Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

cur

solo intelligitur, quòd natura substantiæ non , abstractė scilicet sive superficialiter, prout potest concipi, nisi infinila; et quòd per ( nempe ipsam imaginamur; vel ut substantia,

partem substantiæ nihil aliud potest intelligi o quod à solo intellectu fit. Si itaque ad quan. « quàm substantia finita , quod per propositio litatem attendamus, prout in imaginatione i nem octavam manifestam contradictionem est, quod sæpè et faciliùs à nobis fit, reperie( implicat. , Propositio quarta deducitur ex lur finita, divisibilis et ex partibus conflata : propositionibus evidenter falsis et lemerè as- ( si autem ad ipsam, prout in intellectu est, sumptis : fidenter adversari communi omnium ( atlendamus, et eam, quatenùs substantia est, intelligentiæ, hoc apud Spinosam est demon i concipiamus, quod difficillimè fil, tum ut jam strare. Tertiò. In scholio ad propositionem 15 ( satis demonstravimus, infinita, unica et inhabet : « Non minùs absurdum est ponere, <divisibilis reperietur. Quod omnibus, qui in« quòd substantia corporea ex corporibus sive ( ter imaginationem et intellectum distinguere

partibus componatur, quàm quòd corpus ex i sciverint, salis manifestum erit; præcipuè ( superficiebus, superficies ex lineis , lineæ « si ad hoc etiam attendatur, quòd maleria

denique ex punctis componantur. » Quis hoc ( ubique eadem est, nec partes in eadem disconcedet Spinosæ, non esse difliciliorem cogi <linguuntur, nisi quatenùs materiam diversitationem puncti mathematici, quàm corporis ( modè affectam esse concipimus, unde ejus solidi, aut non magis repugnare, ut substantia (partes modaliter tantùm distinguuntur, non corporea ex punctis inextensis, quàm ex par ( autem realiter. Ex. gr., aquam, quatenùs tibus extensis componatur. Quartò. Pergit ibi i aqua est , dividi concipimus, ejusque partes dem:

: « Atque hoc omnes, qui claram raticnem ( ab invicem separari; at non, quatenus suba infallibilem esse sciunt, fateri debent, et ( stantia est corporea : eatenùs enim neque « inprimis ii , qui negant dari vacuum. Nam i separatur, neque dividitur. Porrò aqua, quar si substantia corporea ita posset dividi, ut lenùs aqua, generatur et corrumpitur; al i ejus parles realiter distinctæ essent,

quatenùs substantia, nec generatur, nec cori ergo una pars non posset annihilari, manen ( rumpitur. , At vanissima est hæc distinctio :

tibus reliquis, ut ante, inter se connexis ? nam substantia unica considerata per intelle· Et cur omnes ita aptari debent, ne detur ctum est pura abstractio mentalis nullum ha

vacuum ? Sanè rerum, quæ realiter ab invi. bens objectum reale. Substantia considerata ( cem distinctæ sunt, una sine aliâ esse et in per intellectum est substantia sine modo exi< suo stalu manere polest. Cùm igitur vacuum stentiæ. Atqui substantia existere non potest c in naturâ non detur, sed omnes partes ita sine modo existendi. Seu quod eodem redit, I concurrere debent, ne delur vacuum, sequi nullæ res existunt nisi res singulares , nullæ ( tur hinc etiam easdem non posse realiter cogitationes nisi singulares, nulli motus nisi i distingui, hoc est, substantiam corpoream , singulares, juxta propositionem 28 primæ paro quatenùs substantia est, non posse dividi. » tis. Et juxta axioma 5 secundæ partis nullas Estne hominis prudentis ponere sententiam res singulares præter corpora et cogitandi motam abhorrentem à communi omnium intelli dos percipimus, quæ omnia pertinent ad nagentiâ in opinione tam incertâ et exploså à turam naturatam juxta scholium propos. 29, et maxima parte physicorum, qui sine vacuo mo concipiuntur per imaginationem. Quid ergo lum existere non posse contendunt? Sed quid erit natura naturans, quæ concipitur per inquid sit de hâc controversia, manifestum est tellectum ? An substantia sine modo et sine materiam tam esse partibus distinctam, in sy attributis ? Sed nulla talis esse nec concipi stemate Cartesii, qui vacuum negat, quàm in potest. An substantia cum vi motrice vel vi systemate Newtoni vacuum admillenlis, quia cogitandi? At juxta Spinosam propos. 28, jam in utroque corpora omnia, v. g., sol et luna laudatâ, nulla est in unicâ suả substantià faculseparatam babent et independentem à se mu las, nibil præler actuales motus et cogitationes, luo existentiam , nec magis identificantur per In scholio ad propos. 48, parle secundâ scribit; interjectum æther, quàm per vacuum interpo « Eodem modo demonstratur in mente nullam situm. Quintò. Tandem omnes objectiones ibi dari facultatem absolutam intelligendi, cudem sic præoccupat : « Si quis tamen jam quæ "piendi; unde sequitur has et similes faculta-, i rat cur non ex naturâ ita propensi simus ad i les, vel prorsùs fictitias, vel nihil esse præter

dividendam quantitatem , ei respondeo, quòd i entia metaphysica , sive universalia, quæ er « quantitas duobus modis à nobis concipitur, ( particularibus formare solemus. » Natura ergo

Talurans, qualenús distinguitur à naturå natu « ponit; imperfectio autem contra eamdeni ralâ, est pura abstractio mentalis.

( tollit, adeòque de nullius rei existentiâ cerPROPOSITIO II. Substantia unicu Spinosæ non

« tiores esse possumus, quàm de existentið

i entis absolutè infiniti seu perfecti, hoc est, est ens infinitè perfectum.

« Dei. Nam quandoquidem ejus esscntia omPRODATIO. 1° Substantia unica Spinosa (nem imperfectionem secludit, absolutamque vel dicerelur infinitè perfecta, quatenùs est ( perfectionem involvit, eo ipso omnem causam naturans et concipitur per intellectum, vel ( dubitandi de ipsius existentiâ lollit, summamquatenùs est naturala et concipitur per imagi ( que de eadem certitudinem dat; quod menationem : sed neutrum dici potest. Natura « diocriter attendenti perspicuum fore credo., naturans nullam habet facultatem, nullam vim, Ilæc pronuntiat de naturâ naturante, cui nulnullum modum, ut modò dictum est; nihil est lam concedit , neque intellectum, neque voaliud quàm abstracta idea substantiæ vel ex luntatem, neque ullam omninò facultatem ; el tensionis cum abstractâ ideâ cogitationis et cujus nomine, quatenùs dividitur à natura navirium, quæ actualiter tantùm existunt in na turata, nihil intelligere possumus præter er. turâ naturatâ. Atqui idea abstracta nullum ha tensionem infinitam, cui essentiæ loco tribuit bens objectum actuale non est certè ens infi potentiam : nam hæc est propos. 34 : « Dei ponilè perfectum, sed ens rationis. Neque natura ( tentia est ipsa ipsius essentia. , Cujus proponaturala, quæ reverà sola actualiter existit, sitionis hanc singularem tradit demonstratioest ens infinitè perfectum. Nam Spinosa in nem : ( Ex solà enim necessitate Dei essentiæ scholio ad propos. 15 docel extensionem cor i sequitur Deum esse causam sui, per propos. poream non constare ex partibus, quia partes 11, et omnium rerum per propos. 16. Ergo finilæ infinitum componere nequeunt. Algui potentia Dei, quả ipse et omnia sunt et naturae naturalæ modi sunt finili. Ergo infini ( agunt, est ipsa ipsius essentia. , At quid tum nequeunt constituere.

esse polest hæc potentia, quæ est causa Dei et 2o Ens infinitè perfectum illud dicere sole omnium rerum, quæ non est vis motrix,

nec mus, quod habet omnes perfectiones in infinito vis cogitandi, nec ullo modo habet rationem gradu, scientiam, bonitatem, omnipotentiam, facultatis? Si ullus sensus tam obscuro serJibertatem, imperium; quod nullas ex aliâ nioni tribuendus sit, dicendum erit Spinosam parte habet imperfectiones. Atqui juxta Spino per potentiam illam causam Dei et omnium sam unica substantia quovis modo consideretur rerum intelligere necessitalem existendi, quam non habet illas persectiones, nisi nomine, ut scholastici plerique vocant gradum constitutipalei es superiori expositione : habet verò om vum divinæ essentiæ , et quam quidam melanes imperfectiones corporum et spirituum, physici antecedentem vocant, atque existentiæ cùm ex illis conflelur; in Deo existunt omnes Dei causam formalem. Adeòque extensio neligurie motusque corporum; omnes sensationes cessaria considerata sine ullis aliis perfectionieliam molestissimz animorum , quas omnes bus erit ens infinitè perfectum. Hoc tueri, quid imperfectiones à Deo non amovet Spinosa nisi aliud est quàm insanire ? per vanissimam illam distinctionem naturæ Hæc natura naturans producit juxta Spinalurantis et naturæ naturatæ; vel substanti nosam naturam naluratam. Videamus , quo conceptæ per intellectum et per imaginatio sensu huic summa perfectio tribui possit, quo nem. Sed profectò cùm natura naturans, seu modo naturæ hujus naturalæ accessione, una substantia concepta per intellectum , sit

pura natura ellici possit perfectissima. Staluit promentis abstractio, seu, ut ejus verbis utar, res pos. 16 : « Ex necessitate divinæ naturæ, infactitia et ens metaphysicum ac universale , clinila infinitis modis (hoc est, omnia quæ quod ex particularibus efformare solemus, si ( sub intellectum infinitum cadere possunt) nullas habeat imperfectiones, nullas habebit ( sequi debent. » Cujus propositionis demonctiam perfectiones.

stratio supra descripta est; hæc sumuia est : Nihilominus Spinosa omnibus fermè argu Entis necessarii infinila realitas est. Ergo mentis melaphysicis supra traditis ulitur ad rex ejus natura infinita infinitis modis sequi demonstrandam summam perfectionem suæ ( debent: id est , sequi debent omnes affectiounicæ substantiæ per intelleclum conceplæ, et ( nes possibiles corporeæ et spiritales. » in scholio ad propos. sic concludit : « Perfectio Concedimus antecedentem propositionem.

igitus rei esistentiam non tollit, sed contra Ens necessarium sine dubio habet infinitam

realitatem; continet formaliter omnes perse. reorum ; 3o Immaterialistarum; 4° Spinosa, cliones, ut loquuntur scholastici, simpliciter scu Pantheistarum. Academici mundum csse simplices, et quæ sunt meliores ipsæ quàm æternum contendebant, quorum opiniones non ipsæ , quæ nullam habent adjunctam im sufficienter exponit auctor et confutavit, superfectionem, nec aliam perfectionem majo pra in argum. quarto ex novitale mundi illato. rem aut æqualem excludunt. Continet etiam Principia quædam contra epicureos in argueminenter et virtualiter omnes perfectiones mento quinto stabilivit idem auctor; non simplices, quæ non sunt meliores ipsæ , quàm tamen systema eorum exposuit, nec satis dinon ipsæ, vel quæ imperfecti quidpiam habent rectè curavit impugnare; de immaterialistis adjunctum, vel opponuntur perfectionibus ex verò silet. Pantheismum denique ad Spinos.e cellentioribus: bas, inquam, continet cogitatio theoriam suo tempore celebratam reduxissc ne et polentiâ. Nullo alio modo evolvere ideam videtur. Porrò, ut his aliquantisper suppleaentis infinitè perfecti possumus, quàm accumu. mus omissis, primùm adnotabimus duplici ge. lando ex unâ parte omnem veram perfectionem; nerali modo atheisticam pestem

prodire : et ex alterå parle omnem imperfectionem et 1° Deum è medio rerum existentium tollenlimitationem excludendo. Sed negamus ex in do, adeò ut mundus prxsens sive necessafinitâ Dei realitate, infinita infinitis modis sequi riò ab ælerno, sive fortuitò ab atomis exisad sensum Spinosæ, ita ut de illo nihil negari tere dicatur; quod proprium est atheorum possit. Nam 1° Spinosa de Deo suo quàmpluri præsertim malerialistarum ; 2° nihil præter ma negat et ea quæ maximam continent perse Deum affirmando, seu quæcumque existentia clionem , quæ nisi Deo negaret, inutile foret ei Deum esse; hinc pantheismi nomen huic sytribuere gradus entis finitos. Negat in Deo stemati tributum, quod figmentum iminateexistere intelligentiam infinitam, sapientiam , rialistis solet arridere. Ad atheos primi genebonitatem , omnipotentiam , libertatem , etc., ris maximè pertinent Academici et Epicurei. quas perfectioncs cùm Deo tribuamus, inutile Pantheismus verò sese formis prodit non pauest tribuere ideas, volitiones, vires humanas, cis, quas tamen ad duas contrahi posse arbiet alios quosvis definitos gradus entis. 2° Cùm tramur : vel enim ens primum existit à quo Spinosa nos jubet concipere ens perfectum, ut cætera variis modis emanarunt, quod potissiens infinitum extensivè, non intensive : loco mùm apud Indos , ac deinceps apud Gnosticos unius entis ponit collectionem entium innu invaluit; vel quisque id admittere debet, nihil merabilium cuin diversis et distinctis existen præter seipsum esse. Atque universitatem tiis, quarum una non supponit aliam. Finge mundi sibi apparentis nonnisi suæ cogitatioatomos Epicuri numero infinitas habere omnes nis plænomena exhibere, quod deliramentum istas perfectiones simplices corporum el men

apud hodiernos pantheistas frequentiùs obtinct. lium; unam esse quadratam, rotundam aliam, Spinosa materialismum cum pantheisticâ opialiam triangularem, etc.; unam habere unum nione consociare intendit , cùm unicam subgradum velocitatis, aliain duos, aliain tres, elc., slantiam extensam fingeret, ex quâ rerum aliain läetam , aliam tristem, aliam justam, deducit universitatem quasi per emanationem aliam injustam, etc. Quis enim mentis compos ideologicam, ut ita dicam, more geomelrorum dixerit islam discordem multitudinem atomo ad fucum argumentando; tantâ verò cum obrum esse unum ens in genere perfectionis inti scuritate, ut certè magis ille impius sui syslenitum ? 3° Haec idea entis infiniti extensivè ha malis moralis licentiâ effrenatâ nocuerit , bet omnes difficultates; quæ adjuncta sunt quàm abstractå atque inintelligibili theoria. extensioni infinitæ, tempori infinilo, numero De systemate Spinosæ satis disseruit auctor. infinito, quæ longè majores sunt, quàm quæ Pantheismi tùm Indorum, tum Gnosticoruin adjunctæ sunt ideæ entis perfecti intensivè. expositionem contractam vide in opere inscri40 Supra confecimus perfectiones simplices, plo : Précis de l'histoire de la Philosophie, puseu modos mentium el corporum esse arbitra blié par les directeurs du collége de Juilly. rios cffectus causä liberæ, neque esse posse Quoad hodiernos pantheistas, vid. ipsorun modos necessarios entis à se existentis et im libros. Superest hic lum Epicuri, tum immamutabilis.

terialistarum exponere systemala, ut habentur (ANNOTATIO, auctore P.

S.)

apud D. Lafosse, in suis quas addidit tractalni Ad quatuor vulgò atheorum systemata refe de Deo, auctore Tournely, Annotationibus. runtur, nempe 1o Academicorum; 2o Epica

(Explicit annotatio P. S.)

est,

vacuum

Systema Epicuri.

mos fuisse molas deorsùm; nam in spatio Epicurus deos agnovit, sed molli seu potiùs infinito nulla datur circumferentia , nullum turpi versantes in otio, orbis efformationi non

centrum; ergo in illo non est deorsùm aut præfuêre illi, nec illius conservationi invigilant, sursùm. Deinde voces istä, deorsùm et sursům aut entium ex quibus componitur provident relativæ sunt ad personas loquentes, quodque necessitatibus : ut autem sine inanium deorum deorsùm est respectu unius, respectu alterius operatione mundum efformet Epicurus, duo sursùm erit; sit linea à puncto cæli uno prosupponit necessarið et à se existentia, spa ducta usque ad oppositum cæli punctum, ratium scilicet immensum, id

tione nostri deorsùm lendet', sursùm verò quoddam, æternum, infinitum, et inane; hoc ratione Antipodarum; somniavit ergo Epicuprimum.

rus dùm talia effutiit. 4° Absurdum est agnoSecundum est materia, non in unum quod scere aliquam motûs determinationem in alodam compacta corpus omnibus sibi invicem mis : vel enim ab eodem puncto cunclæ adhærentibus partibus, sed per primas sui intelliguntur procedere simul ad oppositum, parles minutatim divisa et secta ; partes illas vel à diversis punctis recta procedunt. Si privocat atomos, quarum hæ sunt proprietales, mum, nulla est ratio, cur potiùs progredianæternitas, divisibilitas, figura, gravitas et mo tur simul atomi omnes ab uno spatii puncto, tus. Atomi sunt æternæ quia necessariò exi quàm à diversis et singulis spatii punctis sinstunt ; sunt indivisibiles licet exlensæ, ob per gulæ moveri incipiant ? cur, quæso, potiùs ab fectam duritiem quà pollent; figurate sunt, oriente progrediuntur, quàm ab occidente ? singulæ autem suà gaudent figurâ, aliæ enim Si secundum , jam nullatenùs in invicem imsunl hamatæ, aliæ pyramidales , triangulares pingere possunt, quia non possunt sibi occuralix, elc.; sunt quoque graves atomi ; porrò rere, sese collidere, nisi post emensum spatium earum gravitas innata est propensio tendendi infinitum; ergo, etc. 5° Absurdun est in alodeorsùm, et in illis principium est intrinsecum mis admittere clinaminis motum; is enim est motůs: jam verò motus duplex in atomis distin contra materice ideam, et innatam atomis ex guitur: naturalis unus quo illæ feruntur deor Epicuro gravitatem. Aliunde quæ illius causa sùm, aller fortuitus est, et clinamen appel erit ? casus quid est? aut nihil, cujus nullus latur, quo atomi deviantes à lineâ quâ perpen est essectus, aut aliquod ens; ergo datur ens à diculariter tendebant ad centrum , occurre spatio et atomis distinctum; ergo datur Deus. runt in invicem, et ob figurarum diversitalem 6° Absurdum est admittere atomos indivisibisibi invicem adhæserunt.

les : vel enim extensæ sunt, vel inextensæ; si His positis genesim mundi explicat Epicu inexlensæ, nusquàm ex pluribus atomis oriri rus : ferebantur atomi ab æterno deorsùm in poterit corpus extensum, ut demonstrant physpalio inani ; fortuitò autem contigit quòd à sici contra Zenonem : si extensä, ergo ex rectà declinantes vià , in invicem impegerunt, partibus extra positis resultant; sed ubi intelsibique adhærentes ob diversitatem figurarum liguntur partes extra partes positä, jam convaria ex quibus resultat orbis efformaverunt cipitur possibilis divisibilitas; ergo alomi sunt corpora.

verè divisibiles. 7° Absurdum est agnoscere Sic autem illud systema specialiter confuta atomos essentiali donatas motu; etenim contur.

stituuntur illæ ex partibus absolutè et perfecte 1° Absurdum est illud spatium seu inane, quiescentibus; sed aut quiescunt atomi, aut necessarium, æternum, nullâ nisi trinâ dimen moventur illarum partes : nam illæ partes sunt bione et vacuo præditum perfectione : vel materia ut atomi; ergo iisdem ac atomi doenim nihil est, et nihili nullæ sunt proprieta nantur proprietatibus ; ac proinde aut summe les; evanescit ergo illud spatium : vel est ali divisibiles sunt, quin et sunt divisä alomi, quid, et tunc ens erit necessarium, cui ex ratione jugis motûs quo donari debent illarum demonstratis infinita competunt perfectiones. partes; aut plenè et perfectè quiescunt, et 2° Absurdum est atomos numero infinitas exurgere non potuit mundus. 8° Absurdum moveri in spalio licet infinito : agnoscit enim est asserere omnia in mundo ordinata esse Epicurus sine vacuo impossibilem motum : sed fortuito casu, et sine priùs intento fine. Non atomi numero infinitæ prorsùs replent spa oculus ad videndum formatus, non auris ad tium etsi infinitum; ergo impossibilis fuit alo audiendum, non sol ad lucem emittendam et inorum molus. 3° Absurdum est asserere ato calorem, etc.; poluit evenire ut oculus locum

pedis, pes oculi locum occuparet, etc.; hæc et lilione, aut sensatione certò judicare possent, similia fateri, nonne est desperatam causam incerti verò essent de re aliâ quâlibet : aliis per absurda quæque tenere et defendere?

potuit magis placere dari mentes æternas, neSulliciant hæc ad refellendum Epicuri syste. cessarias, à se invicem independentes, modifi. ma; fuit ille audacior et imprudens dům orbis Cationibus necessariis el sibi necessariò succe: formationem sine Deo voluit evolvere; satius dentibus successive instructas. Quocumque mo illi fuisset silere, quàm tot ac tanta congerere do sumatur illud systema, facillimè refellitur. simul absurda. Verùm animadvertamus hanc 1° Enim humana mens habet causam aut esse Atheismi sortem, ut ubi Deum negat, quò existit à se; si primum, hæc causa Deus erit, rationem existentiæ et modi rerum magis co Deusque demonstrabitur. Si secundum, habet natur reddere, eò majora excogitare ac tueri ergo omnes perfectiones quas enti necessario tenetur absurda; unde etiamsi doctrina de Dei

competere supra demonstravimus; ergo illa , existentiâ nullis positivis probaretur momentis, Deus est, et velut Deum sese exhibcre poteril nihilominùs adhuc staret immola, expositione atheus immaterialista. 2o Humana mens desiabsurdorum quæ illius adversarii admittere deriis quibus succenditur, indigentiæ admonecogunlur.

tur suæ; ergo non habet quidquid habere Systema Immaterialistarum.

potest, quin necessariis et exoplatis ardentiùs Immaterialisiä ji dicuntur qui materiam seu caret; ac proinde finitudinis et paupertatis corpora existere negant, rati solis spiritibus snæ conscia, non existere necessariò cognoposse existentiam competere. Si in hâc generali scere debet, et sentit invita. 3° Mens humana Immaterialismi notione consistas, certuin est varias experitur sensationes, nonnullas inquirit illud systema fuisse propugnatum à Georgio et advocat, plurimas excipit inexpectalas, et Berkeleyo collegii SS. Trinitatis Dublini socio, ex iis quot sunt quas incassùm excutere et et deinde ad episcopatum Cloanensem á rege fugare tentat? iis detinetur et torquetur doBritanniæ majoris evecto, in opere quod adver lens; insuper quot sunt quas concupiscit, ad sùs seplicismum, atheismum, et irreligionem quas inhial, quibus tamen frustratur? sed hæ anglicè scripsit, cujus pars inscripta : Dialogi sensationes, harum præsentia, duralio, natura, Hilam inter et Philonoum, etc., non ita pridem efficacia, arguunt existentiam entis ab animâ in gallicum sermonem translala est. Verùm distincti dominatum supremum in cam exerpræposterè et immeritò is auctor à multis ut centis; illius entis potentiam expendat, et atheus habitus est, qui contra ex existentiâ perscruletur naturam immaterialista, ci Deum materiæ et mundi in spiritibus, ut loquitur, id habebit. 4° Vel solum sensum intimum habet est, ex ideå præcellenti quam hujusce mundi immaterialista atheus ut verilatis notam, noaspectabilis et omnium ejus motium et par strorumque regulam judiciorum , vel admillit tium, connexionisque earumdem habemus, ne insuper cognitionis claritatem seu evidentiam. ccssariò et immediatè demonstrari ostendit Seligat ille; si primum, solus ergo existit imentis supremi et infinitè perfecti el intelligentis materialista atheus in rerum naturâ, in unico existentiam, à quo solo ejusmodi idea nobis præsenti instanti, cium unicâ actuali modificatribui potest. Imò verò Berkeleyus suam sin tione, cujus ortum, durationem, sicut suum gularem doctrinam cum Scripturis sacris con ortum suamque propriam durationem ignorat: ciliare satagit , ipsique attribuitur egregium sensus enim intimus non est nisi de iis quæ aliquod opusculum adversùs incredulos exara actu et in præsenti intrinsecùs alliciunt. Si lum, quod inscribitur, Alciphron.

secundum, jam mentes número infinitas, ne. Nulla igitur hic cum Berkeleyo controversia cessarias, independentes et æternas admillit, nobis est. Sed fertur fuisse quosdam qui ut ar. aliunde tamen eædem mentes nullum servarêre gumenta ex maleriæ existentiâ et motu, et ex de suâ æternitate vestigium, se in constanti universi ordine petita, quibus atheismus peni vivere dependentiâ experiuntur, ad bona extàs evertitur, declinarent, immaterialismum leriora jugiter anhelant, perpetuâ deluduntur amplexi sunt, ac non alia entia præter spiritus entis extrinseci operatione : prorsùs infelices existere slaluerunt. Hos appellamus Immateria nec dolorem vitare, nec explere desideria listas Atheos, qui duplicis generis esse polue queunt; non sunt ergo entia necessaria , et runt, nam aliis videri potuit se solos in rerum undequaque ruit insulsum athei immaterialista naturà certò existentes ponere, adeò ut de suå systema. 5° Etiamsi supponi posset nulla exisolå existentiâ, de sua solâ cogitatione aut vo stere corpora, non tamen immaterialistæ ide

[ocr errors]
« VorigeDoorgaan »