Pagina-afbeeldingen
PDF

jacentium eorpora non solum a sepuleris instaurato A intima ungues producti penetrare viderentur. Quae quadam Sequanæ insula residentes, Parisius saepe, A teretur facta didicimus, sed non ad cuncta vertamus sanctissima ejus corporis membra custodientes, una A Circumdantes se pagan^s miro ludunt ordine.

dolore effossa, verum etiam et ad proprias possessiones sunt hac illàcque devecta. Cumque paratum fuisset quo sanctissimi corpus Germani ad superius dictam villam Cumbis iterum ferri deberet, illud nos quod tunc ibidem gestum est miraculum dicere juvat. Quidam autem nostrum , nomine Adalarius, monachus et sacerdos, sic per tempus continua remum fatigatione debilis factus exstiterat, quo nullo modo per se vel ad modicum, nisi uno et praesertim duobus sustentatus baculis, incedere valeret. Quibus adductus venit ad ecclesiam inter reliquos gemens: accedensque ad sancti præsulis corpus jam ad efferendum feretro aptatum, studuit unus nec tardior qui•lem esse portantium. Et hoc divino suffraganté auxilio precibus sancti sublevatus, relicto, imo, ut ipse post aiebat, oblito baeulorum oflicio, vicissim peregit, usquedum ad præfatam Cumbis villam vinculo infirmitatis solutus pertingeret. Quo in loco beati corporis gleba super altare venerandum exposita, ipse gratias agens ad omne quidquid voluit sanus evasit. - CAPUT VI. Deinde contigit post aliquod evolutum temporis spatium , ut illuc quispiam dæmonio plenus adduceretur, quem quatuor ferme viri tenere vix possent. Maligna quippe vigebat virtute, eratque ex ipsius sancti familiæ colonibus, atque de villa supra memorata Prumido. Advenit ergo manibus violentorum impulsus, tergiversatione reluctante hostis , Justi præsentiam nimium formidantis. Itaque multas il!i adjurationes juxta consuetudinem exorcismi quidam nostri fecerunt, dantes insuper et haustum aquæ bemedictæ. Sed ut in eo potius apostolici viri meritum præfulgens panderetur, universis ab eo tandem quiescentibus accessit ultima ejusdem exorabilis, medicina. Qua depulsa callidi pervasoris morbida fœditate, omnis in eo incolumitas sensus vigore restituto informatur. Iniquissimo siquidem habitatore projecto, liber exivit captivus ab angue : remansitque non folum quatuor, sed uno minus homine valens.

CAPUT VII.

Adducitur et quædam femina utramque manum gestans aridam. Hæc olim pro qualibet sibi adhæsil)ili infirmitate ad sanctæ Mariæ [Notre Dame de Moussy] basilicam, quæ ibi prope sita est, annuale votum juxta su;e paupertatis modulum ex dimidii denarii quantitate constituerat. Sed adveniente Dominicæ Resurrectionis die, emit inde, blanda diei subripiente occasione, edulium carnis, alque comedit, parvipendens melius mon vovere, quam post votum vota non reddere : statimque ut sole clauso gratia soporis cubilis sui secreta petivit, ita manibus voti violatricibus ea in nocte contrahitnr, quemadmodum emortuo in eis operandi officio, palmarum

* Interpres Gallieus hunc locum interpretatur de vico Rujau diœcesis Senonicæ, cujus lamen vici ecclesia S. Juliano vota est. Neque explicandus videtur hic locus de Itioilo vico pagi Piiiciacensis ad

mane facto veniens, dum ante altare in quo sanctuin quiescebat corpus statuta fuisset, sic post modicum emendato delicto, ut fuerat prius, sana regreditur : nee gloriosa domina gloriosum dedignata esu Germanum consortem seu reparatorem sui habere miraculi. - CAPUT VIII. Ut autem taeeamus de reliquis ea tempestate per eumdem sanctum in eodem loco patratis miraculis, dicatur nunc illud de quodam cæco mirabiliter curato, qui dum alieni gressus solatio fuisset auractus, suam illic per dies exorando præstolabatur salutem. Nam et solitus erat alia nescio quadam intercurrente infirmitate, multas crebrius quam suB bitas cum gemitu doloris effundere voces. Unde aliquando quasi importunus, et qui ecclesiæ silentiis esset inquietus, a quibusdam correptus, nimis mœrens aliorsum ire disponens recessit; destinavitque animo, ut ad quamdam ecclesiam in villa Ruoilo a in ipsius sancti honore dicatam, quia prope erat, diverteret; ibique dum tempus sui veniret miserendi maneret. Quod cum prævio se ducente fecisset,-antequam ejusdem basilicæ januam intraret, lumen oculorum recepit : moxque tanta cœlitus sibi daia visitatione jocundus, ad eumdem sanctum videns laudesque vociferans Cumbis revertitur. Fuit itaque . gaudium fratribus universisque inibi conversantibus, atque per omnes circumquaque non modica admirationis lætitia. Hi ergo a quibus exasperatus recesseC rat, poenitentes aiebant, se et alios tali facto commonitos, ad pauperum debiliumque importunitates patientes esse debere.

CAPUT IX.

Hinc Helagiam, generosi sanguinis feminam, inter reliquos illuc venisse sanandam , simulque sanatam rediisse videamus. Hæc ita suffocationis molestia per prolixi temporis cursum elanguerat, ut nec saltem. divinis aliquando interesse cupiens ofliciis, dum solius tantum legeretur Evangelii lectio, durare pediljus stando valeret. Neque hanc Dominus piis sancti carere voluit beneficiis. Quæ diebus plurimis alieno portatu subvecta, eam in qua ipsius erat corpus frequentans ecclesiam , cum cereis necnon et aliis oblationibus piissimum ex animo venerabatur patromum. Cumque terminus quo ejus devotionis labor remunerari deberet, divinitus jam præfixus incumberet , statim coelesti perfusa medicamine, tanta corporis valentia ante ejusdem sancti pr;esentiam donatur, quatenus Deo ipsique beatissimo gratias agens reparata saluti exsultans rediret.

CAPUT X.

Dignum ducimus quod in sequentibus rythmo continetur recolendum interserere miraculum. Nortmanni vero apud eumdem locum qui dicitur 0scellus b, in

Sequanam, cujus vici fit mentio in diplomate Ludo

vici Augusti, infra : nam istius loci ecclesia S. Petro

sacrata dicitur. h ls!ius loci meminit Carolus Calvus in libello pro

dum prorsus placebat, navali excursu veniebant. ltedimebantur ergo omnia in circuitu vicina monasteria, me illorum sævitia impositis iguibus cremarentur; studebantque præterea vicissim equis, quatenus aliquos nobilium gratia pecuniæ capere possent.Unde veluti ex umitissimi veri domni Luduwici a abbatis redemptione, non modicum et incomparabile acquirebant lucri negotium. Et quotiescunque tale quid agere disposuissent, dissimulabant se multis diebus ante, nullatenus quoquam ire, ne cui illorum furtivus innotesceret adventus. Proinde decreverant mutua silentique consideratione Parisius sive ad nostrum aliquando percurrere locum; omnesque ibidem sub malefida securitate commorantes insperate decipere. Restiterant siquidem in eodem monasterio qui ipsum custodirent fratres fere viginti. Quibus matutinale orto jam crepusculo Paschalis sacrosanctæ festivitatis oflicium celebrantibus, adsunt Nortmanni, qui Parasceve die equis ascensis iter arripuerant vemiendi. Quos quidam nostrorum equites paulisper pervenientes, eorum eis quamvis sero malignum nuntiaverunt adventum. lllis autem non credentibus, sed magis laudibus divinis insistentibus, pagani sine mora insequentes venerunt, cunctosque ut erant in ccclesia circumcinxere psallentes. Tunc, quod magnum fuit declinandi subsidium, clausis in eorum oculis ecclesiæ poftis, omnes sese in quæque latilula vel puteos immergentes absconderunt; quo non ex omnibus nisi unum equo fidentem, tanti præsulis suffragantibus meritis, interficerent. Itaque fugientes, ante conspectum ipsorum ibant. Nec aliter inquam verissime, nisi ut quidam illorum ante enudatos etiam gladios, cum esset dies, illæsi transierunt. Quibus ita angelica administratione salvatis, interfectis praenuntiis atque aliis in circuitu et in medio monasterii ex familia plurimis, omnia veluti spurcissimi invasores quæque in ecclesia vel extra invenerant diripientes; cum proventus exsultatione, cellario fratrum igne supposito, reversi sunt. Tunc universi de qualibuscunque quibus se abdiderant egressi latebris, concurrente etiam hinc inde populo civitatis, subverterunt tantum Spiritus sancti gratia ignis ardorem, jam ad cuncta consumenda, spatia altiora petentem. Neque, quod postea nostris iterato contigit delictis, locus tunc penitus crematus disperiit. CAPUT XI.

Cæterum ut sit memoria Justi cum laudibus, ad ea quæ in Novigento b villa nostra super Maternam fluvium sita dum ibi moraretur, dumque inde rever

clamationis adversus Wenilonem Senonum archiepiscopum. Deinde contra paganos, inquit, ad insuli.m loci qui Oscellus dicitur perreri. a Quidam imperitus in eodicibus mss. hoc loco reposuit Hilduini, advertens mullum id nominis Lu«lovicum abbatem co tempore Coenobio S. Germani præfuisse. At retinendum nomen luduwici seu lu(lovici albatis monasterii Dionysiani, qui ab Nort

sermonem. Nam si eamus per singula, exuberans, erit modus in pagina. Contigerat ergo terrore paganorum ultra Parisius jam et castelli Milidonis [Melun] terminos excurrentium, sanctissimum corpus ab Acmanto [Esmant] quo nuper delatum abierat, illuc transferri. Homo igitur ex eadem villa ita infirmus per annos ut vix incedere posset, totoque corpore nulla sibi subveniente medicina debilitatus adveniens, candelam secum detulit, munus fìdei, pretium sanitatis. Sed antequam illam accendere conatus quod coeperat peregisset, quæsitum, videntibus qui aderant universis, e cœlo respectus donum percepit, Ergo si regni cœlorum inæstimabilis magnitudo cujuslibet quantitate pretii emi potest, multo magis

P vera fide sanitas corporis. Tantum enim Christianus

accipit, quantum credit. Confestim siquidem oblato munere sanatur, atque domus suæ limina gaudens revisit.

CAPUT XII.

Erat ibidem sane concursus infirmorum hinc inde confluentium plurimus : quorum causas ut sic breviter colligam, cæci gaudebant videntes, claudi ambulantes, curati diversi febricitantes, atque plurimi variis corporum contagiis liberati gratias agebant lætantes : singulisque largiebatur remedii gratia , prout digni inveniebantur medicantis clementia. Ita quoque dumtaxat ut qui vespere debilis adveniret, mane facto sæpissime incolumis exiret. Inter quos puerulus de pago Stampensi [d'Etampes] insanus defertur : habel)at enim contractione nervorum membra damnata. Qui a matre deportatus, deprecatur ipsa obnixe, ut se cum puero ea nocte in eadem basilica, in qua sancti praesulis corpus venerabatur, remanere liceret. Deinde hora ejusdem noctis adveniente, ut putabatur, jam media, puer, matre nesciente, solus adsurgens, per eamdem ecclesiam pedum cohæsione utcunque soluta ambulare tentabat. Evigilat mulier, gaudetque de nati visa salute : sicque ipsa atque sequenti nocte eodem in loco transacta, totus post biduum sospes affectus, geiiitrice jocunda recessit.

CAPUT XIII.

ln eadem denique Novigento villa quæ et quanta fuerint (ut paulo supra retulimus) samitatum charismata ejus bonitalis munere advenienlibus exhi bita, sine .crimine falemur nos ignorare. Quau) vero fuerint innumera , ille qui dedit cooperator piissimus, solus novit Jesus. Ideo ad id quod arde! animus transeuntes, ejus reversionem mente hilari exponere festinemus. Fratres igitur qui illic aderant

mannis captus ac pretio dato liberatus est. Lege Vitam S. Faronis in sæculo ir.

b Novigentum Artaldi appellant, vernacule Nogent l'Artaud, in pago Briegió` ad Maternam seu Ma. . tronam fluviuiii; habétur in co:lice Irminonis , nuper prædio vulgo dicio Amblainvillers commntatum.

cum ipso loci ruinas saltem invisere festinantes egressi; Nortmannis jam amico pacis fœdere regno eductis, iter reversionis læti suscipiunt : fuitque eis in revertendo navalis eongruus apparatus. Unde Maternæ fluvium pariterque Sequanam enavigantes, venerunt citra Biberis ac Sequanæ confluentia portum facientes : eductumque sacratissimum corpus a navi, excepimus illud multi utriusque sexus et ordinis ibidem congregati, ut miraretur vix clericos ad eum tollendum accedere posse. Nam ex sui quondam episcopii domo, canonici primi uti pontifici adsistentes exceptionis peregere ministerium, hujus antiphonæ congruam jubilantes melodiam : 0 quam venerandus es, egregie Germane confessor, qui terrena contempsisti, et cæli januam ersultans petisti ! Modo victor fulges in virtute cælesti, ideoque supplices te eroramus, ut intercedas pro nobis ad Dominum Deum nostrum. Factaque geniculatione, ac oratione Dominica et missa pro universis solemniter dicta , ex monasterio sancti Petri necnon et beatæ Genovefæ virginis religiose accedentes clerici, eumdem sequentes ordinem coeperunt sancto humeris suscepto corpore hanc psallere antiphonam dicentes : Iste est Germanus pontifex maximus, qui per supernam gratiam divina dans miracula, promissa sumens munera, vivit perenni gloria. Deinde nos uti decebat servulos corruentes, salutationis novum habentes hymnum, verenter adfuimus : surgentesque a solo quo dignissima ejus reverentia prostrati jacueramus, post orationem et collectam , jam cuidam contractæ feminæ ac cæcis duobus collato sanitatis beneficio , quo unaquæque videlicet exceptio proprio decoraretur pmiraculo, ita concrepantes intulimus :

Ave, præsul benedicte, ave nunc piissime,
0 Germane venerande, Pater et eximie,
Plebis temet cum fideli comitantis agmine,
Veni jam, veni benigne, redi pastor optime,
Oves proprias require, ac paci restitue,
Nec tristari ultra sine de sublato pignore.
Deplorabat te cessisse dominum Lutecia,
Se plangebat et lugebat caruisse gloria,
Quam adplaudet recepisse jam tua praesentia.
lleu quam flebant et gemebant servi tui monaclu,
Et caterva populorum cuncta nimis propria,
Cum fuisses exsul loco a tuo, sanctissime!
Quis illorum sermo valet planctus fari cordiuim,
Atque simul expedire fletus amarissimos,
Quod sacerdos pietatis pulsus esset impie.
Qui si cessit feritati paganorum rigidæ ,
Necnon loco vel ultrici flammæ; tamen adfuit
Votis dignis famulorum præsens in periculis.
Unde juvat nos adire illud dictu nobile,
Quod stupendum et mirandum inferat miraculum,
Pro quo dignæ confessori referantur gratiæ.
Itaque dum illucessit Paschæ dies splendida,
Dumque laudes celebrarent matutinas Monachi ,

[blocks in formation]
[ocr errors]

Hincque celsi paradisi regnum nobis obtine,
Quo simul tecum psallamus Patri laudes Domino,
Atque toti Trinitati consonantes angelis,
Sanctus, Sanctus, Sanctus, Dominus Deus exer-
[cituum.
Cœli tuæ pleni manent atque terra gloria.
Osanna qui benedictus in excelsis venerat.
Gloria sit Deo Patri atque laus Altissimo,
Honor, virtus et potestas Jesu Christo Domino,
Dignitas et unus apex sit quoque Paraclito, Amen.

Quo ad finem usque ita completo, fuimus jam licet ex adverso proximi partim adustæ, necnon et permultum dissipatæ civitati, cujus demolita facies nos omnes in dolorem adducens, competenter exegit psallere : Aspice, Domine, quia facta est desolata civitas plena divitiis, sedet in tristitia domiina gentium, non est qui consoletur eam, nisi tu Deus noster. Multi namque canentes, plures vero cernebantur plorantes : sicque processimus in pratum a usque, quod sub ipso est monasterio. Eramus vero moerentes, quod postea quam propriam intraveramus tellurem, nullas ut antea ostensas noveramus virtutes, sed ecce subito ex tanta populi multitudine, unus procurrens accessit. Habebat enim causa poenitentiæ ferri circulum in brachio, ut solet fieri, arctissime obvolutum. Jamque tempus increverat, ex quo illi casu propriam occidenti matrem, hujusmodi poena accesserat. Qui vociferans et tanti viri pietatem silji adjutricem expostulans, ut manum ad feretrum, quo sancti sacrum bajulabatur corpus, pallium saltem desuper contingere cupiens protendit, illico ferrum de brachio exsiliens mirandum crepuit, ità ut in aera sursum evolans videretur a multis. Qtiæ res nos universos hilariores efficiens, nonnullos etiam in lacrymas præ gaudio movit. SeJ et caro armillae hujusmodi asperiiate in profundum exesa , quod gestum erat pretiosum pandebat miraculum.

CAPUT XIV.

Advenerat et quædam mulier adjumentis fidei comitata, quæ a cunabulis ita nuncupata, dicebatur infirmitate dolens aiebat, ita per deeem annorum curricula manus dexteræ ariditate contabuerat, quo nullo modo vel ad os eam porrigendi posse habuerit. Accedens itaque cœpit magnae humilitatis precibus supplicare, quemadmodum sibimet tantum sub ejusdem sancti corporis feretro, ut eramus in ambulando, transitus concederetur. At ubi vix intromissa (erat enim compressio populi multa) transisset, sic illius aridæ manus debililas extemplo curatur, quatenus omni recepto vigore, solitum propriæ actionis exerceret oflicium. Hanc namque vidimus incolumem, et Meroldum qui venerat cæcus, necnon et Aldegundem videntes.

a Hinc monasterium dictum S. Germani de Prato, non tamen ante sæculum xi, si bene adverti, receii

tius de Pratis.

Electa. Hæc prorsus, ut mobis quasi eadem adhuc A super ipsum in quo prius jacuerat sepulcrum. Deinde

CAPUT XV.

Pervenimus ergo psallentes nimia lassitudine ac solis ardore fatigati hora quasi sexta ad monasterii januam. Annus autem circuli resurgentis Christi octingentesimus sexagesimus tertius; dies vero memsis quarto decimo Kalendas computabatur Auguslas. Tunc hymno Te Deum laudamus incœpto, intravimus ecclesiam, deponentes idem sacro-sanctum corpus

a Ergo id quod scribit auctor anonymus in libro Translationis superius edito, S. Germani corpus humatum fuisse primitus in porticu ecclesiæ S. Vincentii , explicandum est (le sacello S. Symphoriani, quod hactenus exstat in atrio ecclesiæ.

* In codice Irminonis abbatis exstant litteræ donationis paulo recentiori manu scriptæ, quibus Brunardus quidam ingenuus tradit duos mansos propriæ hereditatis suæ beatissimo Praesuli Germano, sitos in rilla ipsius sancti Pontificis nomine Celciaco in pago

concinentes antiphonam : Laudem dicite Deo nostro omnes sancti ejus, et qui timetis eum pusilli et magni, quoniam regnabit Dominus Deus noster omnipotens, gaudeamus et ersultemus et demus gloriam ei, facta oralione ac pro omni qui convenerat coetu peracta missarum celebritate, intulimus illud in sancti Symphoriani cryptam, ubi primum migrans a quieverat, atque post ejusdem sancti martyris altare in præparato sibi tumulo venerandum posuimus. Unde evolutis temporum spatiis, atque monasterio jam ex parte reædificato, adveniens gloriosus semperque pius rex Carolus ejusque regni consors Richildis regina, simulque pater et pastor nosler domnus Gauzlinus b abbas et Ingelvimus episcopus, aliique

[merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors]

ACTA TRANSLATIONIS S. SAVINI MARTYRIS,

AUCTORE AIMOINO.

(Apud Ma: ten., vet. Script. et Mon. ampl. Collect. tom. VI, p. 806, ex ms. illustrissimi domini Chauyelin, regiorum sigillorum custodis.)

OBSERVATI0 PRÆVIA. .

Acta translationis S. Savini martyris suppeditavit D Mariæ basilica, canonicos posuit et dotavit, variis nt conjicimus, Baillulus propinquus, S. Savini basi- A ctenus hujus cœnobii indicil)us exsulavit, quique

nobis codex antiquus illustrissimi domini Chauvelin, regiorum sigillorum custodis, ab annis circiter 800 exaratus. Aimoinus, illorum auctor, alter nobis non videtur a celeberrimo illo Aimonio Parisiensis S. Germani a Pratis monasterii asceta, qui tempore Caroli Calvi librum de inventione et translatione sancti Vincentii aliâque conseripsit. Et certe id non obscure innuit in fine præfationis, ubi S. Savini dom' nique mei Germani, inquit, sanctitate adjuvari se postulat. In hoc autem opusculo duo præsertim occurrunt observanda. Primum, illustrem virum Baidulum elericum palatinum Majoris monasterii Turonensis abI)atem , apud eruditós hactenus ignotum , S. Savini cqrpus ex ecclesia a Wandalis olim diruta, quamplurimis retro annis omnino deserta, ac vepribus et spinis obsita, in proprium Cerisiacum prædiúm transtulisse, ubi, ædificata in honorem genitricis Dei

beneficiis cumulavit. Secundo, locum illum, posita ibi monachorum morima, longe, cultiorem ac venerabiliorem evasisse, quippe domus omnis cum ecclesia nobiliori atque ampliori schemate consurrexit. Id auctoritate simul ac pietate Caroli Magni factum tradunt, qui monasterium regia magnificentia constructum restauratori ordinis monastici in Gallia Benedicto Anianensi abl)ati regendum commisit, ul)i , congregata maxima monachorum caterva, Benedicuina religio ita floruit, ut ad varias inde congregauiones sul)secutis temporibus diffusa fuerit. Ex S. Savini quippe monasterio ad restaurandam in Augustoduiheii§i S. Martini cœnobio disciplinam cum sancto Hugone et sedecim aliis monachis assumpttis est maximiùs ille l}erno, qui postea Gigniacensi, Bal

mensi ac demum Cluniâceiisi congregationi abbas praefuit: idque potente ac procurante Badilone. coimite, Æduensis asceterii réstauratore, cujiis olim , licam construxerat'ac dolaverat. . - . Porro hæc Acta conscripsit Aimoinus ad petitionem Hucberti abbatis S. Savini, qui a vulgatis ha

post Dolóiiem Benedicti Anianensis discipulum et $uccessorem collocandus videtur.

AIMOINI PRÆFATI0

A. Were crediderim hoc tam parvum quam magnum hujus sequentis operis sacramentum mihi divina sanetique Savini præcipui testis Cliristi miseratione donatum : parvum dico quantitate voluminis, magnum vero reverentia mariyris. Nam et talia iie legentium auditorumque sensibus fastidienda sint, paucis oportet innotesci. Et utinam, licet immeritus presbyter, is talis inveniar, qui et sancto defe

ram, ipsiusque amplexandæ congregationi, memorando videlicet ejus coenobii Hucberto abbati, et sub eo pie colenlis Patribus, aliquid cum honore futurum relinquam, utque ad sancti martyris laudem vestramque jucunditatem fieri possit, illius, domnique mei Germani sanctitate, vestrarumque orationum solamine, Dei sanctique Savini amici me supplex imploro juvari.

INCIPIT TRANSLATI0.

2. Ea sane tempestate quia Wandalorum populatio, 8 qui noverant, ignorabatur. Non tamen deerant, qui

ut usque nunc ex antiquitate refertur, in vicinas exterasque longe lateque sæviebat nationes, ecclesia quae desuper corpus erat beatissimi martyris Christi Savini, diruta, ipseque locus ita desolationi habitatorum absentia traditus est, ut eremi vastitate obsitus, per multum inhabitabilis desereretur annorum cursum. Quod etsi aliqui, pauei uluntaxat, restiterant vicini incolæ, et quorum manus ad hoc reparandum minime suflicereiat. Tempus namque profusum transiit, sed non memoria oblita est loci : qui licet incultus, priscorum tamen volvebatur per ora sacratus, l:e,alique Savini corpori scientissime dedicatus. Cumque longioris ævi defluxo jam spatio, 0mnipotens et locum restaurari, et sanctum manifestius recoli dis

posuisset, quomodo acciderit gratum in brevi dicere C

fuit. 5. Cum igitur quoddam pecus cujusdam coloni hominis aliquando aberrasset a grege, ille, animali in pascualibus non invento, remotiora silvarum, de pecore desperauis, aggressus est loca, repertoque extra pecoris vestigio, cœpit sequi donec spinarum ruborumque asperitate longius arceretur ab incoepto. Sed quod est pro perditis rusticorum pauperum, laborem quamvis gravem evincere persistens, ferro veprium omniumque stirpium sibi iiocentium dextra lævaque impedimenta succidens, ad locum tandem sic desudans prorupit, in quo quadrupede quod quærebat jacenti conspecto, accessit, eum commovens, sed pecus ullo modo se levare non potuit. ¤ruerat enim intrans ejusdem olim basilicæ septa, taliter debile jacens, quatenus omnibus contractum membris, nec assurgere, nec incedere penitus valeret. Brachiis tameii illud impositum portavit ad domum, vicinis gesta replicans universa. 4. Crescebat itaque hujusmodi narratio per dies, atque dilatabatur prolixe. Manebat quidem de sancto, et ejus ecclesia vivens adhuc, ut præmisimus, fama : sed eateuus quo fuerit in loco, mortuis jam

a videntibus priorem ejusdem basilicæ statum, ea quæ tunc quasi nova dicebantur, se antea crebrius auulisse certissìme faterentur. 5. Interea quidam presbyter, nomine ac merito Bonitus, his diligentia attentis, institit divino sanctique martyris amore conductus, ecclesiam martyrii reconstruere, locumque ut est hodie habitationi restruere. Quod autem inter cætera unum ibidem miraculum a Bonimio sacerdote ipsius Boniti nepote comperimus, sufliciens ad id quod agitur interpoi.ere judicavimus. Aiebat enim inter haec quæ ab eodem suo avunculo referri de sancto saepius asserebat, quasi modo idem Bonitus equum sibi quondam furtim subtractum interpellatione domni Savini recuperare meruerit. Equo siquidem perdito, quid faceret, frenum necnon et sellam accepit, atque ante sancti tumulum sic increpitans, merensque projecit: Te, inquit, sancte inartyr, cultui seu venerationi ecclesia tibi refecta, pro parvo possim et laborando restituere, tu, proh nefas, equum mihi tuis meritis, ut poteras, non custodisti. Equidem servio ecclesiam, num patior? Quod si rectum videtur, Deus discernat, tuque perpende, mihique equum restitue. Hæc et plura postquam sic veluti juste querelans intulit, reversus ad domum, nocte superincumbente, placido se sopori donavit, deinde galli voce somni torporem linquere monentis evigilaus, officium nocturnale atque matutinale ante sancti sepulcrum reverenter solito complevit. Quo peracto, dum se

[blocks in formation]
« VorigeDoorgaan »