Pagina-afbeeldingen
PDF

sterii Turonensis, hæreditaria ibidem juxta in villa A antequam domum pervenisset, ducilis a fundo kar

nuncupante Cerisio, jure propinquitatis possidens prædia : qui hujusmodi dum advenisset, agnitis negotiis, incipit prudenti animo audita meditari, atque si taliter esse vulgata possent sagaci perquisitione scrutari ; cumque ex praesentium et antiquorum relatione, insuper et miraculorum attestatione, idque etiam loco pandente, rem verissimam esse eollegisset, conatibus piis sedulisque anhelare, quo et sibi ex sancti martyris parte cederet gratia, et sancto martyri ex suarum portione rerum amplificaretur dignitas. Quid inquam? ln eodem prædio, quod non antea molitus fuerat, in honore Virginis matris Christi, divinitus ardens condit, sacratque basilicam, habitationes facit, clericos imponit, necessaria cuncta exornat, demum vero ad sancti tumulum cum fiducia, omnisque obsequii diligentia supplex accedens, celebratis officiis missarumque solemniis, Deum sanctumque postulans martyrem, ut illi quod nisus fuerat concederet perficere, tantum tamque copiosum pignus a loco in quo jacebat cum tremore psallens assumpsit. ll)at ergo feretro corporis supposito, gaudenter exsultans, nulla sil)i in sancto opere impediente dillicultate, quousque ad reverendam egregio martyri quam paraverat perveniret urnam; in qua pretiosum, gratias agens divinas, corpus honeste recondens, dotem ecclesiæ ipsique martyri, totumque prædium familiamque donavit. ltaque Deum, quod suis ammuerit votis, sanctumque Savinum magnifice laudans, gratulaus exivii et 0WaIIS. 7. Cæterum dum vixit non cessavit conferre munera, augere beneficia, quibus locus ditaretur et cresceret. Plures quoque nobilium ejus actus eximios imitaii, addiderunt thesauros, contulerunt alodos, multisque donis locus effulsit, positaque ibi monachorum norma, redditur quanto cultior, tanto prorsus venerabilior. Erat autem et est situ hab.lis, silvarum arborumque fructuosarum amoenitate jucundus, cum pratis et vineis, aqua et molendinis. 8. Ergo monachis post divinum persolutum officium, operibus manuum, quod suum eorum est, sollicite studentibus, domus omnis cum ecclesia nobiliori ampliorique schemate consurgit. Quorum

[ocr errors]

ralis egressus in terram, nemine considerante, prosiliit : attamen mustus haud minus quam si obturatum esset foramen, nec una fluerat gutta, stetit, perventumque ad receptaculum plaustrum cum fuisset, presbyter accedens, et tonnam hinc inde si quiddam fecisset circumspiciens , animadvertit aperto foramine ducilem abesse, æstimans pavensque nihil in ea musti remansisse, famulos vehementi furore commotus arguere coepit, et quare hoc minime providerint acriter ut tristis invehere : dumque amaro nimis animo sic loquitur, unus retro recurrens ducilem a terra non longe jacentem recepit, atque ad patentem qui erat in tonna pertusum applicuit. Quo apposito, priusquam intro poneretur, impetus musti e regione prosiliens, ad barbam et pectus porrigentis ducilem usque volavit. Presbyter autem et qui astabant, pro hoc quod visu mirabile ostensum fuerat, attoniti stupuerunt , vocesque hymnidicas omnium Factori ejusque sancto martyri

Savino in cœlum levatis manibus cum jubilatione

bonitatis ordinisque religio, Deo sanctoque martyre ,

suffragante, illic talis exstitit, quæ multorum el maxime magnatorum mentes ad recolendum duntaxat munerandumque locum dulciter invitaret. Talis floruit, talis cum bonarum actionum fruclibus hactenus vernat, talis quæso et opto in Jesu Christo permaneat. 9. Nec illam aliis omissis silendam reor quae post venerabilem ejus corporis translationem præcipua facta fuisse dignoscitur virtus, ad ipsius sanctam evidentissime declarandam sanctitatem, et quia locum unde transpositus fuerat, etsi corpore, non tamen tuitione reliquerat. Presbyter vero inde cum per eamdem viam qua sancti martyris corpus translatum venerat, plaustrum musto onustum minaret,

dederunt. Sacerdos vero sub eadem summa, qua illud in lonnam posuerat, vino recepto, ampliori voto et ore grates lætus exsolvit. Hoc et alia idem Bonimius a præfato Bonito avunculo suo frequeuti relatu se accepisse fatebatur. 10. Sed quid plurima de sancto scribentes conferemus? Nunquid illum majoris meriti ex hoc faeiemus? Ut si, verbi gratia, de Giboldi curvis inseramus pedibus sese introrsum ad invicem respicienti

C bus, moxque sancti precatu superna miseratione

directis; ac de vinea illa juxta quam ejus corpus pausatum fuit, nec prius inde remotum, donec eadem ipsi daretur vinea; vel de alio in somnis commoto a Franciæ partibus advenienle, manumque aridam diu habente, atque interventu martyris illic extemplo curato; aut etiam de cæco ab annis triginta lumine oculorum privato, qui post trecentorum sexaginta mensium curricula ibidem illuminatus videns hilarisque recessit. llæc et similia benignitate martyris ad ejus limina debilibus concessa, si modo, ut dixerim, superfluo exsequi incipiam, samalorumque nomina, patrias villasque in quibus sunt nati vel ex quibus advenerunt, si disposuero recitare, me sobriis lectoribus avidisque auditoribus tædium inferre non abnego. Est autem mensura discretionis in divinis et hagiographis servanda scripturis, et si pauca de ipso referamus, nunquid ejus meriti virtutisque gratiam ex paucis mutilabimus dictis? Hoc autem precamur sufficiat dictum, paucisque roboratum, quod beatus Savinus ita decemter translatus, pretiosus ac gloriosus habetur martyr Christi. Quoil tam ipse quamque omnes Christum confilentes, rite confessores appellentur, cuidam ex eodem monasterio Deo sibique devolo per revelationem spiritus ostendere voluit, se martyrem ob sanguinis pro Chrislo effusionem malle vocari. 11. Est enim meri{is dives, precibus potens, stra idem Dominus solvat, peccata seu ccmmissa relaxet universa, gloriam vitamque eonferat sempiternam in saeeula sæculorum. Amen.

ipsim rogemus, ipsumque humiles imploremus, A ejus sanctorumque omnium orationibus crimina noquatenus ad eum qui se martyrem fecit, atque in coelestibus martyrii præmio coronavit, pro nostra auimae corporisque salute intercedere dignetur, ut

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small]

S. Galli celeberrimæ abbatiæ in Helvetia incuna- B teutonismos et modos loquendi ex bibliis, liturgia et

I)ula et casns describere , desinente sæculo nono, Ratpertus aggressus est (a) , quod incœptum dein saeculo undecimo Ekkehardus IV. saeculo duodecimo Burchardus, sæculo decimo tertio Conradus de Fabaria , saeculo decimo quarto Christianus Kuehimeister prosecuti sunt, opere pro addiscenda medii aevi indole apprime accommodo. Ratpertus Tiguro ortus, post medium sæculi noni in S. Gallo monasticam vitam amplexus est, magistros sortitus Marcellum et Isonem, ac condiscipulos S. Notkerum balbulum, Tutilonem, Hartmannum, Waltramum et Salomonem postea Constantiae episcopum, viros illius ævi nominatissimos. Præfectus posthac ipse scholis, tam indefesso studio litteris incubuit, ut nec cura corporis, nec communi prece ab eis averti se pateretur, quippe tam raro domo egressus, ut integro anno duos calceos non attereret, diurnas psalmorum preces non frequentans cum •licto : bonas missas facimus , si alios facere eas docemus. Cum ei incumberet fratres ob commissa a superiore ex regulæ S. Benedicti praescripto ad fustigationem coiidemnatos , columnæ alligatos flagellis cædere , id munus in hujusmodi otiosos et inutiles acritér exercebat. Extremo decumbeiulem quadraginta canonici , ejus quondam discipuli, qui de multis Alamanniæ ecclesiis festum S. Galli celeloraturi huc convenerant, invisere, quorum quilibet se pro eo defuncto triginta missas Deo oblaturum spondebat. Obiit die 25 0ctobris, circa annum 900. Ex iis quæ scripserat, supersunt præter hos Casus aliquae chartae traditionum, plures hymni sacri alis Jodoco Mezler Canisio traditi publicandi, et versio latina Vitæ S. Galli ab ipso ad usum populi rhythmo Teutonico concinnatæ. Stylus ejus, et$i tersiòr sit ac ætas ejus in plerisque ferebät, nihilominus

(a) Nolitias suas hausit ex Witis SS. Columbani, Galli, et Otmari, ex antiquorum Patrum traditionibus, libris Iue eu chartis autheiaticis apud S. Gallum

[ocr errors]

regula S. Benedicui mutuatos refert , ac quasdanr rusticae Latinitatis voces a scriptoribus saeculi vi et vir libris invectas habet. Pro more auctorum medii ævi vera narrans faliitur in nominibus propriis, aut aliquibus circumstantiis, quos infidæ memoriæ lapsus relata referentibus, et librorum ope destitutis accidisse nemo mirabitur. Primævus Casuum horum textus autori coævus est ; is reperitur in codice n. 614, canonibus I{emedii episcopi , et ordinibus Romanis colligatus; est scriptus ornate et correcte mendis scriptoris manu coæva emendatis. Huic codici tanta fidelitate studui inhærere, ut neque in voce, nec syllaba, nec littera ab eo secederem, litteris majusculis, et interpunctionibus excepti-, quae, utpote obsoletae, non videntur esse in recusis retinendæ , etsi illis quibus Romanos subinule usos fuisse fragmenta nostra codicum sæculo vui vetustiorum docent, satis conformes sint. ln his enim antiquissimis paginis pro commate punctum in medio lineae, pro p:incto speciem quamdam puncti interrogationis positam, et numeros antecedens et subsequens puiictum habere videmus. Habentur Ratperti Casus etiam in cod. n. 615, sed cum is de cod. n. 614 descriptus reperiatur, et saeeulum x iri uota superet. sepoiiendum eum esse judicabam. Itatperti Casus priino edidit Melchior Goldastus 1606 Francofurti, seeutus fidem sex codicum, sed recentiorum. Quae eausa est, quod in ejus editionem menda irrepserint, quæ, cum neque editores subsequentes ad $. piimigenium recurrerent, ideutideum recusa W 1 fefujt S.

[ocr errors][merged small]
[graphic]
[ocr errors][merged small]

INcipit TEXTUS DE ORIGINE ET DIVERSIS CASIBUS MONASTERII SANCTI
GALLI EDITUS A RATPERT0 a.

- A. Postquam beatissimi viri, sanctus videlicet abba A sus, non sine multo et ignominioso damno sui gene

Columl)anus cum beato Gallo reliquisque discipulis suis, divinæ claritatis fervore succensi, relicta llibermia, parentibus spretis prediisque paternis, per „naria diversa Iliberniam transmearunt, et Gallias „Ivenerunt, Sigibertum illius provinciæ regem adierunt. Qui, cognito eorum desiderio, devotissima mente famulis Cliristi concessit, ut ubicunque vellent, Dei servitio congruum sibi locum eligerent, et, ut illis placeret, incolerent; se vero in cunctis necessitatibus fautorem illis esse promisit. Quod et copiosissime implevit. lngressi igitur heremum quæ Vosegus noniinatur, locum ii;venerunt antiquitus cultum, sed unc vetustate conlapsum pemitusque destructum , aquis tamen calidis speciosum, nomine Luxovium ”. Protinus vero ibi cellulas construentes, felici vita Christoque amabili conversatione usque ad tempora Sigiberti junioris filii * Ililtiberti, nepotis videlicet Sigiberti, perduraverunt. Quictiam benignissimam erga Sanctos habuit mentem. Sed Brunneliildis avia ipsius Sigibcrti, uxor autem prioris Sigiberti, plena dæmonis, tenebrarum socia, lucis inimica, omnibus boiiis contraria, non passa est Sanctos in illo consistere regno, nec requievit, donec eos inde perturbaret. Qui relicta terra illa spretaque diaboli filia, ad Lotharium regem pervenerunt. A quo benignissime suscepti, cum honore, ut cupiebant, ad Theodebertum regem Austrasiorum sunt perducti. A quo accepta potestate, per Alemanniam locum eligendi aptum divinæ servituti,

risque futuri, Sanctos exinde pepulerunt. lnde iter agentes, pervenerunt ad castrum quod Arbona f nuncupatur, juxta lacum Potamicum, ibique a Willimaro presbitero hoiiorifice suscepti, septem dies continuos cum gaudio permanserunt. Qui a Sauctis interrogatus, si sciret locum in so!itudine illorum proposito congruum, ostendit eis locum jucundissimum nd inhabitandum, nomine Brigantium 5. Ibique reperientes templum olim Christianæ religioni dedicatum, nunc autem dæmonum imaginibus pollutum, mundando et consecrando in pristinum restituerunt statum, atque pro statuis quas ejecerunt, sanctæ Aureliæ reliquias*, ibidem collocaverunt. Cellulas vero ibidem construentes, ibique degendo

B Christo servire volentes, prohibiti sunt a populo,

cujus pars major adhuc erroribus diabolicis illudebalur. Indeque expulsus auctore Cunzone duee, sanctus Columbanus cum suis ad Agifolfum regem Longobardorum perrexit, sancto videlicet Gallo infirmitate detento in illis partibus derelicto. Quem etiam ob laborem itineris putans sanctus Columbamus aegritudinem simulare, officium illi altaris interdixit, dum ipse Columbanus in hac vita mansissel. i llæc autem omnia quisquis plenius scire cupit, et quædam in hoc opusculo sequentia, a nobis vero ex aliqna parte contacta, in lii)ris actuum eorumdem sanctorum j plenissime digesta reperiet. Nos vero, ut cœpimus, ex notis quæ sunt necessaria pauca ex parte tangamus, et ad intacta citius, Deo donante,

Tuconiam d advenerunt, quæ est ad caput laci Turi- C properemus. Igitur beatus Gallus post felicis discessbyieri diacono, cum gratulatione suscepit non mi- A concesserunt, subter notare curavimus; quorum tem episcopatus redigere. Quibus, ut illi solatio A sua. Episcopus autem cartas utrorumque, quas rex

[blocks in formation]
[blocks in formation]

cum actibus suis, et beneficiis circa se per illum exhibitis ordine pandit, adjiciens et rogans, ut ipse eum suæ gratia pietatis dignaretur fovere. Quod rex benigne suscipiens, cujus heremi hospes exstiterit, inquisivit, comperiensque narrante puella aliisque fidelibus viris, ex parte ad regiam potestatem, aliunde vero ad possessionem nobilium virorum b pertinere heremum in qua Sanctus commanebat cum suis, protinus partem regiæ potestati cedentem præfato Sancto sua auctoritate contradidit c, et constituit, ut tam ipse quam posteri ejus ibidem, scilicet ejus exemplo Domino servituri, locum præfatum cum circumjacentibus silvarum commodis per regiam auctoritatem deinceps firmissime retinerent. Et ut a mullo hoc inposterum destrui valeret, propriae auctoritatis firmissima conscriptione munire decrevit, quod, ut bene cogitavit, optime perfecit. Cunzoni quoque duci præcepit, ut cum omnibus eidem heremo vicinis necessitatibus sancti Galli sedulus ac studiosus fautor existeret, et in ædificiis, et in qualibuscumque rebus illius indigeret solatio, quod et devole complevit. Qua auctoritate talique firmitatis conscriptione locus iste tutus ab adversariis usque ad tempora Pipini et Caroli permansit. Religiosos etiam viros, qui eumdem sanctum in sua susceperunt, ejusdemque heremi jus hereditarium illi potestativa manu

• Multum negotii hæc sponsa, quam auctor Vitae S. Galli Frideburgam nominat, eruditis Sigibertum sponsum adinvenire non scientibus facessebat.

b IIis, nempe Taltonibus illa silvæ pars, quae humilior et Thurgoviæ locis cultis proximior erat, adpertinebat. quæ cum rotundum quoque montem complectebatur, cellam S. Galli attingebat, quæ hinc, incertis quoque et indefinitis finibus, jam in illorum, jam in regis fundo sita esse dicitur.

* Post devictos anno 497 Alamannos magnam Ilelvetiæ partem fisco regio cessisse, liquet ex hac, et aliis douationibus, quas reges Francorum parthenoui Sekingensi in Glarona, Tigurino in Uri, monasterio Murl)acensi lucern;e, nobilibus Alsatis circa Windomissam, Lucernam, et Werd contradidere.

d Nempe Martelli.

nomina haec sunt : Willibertus videlicet presbyler, et Talto vir illustris, Tagoberti scilicet regis camararius et postea comes ejusdem pagi a quibus idem sanctus, cum in corpore viveret, cum augmentatione hujus loci non parva, maxima veneratione habius est. ` ` ` 2. At postquam de corpore spiritum transmisit ad astra, a successoribus istorum locus iste ob amorem Sancti similiter augmentatus est usque ad tempora Caroli d. Taltonis vero filius fuit Thiotolt, cujus filius Pollo, Pollonis autem filius Waldpertus; qui genuit Waldrammum. Ipse vero Waldrammus e locum istum in omnibus ob amorem sancti Galli augere desiderans regularemque inibi vitam instituere cupiens, Oumarum sanctum virum a Wictore, Rhetiæ Curiensis comite, impetravit, eique cellam præfatam cum omnibus ad eam pertinenlibus commendavit, abbatemque constituit, ut in Vita ipsius plenissime continetur. Postea vero tempore procedente atque statu monasterii in melius proficiente, præfatus Waldram

mus eumdem abbatem 0limarum Pippino regi præsen

tavit, ipsique regi monasterium, quod adhuc hæreditario jure in sua tenebat potestate, cum ipso pariter abbate contradidit. Ea videlicet causa, ut ipse abbas ejusque successores idem monasterium regia auctoritate retinentes, nullius deinde violentia premerentur, sed tantummodo regum jussionibus obedirent. Quod benivolus princeps benigue suscipiens, statim hujus causæ conscriptionem fieri præcepit; scilicet ut monachi ejusdem loci deinceps potestatem haberent abbatem eligere sibi, atque solis tantummodo regibus subjacerent. Quam conscriptionem suae auctoritatis signaculo confirmavit *, au* que abbatem ipsum in sua remisit; qui idem monasterium per annos 40 feliciter rexit, Waldrammo prædicto 20 annis solatium illi præstante. Postea vero, ob quam causam, et quando, et qualiter idem abbas a Warino et Ruadhardo 8 exsilio damnatus, alV perpetuam sit coronam perductus, in libris Vitæ ipsius, qui scire desiderat, pleniter degesta reperiet. Post hæc vero Sydonius Constantiensis præsul, qui et monasterium, quod Auva b nominatur, in sua potestate habebat, instigantibus praefatis comitii;us, cœpit inquirere monasterium nostrum, et in potesta

e Waltrammus, ut charta anni 779 testatur, tribunus erat. territorii vicini ; is ex uxore Waltrada genuiu Walubertum, qui præcitato anno cum matris ac fratrum assensu S. Gallo vineas, agros et ecclesiam in Rumanislorm (nunc Romishorn) contulit, et jus iu sylva monasterio vicina ligua cædendi, porcos pascèndi, eu runcando novalia moliendi.

f Neque hoc, neque supra memoratum donationis diploma supersunt.

5 Warinus trium pagorum lacum Potamicum ambientium comes erat, Thurgoviæ, Linzgoviæ, et Heoviæ. Codex Trad. S. Galli. Et Ruadhart anno 769 egitur comes in Baar. loc. cit. Quis utrorum Wclforum stirpi adnumerandus sit, incertum. b Augia dives in insula prope Constantiam sita.

essent, beneficia promisit, atque donavit a, Warino videlicet Wina, et Turinga, et Engi, Ruadhardo vero Antolvinga et Uzinhaha, Miloni autem advocato ipsius monasterii , ut illi solatium snbtraxisset b, sextam villam , quæ Heimbach nuncupatur, contradidit. . Quam ob rem praefatus Sydonius, quod nequiter cœpit, auxiliantibus iniquis principibus pessime ad sui, ut postea res docuit, damnationem perfecit , monasteriumque ipsum in jus episcopatus redegit. Igitur pr;edictus episcopus fratres in monasterio sancti Calli multis injuriis semper afficiens, quodam die etiam majoribus ibi, si aliqui essent sibi contrarii , afflicturus calumniis, monasterium turbulentus ingredilur, et cum ante confessionem e sancti Galli quasi oraturus constitisset, quid in mente habuerit, poena corporis et illuvies ventris, ut in Vita sancti Galli scriptum est, manifestavit; quo redundante supplicio ad Auvam perlatus, de cloaca corporis vitam exalavit plenam miseriis. 5. Post cujus obitum Johannes, monachus Augensis, Constantiæ episcopus ordinatus, amborum regimen suscepit cœnobiorum. Qui tres nepotes suos educavit, quibus honorem suum in tribus illis locis situm post suum discessum distribuere cogitavit. Quo agnito, fratres utriusque coenobii episcopum pariter adierunt, rogantes ut privilegia eis apud principem acquireret, ac pot statem eligendi abbates, se vero, si hoc fieret, eosdem illius nepotes sibi abbates electuros polliciti sunl. Quod ille consensit, ac se facturum promisit. Tempore vero transacto, Carolus rex cum Hildigarda conjuge sua Romam profecturus, Constantiam advenit. Tempus vero oportunum se invenisse existimantes, utriusque moriasterii fratres pro praedicta necessitate principem adeunt, ejusque clementiam interpellanl. Rex vero episcopum, quid de hoc il!i placeret, interrogavit. Episcopus autein æternæ beatitudinis gaudia illum exinde percepturum respondit, si talem et tantam securitatem famulis Christi absque ulla perturbatione Domino serviendi concederet. Quod audiens rex gavisus est, et protinus utriusque coenobii fratribus, sancti Galli scilicet et Augensis, firmissima auctoritate privilegium optatum contradidit, ac scripta e:nu

fieri præcepit, secum retinuit. Cum igilur idem præsul finem sibi præsentis vitae cognosceret imminere, assumpta Aiigensium fratrum carta ad ipsum monasterium devenit, cartam autem fratrum de monasterio sancti Galli in scrimiis Consuantiensis Ecclesiae dereliquit, eo quod noluissent nepotem illius sibi abbatem, sicut pridem promiserant, eligere. Senserant enim cartam a rege datam multum esse depravatam, et multo aliter, quam rex juberet et res eo. riim indigeret, esse conscriptam. Idcirco nepotem illius sibi abbatem eligere neglexerant. Similiter antem et fratres alterius monasterii fecerunt. Postquam igitur praefatus episcopus vita excessit, Augenses quemdam senem presbyterum et monachum, nomine Petrum, sibi elegerunt abbatem cum consilio Ilildigardæ reginæ, cujus etiam adminiculo res apud illos ita perstitit, quia a Geroldo comite, germano praedictæ reginæ, locus ipse maxime constitit et augebatur. Nostri vero e Waltonem concoenobitam , virum sapientem, sibi abbatem, rege permitlente, constituerunt. Sed non in finem res ita permansit, ut in sequentibus manifeste declarabimus. 4. Post obitum vero Johannis episcopi Egino episcopii Constantiensis jura suscepit, qui mox omnia insidiarum genera circa monasterium nostrum exercere non metuens, sicuti Sydonius sanctum Olmarum, ita et iste Waltonem persequi coepit abbalem, quatenus iteruin perverso more antecessorum suorum episcopatui suljiceret monasterium. Hujus igitur rei gratia optimatibus regis praedia et pecunias contulit infinitas, illosque ad consensum suum provocans, muneribusque, ut scriptum est, etiam sapientum obtutus excæcans, quod nequiter coepit, illoruin adminiculo pessime complevit; iterumque monasterium non æqui observatione episcopio suljici fecit. Carolus vero serenus augustus, cuin voluisset prædictum abbatem cum episcopo pacificare, eo videlicet pacto, ut episcopi præcepto obediens, abbatis locum in monasterio ageret; præfatus Waldo, non valens diutius praesens intueri tantam dejectioiiem suorum, tale fertur regi dedisse responsum : Cum enim, inquit, semel manus vestræ dominationis

nitatis ad hæc eadem retinenda fieri præcepit, quæ D ingressus, tantæ celsitudinis merui dominio sublimari,

signaculo suæ auctoritatis firmavit d, constituens atque præcipiens, ut post mortem episcopi monachi praedictorum monasteriorum potestatem haberent sibi eligeiidi abbates, et ut nulli absque regibus deinceps essent subjecti. Fratres igitur læti redierunt in

a Asservantur adhuc chartæ, quibus S. Galli cœnobium villas has acquisivit. Viniæ de anno 754, , Duringæ prope Buchhorn de 752, Uzinahae ad lacum Tigurinum de 745.

b Teutonismus pro subtraheret.

• Ilodie presbyterium.

d Ex hoc diplomate Vuramsiæ civitate, 8 Itl. Mart. anno 12 regni dato erroris convincitur Ratpertus. Nun enim cum Joanne, sed abs Joanne proal)l)ate

nequaquam posthæc dum horum trium digitorum vigorem integrum teneo, — nam scriptor erat eximius,— vilioris personæ manibus me subdere decrevi. Itaqtie cum consensu ipsius imperatoris ad vicinum monasterium, quod Auva nominatur, ibidem commoratu

cum Silonio episcopo pactum hoc initum fuit.. e Ilic in eollicis iiostri margine manu sæculi xiii h;cc alluntur : I{upertum sibi constituerunt abbatem, quo post unum annium defuncto Waltonem, etc.,Rupertum quoque Hermannus Contractus, et tres abbatum catálogi s;eculis xi, xii, xiii conscripti abbatibus S. Galli aniiumerant, a quibus e contra Constantienses episcopos Joannem, Eginonem, et Wolfleotum excludunt. -

« VorigeDoorgaan »