Pagina-afbeeldingen
PDF

ejusdetn sancti in itinere vel penes vos multiplici A Neque fas sit me tot tantisque pr;eceptoribus digna,

[blocks in formation]

Anno octingentesimo quinquagesimo quinto Incarnationis Domini nostri Jesu Christi, regnante orthodoxo Francorum principe* Carolo IIludowici Imperatoris filio, in parte quadam regiiorum ipsius,

in Aquitania scilicet et Monasterio, quod vulgari ;

appellatione Conkiltas vocitatur, Ilildeberto cuidam monacho visio ostensa est, quam cœlitus monstratam sequentia declarabunt. Erat igitur idem vir simplex, ultra juvenilem ætatem temptis agens : semex moribus, ac sanctæ patientiæ stiidiis eruditus. Ilabitum etiam monasticum (quem præsertim a tempore sui sacerdotii inlianler desideraverat) adeptus, talem se totius religionis præbuerat actibus, ut etiam præcedentium hujus vitæ patrum sequens vestigia, multis et ipse foret in exemplum. Hic cum se aliquando post exsolutum vigiliarum debitum sopori dedisset, vox ei divina sic insonuit dicens: « Frater, vigilas? Cui respondenti : Domine, quid ine vis facere? Surgens, inquit, vade, et aggredere Valentiam Hispaniarum : ac perquire extra miiros ejusdem civitatis locum sepulturæ Vincentii levitæ et martyris. Cujus corpus ecclesia quæ desuper fuit, a paganis ob malignorum civium et circum habitantiim pravam conversationem destructa, ibi absque ul!o reli' gionis honore, nullo obstante tegmine, imbre madescit æthereo. Nam dignum est, scito, Dominique voluntas, ut idem gloriosis Dei amicus inde diligenter effossus, ad locum transferatur paeis cultusque legitimi. » Quibus dietis, mox a conspectu videntis illa coelestis species hujusmodi visionem narrantis una cum voce subducitur. Qui sopore depulso, et quod viderat vigilanti animo replicans, ad Dei rogantlam pronus consurgit clementiam, quatenus per eum cunctorum opifex quo! ostenderat, dignaretur explere. CAPUT II.

Erat sane alius in eodem monasterio monachus

n Conversi dicebantur olim apud monachos, qui adulta ætate.

[ocr errors]

B religiosus æque sacerdos et conversus a Auoa.dus expedire, paganorum insidias, pariterque tribula- A tempusque ac opportunitas exeundi patriamque re.

nomine, speciali ei familiaritate connexus, ætate ac vitæ moribus pene consimilis, cujus ab ore quæ dicuntur, et multo etiam ampliora nos in fide accepisse confidimus. Ad hunc primus memoratus compresbyter Hildebertus accessit : et quod sibi revelatum fuerat secreta allocutione detegens, eum in hoc multis modis animando socium postulavit. Ilortatur amicum, precatur dilectum : Dei sanctique mariyris adfuturum repromittit solatium , necnon et pro laboris sudore æternæ recompensationis pollicetur pr;emium. Quibus vir devotus attenti pectoris arcano receptis, confestim verbis favens sollalis, assensum libentissime præbuit : præsertim cum idem a quodam nobili Hispaniensi viro, Berta nomine, ' freqiienter audierit, quod ejusdem sancti levitæ et martyris corpus ab eodem loco cultoribus desolato facile in quamcunque partem a quolibet asportari posset. Convenitque utriusque animus ad tot terrarum intervalla percurrenda promptissimus, atque ad perferenda, si qua etiam adforent, impedimenta paratissimus. Itaque Blandino ejusdem loci abi)ati, reliquisque fratribus suæ voluntatis rem patefaciunt: a quibus hoc agendi seu perficiendi eos oportel)at expetere consilium. Processit sane omnium qui convenerant communis in hoc validusque animi ardor : quorum scilicet mentes virtus illustraverat siiperna, et æqualis spei perflaverat lætitia

CAPUT III.

Hoc igitur accepto ardentibus duntaxat animis divino, quod est magis fatendum, consulto, paratis

omnibus exeunt cum duobus tantum famulis, hila

res procedentes ad locum et optis sihi cœlitus intimatum. Gradientibus autem eis, ac viam festino

tramite accelerantibus, Hildeberius carnis incom

modo pressus assumptum iter quanquam invitus reliquit. Audalius vero mœstus ac deinde uno solo comite contentus, post multas, quas proiixum esset

ex sæculari vita ad monasticam convertebantur in

tionum variarum pressuras, ducente se Christo audacter percurrens, tandem aliquando Walentiam superius nominatam civitatem aggreditur. Ubi dieBus quatuor in ejus suburbio, a Christianis jam penitus derelicto, anxius dubiusque quid ageret immoratus, quinto die Zachariam quemdam Maurum, apud quem hospitabatur, conveniens, sciscitabatur ab eo privatim de re propter quam venerat, et uirum se in hoc adjuvare possit, denudatis secretis interrogat. Quo respondente se optime posse, atque locum ubi pretiosus Domini martyr jacebat, ipsiusque monumenti tumbam adhuc integram bene posse : Eamus, inquit Audaldus, et videamus utrumne ita sit, quemadmodum testaris. Qiio aiente : Quid mihi

[ocr errors][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small][merged small]

Proinde aum quies noctis membris praesertim • humanis blanditur, accepto lumine consurgentes soli secreto revertuntur ad tumulum : inventumque tmiræ pulchritudinis vas marmoreum undique, ut decel)at , studiose munitum , inopina facilitate, ultra quam dici posset, simul ambo viribus insistentes aperiunt. Quid præterea admirationis pro incredibili ejus integritate, quidve compunctionis seu lacrymarum, propter videlicet gaudium ac inexpertam aromaticæ suavitatis illic diffusam fragrantiam, memoratus ille monachus , tanti boni repertor, inibi tunc persenserit, ineffabile ipso jurejurando attestante habetur. Hoc tamen luce clarius fulget, quod hujusmodi signis veluti quibusdam vocibus promulgauum fuerit, quod is qui quaerebatur Dei Martyr et Levita Wincenuius esset inventus. Qui extra multiplices et admirandas suppliciorum ejus injurias ita, ut prælibavimus, integer liberque a putredinis labe repertus esi , ut nullo modo in præparato sibi ad efferendum sacculo, nervis adhuc rigidis componi potuerit : nisi per artus, hoc ipsa cogente necessitale , complicatus dissolveretur. Quibus cum reverentia ^t tiniore perfunctis, ad hospitium deportatur,

Ergo comperto seu denotato sarco- C.

visendi præstolatur in dies. CAPUT V.

Emptis denique palmarum ramis, et circa ipsum corpus ligatis, veluti hujusce rei gratia thesaurus occultaretur acquisitus, tantum tamque venerabile præmium levans, hoc onustus munere, hacque locupletatus margarita negotiator ille pauper ditissimus effectus, optatum iter dum tempus videt, resumit. Cui Dominus rursus ostendere volens, quod quæsiti Vincentii levitæ et martyris corpus invenerit, sul) nocte quadam dum super universos eumdemque Audaldum sopor solito vehementior irruisset : subito fulgor (haud dubium quin cœlo delapsus} omne replevit quo Sanctus inerat habitaculum : adeo ut hospes seorsum recubans nil aliud quam domum suam, volvente ignis elacitate, arlere putaret. Dumque clamores pavitans, quis ignem succendisset , emitteret, Audaldus veluti de itinere fessus, vix somni decussa quiete assurgit, vocesque clamantis hospitis accipiens, rem cœlitus administratam, ipso perfusus splendore tacitus timidusque attendit. At ubi in se recollectus virtutem agnovit Altissimi, hospitem , utpote gentilitatis ritu ferocem, blando ne paveat demulcet affatu, ignem procul dubio a se accensum fuisse pronuntiaris. Hoc autem audito, illo se intra cubiculi sui claustra continuit : nec est permissus dignusque inventus, qui facti miraculi mereretur nosse mysterium.

CAPUT VI.

Monachus vero orto mane festine consurgens, quod residebat itineris conficere satagit. Unde post aliquot dies Cæsaraugustam civitatem properanler aggressus, a quadam Deo devota muliercula prope ipsius urbis moenia domum habente, misericordia hospitandi, utputa peregrinus, illa nocte suscipitur. Quæ sollicita , dum in occuluiore parte suæ domus vigilans et tacens quiesceret, animadvertit memoratum monachum ante sancti corpus lucentibus cereis psallenter adstare. Itaque pulsato nocturnali tempore signo, ad ecclesiam concita pergit : atque quod viderat per internuntium episcopo civitatis intimavit. Qui festinans sarcinam sibi una cum palmis pudore sublato deportari jussit, monachum autem comprehendi mandavit. llle vero paulo ante de necessariis viæ sumptibus meditans, propter emendos panes, ministro, quia erat mutus, domi relicto, ad forum processerat. Episcopus naiuque diviso fasce, et quæcunque inerant universis coram expositis, reperit sanctum intrinsecus latens pignus, saéco diligenter insutum. Quod stupens nimiumque admirans, et æstimans omnino quod erat plane alicujus sancti martyris corpus, jussit illud auferri, atque in ecclesia beatæ Mariae semper virginis (quæ est mater ecclesiarum ejusdem urbis) veneranter reconlli : in qua olim sub Valerio pontifice idem martyr strenuusque athleta archidiaconii arcem insignis tenuerat.

[ocr errors]

flis ita dolo peractis, Audaldus horum nescius cum panis edulio domum regreditur: agnitoque (proh dolor!) hoc tristi facto, perculsus animi dolore ad eumdem episcopum, nomine Seniorem a, lacrymis plenus accessit, conquerens cum eo de injuste sibi subducto corpusculo. Et meus, ait, meus fuerat ille propinquus, in partibus Hispaniarum nuper mortuus ac sepultus. Cujus cadaver inter reliquorum parentum meorum exanimes artus componere satagens, hæc terrarum spatia multis vexatus calamitatibus Christo propitioperagrans evici: atque illud non parvo xenio dato, ex paganorum placata feritate redemi. Sed proh nefas! inquit, offendi episcopum crudeliorem ethnicis. Quod enim eorum austeritas humanitus emollita pie quærenti concessit, hoc tua violentia improbe omnimodis exagitata rapit, impudenterque præsumit, et veluti insanus sanctum dicis corpus hominis peccatoris. Tunc episcopus inter hæc et alia nimis rapida permotus iracundia, monachum teneri præcepit : inexquisita tormentorum genera virgarumque ei livores repromittens, nisi de qua civitate vel loco eum furatus esset, seu quo nomine idem sanctus censeretur, exponeret. Quod cum cœpisset, ac crudelius carnifice turpiter exercere perstitisset, Audaldus volens nolens et valde diu cæsus, ac per testiculos tandem suspensus, quasi visus est confiteri quod ab Hispaniæ partibus illum deferret, quodque sanctus Marinus martyr (hoc invento vocabulo) nomen haberet. Sicque, ut reliqua transeamus, episcopo sacræ prædæ nefario invasore partim deluso, cum magno cordis ploratu fletuque plurimo pulsus, ad proprium locum monachus tristis verberibusque attritus revertitur. Quod monasterii sui fratres audientes, nec credentes, Audaldum mendacii redarguerunt; nomenque illi gyrovagi imponentes, a se sequestrando, jamque ipso etiam sponte exeunte, repellunt : et ubicunque libeat licentiam ei, imo necessitatem tribuunt commorandi. Qui ad coenobium beati Benedicti, Castrum superius cognominatum, usque perveniens, ejusdem congregationis abbati, viro religioso, domno Gisleberto, cæterisque fratribus ibidem degentibus omnem sui. itineris sive actus continentiam, qualiterque sibi sancti levitæ et martyris corpus sublatum fuerit, per ordinem explicavit. Qui nimirum attoniti, et pro his quæ dicebantur valde gavisi, Audaldum regulari more prius suscipiunt : ac deinde illi secum, quamdiu viveret, habitandi locum concedunt. Simulque deliberant, tempus ad hoc congruum opperientes, quatenus tantum ad se decus quandoque superna opitulante gratia transferre satagerent.

CAPUT VIII. Exacto denique tempore, annis scilicet octo et

semis evolutis, ad Cæsaraugustam, Salomone sibi familiarissimo Cerdaniensi comite mandanté, ex se

a Seniorem Caesaraugustamum pontificem, rectis vitæ moribus præditum S. Eulogius presbyter Cor

A fratres mittunt, qui sancti levitæ et martyris corpus,'

procurante hoc ipso Salomone, reciperent, secumque Christo miserante deferrent. Salomoni namque hoc jamdudum compertum fuerat : et (ut erat prudens

atque boni cupidus) ad regem Majorem Corduben

sem opportunitate accepta perrexerat, fingens inter reliqna, quod apud Cæsaraugustam civitatem parens ipsius, vocabulo Sugnarius, dum ab Hispaniæ partihus deferretur, a Seniore ejusdem civitatis episcopo violenter sublatus detineretur. Ille vero exceptis aliis donariis sponte oblatis, ut corpus reddi juberet solidis centum expostulatis, ad regulum sæpe dictæ civitatis, nomine Abdilam, chartam facere mandat : imperans ut ipse totidem quoque solidis sumptis Salomoni comiti propinqui sui Sugnarii corpus restitui

B pr;eciperet. Quibus sic expeditis, ac principum ani

mis, taxata pecuniarum summa, lucratis, episcopus advocatur : et cur tantam in mortuum, imperatoria posthabita reverentia, exercuerit iniquitatem, velut reus majestatis, quique etiam nec sibi reveritus fuerit, districte inquiritur. Quo omnia negante, et quod id non fecerit, cum multis Dei sanctorumque juramentis aflirmante, Audaldus accedens constanti animo episcopum fortiter convincere parat. Sed illis diu absque effectu, et, ut dicitur, muliebriter altercantibus, postquam episcopus blandis sermonibus invitatus veritatem fateri noluit, proponuntur ei tormenta : ut scilicet ligato pedibus ejus vel collo fune per circuitum civitatis traheretur, et sic illusus membratim demum dissiparetur. Et quamquam virtutes

C S. Vincentii, licet sub nomiiie sancti Marini, trans

acto praescripti temporis spatio illic frequenter ostensæ, animum illius in ejus amorem miro modo pertraxissent, minarum tamen horrore exterritus, quol gestum fuerat confitetur, et locum quo illud sacrum corpus erat humatum, non sine dolore ac gemitu aperit. Quo pervenientes monachi qui advenerant, tam pretiosum cœlestis doni talentum reperiunt, elevantque. Cumque unus illorum, Radbertus nomine, hæsitans dubitaret an is vel alius esset, atque loculum aperiendo certis signis Audaldo notis, hoc prius caute perspici debere contenderet, statim pelle quem ad hoc promoverat, infirmatur, plurimum sibi formicante genu cum tibia. Quo signo reliqui satis certi de reddito corpore, illud ad deportandum apte componunt. Tantoque potiti desiderio, ac post paululum monacho pedis vigore pleniter recuperato, cum hymnis et gratiarum laudibus (prout ratio et loci qualitas dictabat) exeuntes, ad propria redire Domino ducente disponunt : cui est honor et potestas, virtus et imperium in sæcula sæculorum. Amen. Huc usque de sancti corporis inventione, seu repetitione : nunc autem quae restant translationis et gestorum in ea miraculorum, sequens libellus cum subjecto eaecipiat prologo Ergo quia hactenus quæ circa hujus sancti levitæ et martyris inventionem seu corporis repetitionem gesta

dubensis prædicat in epistola ad Wilesindum Pampilonensem episcopum.

sunt, fideli stylo Christo duce digessimus : jam nunc A etiam dividere voluimus corpora, licet quantitate

quæ restant ipsius translationis et gestorum in ea miraculorum, brevi quemadmodum cœpimus tractatu sollicite videamus. Neque enim effugari lectorem, multo magis vero ad ea quæ dicuntur invitari, oportet, qualiter etsi sermo incultus exasperat, saltem succinctus demulceat. Ideoque omne hoc opus in duo

exigua. Nobisque donari petimus, quidquid prætereunter in his excessimus : qui de multis pauca legentes, illa prorsus quæ fide ac relatione digna inventa habuimus, eis praesentibus qui viderant atuestantibus, pii laboris studio ipso in loco scribere curavimus.

INCIPIT LIBER SECUNDUS

CAPUT PRIMUM.

Siquidem illis ad Balagivum oppidum, juxta uuvium Segarim, cursim pervenientibus, in quadam insula solo contigua resederunt. Statimque divulgatum est nobilis levitæ et martyris corpus adesse. Tunc conveniunt nonnulli munera et obsequia pro posse offerentes. Inter quos mulier dudum cæca adducta est, quæ humi ante ipsas reliquias prostrata, lumen sibi donari poposcit. Et aliquandiu flens ac in oratione persistens, visum cunctis qui aderant cernentibus recepit et semetipsam qualis venerat qualisque effecta esset admirans, aiebat : Gratias tibi Deus, tibique sancte martyr, qui me tuæ virtutis ubertate dignam duxisti.

CAPUT II.

Profecti autem inde ad Bergam castellum celeri cursu iter dirigunt. Ubi Dominus itidem præstito miraculo, quid meriti quidve gratiæ apud eum sanctus levita et martyr haberet, clementer ostendit. Nam inter reliquos gratissima ejus munera requirentes, adfuit quidam delatus claudus, totoqiie corpore aegrotus. Qui coram reliquiis (ut in talibus contingere solet) coepit primum dolore valido affligi, et in pavimento volutari. Quod astantibus mirum videbatur : sed paulo post miserante Deo intercessionem beati Vincentii consolilatæ sunt bases pedum ejus, et directi gressus: ita ut lætitia sospitatis amica comita

tus, per se ad suos sanus rediret.

CAPUT III

Quia vero lucerna non del)et abscondi, sed ut luceat super candelabrum poni, jam illud sanctum corpus tanto virtutum fulgore coruscum feretro aptanles, Salomone comite, prævio pacificoque duclore Cerdaniam usque venerunt. Ibi enim propter occurrentes, et necessariam itineris quietem, salubri consideratione aliquantisper stare decreverant. Intrantesque quamdam ejusdem provinciæ villam, quæ a priscis cultoribus nomen Albis accepit, imposuerunt illud super altare ecclesiæ beatæ Mariæ Virginis. Quo innumera multitudine utriusque sexus per biduum confluente, reperti sunt inter eos, contracti genibus duo, et una debilis mulier, cæcus unus, ac febricitantes seu emergumeni, ejus sanctis meritis ab omni infirmitatum gravedine liberati. Nec audivimus, quod ullus quocunque debilitatis morbo invasus, (si

fideliter accessit), se vel advenisse, vel certe sine remedii medicina recessisse doluerit.

CAPUT IV.

Pene igitur per singula mansionum loca patratis miraculis, ut verbi gratia in Livia duobus claudis erectis, et in Carcasona extra urbem in ecclesia sub ipsius Levit;e et Martyris veneratione Christo sacrata, d;emoniacis infirmisque aliis non paucis curatis, jam læti Castrum quo tendebatur, præcipui Patris Benedicti monasterium appropinquant. Sed qualis fuerit tanta exceptione dignus, cum crucibus ac cereis, omnibusque congruis ornatibus ille monachorum splendidus apparatus, necnon et devotissimus populi co: cursus, reor superfluum, si exponi contendatur, Martyris itaque corpus servandum venerandumque in ecclesia almæ genitricis Dei Mariæ ante ipsius cœ, obii portam collocaverunt, ob devotam maxime feminarum frequentiam, quibus monasterii ipsius alitus ex antiqua Patrum ejusdem loci consuetudine denegatur. I)ecreverunt tamen novam basilicam in ejtis honorem monasterio vicinam exstruere : ad quam utriusque sexus personis devotis liber sit acceSStlS.

CAPUT V.

Sed quoniam forte poterat dubitari de tali ejus inventione et optata delatione, hoc omnipotens Deus ad cumulum suae bonitatis tali miraculo roborari voluit. In villa Widcellas, a monasterio tribus duntaxat millibus (listante, femina quaedam ibidem adhuc degens, nomine Aitru'is, a vicino suo admonita est, ut deposito lanificii opere, in occursum susceptionis beati Vincentii martyris cum aliis properaret. Quod illa facere recusans, cum cachinno dixit esse potius corpus cujusdam Mauri ethnici vel Hispani, quam martyris. Et extemplo omnium privata membrorum ofliciis contrahitur; ac veluti cadaver miserabiliter in terram consternata, se mox expiraturam terribili voce proclamat : rogatque suos, ut ad sancti teimplum deferatur. Ubi curru delata, per dies novem, aspicientibus multis, eamdem percussionis debilitatem sustinens uiansit : atque post alios novem saluti reformata, valens, ut nunc quoque valet, exivit.

. CAPUT VI.

Enimvero frequentantibus locum plebibus, sive

infirmis variis languoribus oppressis sanitatum mevenientes, haud longe a monasterio propriis rebus exspolia:i, nudi ad sanctum gemebundi flentesque perveniunt. Sed mirum in modum gratia supernæ accidit æquitatis, ut prælatores aliorsum fugere teiitantes, adversa sibi protectione mirabiliter coacti, cum universis quæ abstulerant, ad eumdem locum festimanter accederent. Et sese mutuo intuentes sp0liatores ac spoliati, isti timere, hi vero multo amplius mirari cœperunt : volentibusque populis in reos consurgere, supplices rogarunt, ne quid sibi mali ob Christi sanctique martyris amorem inferrent. Quo impetrato omnia restituerunt : et Deum sanctumque laudantes Vincentium, ad propria singuli repedant : isti de inventis, illi autem de venia gratis acquisita jocundi. CAPUT VII.

delam exquirentibus, a Cerdaniæ partibus quidam A ctos et volæ hærentes habens, ut nunquam explicari

Nec silentio prætereundum, quod pari admiratione dignum est. Quidam enim ex Canerensi pago, causa orationis, inclinato jam die adveniens, lanceam suam uni arborum, quæ sunt ante memoratæ basilic;e ingressum (servato religionis honore), innixam 1 eliquit. Cumque ecclesiam sic exarmatus iutrasset, et orationi devote insisteret, fur quidam lancea ejns rapta aufugit, domum suam non longe positam petens. Sed mente perturbatus, ad ejusdein viri tugurium, cujus erat hasta, infra triginta ferme leugas, jejunio, ac itinere per totam noctem fatigatus devenit. Cumque sitiens paululum aquæ peteret, mulier agnitam mariti hastam recepit, et furi reatum suum confitenti pepercit, non sine admiratione virtutis sancti Wincentii qui peregrini sui injuriam eo modo reparari curavit.

CAPUT VIII.

Quandoquidem de nova sancti Wiiicentii levitæ et martyris fabricanda ecclesia mentionem fecimus, congruum esl huic loco novum referre miraculum. Ad hanc enim constructionem confluentibus pariter plus quam ducentis viris cum muneribus, præter mulieres, parvulos, et infirimos, inter quos fuit quidam cæcus rebusque pauper : qui ne in sancti servitio vacuus appareret, lapidem non parvum sibi ex itinere a ductore dari poposcit, atque illum subito levatum collo supposuit. Cumque a plebe slultitiæ argueretur, ut qui rem impossibilem propter pondus attentaret, asseruit se nunquam ab incœpto quieturum, donec munus assumpti lapidis ad novi templi S. Wincentii structuram detulisset. Nec mora, inter

hæc verba, depulsa cæcitate visum recepit.

CAPUT IX.

Wir wenerabilis Helisagar Tolos;e civitatis episcopus, his auditis virtutum signis, jure pastorali clerum populumque hortalus est, ut qui vellent ad sancti martyris orationem secum ire pararent. Qui dum . decreto tempore pastor bonus ovium turmis circumseptus, a nono etiam milliario discalceatus, forma factus gregi, reverenter advenisset, quidam eorum digit0$ ulriusque manus ab ipsa nativitate ita conlra

[ocr errors]

seu extendi valerent, post orationes et lacrymas coram sancto martyre fusas, sensit eos solutos, manante tamen vivo cruore e locis, quibus prius inh;eserant. Qtio viso episcopus et universi qui eum eo erant, in latides divinas prorumpunt, litanias, hymnos, et Te Deum laudamus, lacrymosa voce psallentes : ipsasque manus sanguine litas jam gaudio magno deosculantes

CAPUT X. Quidam argentum sibi ad aliquod opus necessarit:m in sinu ábsconderat. Qtiod inverecunde mulier in latrocinandi arte perita extraxit. Sed manus ejus ipsum argentum continens statim obriguit, ita ut eam nec aperire, nec ad se (cunctis videntibus) reducere valeret. Ipsa vero ad sancti Wincentii sacras reliquias confugiens, et ibidem cum fratribus aliis• que fidelibus devote orans, curata est, manuque relaxata furatum argentum restituit. CAPUT XI. Aliiis cæcam habens filiam a nativitate, eam medendi fretus filiicia, ad sancti Wincentii divulgata passim patrocinia adducere statuit, et ad monaslerittm usque veniens, ubi comperit ipsum sacrum corpus, propter timorem paganorum Nortmannorum, ad remotiorem et tutiorem locum transportatum fuisse, crebrius ingemiscens dicebat : Miserere Christe, miserere, o beatissime Wincenti : miserere mihi

misero, miserere huic filiæ meæ. llis lacrymarum

vocibus, superna (quæ non dormitat) ad miserandum excitata clementia, continuo obtinentibus magni

agonistæ precibus et fide parentis, lumen reslituit

puellæ. CAPUT XII. Nortmannis autem (qui ad obsidendam Tolosam venerant) accedentibus, monachi sanctum revehunt

corpiis : dignisqiie, eo in loco ubi prius fuerat, officiis venerandum reponunt

CAPUT XIII.

Rursus puella quædam a nativitate cæca, indubitanter credens interventu tanti martyris se posse lumen recipere, sororem rogavit, ut ad eum quantocius perduceretur. Quæ dum simul incederent , audierunt in terram procul remotam delatum fuisse. Ad quam propter rigorem hiemis et aspera juga montium non valentes pervenire, cæca sororem suam hortata est, ut ex cera quam secum tulerant, candelas conficeret, easque saltem ad locum quo saiictum corpus in itinere ad modicum pausarat, deferret. Audierat enim locum miraculis celebrem : ita ut etiam animalia ratione carentia illum contingentes debilia redderentur. Quod cum fecissent, atque se illic ambæ gementes prostravissent, fusa prece, quæ lucis nescia venerat mulier cœpit dicere se clare quæque aderant cuncta videre.

CAPUT XIV.

In eo !em Albiensi pago fuit quidam piscator no

mine Ubidandus, qui cum videret socios suos pisca

« VorigeDoorgaan »