Pagina-afbeeldingen
PDF

Scriptura, humiliate vos in omnibus, et coram Deo invenietis gratiam (Eccli. iii, 20). Ea enim via pervemire debetis ad Christum I)ominum et sponsum vestrum, quia ipse dixit : Discite a me quia mitis sum et humilis corde (Matth. xi, 20). Curandum itaque est, ut omni custodia meris servetur a superbiæ tumore. Non enim ante oculos Dei vacu:;e transvolant cogitationes vestrae. Intus ergo videt Detis quod mentem elevat : et idcirco foris permittit invalescere quod deponat. Hinc quippe per 0see contra Israelitas dicitur : Spiritus formicationis in medio eorum, et Dominum non cognoverunt (0see v, 4). Qui tit osten deret, sicut dicit beatus Gregorius, quod causa libidinis ex ci;!pa prorumpat elationis, mox subdidit licens : Et respondebit arrogantia Israel in faciem cjus; ac si diceret : Culpa quæ per (lationem mentis in occulto latuit, per carnis luxuriam in aperto respondebit. Proinde per humilitatis custodiam servanda est munditia castitatis. Si enim spiritus sub Deo premitur, caro illicite super spiritum non levatur. liat et quippe spiritus commissum sibi dominium carnis, si tamen sub Domino recognoscit jtira legitim;e servitutis. Nam si auctorem suum superbiendo contemnit, jure et a subjecta carne prælium suscipit. Ilinc est enim quod longa continentia repente solvitur, hinc quod plerumque et usque ad senium virgimitas servata vitiatur. Quia enim negligitur humilitas cordis, rectus judex respicit etiam integritatem corporis. Et quandoque per apertum malum reprobos , annuntiat, quos dudum reprobos in occulto tolerabat. Nam qui diu servatum bonum subito perdidit, apud semetipsum intus aliud malum tenuit, ex f|uo aliud subito erupit : ac per hoc omnipotenti Deo etiam tunc alienus exstitit, quando se ei per mtinditiam corporis inhærere monstravit. Haec ergo, filiae, non ideo scribo, quod in vobis quidquam de qtialitate superbiæ vel vanæ gloriae cognoverim : sed quia vos opto in illarum consortio esse, de quibtis legitur, quoniam sequuntur Agnum quocunque ierit (Apoc. xiv, 4). Ubi multos cecidisse doleo, vos caute ampulare desidero, optoque ut dieat vobis Dominus et sponsus vester : Tota pulchra es, amica mea, et macula non est in te (Cant. iv, 7). ltaque sequimini hic Agnum in praeceptis suis, ut ipso auxiliante illum sequi valeatis in æterna vita, cantando canticum, quod nemo potest dicere nisi chorus virgineus. Hæc pulchre beatus Augustinus virgines admonendo exposuit (Aug., de sancta Virg. cap. 27). Pergite, inquit, sancti Dei pueri et puellæ, mares ac feminæ, caelibes et innuptæ, pergite perseveranter in finem. Laudate Dominum dulcius, quem cogitastis uberius : sperate felicius, cui servitis instantius : amate ar

a Omittit hoc loco auctor factum quoddam insigne sancti Remberti, in 0bservationibus præviis relatum, de victoria Frisonum in Norumannos reportata meriuis sancti Remberti.

l Ii;ec verba ex hac Vita refert Adamus in cap. 52, capite vigesimo mentiose citato : et post hæc verba

senseritis, quamto magnæ estis, ut sacra monet A dentius, cui placetis attentius.

Lumbis accinctis et lucernis ardentibtis exspectate Dominum, quando veniat a nuptiis. Vos afferetis ad Agni nuptias canticum novum, quod cantabitis in citharis vestris, utique tale, quale nemo poterit dicere nisi vos. Sic enim vos vidit in Apocalypsi quidam præ cæteris dilectus Agno, qui discumbere super pectus ejus solitiis erat. Ipse vos vidit duodecies duodena millia sanctorum citharœdortim illibatae virginitatis in corpore, inviolatæ veritatis in corde. Sequimini Agrum, quia et Agni caro utique virgo. Sequimini eum virginitate cordis et carnis, quocumque ierit. Quid est eum sequi, nisi imitari? de quo beatns Petrus : Christus, inquit, Jesus passus est pro nobis, vobis relinquens exemplum, ut sequamini vestigia ejus

[ocr errors]

Hanc epistolam ideo hic posuimus, ut legentibus appareat, quantun, sicut admonet Apostolus, studium habuerit ejus quæ secundum pietatem est doctrinæ, et quam potens fuerit in ipsa doctrina etiam alios exhortari.

CAPUT XVI.

Præterea legationis su;e officium, quod ad prædicandum gentibus verbum Dei primitus a decessore suo susceptuin est, et postmodum sibi successionis jure quasi hæreditarium provenit, impigre exsecuttis est, ipse qui feiii per se quoties occupationes aliæ sinerent, eidein legationi insistens ; semper autem constitutos habens preshyteros, per quos et verbum Dei gentiles audirent, et solatium captivi Christiani haberent, ad ecclesias inter ipsos paganos constitutas longe ab ecclesia sedis suae, quodque gravissimum erat, marinis discriminibus adeundas. Quae discrimina ipse frequentitis et abundantius sustinens, sæpe tanquam de se testabatur Apostolus, naufragium pertulit, sæpe in proximo erat ut cum eodem dicere posset : Nocte et die in profundo maris fui (II Cor. xi, 25). Sed profecto aderat ei Spiritus sanctus, qui in exterioris hominis corruptione interiorem renovaret de die in diem, et spe futuræ beatitudiuis omnia præsentis vitæ aspera deliniret, et gravia relevaret. Consolabatur enim continua meditatione sermonis apostolici : Quia non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam quæ revelabitur in vobis (Rom. viii, 18) : ac sic quæcunque fierent dura laboranti, mitescere solebant eadem propter Christum sustinenti a.

CAPUT XVII.

Ad redemptionem captivorum cunctis pene quæ habebat expensis, cum multorum adhuc apud paganos detentorum miseriam cernere cogeretur, etiam altaris vasa ad redemptionem eorum impendere non dubitavit b. In quo dum quibusdam minus stfblimiter

addit, Rembertum dixisse cum beato Ambrosio : Melius est animas Domino, quam aurum servare. Pretiosa sunt ergo illa rasa , quae animas de morte redimunt. Lege librum 1 de Wita sancti Cæsarii episcoui Arelateiisis, num. 17 et sequentibus.

4005

VITA.

1006

intelligentibus non recte videretur fecisse, quasi ad A super omnes homines fuisse describitur (Num. xii,

alios usus redigeret quæ sacris erant deputata mysteriis, et a quodam iuterrogatus fuisset, quare ita faceret, justa ratione sciscitanti satisfaciens: “ Non ignoro, inquit, res ecclesiastici oflicii digne esse traetandas, et sub magna fore obligatione ad hoc opus depositas. Verumtamen plus est apud Deum per hæc subveniri captivis Christianis in angustia constitutis, quam esse possit depositum ista custodiendi. Et si necessitas incubuerit duorum bonorum unum eligere et alio carere, oportet assumere quod est melius, et relinquere quod habetur inferius. Unde et ego, ait, cum nullum aliud habeo consilium, non impie ago, si Christianum, qui filius Dei est, cum thesauris ecclesiæ redimo : cum et semper invenire possimus,

5). Aliquoties tamen sine ullo ejusdem mansuetudinis detrimento ita inquirendis vel discutiendis causis constans ac fixus in sua sententia mansit, ut a nemine posset in aliud deflecti. Quod autem diximus absque mansuetudinis detrimento hoc fieri, tam veraciter in illo adimpletum est, ut nil unquam iracundiæ vel commotionis contradicentibus ostenderit, vel verbis asperis contra eos egerit : sed familiaribus colloquiis et delectabili continentiæ gestu, cunctis sit amabiliter exsecutus quidquid intendebat: de ea tamen quæ illi inerat inflexibilitate animi, a quodam familiarius interrogatus, quæ infra habentur exposuit. t Quæcunque, inquit, agere debeo vel omittere, seu de omnibus futuris mihi eventibus,

quod ad usum sacri sufficiat ministerii : irrecupera- B præsagium semper capio ex visionibus Domini ac loeatur, ad quam nos lectorem mittentes cœptum A recedens diceret, arctius imprimeretur, hoc quol

bile autem sit, si Christianus in captivitatis afflictione deficiat. » CAPUT XWIII.

Exempli autem causa unum de hujuscemodi factis commemoramus, in quo non minus in potentia iniraculi, quam in opere misericordiæ refulsit. Cu:n venisset quadam vice ad partes Danorum, ubi ecclesiam novellæ Christianitati constructam habebat, in loco qui dicitur Sliasvich, vidit multitudinem Christianorum catenatam trahi captivam : inter quas una sanctimonialis, ut eminus illum conspexit, cum genuflexione et crebra capitis inclinatione tam illum venerari, quam ejus misericordiam pro sua redemptione precari videbatur. Et ut eam intelligeret fuisse Christianam, elevata altius voce cœpit cantare psalmos. Episcopus autem miseratione commotus, divinitus eam adjuvari cum lacrymis orabat. Ad cujus preces mox disrupta est catena de collo ejus, quæ vincta tenebatur. Ne tamen ipsa aufugeret, eam inter manus habentes pagani facile obtinebant. Tum sanctus episcopus anxio de illa motus aflectu, tenen1ibus eam paganis plura diversi generis pretia pro ipsa coepit offerre. Sed illi nullam conditionem suscipere volebant, nisi suum eis daret equum, quo ad propriam sellam uti solebat. Quod ille facere non detrectans, repente disilivit [al., desiluit] de equo, et cum omni quam ipse ad eum habuit paratura pro eadem dedit captiva, redemptamque libertate donavit, et quo vellet abire permisit. Duplex, ut diximus,

per hoc factum de se memoriale laudis relinquens, *

Quod et virtute orationis suæ catenam fregerit, et simul hoc insigne opus misericordiæ demonstraveri!

CAPUT XlX.

Proinde juxta præceptum Apostoli, quo servum Domini jubel mansuetum esse ad omnes (II Tim. 2, 24), ita vixit, ut suis temporibus nullus, sicut ipse, Mosaicum illud assimilaverit, quo vir mitissimus

a Adamus in cap. 54: IIunc regis Lutheitici filium Caroliim esse arbitramur, qui nqrissimis archiepiscopi temporibus a regno depositus, Arnulfitm £;itan; 3**. filiúm accepit successórem. Sane in Annalibus Ful

decessoris mei Ansgarii. Solet enim mihi ipse apparens in qualitate vultus sui ostendere, qualiter me immiscere debeam rebus agendis ; et quidquid de illo sentio, nullam ad hoc exsequendum dissimulationem facere possum. »

CAPUT XX.

Fertur etiam antiquorum more sanctorum quædam fecisse miracula, frequenter videlicet dum iret ad Sueoniam, tempestatem maris orationibus suis sedasse, caeci cujusdam oculos illuminasse per confirmationem, quam episcopali more cum chrismate sacro in eodem faciebat. Sed et filium quemdam regis dicitur a dæmonio liberasse : cui etiam aMir. mationi hoc astipulari videtur, quod multis astantibiis episcopis clamor ab ore vexati s:epius sonabat, Rembertum solum inter eos digne commissum egisse oflicium, ipsumque sibi esse cruciatui auetor vocis testabatur °. Sed quia nostris temporibus, ut dicit Psalmista, defecit sanctus, et diminutae sunt veritates a filiis hominum (Psal. xi, 2), nec facile accipitur quemque ex modernis viris talia fecisse, sufficiat nos hactenus comprobasse, quod hic vir Domini sanctitatis apicem conscendit per eas virtutum species, quas in Evangelio Dominus ad beatitudinem properandam proponit : Beati, inquiens, pauperes spiritu (Matth. v, 5), etc., de octonario virtutum catalogo, quo significatur per resurrectionis gratiam spei nostræ implenda perfectio. Nec miracula illi defuerunt spiritualia, quæ etiam nunc in Ecclesia a fidelibus fieri testatur beattis Gregorius exponens verl)a Do. mini dicentis (hom. 29 in Evang.) : Signa autem eos qui crediderint, hæc sequentur: in nomine meo dæmonia ejicient, linguis loquentur noris, serpentes tollent; et si mortiferum quid biberint, non eis nocebit; super ægros manus imponent, et bene habebunt (Marc. xvi, 17, 18). Sed de his singulis expositionem præfati doctoris percurrere longum est et nom necessarium, cum homilia hæc continens in promptu ha

densibus et Bertinianis anno 875 malignus spiritus Carolum invasisse et graviter yexasse fertur, ob id scilicet quod contra patrem Ludovicum conspirasset.

[blocks in formation]

mansurum, et quod eos quibus hæc loquebatur, in hac C.

vita ultra non esset visurus. * Quædam, inquit, hujus rei præsagia mihi venerunt, quæ mihi non licet aliis indicare : visionem tamen hac nocte mihi ostensam vobis refero, qua evidentissime discessum meum præfiguratum esse intelligo. Widebatur enim mihi, quod in ecclesia quadam, muro firmissimo per medium intersepta, ego ex una parte muri fuissem , ex altera vero teneretur dominus et decessor meus Ansgarius : conspexique innumerabilem turbam utriusque sexus, more quærentium aliquid, hac illacque converti, nec quidquam ex eo quod quærebant potuisse inveniri. Quibus dominus Ansgarius : Quid, inquit, quæritis? At illi se annulum meum quæsisse respondentes, audierunt rursum ab epi

scopo, ut cessarent eum quærere, quando ipse secum D

esset illum habiturus. » Haec dum quibusdam, ut ' diximus, narraret domnus Rembertus, ex hoc multisque aliis indiciis asseruit se esse certificatum, '<uod eodem anno de hac vita foret exiturus. Et ut memoria ejus audientium animis per verba quæ

a Aliter legit Adamus in cap. 58: Impetravit etiam, ut ipse illi in electione successor confirmnaretur, et inter conciliarivs regis locaretur, assentientibus fratribus et abbate monasterii ejus, etc.

b Nempe mos in Ecclesia olim vigebat, ut unctio infirmorum, quæ viatico præmittebatur, per plures dies a pluribus presbyteris repeteretur. Lege notas Menardi in librum Saêramentórum.

c Adamus in cap. 57: 0biit autem anno Domini 88S, „indictione 76 cujus depositio iii Idus Junii celebratur:

etiam ab eis amari noverat, admonitiones eis salutares fecit, non mediocritem verbis ejus in gratiam ædificationis profluentibus. Post hæc valedicens illis discessit ab eis, nec ulterius, ut ipse prædixit, eum viderunt. Qualiter autem somnium hoc, quod modo protulimus, evidenti effectu in obitu ac dispositione ejus, ut ipse intellexerat, completum sit, congrue eo loco enarrabimus, quo commemorandum erit, qualiter anima ejuc ad cœlos sublevata sit, et quomodo corpus ejus sepulturæ traditum habeatur.

CAPUT XXIII.

Duodecim igitur diebus ante transitum suum perveniens ad ecclesiam Bremensem, ipso mox die infirmitate correptus est. Cumque per omnes horas infirmitasgraviter cresceret, ipse semper psalmodiis et lectionibus sacris intentus, sese ad futurum de hac vita transitum sollicite præparabat. Et quanquam languoris inmanitas corporeis viribus defectum ingereret, animo tamen semper invictus apostolicam prætendebat fortitudinem, de qua dicit : Quando enim infirmor, tunc potens sum (II Cor. xii, 10). Septimo ante obitum die ministerium sacræ unctionis cum oleo sancto ei fieri cœpit, et una cum communione corporis et sanguinis Domini usque in diem animæ exeuntis de corpore hoc salutare remedium omni die * percepit. Et cum jam migraturus esset de mundo, convocatis presbyteris et universis fratribus, veniam petivit de omnibus qu;ecunque fortassis in aliquem illorum peccasset. Et cum ipse vicissim reconciliationem fecisset omnibus Christianis, a quocunque in eum aliquid commissum fuisset, veniamque eis a Domino poposcisset; percepto corpore et sanguine Domini sacram animam c emisit. Tum vero incredibilis gemitus omnium subsecutus est, maxime pauperum, has inter fletus voces emittentium : Wæ nobis, Pater sancte, quomodo jam post te vivemus, tuis eleemosynis in victu et vestitu hactenus sustentati? a quo deinceps hæc merebimur? Sed tibi, inquiunt, Christe, supplicamus, ut anima servi tui sentiat te nunc memorem dictorum tuorum, quibus promittere dignatus es a te esse remunerandum, quicunque uni ex minimis tuis aliquid solatii in nomine tuo fecisset.

CAPUT XXIV.

Ipse autem vir Dei, cum adhuc viveret, humilitatis intuitu, præcepit ne in ecclesia sepeliretur : quod præceptum transgredi non audentes fratres ecclesiae illius, sepelierunt eum foris basilicam prope tumbam d sancti Willehadi, extra murum ecclesiæ orienta

qui annus et dies certi esse videntur. Fallitur proinde Trithemius, qui Itemberto annos duntaxat novem regiminis tribuit, cui annos tres et viginti cum mensibus quinque tribuere debuisset. d Interjecto tamen muro seu pariete ecclesiae. Nam sanctus Willeliadus Bremensis episcopus primus, intra Bremenseim basilicam sepultus, et in aliam a Willerico successore suo translatus est, ut patet ex Wita relata in sæculi iui parte 2.

lem : ipsumque sepulcrum postea super exstruclo, A multitulo plebis annulum ejus quæsisse ostensa

et in l.onorem sancti Michaelis sanctorumque martyrum Stephani atque Wiui dedicato oraloriolo, adornavit vir Adalgarius, de quo supra diximus, qui et sancto viro successit in pontificatum. Sicque completa est visio supra memorata, de sua et domni Ans;;arii in una ecclesia detentione, sed muri medii interpositione ipsis ab invicem sejunctis. Est enim præfatum oratoriolum contiguum antiquæ ecclesiæ, muro tantum ejus orientali ex uno in aliud aditum intercludente; et in ipso, ut diximus, novo oratoriolo domnus Reimbertus sepultus est : in antiqua vero ecclesia domnus Ansgarius requiescit. Et hoc est quod ipse in visione ipsa dixisse videbatur, quod annulum domni Remberti secum habiturus esset, ipso videlicet domno Remberto per fidem et operationem bonam perfecto, non longe post cum ipso conjungi debente, tam in vicinitate sepulcri, quam beatæ requiei perceplione, sicut olim ipse divino Spiritu revelante prædixit. Per annulum quippe fides significatur, qua nobis imago Dei exprimitur : et quia ipso inantis ornari solent, quibus operatio designatur; recte per hoc ostenditur, ornamento fidei l)omum opus semper inesse debere. Quod quia domnus Reimbertus in sua conversatione co:nmistis sibi semper exhibuit, recle in præsagio n;ortis ejus

VITA SANUTI

[merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

ANSCHARII

ARCIIIEPISCOPI HAMBURGENSIS
AUCTORE SANCTO REMBERTO.
(Vide Patrologiæ tom. CXVIII, col. 959.)

ANNO DOMINI DCCCLXXXVIII.

AIMOINUS ,

MONACHUS SANGERMANENSIS.

NOTITIA HISTORICA IN AIMOINUM

(Fabric., Biblioth. med. et inf. Lat.)

Aimoinus, sive AymoiNus, notarius et monachus C tom. II,

S. Germani de Pratis in suburbio Parisiensi, qui sùbscripsit diplomati dato an. C. 872, regni Caroli Calvi)'32. Ejus libri ii ad Bernonem abbatem, de %)j et Translatione corporis B. Vincentii, Levitæ et martyris, ex Walentia Hispaniæ an. 864 ad monasterium "Castrum dioecesis Albingensis in Gallia, versibus scripti hexametris, una cum Epistola μd'Theotgerum mionachum et carmine versuum 60 heroicoriim de eadem translatione exstant , cum Breulii Aimoino Historiæ Francicæ scriptore, Parisiis 1603, in-fol. in Boscii Bibliotheca Floriacensi, Lugduni 1605, in-8°; et im Actis Sanctorum Januarii,

ag. 405; necnon in Mabillonii Actis Sanctorum Ord. S. Benedicti, sec. iv, part. 1, p. 652. Liber de S. Germani, episcopi Parisiensis, Miraculis al) an. 846 ad an. 874, scriptus an. 892; in Jacobi Mosandri Appendice ad Surium 25 Julii; in Actis Sanctorum 6 Maii, pag. 801, et in Mabillonii Actis Sanctorum Ord. Benedicti, sec. iii, part. ii, p. 1' 4. De Translatione S. S. Martyrum Georgii, Mohachi, Aurelii et Nataliæ, liber, et libri ii de eorum Miraculis, apud eumdem Mabillonium , sec. iv,. tom. II, ag. 45. Sunt etiam qui huic Aimoino tribuunt libros $ú B. Mauri et Historian. iiîventionis corporum Placidi abbatis et sociorum ejus.

HIST0RIA TRANSLATI0NIS SANCTI VINCENTII

LEVITAE ET MARTYRIS,

EX HISPANIA IN CASTRENSE GALLIAE MONASTERIUM.
Duobus libris prosaicis scripta ab AiMoiNo monacho S. Germani â Pratis,
duobus item metricis.
(Apud Mabill. Act. SS. ord. S. Bened.

[ocr errors]

M. Libellos Aimoini duos de Miraculis S. Germani Pa- A siam cathedralem erectum est ab Joanne XXIl, modo

risiorum antistitis exhibui in sæculi tertii tomo ll (Vid. infra, col. 1027): nunc totidem libros de TranslationeS.Vincentiiab eodem. soluta oratione scriptos cum aliis diiol)us metricis exhibere jnvat. Fuit is monachus • q^iio!ii S. Germani a Pratis apud Parisios sub Gozlino al)l)ate, qui ab anno circiter 850 eidem loco præesse cœpit, alque Aimoino ut mirieiila S. Germani perscriberet, mandavit. Hos vero libros Aimoinus scripsit ex relatione Audaldi monachi, istius translatioinis adjutoris, cujus ab ore quæ dicuntur, accepit, ex lih. i, cap. 2. Editi sunt qiiatuor isti libri a ÊË Brolio Pratensi monacho in Supplemento Antiquitatum Parisiensium. Porro Aimoinus auditorem habuit Abbonem ejnsdem loci monachum, qui de obsidione Parisiaca libros duos versibus cecinit, præmisso carmine dactylico ad Aimoinum praeceptorem. Ex quo intelligitür, Aimoinum anno 888, quo Abbo scribebat, superstitem fuisse. Ejus obitiis signatur in pervetusto Necrologio Pratensi his verbis : , v Id. Juniii depositio domini Heimonis sacerdotis. » Diversus est is ab Aiinoino Francicæ historiæ scriptore , qui fuit monachus Floriacensis sub Abone abbate.

2. Primus duos priores libros de Translatione S. Vincentii ßernoni Castrensi abbati ( abbé de Castres) ejusque fratribus nuncupavit. Istud monasterium * anno Domiui 647 Itobertus, Anselinus et Daniel, tres viri pii et nobiles construxerunt in pago Albigensi, juxta fluvium Agouti sub regula S. Benedicti, » adjuvante Faustino strenuo ac prædivite midite, « qui monachus factus ecclesiam S. Benedicti a fundamentis magno sumptu ædificavit, et post mortem Roberti secundus monasterii ahbas » evasit, ut legitur in ejusdem ii onasterii Clironico, quod typis vulgatum est in Spicilegii tomo VII. Eidem loco præfuit anno 870 Berno abbas undecimus, cui sequentes libros inscribit Aimoinus. Monaslerium in eccle

a sæcularihtis canonicis occupatum. 5. Obiter.ol)servo, Guarnerium Resbacensem al)batem, qui in vulgatis indicibus omisstis est, scri)sisse opusculum metricum de S. Wincentio martyre iactenus ineditum, quod legi in ms. codice Gemblacensi sub hoc exordio :

Quis tua, Christe, salutifera, Quæ facis omnipo, eus opera Tradere non cupiat titulis, etc.

Deinde in consequentibus agit de cella seu monastario S. Vincentii prope Hispalim his versibus :

Cella procnl bidui spatio Ab populi manet hospitio. Sancta monastica religio Degit in hoe velut exsilio, Nullius indiget auxilio. Sola Dro vacat haec eremus, Fert scopulos aridumque nemus Mons supereminet aerius, 0ceanum videt inferius, Nil monachis libet exterius. Mons etiam capit ecclesiam, Inter utrumque decus mediám, Claustra decoris habent faciem. Cuncta boni retinent speciem, Et specie tenus almitiém, Hic Vineentius arm potens. Cui Dominus Deus o.unipotens Vincere carnilices tribuit, Lipsana dum sua distribuit, Nolilius caput exposuit. Eo in loco Eugenius secundus Toletanæ sedis episcopus vitam inonasticam egisse mihi videtur, quippe qui sagaci fuga urbem Caesaraugustanam petens, illic martyrum sepulcris inhæsit, ibique studia sapientiæ et propositum monachi decenter incoluit,

ut scribit Hildefonsus in lib. de Scriptoribus ecclesiasticis, cap. 15.

[ocr errors][merged small]

Dignis memoria sanctis Patribus, domiio abbati C libuit sanctitati vestræ mihi modico tantum injun

Bernoni , cæterisque sub eo fratribus, in pago Albiensi et monasterio beati Benedicti, quod Castrum cognominatur, sub ejus regimine, regulari studio I)eo commilitantil)us, Aimoynus peccator, almi Germani Parisiorum præsulis monachorum movissimus, Ipraesentem prosperitatem , æternamque in Christo . Ct)ronam. Vestra, o amantissimi Patres, prudenti, necnon et imitabili simplicitate comperta, non iuiror q:od

gere negotium : quatenus adventum beati levitæ et martyris Christi Wincentii ad vos, ejusdemque adventus supernæ admonitionis causam, litteris mandando posteris futurisque sæculis sciendum præberem. in quo etiam illud competenter exigitur: ut grandia paucis elucidem , seu pro vitando fastidio spatiosa brevi sermone contraham : quo omnibus legentibus hoc opus, Christo favente, probetur acceptius. Id quoque quemadmodum de miraculis

« VorigeDoorgaan »