Pagina-afbeeldingen
PDF

cimus, examinata, canonicum finem percipiant. Data A auctoritate, nostroque apostolico jure, te excommu

tatt supra. CCCXXIV. AD EUMDEM. (Anno 881.) Jubet Placentinos clericos, quos sine commendatitiis litteris ad eum confugientes receperat, ad eorum episcopum remitti; ejusdem etiam Ecclesiæ clericos dbsolvi, donec cum eis ad synodum veniat. Reverendissimo et sanctissimo RoMANo archiepiscopo Ravennati. Inter cæteras proprii affectus, rationes incongruas, quibus teipsum quotidie mente improvida insertiri [ f. irretiri] non dubitas, Paulo charissimæ Placentinae Ecclesiæ antistite ad aures apostolatus nostri humiliter reclamante, didicimus quod cléricos ipsius Ecclesiæ regulæ normam sectari nolentes, et idcirco sine commendatitiis utique litteris ad te confugientes, contra sacra beatorum Patrum statuta recepisses, receptosque tibimet famulari decernas. Quod ainirum propter multam perturbationem, et seditiones quæ sæpe fiunt, auctoritate apostolica et sanctorum Patrum præcipua institutione amputare volentes, reverentiæ tuæ jubemus prædictæ Ecclesiæ Faventinæ [Placentinæ ut supra ] clericos, quos penes te enormiter habere videris , et præcipie Gausum diaconum, de præsenti suo reddere vel dirigere procures episcopo. Quia non licet quemlibet clericum in duarum civitatum conscribi simul Eeclesiis, el in qua ab initio exstitit, ad quam confugit

quasi ad potiorem ob inanis gloriæ cupiditatem : et C

ideo eos ad suam Ecclesiam revocari decernimus, et de illis amplius nullo modo recipias. Te autem aliquid amplius agere cavere prorsus oportet, ne sanctorum Patruun judicio, quod contra hujus regulæ transgressores prolatum est, damnari omnino merearis. At si aliquid inter eos adversi exortum fuerit, canonice inter eos diflinias, salvo sedis apostolicæ honore, atque vigore, salvoque tuæ Ecclesiæ privilegio. Et præterea sacerdotes et clericos Placentinæ Ecclesiæ, quos excommunicasti , ut ab eadem excommunicatione absolvas, quousque tempore congruo tu cum eis Romam ad synodum pariter veniatis. Data mense Julio, indictione xiv. CCCXXV. AD CONSTANTINUM SACERD0TEM. (Anno 881.) Excommunicat eum quod absque sua licentia ab arÄhiepiscopo Ravennate ad Färentinæ Ecclesiæ episcopatum promotus fuerit E prohibetque eum illius Ecçlesiæ administrationem attingere, donec ad synodum Romanam veniat. ConstantiNo sacerdoti Ecclesiæ Faventinæ de plebe sancti Petri Transilvani. Audientes te esse quasi ad episcopalem honorem a Romano Ravennate archiepiscopo , sine nostri pontificii auctoritate, seu licentia, et absque canonicæ institutionis regula enormiter promotum, his 'apostolatus nostri litteris ex Dei omnipotentis san' ctorumque Petri ac Pauli apostoloruum principum

[blocks in formation]

JoANNi episcopo Ficoclensi.

Obitum Romani Faventinæ civitatis antistitis directa dudum relatio patefacit : quapropter visitationis destitutæ Ecclesiæ fraternitati tuæ operam solemniter delegamus. Quam ita te convenit exhibere, ut nihil de provectionibus [f. proventibus] clericorum, reditu, ornatu ministeriisque,vel quidquid illud esl in matrimonio eodem, a quoquam præsumatur Ecclesiæ; et ideo Ecclesia [fraternitas] tua ad prædictam Ecclesiam ire procuret, ut quidquidutilitati illius congruit, interiim solerti cura prævideat, quousque, qualiter se habeat electio, vel ordinatio succedentis episcopi coram nobis synodali discutiatur examine, et apostolica terminetur, Deo juvanle, censura. Data xiii Kal. Augustas, indictione xiv.

CCCXXVII. AD R0MANUM ARCHIEpiSCOPUM. (Anno 881.)

Ad synodum Romam sub poena ercommunicationis renire jubet, ut ad ea quæ objiciebantur respondeat.

Reverendissimo et sanctissimo confratri nostro RoMANo archiepiscopo.

Quia jampridem missis tibi per Joannem venerabilem episcopum Montis Feretrani apostolatus nostri litteris, ad synodale te collegium pro ecclesiasticis duntaxat utilitatibus nobiscum pariter celebraturum occurrere jussimus, ct tuam nobis contempsisti præsentiam exhibere ; nunc multis criminibus irretitum , multorumque hominum accusationibus horrendis impetituim, et præcipue manifesto perjurio esse pollutum, agnoscentes, hac secundæ vocationis nostræ auctoritate ad venerabilem synodum, quam, Deo favente, octavo Kalendas Oclobris luri, omni occasione vel mora postposita, una cum omnibus suffraganeis tuis episcopis venire jubemus, quatenus ibi coram fraterno et venerabili episcoporum coetu, pro omnibus tibi objectis rite examinatis ore proprio valeas respondere et te innoxium demonstrare ; nam si aliqua temeritate lumidus, vel inobedientiæ stimulis motns, hanc nostram apostolicam et canonicam vocationem , quam tibi primitus per Deltonem, seu et modo per Joannem Callensem venerabiles episcopos (!ireximus, parvipendcndo, ad præfatam synodum venire contempseris, scias pro certo quoniam omni te communione ecclesiastica privahimus, et fugiendo tii;e damnationis sententiam, tuique honoris patieris jacturam. Data vi Kalendas Augusti, indictione xiv. CCCXXVIII. AD CAR01.UM iMPERATOftEM. (Anno 881.)

futuræ quintæ decimæ indictionis, erimus celebra- A his apostolatus nostri litteris vobis jubemus, et ex fauce hostis maligni, qui semper incauto ad æternæ A psit. Wos tamen, rogamus, tam strenue agite, ut

Petrum et Zachariam legatos ad eum mittit; causa

corrigendi mala, quæ se, eo regnante, perpessum

querwur.

CAnoi.o impcratori.

Quia nunc eadem omnibus vo!)is, jam Deo favenie, per httmil.tatis nostræ officium regnantibus, ubique patimur et sustine:mus adversa, quæ ante vestr;e

imperialis glori;e provectionem nos sustinuisse quoti

die recordamur, his apostolatus nostri apicibus directis, dignum duximus Augustali serenitati vestrae pro utilitate ac multiplici necessitate Ecclesiæ uiiiversalis, cui per Dei graliam praesidemus, suggerere, atque cognitum omnimo:lis facere, quoniam secundum commune placitum atque decretum direximus Petrum, insignem palatii nostri , super ista deliciosum consiliarium nostrum, communemque fidelem, cum Zacharia venerabili episcopo ct bibliotheeario sedis nostræ, pro recipiendis de omnibus, quæ haclenus perperam acta fuerant, justitiis et emendationibus, ac pro totius terræ S. Petri salute, pristinaque restitutione ; quatenus in præsentia missorum vestrorum ea quæ necessario emendanda et corrigenda erant, jure legitimo corrigerentur, ut tam diuturnum malum finem acciperet.

CCCXXIX.
AD RAVENNA teS.
(Anno 881.)

Praecipit ut se a Ravennatis archiepiscopi in symoao

excommunicati communione separent, quousque

eum absolutum cognoverinl.

Omnibus venerabilibus sacerdotibus et clero atque universis judicibus populoque Ravennali.

Nosse volumus fidelitatem et unanimitatem vestram quia Itomanum archiepiscopum vestrum pro perjurii reatu manifeste pollutum, aliisque nefandis criminibus impetitum, et idcirco ad synodum pro sui purgatione vocatum, occurrere contemnentem, omni ecclesiastica communione una cum sanct;e symodi decreto privavimus, quousque suam specialem studuerit nobis exhi!)ere pr;vsentiam. Quamobrem

anetoritate Dei et beati Petri apostolorum principis et nostra pr;ccipimus, ut omnes vos ab illius consortio et communione modis omuibus separetis, donec per nostræ apostolicæ miserationis officium, al) hujus excommunicationis vinculo eum coguoveritis absolutum existere. Quicunque autem ei ante audientiam et absolutionem nostram aliquatenus communicare præsumpserit, eodem excommunicationis laqueo, secundum sanctorum Patrum institutionem, maneat irretitus, usque dum a nobis fuerit misericorditer absolutus. Data mensis Octobris die quarta, indictione duodecima [decima quinta].

CCCXXX. Ad cAR0LUM iMPERAtOREM. (Anno 881.) Gratulatur de ejus obserrantia erga Romanam Ecclesiam : laetatur ipsum Ravennam remire relle, ut de Ecclesiæ et imperii statu agat : rogat ut ante diem quem præstituerat accedut. Ad imperatorem. Iteceptis serenitatis vestrae litteris atque perleclis, ac sicut nobis per Joannem Wenticinensem episcopum verbotenus mandastis, quia cognovimus vos honorem sanctæ Romanæ Ecclesiæ matris vestræ et salutem terræ ipsius toto conamine velle perficere, exsultantes sumus animo gavisi. Porro sicut maiiιlastis ut die purificationis beal;e Mariæ semper virginis Itavennae venientes simul conjuncti fuissemus pro ad considerandum, cum Dei auxilio, et per

C agendum profectum sanctæ Dei Ecclesiæ, et statum

imperii vestri; nos autem et hoc libenti animo recipientes, voluimus quarto die ante jam dictam festivitatem vos ibi adesse, quia et nos ita desideratissime cupimus vobiscum simul conjungi, et vestram peiitionem libenter adimplere, si, Domino annuente, sanitas corporis divinilus concessa fuerit. El quoniam, sicut audivimus, vos laborem atque certamen pro Ecclesiarum Dei statu et imperii vestri incolumitate, atque communi Christianorum salute, p:o affectu cupitis perficere , his apostolatus nostri litueris admoneinus et exhortamur ut magis ac magis in hoc vestra imperialis sollicitudo proficiat : hoc gloriam vestram obsecramus et magnitudinem vestram ut cum in has partes venire cœperitis, Supponem gloriosum comitem et communem fidelem vobiscum venire jubeatis.

C(XCXXXI. AD WILiBERtUM A fci! fep!S0.0I·UM AnItippiNENSf.m. (Anno 882.) Commendat ejus vigilantiam, et presbyterum quemdam ea communicatum, munc ipsius vestimonio longa pæm tentia purgatum, ejus precibus commotus ubsolvit, et sacerdotali ministerio restituit : causam Gedeonis adulteri ei commuuit, ut senieniiam canonice ferat. Reverendissimo et sanctissimo Williberto archiepiscopo Agrippinensi. Alimitatis tuæ prudentiam sacerdotali vigilantia pro gregis Dominici sibi commissi salute, atque de mortis profunda pertrahere avide certat, liberatione, juxta pastorale magisterium reverentiæ tuæ divinitus delegatum sollicitam fore, litteris vestris inspectis luculenter agnoscentes laudamus , cum apostolicæ sedis privilegium perspicaci mentis intuitu conservando hunc tuæ dioeceseos presbyterum, nomine Tal (aliqua desunt), Ingeltrudae Bosonis quoudam comitis uxori torum conjugalem , contra divinæ legis præcepta relinquenti. El idcirco ab antecessore nostro l)eatæ memoriæ papa Nicolao legitime excommunicatum improvide communicasse reperiens, sacra jam olim communione privasti. Quem scilicet, cum tuae fidelis devotionis attestatione nostro præsulatui dirigens, professus es per annos undecim illatam sibi excommunicationis sententiam humiliter sustinuisse : et quod ex polluto consortio feminæ venenum altraxerat, longa poenitentiæ satisfactione purgasse, a vinculo suæ obligationis ut absolveremus mandasti. Nos vero misericordiæ intuitu, precibus tuis inclinati, interni arbitrium judicis sequentes, ab ipsius excommunicationis vinculo, si ita est, eum absolvimus, et omne officium vel ministerium sacerdotalc, juxta præcedentem consuetudinem, jubemiis solemniter ac libere cum Domini semper timore peragere. Praeterea de Gedeone, cujus uxorem cuin germano istitis adulterium perpetrasse fateris, ex parie dubii existentes, utrum verum sit quod de hoc dicitur necne, dilectioni tuæ committimus ut omni ex parte diligentique cura, rei hujus veritate comperta, quid super hoc excellentissimus doctor J)eatus Augustinus in libris de adulterinis Conjugiis ad Pollentium dixerit, quidque beatus Innocentiiis papa vicesimo sexto capitulo statuerit (epist. 2), relegens, secundum horum sanctionem ita diffinire procuret; quatenus animabus eorum per pœnitenti;e remedia subveniri possit, et corpora per tuæ sanctitatis providentiam secundum Deum in omnibus dirigantur. CCCXXXII. AD LEONEM, lANdUlfUM LT lAND0NEM. (Anno 882.)

Ut Aurentii filium, ab Attinulfo captum, patri restituendum curent.

LEoNi episcopo Thienensi, item LANdulfo episcopo, et I.ANdoxi gastaldio patri ejus. Auditu certiori comperimus quod filium Auxentii .Capuani, nostrum dumtaxat proprium hominem , Auinulfus caperet, et non bene tractans eum violenter teneret, quod admodum admiramur : et quod tale quid præsumpserit agere, moleste quippe accepimus. Unde vobis nostri aposlolatus litteris injungere dignum duximus, ut omnem operam detis, et ex nostra parte ipsi Attinulfo tandiu insistatis quousque eumdem Auxentii filium, hominem scilicet nostrum, patri suo salvum restituat, et cum suis hominibus reddat illæsum. Alioquin senuentiam nostram evadere non poterit, qui nostrum hominem iam simpliciter ambulantem affligere non contem

PAtiaoi.. CXXVI.

[ocr errors]

vobis gratias referamus, et majora vobis committere invitemur. CCC XXXIII. AD MICHAELEM REGEM BULGARORUM. (Anno 882.) IIortatur ut ad fidem et obedientiam Romanæ Ecclesiæ redeat et legatos mittat. Michaei.i regi Bulgarorum. Cum non tam initia sint in bonis landanda quam finis, Deo omnipotenti factori omnium visibilium et invisibilium gratias agimus, qui vestrum bene velle hactenus in soliditate veræ fidei solidavit, et sui amatorem efficiens, tanquam re vera ex tenebris olim lumen splendescere fecit, et ad salutem multorum benignissimum cor vestrum gratia suæ potentiae illustravit. Sed et hinc devotioiii vestræ dignum duximus congruas grales referre, quod partim finis Ostendit, quam fidelitatem erga sanctam Romanam Ecclesiam omnium terrarum matrem et caput observare curetis. Cum hanc et initio vestræ conversionis quæsieritis, et ad præsens auxiliatricem habere ad perpetuam scilicet vestram salvationem monstrare non omiseritis, sanctos videlicet apostolos visitando, et eorum, ut diximus, suffragia postulando. Igitur absurdum valde est ac inconveniens quod pia vestra voluntas aliter se post habere voluit quam, sicut omnibus notum est, primum. Vos euim divinitus inspirati matrem omnis religionis, sanctam quippe Romanam Ecclesiam ductricem, et viam per quam ad æternitatis pascua duceremini, merito expetistis; et illa, quia omnibus fidelibus viscera materna praebet ac prael)uit, vos expansis ad Deum ulnis, Christo gratias agens, recepit : consequens fuit ut a recti gressu itineris, in partem non flecteremini, nec manum mittentes in aratrum , retroaspicere ciijuscunque forte suasionibus miteremini. Numquid non, fili charissime, sanctum Evangelium surda aure auditis, quo legitur : Qui perseveraverit susque in finem, hic salvus erit ? (Matth. x.) Aut si audistis et obauditis : Redite ad mentem vestram, redite ad cor? (Isa. xlvi.) Et vestræ sponsionis reminiscimini. Quia plus amor et timor Dei vos fecit esse credulum

apostolici privilegii, quam, nt ita dixerim, exempla

multorum. Si enim quod quicunque Deo vovit, hoc debet et reddere, valde oportet ut vos quod sanctæ Romanæ Ecclesiæ sponte vovistis, fine tenus reddore suudeatis, non ignorantes quod beatus Petrus apostolus regni cœlestis claves a Domino Jesu Christo acceperit, et quibusque filelibus aperiendi, aliis autem claudendi promeruerit potestatem. Hac igitur, sicut et nostri prædecessores, nns potestate, licet indigni, utentes, cogimur, si non emendaveritis quod gessistis, et ad præsens vos in hoc sæculo digne corripere, et ut in futuro, quantum in nobis est, maledictionibus repleamini, non praeterire. Hujus rei gra. tia, fili charissime, festinate corrigere quod iniquo gessistis; et omni occasione omnique mora postposita, nobis per vestrum legatum quidquid super hoc

[ocr errors]

emendare vultis, mandate : quia nos, Deo juvante, A nominis in Christicolas debacchantur, tanto veheventilet discussionis ventilabro et invento, quod justum est canonice decernat et communi fratrum

[merged small][ocr errors][merged small]

CCCXXXV. AD ANGelbERTAM IMPEftAtfrfcEM. (Fragm. — (An. inc.) Ad hoc usque malum crevit et incrassatum est, ut factione Ravenitatis archiepiscopi Maurinus cum suis complicibus, qui excommunicati et analhematizati a nobis jam sunt, Ravennam ingrederetur, et fidelium nostrorum res cum eis funditus raperet ac devastaret, adeo ut claves civitatis Ravennæ a Westarario nostro violenter subtraheret et pro libitu suo, nescimus cujus auctoritate, ipsi archiepiscopo, quod nunquam factum fuisse recolitur, potestative concederet. CCCXXXVI. AD EAMDEM. Pragm. — (An. inc.) siquidem cum virtute Dei, melius quam Naletam, quæ nostra sunt defendemus et illorum in nullo penitus indigemus, dromones videlicet cum cæteris navibus construenles, et cætera vasa bellica et apparatus, quin potius et ipsos animos hominum præparantes, et adversus hostiles incursus indesinenter armanteS.

CCCXXXVII. AD EAMDEM. Fragm. (An. inc.) Excusat Joannem episcopum removeri de militia. [Apud Grad., Decr. ui, c. 23, q. 8, c. 1.] Nimium [al. nimirum] certe veretur, et jure formidat conira professionem sui ordinis sæcularem mililiam exercere : terram defendere, de præliis tractare, de armis terrenæ potestatis est. CCCXXXVIII. ad D0MA80lEM DUCEM Gl0R10SUM. Fragm. — (Inc. an.) Præterea devotionis tuæ studium exhortamur, ut contra marinos latrunculos, qui sub prætextu tui

[blocks in formation]
[ocr errors]

tua, auctoritate nostra suffulta, suffraganeos suos episcopos praesentialiter convocet; sicque unanimi sententia, si sponsam huic raptor non reddiderit, tam idem quam rapta, si ad sponsum pristinum remeare noluerit, omni communione priventur.

CCCXL.
AD SIGIB0DuM ARCHIEP1SC0PUM NARBONENSEm
Fragm. — (An. inc.)
De eraminanda causa cujusdam presbyteri.

Praesentium litterarum gerulus, sedi apostolicæ praesentatus, se presbyterum esse querula et lamentabili voce perhibuit, et a sanctitati tuæ subjectæ dioeceseos episcopis ab officio presbyteratus suspensum, et aliis quibusdam epitimiis usque ad speciale judicium nostrum submissum, pro eo quod, inquit, facto tumultu, quidam se apprehensum, et a terra brachiis sublevatum, in proprium fratrem forti jactaverit impetu, ut idem germanus suus tanti operis male [leg. ponderis malo] impulsus in terram ruerit, et prostratus atque oppressus vitæ flatum violenter amiserit. Denique illi reverendi antistites, cum sibi, ut iste retulit, res in dubium veniret, utrum commisso sibi dudum carere necne, penitus debuisset officio, non ipsi hanc deliberare, sed nostro decerni et difliniri judicio voluerunt. Sed tunc hoc solemniter agerent, si primum ipsi plenario, et ex canonibus in causa presbyteri delegato judicio, quatuor deputatis ex venerandis decretis et legibus personis praesentibus, hanc ventilassent et subtili examine discussissent; ut ila facta scripto relatione, si quid dubium sibi seu difficile ingessisse videretur, nostrum super hoc more prisco decretum exposcerent. At ubi nobis et persona relatoris incognita, et nullo episcoporum scripto commendatio approbata est, et rursus ubi nulla est accusatoris objectio, nec accusati reatus confessio, nec fidelium comprobatio testium, nos nec illius solius uarrationi creduli esse possumus, nec rursus in eum definiuivam damnationis sententiam proferre valemus. Ergo saltem munc fraternitas tua, metropolitani jure potita, ex episcopis sub se degeiitium vel vicinorum sex, una cum episcopo, cujus est iste parœciæ, sibi socians, tantum negotio subtili

censura diffiniat. CCCXLI.

Ad ceNNem0cum epiScopum WENETENSEM.
Fragm. — (An. inc.)

Quod sacerdos homicida non potest in sacerdotio 1munere.

Miror minus doctam scientiam tuam sacerdotem putare post perpetratum homicidium posse in sacerdotio ministrare; imo, quod est pejus, nobis suadere vclle, ut ipsi tali præsumptioni præberemus assensum. Quis enim tam demens tamque perversi sensus tale quid æstimaret, vel post quantamcunque poenitentiam concedendum, cum omni sit canonicæ disciplinæ contrarium? Debet ergo sacerdotio privatus lacrymarum fonte flagitium tam immane diluere , ut talibus saltem remediis curatus, salutis possit inve

nire suffragium. CCCXLlI.

Ad EpiSC0P0S BRIt ANNiAE. (An. inc ) De ordinatis ab Ileclocaro abbate monachis. [Mart. Thes. Anecd., tom. III, p. 867.] JoANNEs Romanæ sedis episcopus, dilecto atque praeclaro filio MAiNo a archiepiscopo, necnon et cæteris episcopis per Britanniam commaiienlibus [al. commorantibus] salutem et apostolicain. benedictionem. Notum sit vobis quomodo Resgallon et Corvili [al. rex Gallon et Gorvilli] cum aliis monachis corpora apostolorum visitarunt, nostraque in praesentia venerunt. Postea de illorum ordinatione et aliorum monachorum per ignorantiam ab Heclocaro abbate accepta judicavimus, ut si ipse indigne usurpavit, qui [f. quod] a nemine illius oflicii ordinatore minime acceperit; istis tamen sit perfecta ordinatio, quia mali possunt bona bene ministrare, cum sint nequam. Ille vero amplius neminem ordinet quousque sit sui contagii nodis solutus. Hos suademus de cætero suam procurantes regulam, ut fratres ac filiis [f. filios] alacriter, omni occasione postposita, in suo monasterio recipiat, ac deinceps bonum erga se studium suosque subjectos faciat, ne sator zizaniorum sui gregis sit sparsor, et ne nostris iterum auribus de illo proclamelur, ut regula rite judicabit, de

eis peragat.
perag CCCXLIII.

Ad petfaUM epiSC0PUM. Fragm. — (An. iiic.) Si Deodatus et Gregorius statuto jam tempore ad nos venire et omnia juste atque canonice emendare contempserint, gravioribus eos perpetui anathematis vinculis innodabimus, eorumque scelera et excommunicationes, et anathemata scribentes ante sanctissimam beati Petri aposloli imaginem suspendemus, ut omnibus de toto mundo ad limina apostolica vea Merito Turonenses in responsis ad objecta Do

lensium asserunt scriptoris incuria nomen archiepiscopi irrepsisse in titulo hujus epistolæ; idque arguit

A nientibus illorum sit nota iniquitas et consortio sacræ Ecclesiæ videantur extranei.

CCCXLIV.
AD MARINUM Et PulchA Rem.

Eragm. — (An. inc.)

Sed et provinciis vestræ fidelitatis vobis injungimus, ut cum aliquibus navibus vestros milites robustissimos præsentialiter destinetis, qui quadraginta Saracenos, qui dudum Græcorum nostrorum navil)us in mare fugere , quique postea terrestrium nostrorum militum exspoliati armis omnibus virtute, in monlis Circel latibulis evaserunt, una cum nostris pedestribus apprehendant, quia nos pro tantillis Saracenis dromones nostros fatigare nolumus, dum de vobis confidere (sicut et ipsi velle dicimini) proB vocamur modis omnibus confidentes. Quia si obedientiæ vestræ constantiaim et fidei puritatem cum virtutis eflicacia circa S. R. E. amodo consenserimus, non solum de his tribus quibus vos ultra consuetudinem prægravatos dicitis, in quantum ratio postulaverit, levigabimus, verum etiam ut propriam S. Petri familiam terra marique vos tueri, Domino

confortante, studebimus.

[ocr errors][merged small][merged small]

Porro eos qui uxores suas dimiserunt, vel ad alias, illis viventibus, nuptias migraverunt, tandiu eos cum consentaneis eorum excommunicamus, quousque, posterioribus remotis, priores pœnitendo receperint. Sicut enim nuptiæ a Deo, ita divortium a diabolo est, teste sancto Augustino, repertum. Quod enim Deus conjunxit, homo non separet (Matth. xv) : præcipue cum hæc pessiina consuetudo ex paganorum more remanserit, quorum in talibus non alias nisi ipse diabolus erat magister et auctor. Prudentissi , e vir, stude et prævide ut duo viri illi qui uxores suas, quas Deus illis præparavit et junxit, abjecerunt , eas repellere minime permittuntur : quia impium est ut qui, auctore Deo, legali fœdere copulati sunt, pro humano libitu, imo fraude diabolica separentur. Idem commonitorium Paulo episcopo. Prævide ut de separatione conjugatorum maximam D curam geras, ita ut qui a susceptione sedis apostolicæ litterarum separati sunt, inculpate reducant priores uxores, injuncta convenienti poenitentia, dimissis quas postmodum sunt sortiti. Quod si noluerint, extra ecclesiam facite una cum his qui eos in communione recipiunt, donec emendent quæ admiSerunt.

[ocr errors]

CCCXLVI.
C0NST1TUTI0 DE JURE CARDINALiUM.
(An. inc.)
Itemque ex nostra præsenti constitutione bis in
mense vel eo amplius, vel apud illum vel illum li-

titulus sequentis, ubi Dolensis episcopus solum nominatur.

« VorigeDoorgaan »