apprehendo finitum et æternum , quod omnes res corpoex humanâ intelligentià; sed quomodò Deus rales et spirituales contineat , quodque nibil cognoscat , eadem ratione intelligere non pos aliud sit, quàm ipsa divina immensitas. Quansum. Sic quoque existentiam Deo tribuimus, doquidem hujus immensitatis spatiose notioeamque necessariam ; quam autem connexio nem nullâ possimus industriâ ex animis nostris nem habeat cum successione temporis planè extirpare ; hoc argumento esse aiunt, pertinescimus.

nere illam ad ens necessarium, cui existentiam De immensitate Dei. Easdem , quas in sine contradictione denegare non possumus. Hi superiori disputatione, hic difficultates expe igitur philosophi res omnes formaliter extensas rimur et ex eodem fonte nalas. Deum à nulla asserunt et in quâdam condensatione substanre abesse facilè concedunt omnes, qui illius tiarum differentiam ponunt. Deo propriam agnoscunt existentiam, sed in explicando modo esse extensionem infinitam et subtilissimam : divinæ immensitatis magna dissensio est. Cùm ilə ut quasvis alias substantias facilè penetrare ea omnia corpora inter quæ versamur spa queat: materiam vero esse extensionem maxitium quoddam aut locum replere videantur, et mè crassam et solidam : et inter Deum et macùng em rei , cujus habemus distinctam no teriam innumerabiles substantias possibiles tionem, sit conjunctus loci, quo continealur, esse, quarum subtilitas magis vel minùs à sensus, dislicilis nascitur quæstio, an Deus summâ Dei simplicitate recedit, et quæ proetiam cum spatio diffundatur. In diversas par plerea ctiam magis vel minùs activæ sunt. les abière lum philosophi, tum theologi. Qui Ilujus opinionis patroni inter veteres plures dam Deum, omnemque naluram cogitantem extiterunt , et à recentioribus aliquibus philoita simplicem censent, ut nequc cum spalio sophis przsertim inter Anglos Newtono, Clarcoextendi , aut locum quemvis occupare pos kio, Lockio, aliisque defensa fuit : quorum sint; quòd hoc sine partibus verè diversis, quædam placita sunt multùm abhorrentia à utcumque similibus et cohærentibus, concipi receptissimis notionibus. Nempe Newlonus innequeat: et ex eo confirmant opinionem suam, ter quæstiones quas proposuit in fine Oplices, quòd spirituum affectiones et vires omnes , hanc habet : ( Annon sensorium animalium sensus, cogitatio, conscientia, etc., nullo modo ( est locus cui substantia sentiens adest, et per locum extensum porrigi videantur. In hảc i in quem sensibiles rerum species per nervos sententià lola suit Platonis schola (1) cum ( et cerebrum deseruntur, ut ibi præsentes à Aristotele aliisque benè multis veteribus phi < præsenle sentiri possint ?......... An non ex

i phænomenis constat esse entem incorpo(1) Terlium genus locus est, qui omnibus ( reum , viventem, intelligentem , omnipræquæ gignuntur sedem exhibet.... cùm ad hunc anino respicimus, somniamus quodammodò,

i sentem , qui in spalio infinito, tanquam necessariumque putamus, ut quidquid est, ( sensorio suo, res ipsas intimè cernat , peniin aliquo sit loco positum ; et quod neque in lùsque perspiciat : totas intra se præsens terrà neque in celo sit, minimè esse credimus: hoc somnio et imaginatione adeò lenen

prp.sentes complectatur; quarum quidem lur homines constricti, ut hæc et similia ( rerum , id quod in nobis sentit et cogitat, etiam à pervigili verèque existente naturâ divi

( imagines tantùm ad se per organa sensuum dere non valeant. Plato in Timæo, p. 535. Deus non in alio quodam est , non in terrâ ,

« delatas, in sensoriolo suo percipit el connon in cælo, sed idipsum, per seipsum, cum

(luetur ? , Novimus etiam eosdem pbilososeipso uniforme semper existens. Cælera verò phos, elsi mentem suam clarè nunquàm libris omnia, quæ pulchra sunt, illius participatione pulchra sunt. Idem Symp. p. 331. Vide Aristo

vulgaverint, existimåsse, Deum in creandă iclem Phys. cap. ukimo et in libris metaphys.

matená nihil aliud egisse, nisi hoc unum, et de Animâ, Plotinum, Simplicium , Porpliy nempe effecisse ut pars suæ immensitatis solida rium. Unde mirum est Bayliuin Dict. crit.

existeret. De quâ opinione consule notam edi. 1. 4, art. Simonide et alibi asseruisse hanc doctrinam ante Cartesium à nemine defensam

toris gallici in librum quartum Lockii. fuisse.

Non defuerunt aliqui, qui mediam inter has

diffusum esse,

oppositas sententias viam insistere voluerunt; lionum naturalium primus auctor, est omnium quique hoc modo utrosque componere tentå substantiarum adininiculum, ita ut nequeant runt. Docent Deum quidem prorsùs non es sine ejus virtute existere. Atqui divina virius lendi, sed tamen ubique in spatio infinito agere non potest, ubi ipse Deus præsens non

ila ul lotus ubique præsens sit; est et quodammodò in distans, quia nihilum finitas etiam mentes, lamelsi parte sui inte non potest agere. At ubi substantia Dei non riori non sint distentæ , senielipsas tamen in est, ibi est nihilum Dei. cerlam quamdam extensionis externæ seu loci

PROPOSITIO II. amplitudinem diffundere, per quam ita certo cuidam spatio alligatæ sunt, ut sinul loca in

Deus non est formaliter extensus, scu spatium, singulis ejus partibus adsint. Hincque nata est

quod fingitur infinitum, non est divina immendistinctio celebris, ubi circumscriptivi, quod

silas. corporibus, et ubi definitivi, quod spiritibus PROBATIO. Id ellicitur illis rationibus, convenit. Hanc sententiam quidam secuti sunt, quibus probalur animos omnes nullo modo que valdè obscura et sublilis est, nihilque extensos esse. 1o Si spiritus omnis extensus aliis referre videtur, nisi voces sensu vacuas, sit, necesse est aut quamlibet animi exlensi vel consociationem idearum repugnantium. partem esse animum et partis ejusmodi quamQuomodò enim , aiunt, res quædam in ampli libet partem esse quoque mentem, aut non ludincm loci sese potest extendere et tamen esse. Atqui utrumquc absurdum est; posterius non esse extensa, extensionem occupare et quidem : nam si nulla pars animi extensi anireplere sine extensione ? Nos verò lantas di mus est, propriâque sibi intelligentià valet, riinere lites in nos non suscipimus et hanc certum est omninò, neque lolum quod ex ompræcipuam in his quæstionibus utilitatem quæ nibus his constat partibus , mentis particeps rendam esse putamus , ut tenuitatis nostra esse posse, quia ex nihilo nihil fit. Coagmenconscientia excitetur, et ingenii deprimatur talio rerum vilå vacuarum seu in quibus est arrogantia. Verùm quoniam prior opinio, etsi nihilum vitæ, non potest continere vilam, non obscurior, non lot patet incommodis, magis magis quàm ex collectione rerum non extensaque habet approbationem philosophorum maxi rum potest componi extensio, cùm totum alimorum, illam , post assertum breviter divinæ quid nihil reverà sit, quàm partium collectio, immensitalis dogma, defendemus.

differre naturà à partibus non potest. Primuni

etiam dici non potest , nempe singulas animi PROPOSITIO PRIMA.

extensi partes esse totidem animos, qui sui Deus est immensus, seu rebus omnibus, lum corpo. gaudent intelligentià atque vità, quia tunc tot

reis, tum spiritualibus , intimè præsens est. essent mentes quot partes : in quà hypothesi

PROBATIO.- 1° Deus est ens necessarium, scu omnes essent supervacaneæ præter unam : et ens quod existit ex internâ et absolulâ neces præterea intimo sensu intelligimus rem, quæ sitale, quam nulla vis coercet. Atqui tale ens in nobis est particeps cogitationis, non esse necessariò immensum est, seu à nullâ re polest multiplicem. abesse. Nam absolula necessitas æqualiter exi 2° Sic conficere licet : Si spiritus qui sentit git, ut sit ubique , ac ut sit alicubi : contra ac percipit in nobis extensus esset, partesque dictionem involvit , ut possit ab aliquo loco haberet extra partes, unum ex his tribus allirabesse , quia aberit sine causâ. Pone uni tan mandum esset: autquamlibet naturæ hujus extùm loco adesse, lollis uniformem illam, abso tensä pariem objectæ rei partem tantùm perlutamque necessitatem , quæ supponitur causa cipere, aut singulas ejus partes totam rem existendi interior, et inducis arbitrium seu objcclam comprehendere; aut denique unum arbitrariam determinationem unius loci, cui quoddam punctum esse individuum, quod sinadsit, præ omni alio.

gulas objectæ rei partes et totum simul per2o Deus est ens infinitum et perfectissimum. cipiat, ad quod tanquàm ad centrum omnes Alqui ens infinitum et perfectissimum à nulla reliquæ partes tanquàm lojidem lineæ lendunt. re vel loco potest abesse, id enim nec infini Atqui primum dici nequit, quia tunc nihil crit Lum cogitatur, quod ullis terminis circumscri in nobis, quod rem universam comprehendat, bitur, nec persectissimum , quod caret excel parles comparet cum partibus. Secundum etiam lenti proprietate ubique existendi. 3o Deus est dici nequit : tunc enim quotquot animus punoinnium rerum fabricator , est omnium cpera ctis constabit, toties rem unam eamdemque

totam percipiet , id est, infinitæ unius rei per Essent lidem impenetrabiles et solidi : nam illa ceptiones simul exorientur in nobis, et crit substantia impenetrabilis et solida dicitur, quae quisque spiritus multitudo personarum perci locum suum replet, et cujus partes firmiter pientium. Tertium verò eligere, est incidere in cohærent; ob nullam aliam causam materia sententiam eorum qui negant spiritus esse ex impenetrabilis et solida habelur. Alqui si spitensos : nam punctum individuum esse exten ritus extensi sint, replent locum suum, eorum sum nequit. Et præterea ejusmodi punctum in parles valdè cohærent, cùm nullâ vi nisi divina re extenså, juxta omnes philosophos, qui con possint divelli. Denique facilè concipimus subtinui divisibilitatem in infinitum admittunt, slantiam quamlibet verè et formaliter extensam nullum est. Aliunde non intelligitur quare in posse in organa distribui, et varios continere eâdem re extensâ unicum punctum sit cogi motus, qualis est motus sanguinis in corpore Lans, alia non sint : neque etiam quomodò humano. Uno verbo ab idea substantiæ extenminimum istud punctum complecti valeat lan sæ nullo modo separare possumus omnes corlam rerum varietatem quantam percipimus. poris affectiones. Ergo, etc.

3° Constat experientiâ esse in animis multa 5° Nullam habemus aliam judicandi regulam rum rerum species, quæ imaginando nequeunt præter claram distinctamque perceptionem. informari; ideòque nec longitudinis aliquid, Atqui clarè et distinctè disjunguntur cogitatio nec latitudinis, nec crassitudinis habent, quales el omnes animi virtutes ab extensione : neque sunt notiones virtutum et vitiorum. Fingimus ullo modo possumus aut extensionem cogitare etiam animo formas potentiarum et virtutum, cum vi cogitandi, aut vim cogitandi vestire nunc crescentium, nunc imminutarum, quibus extensione. omnibus nihil extensionis inest. Omnes abstra 6° T: em, quod Deum attinet, valdè abctæ rerum essentiæ dividi nequeunt. Quin surdum videtur negare Deum esse lotum ubie iarn, mens nostra ipsas res extensas, nec ex que, et parlem solummodò illius esse in hâc lensé, nec dividuò percipit : si spalium mille rerum universitate corporeå. Hoc tamen neces. passuum animo tecum expendas, non plus loci sariò dicendum est, si spalium sit ipsa divina cogitatio hæc occupat in animo, aut animum immensitas. Nam Deus infinitè extensus non magis dilalat, quàm si de exapedå vel pede co polest esse tolus, v. g., in sole, cùm infinitas giles. Atqui si illa res, quæ in nobis sentit ac spatii, quæ divinum attributum supponitur, in percipit, esset natura extensionis particeps, sole non sit. Imò alia pars divinæ immensitatis haud ea cuivis rei, quam sentimus, æquè esset erit in sole, alia in terra ; et quisque planeaccommodala, nec simili planè modo rerum tarum motu suo varias peragrat et metitur dimajorum et minorum notiones animo infor vinæ substantiæ partes. maret: minimè verò omnium, res omni omninò Objicies : Nulla est idea clarior illå spatii; magnitudine vacuas cogitando sibi ellingeret, quidquid obnitamur animo, illam mente pelleimò nullæ tales intelligibiles essent. Hanc re non possumus: inviti spatium, ut quid infiniargumentationem Aristoteles putat nullâ viâ tum, immobile, æternum et necessarium, cogila

mus, dùm facilè matcriam limitibus circum4o Si spiritus finiti esscnt formaliter extensi, scribimus. Ergo spatium habet objectivam essent etiam corporei, qui certè haberent om realitatem, quam matcria non habet. -- Res. nes corporum proprietales. Essent primùm ex pondeo : Ergo spatium habet objectivam realensi ex hypothesi; essent eliam figurati, nam litatem, in mente tum humanâ , tum divinâ , haberent extensionem terminatam seu circula sicut alia benè multa, tempus, numerus, æterne rem, seu triangularem, seu quadratam, etc.: verilates, concedo; extra mentem omnem dicertè extensio finita sine figurâ esse nequit. vinam et humanam, seu est proprietas en lis Essent etiam mobiles, possent transferri de loco alicujus distincta à cogitatione, vel aliqua subin locum; et motus inter ipsos etiam commu stanlia existens necessariò et ab æterno, nego. nicarelur juxta certas leges seu impulsionis, liiea spatii valdè clara est, eslo. Sed non est seu gravitatis, etc. Essent iidem divisibiles ; clarior quàin idea temporis , vel numeri, vel posset sanè Deus dimidiam partem creaturæ illarum rationum, quæ sunt inter numeros et extensä annihilare servatå aliâ dimidiâ parte; figuras : ut spalium cogitamus infinitum et vel posset duas dimidias partes à se invicem æternum, sic quoque cogitamus tempus intidisjungere. Substantiam sanè extensam sine nilum , numcros infinitos, verilates infinitas positione partium extra partes non concipimus. et alernas. Igitur non magis concludere dere

elevari posse.

« VorigeDoorgaan »