Pagina-afbeeldingen
PDF

Rothadus et Erpoinus; quamvis in istis provinciis, A præsumpsi. Qui in monasterio, ubi ab ipsis rudi

Themorum scilicet, Trevirorum, Agrippinensium', Moguntinæ, Lugdunensium, Arelatensium, Narbonensium, Rothomagensium, Turonensium, Senonum, Bituricensium, Burdegalensium, non facile plures inveniri possint episcopi, vel presbyteri, aut diacones, qui aut ab illis non sint ordinati, qui in Ebonis depositione fuerunt, et me quidam eorum et ab eis ordinali ordinaverunt, aut qui in ordinatione mea consentientes non subscripserunt, seu qui a me aut ab illis non sint ordinati ; quos ego Dei gratia ordinavi. Qui post decenniuin quam idem Ebo, sicut Cisalpini episcopi dixerunt, depositus fuerat, et sine regulari repetitione vel reclamatione permanserat, atque post annum quam a Sergio papa

mentis infantiæ sub canonico habitu educatus, inleque eductus, in palatio domni Ludovici imperatoris non modico tempore mansi. Conversis autem ad regularem vitam et habitum fratribus in monasterio sancti Dionysii, ubi nutritus fueram, in illud, sæculum fugiens, sine spe vel appetitu episcopatus aut alicujus prælationis, diutius degui, et exinde assumptus, familiaribus obsequiis præfati imperatoris, ac episcoporum* conventibus, pro sola obedientia mihi injuncta inserviens, post aliquot annos monasterii quietem repetii. A quo, peccatis meis exigentibus, rupto anchoræ fune, quo me in portu negligenter devinxeram, sub obtentu salutis plurimorum, persuasus hortamentis eorum quibus facilius quam mihi

sententiam notam susceperat, quam rectissime au- B necesse foret credidi, ad tempestates maris magni et

ctoritas vestra, ut videlicet divinæ legis oraculum, in epistola synodali per Egilonem directa nobis exposuit, in synodo apud Belgivacum civitalem Rhemensis provinciæ, a clero et plebe Rhemorum metropolis, sed et ab episcopis ejusdem provinciæ petitus et electus, et cum decreto canonico præsentia et unanimitatis consensu omnium suffraganeorum ipsius metropolis, cunctis acclamantibus, nullo autem reclamante vel contradicente, regulariter in eadem Ecclesia sum ordinatus, sicut epistolæ de ordinatione mea, sanctæ memoriæ Leoni papæ directæ, et scripta ecclesiasticæ traditionis, quæ in Rhemensi Ecclesia conservantur, ostendunt. In quibus inter cætera secutos se fore dixerunt

spatiosi periculosissime sum rejactatus. Emenso autem anno post ordinationem meam, Lotharius imperator, ut prædixi, causa fratris sui erga me commotus, epistolas a Sergio papa exegit, sicut postea mihi innotuit , pro refricando concilio de Ebonis depositione, quasi discordia esset in Rhemensi Ecclesia pro mea ordinatione, quod nullatenus constitit. Unde isdem domnus apostolicus litteras domno Carolo misit, præcipiens ut Guntboldum Rothomagensem archiepiscopum, cum cæteris episcopis regni sui quos prædictus Guntboldus ad hoc sibi eligeret, obviam missis ejus Treveris ad hanc causam discutiendum dirigeret, et me ad ipsam synodum venire faceret. Ipsi quoque Guntboldo inde

episcopi, ordinatores videlicet mei, auctoritatem C litteras misit, ut cum post diem sanctæ Resurrectio

Africani concilii, quod missis episcopis, Ecclesiæ diutino tempore pro fnga Equitii destitutæ jussit ordinari episcopum. Et Damasi papæ decreta, ad Paulinum episcopum (epist. 3) a congregata in urbe I{oma synoda directa, de episcopis adhuc etiam in statu suo manentibus, et contra regulas transmigrantibus. t Eos, inquit, qui de Ecclesiis ad Ecclesias migraverunt, tandiu a communione nostra habemus alienos, quandiu ad eas redierint civitates in quibus primum sunt constituti. Quod si alius, alio transmigrante, in loco viventis est ordinatus, tandiu vacet sacerdotii dignitate qui suam deseruit civitatem, quandiu successor ejus quiescat in D0mino

nis missos suos idem domnus papa in servilium imperatoris mitteret, ad prædictum locum cum episcopis hanc causam diffiniturus adiret. Sed et mihi inda litteras misit, ut ad idem venirem concilium. Nos autem exspectavimus eosdem missos usque ad condictum terminum, et non venerunt. Quapropter auctoritate litterarum domni papæ Sergii, annuente domno nostro rege Carolo, cum consensu archiepiscoporum et cæterorum episcoporum regni ipsius, Gunlboldus synodum condixit, quo Ebonem litteris, quarum ext.mplar habemus, per Erpoinum provinciæ Rhemensis episcopum directis, ex auctoritate prædicti papæ convocavit, ut secundum ejus commendationem hanc causam regulariter diffiniret, et difììni

Ego autem decernentibus sacris canonibus Car- D tionem ipsius rei ad sedem apostolicam secundum

thaginensis concilii, ut quicunque clerici vel diaconi, pro necessitatibus Ecclesiarum non obtemperaverint episcopis suis, volentibus eos ad honorem ampliorem in sua Ecclesia promovere, nec illic in gradu suo ministrent, unde recedere noluerunt. Quod et sanctus Gregorius in epistola ad Galliarum episcopos approbat dicens (lib. vii epist. 110, ind. 11): • Sicut is qui invitatus renuit, quæsitus refugit, sacris est altaribus admovendus, sic qui ultro ambit, vel importunum se ingerit, est procul dubio repellendus. • Mentis et corporis ad obediendum episcopis et ordinatoribus meis colla supposui, quoniam aliter ductus devotione, sicut tunc mihi videre videbar, agere non

sacras regulas referre curaret. Quo isdem Ebo sibi conscius venire non voluit, nec ut apud sedem apostolicam, a qua notam sententiam suscepit, absolveretur sategit, cum eundi illuc facultatem habuerit, quoniam diu in Italia immoratus, et proprietatem de facultatibus Rhemensis Ecclesiæ comparatam possederit, et abbatiam sancti Columbani apud Lotharium obtinuerit, sed et in istis regionibus alteram abbatiam adeptus fuerit, quas et habuit usque dum legationem in Græciam a Lothario susceptam exsequi detrectavit, et ob id honores quos a præfato iinperatore acceperat perdidit, et per clementiam Ludovici regis Germaniæ in provincia Moguntina condude sua restitutione vel a sede apostolica absolutione, sicut præcipiunt regulæ, in vita sua synodo ulli Ostendit. Qui sine documenti testimonio, vel litteris de sua restitutione, ut Felix papa decrevit, ministrare vel recipi in ministerio sacro non debuit, a se et a plurimarum provinciarum metropolitanis cum suis coepiscopis in judicio præsens, et ad sedem apostolicam non reclamans, consonanter exclusus. Maxime quia per tot annos, etiam post acceptam sententiam a sede apostolica, innocentiam suam non asseruit, quam demonstrare non potuit; sed et quia ante regularem audientiam, vel ante prolatam et confirmatam atque ostensam a sede apostolica suam restitutionem, per edictum imperiale Lotharii imperatoris, quod habemus, ministerium episcopale præsumpsit, quod, ut Gelasius in epistolis suis de Acacii damnatione ostendit, manifestissime sacris est canonibus inimicum, qualia et quanta judicia incurrerit melius ipsi scitis. Nam et si, ut prædiximus, exigente imperatore Lolhario, a sede apostolica litteræ missæ fuerunt pro synodo ex hac causa congreganda, cum legauus ipsius sedis in has partes veniret, tamen sicut ad nullam synodum, sed nee ad eam quam Guntboldus auctoritate litterarum domni Sergii papæ congregavit, isdem Ebo convenil : ita nec missus a sede apostolica pro synodo ex hoc congreganda in istas partes advenit, veluti et epistola ipsius imperatoris, necnon et episcoporum Belgicæ, Galliæ, Neustriæ et Aquitaniæ provincia

cium promeruit. Et nullum documentum canonicum A esse jam non potest: nunquam igitur talis perma

rum epistola, cum litteris domni regis Caroli, sanctæ C

memoriæ Leoni papæ directæ, quas in scrinio Romano credimus 'servari, demonstrant. Sicque sæpedictus Ebo, absque ulla repetitione vel reclamatione suæ sedis apudquamcunque synodum, vel apud sedem apostolicam, a qua fuerat decretum ut nec communionem inter clericos, susciperet, post datas litteras papæ Sergii pro synodo ex hac causa congreganda, cum missos suos in istas partes dirigeret, et post synodum auctoritate litterarum ipsius congregatam, quo vocatus, ut prædiximus, non convenit, usque ad obitum suum permansit. Widelicet, sicut superius memoratæ litteræ auctoritatis vestræ demonstrant, talis a sede apostolica et papa Sergio habitus, qualis ab aliis non ignorabatur haberi, id est, ut codex episcopalis ostendit, pro criminibus suis honore privatus, et ab Ecclesia pulsus, et ideo, ante synodalis examinis discussionem, ad quam Dei judicio non pervenit, secundum sacros Nicænos canones non receptus. Quod ergo, ut Leo scribit, manens in corpore non recepit, consequi exutus carne non poterit; sicut sauctus Gelasius de Acacio dicit, qui a sede apostolica damnatus et non restitutus, licet Anastasius papa, sicut in libro episcopali legimus, eum recipere voluerit, vitam finivit. Talis est, inquiens, dictus qualis signatus est nunquam esse solve, dus, talis usque in finem pernai.sit, talis esse non destitit. lta talis est hodie qualis est et dictus, non talis

nendo solvendus est. De dilecto autem fratre nostro Wulfado et ejus collegis, de quibus mihi summa dignitatis vestræ auctoritas quæ sibi placuit scripsit, nihil aliud sanetitati vestræ scribere praesumpsi, nisi quod inerepationes vestras non negligenter sed diligenter suseipio, et præceptiones obedienter obaudio; et quia illis sufficere debet præstabilis auctoritatis vestræ benignitas, et mihi abundanter sufficiet, si satisfactionem humilitatis meæ suscipientes, ere(lere dignati fueritis me vobis simpliciter scripsisse. Nam secundum ordinatorum meorum præceptionem, qui mihi necdum duobus exactis mensibus post ordinationem meam, in synodo apud Meldis civitatem haB bita præceperunt, eatenus ignoranti, quod Ébo post depositionem suam aliquos in Rhemensi Ecclesia ordinaverit , ut eis mecum usque ad diligentiorem tractatum ministrare non permitterem, egi. Et hoc ipsum eisdem fratribus, decernente Carthagiuensi concilio ut ordinatis episcopis vel clericis prius ab ordinatoribus suis placita conciliorum auribus eorum inculcentur, ne se aliquid contra statuta concilii fecisse pœniteant, per Pardulum tunc diaconum Ecclesiæ Rhemensis qui interfuit synodo mandaverunt. Quoniam canones posteriores anterioribus jubent deferre, post synodum apud Suessiones habitam, cum eorum litteris, quarum exemplar habemus, et quas in Romano scrinio inveniri posse existimo, cum meis pro eorum petitione litteris, et cum aliis petitionibus meis, ad sedem apostolicain domno papæ Leoni pro confirmandis eorum gestis ex eisdem fratribus ad synodum non coactis, quæ non scripsi, nec eis subscripsi, sicut et in synodo vestra auctoritate collecta ostendi, me direxisse non denego. In quibus gestis veram præfatorum fratrum prosecutionem adversum me silentio non firmavi. Unde ex communi consensu , secundum canones sicut eos intelleximus, judices postulavi; quorum sententiam sequendam vidi usquequo majoris auctoritatis aliter exinde diffinitionem acciperem. Recepta autem domni papæ Leonis excusatoria epistola cur eadem gesta non confirmaverit, dicens inter cætera, t causas pro quibus hoc usque ad tempus suspendimus charitati vestrae dicemus. Prima igitur hæc est, quia sicut ab episcopis prænominata synodus utiliter ventilata sive sopita est, ita per aliquos ex eis, ut dubitatio foret radicitus evulsa, statuta vestræ synodi destinare debuistis; » nesciens quia nos metropolitani in istis regionibus non habemus potestatem ut sime consensu vel jussione regis aut nos ipsi ire aut coepiscopos nostros quoquain longius possimus dirigere. Subjunxit autem idem pontifex in suis apostolicis litteris dicens : • Alia autem juxta voium vestri desiderii id nos perficere uninime permisit, eo quod legati sedis apostolicæ præsentes ibidem non fuerunt, neque imperialis epistola uobis talis est præsentata, quæ hoc quod expetendum. iuisistis specialiter indicare potuisset. Quarua $ci-, licet causa hæc est, quia hi quos depositos elaritas vestra auctoritate synodi fore affirmat, per proprias litteras sedem apostolicam appellati sunt, et voluut iterum nostra se Apostolica audiri præsentia, et trine si eulpabiles inventi fuerint, non se abnuunt canonicain subire censuram. » Et postquam has litteras domni papæ Leonis aecepi, sieut mihi iunotuit, domnus Lotharius, petenle quodam episcopo regni sui qui adbuc vivit, per Petrum Aretinu» episcopum praefato domno papæ mandavit ut gesta episcoporum de eisdem clericis non firmaret. Quæ cum ad fratres et coepiscopos nostros retuli, rogantibus eis apud Lotharium imperatorem, epistolam exinde, ipso ex animo largiente, per missos meos obtinui, ubi inter cætera ita scriptum habetur : • Sed ad nostras petitiones exsequendas et obtinendas Petrum venerabilem et dilectissimum nobis Spoletinum episcopum viva voce nostra vice exseeutorem instruximus; et alium Petrum, veiierabilem æque et amantissimum episcopum Aretinum, litteris commonuimus, et alios fideles vestros atque nostros similiter inde monuimus, » et reliqua. Sicque eum ista epistola, et cum legatione imperatoris, per præfatum venerabilem episcopum missos meos cum litteris Romam direxi, quibus in via nuntius venit de obitu papæ Leonis. Pervenientes auteum Romam cum præfatis litteris, et intervenientibus prædictis episcopis, domnus nomine et gratia Benedictus mihi quod hostis privilegium inde direxit. Synodmm autem pro saepe dictis clericis, aut a

Petro Spoletino, aut ab alio aliquo in istis regio- C.

nibus, nec fama mee veritate ex apostolica auctoritate congregatam, vel congregari jussam , sicut et per alios in istis partibus rescire potestis, unquam audivi. Nisi illam quae anno præterito vestræ auctoritatis jussione exstitit congregata, in qua eorum testitutioni secundum traditionem majorum paratissime annui. Quam posteaquam litteras vestræ auctoritatis inde suseepi, salubrem ac regularem eupivi, et idcirco ab ipsis qui eos destituerunt, vel non a minori numero, nna cum meo eonsensu eos restitui peroptavi. Et propterea inde usque ad synodum exspectavi, et plenius a sede aposloliea vestra auetoritate firmandam cupivi, eujus ari»iurio potestatis reservata erat summa ac firmitas privilegiorum apostolieae sedis, sicnt et vestræ epistolæ nobis directæ continent, et in epistola synodali, eujus exemplar habemus , sanctæ auctoritati vestræ directa communi consensu scripsimus. ln qua nullam mentionem de quacunque Ebonis depositione habuimus. Sed et litteris meæ exiguitatis simplici mente inserui inter cætera dicens': • Quia synodo per hunc venerabilem archiepiscopum Egilonem, qui interfuit actioaibus , dirigente epistolam omnium nostrum qui adesse potuimus, eum ipso voce koquentem. Quoniam si eis manus porrigitis, vobiscum pariter porrigemus; et item post aliquauta. Quæ verbis et scriptis mihi per istum religiosum arehiepiscopum exinde sequenda atque tenenda mandaveritis, pro

[ocr errors]

A scire et posse obedire et conservare curabo. » Quam epistolam ideirco ut veraciter vobis confitear sigillatam non misi, quia synodus epistolam a se directam non sigillavit, ducens incongruum, ut qu0niam archiepiscopus de ipsa synodo, qui eidem vestris ad eam vocatus apostolicis litteris interfuit, ad vos niiuel)atur, quasi incredulo epistola sigillata committeretur, et quod synodus non egit ego agere, ne scandalum cuiquam generarem, non præsumpsi. Sanctitas igitur vestra, charitate quæ omnia creelit repleta, veraciter mihi credat, quia simpliciter et absque uilo dolo in restitutione praedictorum fratrum, postquam vestram dispositionem inde rescivi, ex benivola mente consensi, et simpliciter ac sine ullo dolo scripsi quæ vestræ sanctitati transmisi. A B quo consensu modo quolibet postea non diverti, nisi veluti in præfatis litteris vobis scripsi, dicens, reservato per omnia sententiæ ac juris privilegio aposlolicæ sedis, et salva diflinitione ac confirmatioue exspectatæ vestræ discretionis atque auctoritatis. Nunc aulem, suscepta diflimitione de illorum restitutione, quam vestra sicut decuit et ordo pop0scit summa auctoritas præcessit, et subsequente synodali consensu vestræ perfectio firmationis corroboravit, nunquam vel nusquam exinde quamcunque queriwoniam contra quemcunque molior vel dispono, iulendo vel cupio habere, removere, exci1are sive conserere. Nec ineditatus sum, litteris pro hoc vestrae benignitatis acceptis, a consensu in symodo, contra ipsius dillinitionem et vestram confirmationem, aliquid removere ex tunc in poslmoduin usque in sempiternum. Quia enim i;uilo crimine proprio denotati, nescientes Ebonem damnatum, non importuiue ad ordinationem, sicut ipsi dicunt, et non est qui contradicat, se ingesserunt, sed electi et vocati obedierunt, sicut secundum excellentiam sapientiæ vestræ domno regi Carolo scripsistis, si nollent obedire volenti eos ad majorem gradum provehere, omnes illi velut procaciter renitentes reprehenderentur, et tanquam contumaces circa sacros camones damnarentur, veluti in epistola episcopis, qui per gratiam Dei et decretum vestrum apud Suessiouis urbem convenerunt, directa intimastis : qualiscumque fuerit vel quæcunque pertulerit Ebo, a se ordinatis, qui nihil præter humilitatem et obedientiaua exhibuerunt, nullum prorsus intulit offendiculum, quoniam et beatissimus Leo ad Mauros scribens, ita de quodam Maximo praecipit dicens (epist. 91, sub fiuem): « Maximum quoque, licet reprehensibiliter ordinatum, tamen si Donatista jam non est, et a spiritu schismaticæ pravitatis alienus est, ab episcopali, quam quoquomodo adeptus est, non repellimus dignitate. » Et Anastasius ejusdem apostolicæ sedis præsul, quod mali bona iministrando sibi tantummodo noceant, nec Ecclesiæ sacramenta commaculent, ad Anastasium principem scribens (epistola unica), evidentissima ratione demonstrat. Cui sane pio sensui, sicut in eorum decretis cum additamento conditionum legimus, juxta quemdam quod beatus Augustinus scripsit, de cujus sensu ac verbis Anastasius papa in præfata epistola hinc quædam assumpsit. « Si quem forte, inquit, coegerit extrema necessitas, ubi catholicum per quem accipiat non invenerit, et in animo pacem catholicam custodiat, per aliquem extra unitatem catholicam positum acceperit quod erat in ipsa catholica uniúte accepturus, si statim etiam de hac vita emigraveiit, non eum nisi catholicum deputamus. Si autem fuerit a corporali morte liberatus, cum catholicæ congregationi etiam præsentia corporali redierit , unde nunquam corde discesserat, non solum non improbamus quod fecit, sed etiam securissime verissimeque laudamus, quia praesentem Deum credidit cordi suo, ubi unitatem servabat. » Exemplar denique privilegii sanctæ memoriæ Benedicti, sine ulla mutilatione vel adjectione seu immutatione, per venerabilem fratrem et coepiscopum nostrum Odonem sanctissimæ paternitati vestræ transmisi. De quo et in epistola a me per illum vobis directa, inter alia si placet potestis relegere, ubi scriptum habetur : • Mitterem, inquam, ipsam authenticam privilegii chartam, quam beatæ recordationis præcessor vester domnus Benedictus mihi sua auctoritate direxit ; sed timui ne mihi inde aliquid sinistri in via contingeret, et solatio, quod inde adversus insurgentium impetus habeo, fierem destitutus. Westra vero dignatio in scrinio sanctæ Romanæ Ecclesiæ ex more exemplar illius potest requirere, et utrum

modum non inconvenienter coaptari posse videtur A nodo vestra auctoritate congregatæ cum privilegio

ita se habeat evidenter agnoscere. In quo si vestræ C

sanctitati placet, necesse est nobis ut quædam superaddaiis, quæ hic frater ac filius noster, juxta quod necessitates nostras cognoscit, vestræ suggeret sanctitati. Quia sicut sanctus Augustinus dicit, necesse est ut ad nova morborum genera nova quærantur medicamentorum experimenta. Sed et de synodo apud Suessionis habita, de qua, factione cujusdam clerici nostri, qui a nobis negligentiis suis territus aufugerat, quiddam ibi sub quadam dubitatione est positum, hic frater ac filius noster vohis rei veritatem potest narrare, qui eidem synouo interfuit, et adhuc in nomine abbatis subscripsit. » Hæc sunt verba mea in epistola sanctæ paterni1ati vestræ directa. Nam, si inde quod ibi est positum si ita est erasissem, superflue quod quiddam ibi sub quadam dubitatione esset positum scriberem. Et si aliquid ibi adderem, mutarem, vel demerem, ut in scrinio sanctæ Romanæ Ecclesiæ exemplar illius requireretis, et utrum ita se haberet agnosceretis, scribere non auderem. Cæterum si quocunque modo, quacunque occasione, a quocunque aliter ad vos delatum fuit, tamen ego per præfatum venerabilem coepiscopum nostrum , sicut se habet , exemplar ipsius privilegii vobis direxi. Quod si vobis non fuerit tædium reservato in Romano scrinio illud quod per eum misi conferre, verum invenietis. Sed et illum ipsum privilegii tomum, et non exemplar, sy

[blocks in formation]

dissem. De eo quod benignissima et sanctissima paternitas vestra mihi est dignata scribere, ut non arbitrarer ad discrimen quodlibet quæ mihi mandata sunt exaggerasse, cum meliora esse vulnera diligentis, quam fraudulenta odientis oscula esse non nesciam, sed ne adeo in privilegiorum meorum defensionem vel elationem immoderatius erigar, ut apostolicæ sedis jura quoquomodo temere tetigisse videar, veraciter fateor, hoc nunquam in cor meum ascendit, qui semper et apostolicæ sedi, et ejus rectoribus, postquam me nosse potui, pro meo scire et posse fidelis et devotus, et humilis ac subjectus exstiti, sum, et, adjuvante Domino, permanebo. Privilegia autem sedis apostolicæ non ideo petii ut mihi non sufficeret quod sacri canones et decreta sedis Romanæ pontificum cuique metropoli sedi concedunt, et nec alia, vel amplius quam Ecclesiæ Rhemorum collatum est ex antiquo, mihi largiri specialiter petii, neque appeto. Sed quia non solum dioecesis, verum et parochia mea, inter duo regna sub duobus regibus habetur divisa, et res mihi commissæ Ecclesiæ sub multorum principum potestate conjacere videntur, de quibus aut parum aut nihil utilitatis Ecclesia nostra potest habere : quia veteres constitutiones jam quasi pro vili apud quosdam habentur, his novis decretis carnales et animales homines territi, quiddam reverentius contra Ecclesiam indignitati meæ commissam agerent. De quibus privilegiis, quorum defensionem mihi non arrogo, sed nec de aliis quibuscumque est unde inflari valeam vel efferri, qui et si justus fue. ro, non levabo caput saturatus afflictione et miseria. Postremo de pallio, a mea præsumptione non certis temporibus et juxta morem aliis metropolitanis diffinitis uso, unde vestræ sanctitatis auribus intimatum esse indignitati meæ scripsistis, auctoritati vestræ veraciter fateor, quod et in istis regionibus per alios si vobis placuerit rescire valebitis, quia nisi in die Natalis Dominici, et in die sanctæ Resurrectionis ejus, vix in toto anno eodem pallio utor. Quoniam de illorum numero, peccatis meis exigentibus, factus, de quibus scriptum est : Impedimenta *. fecerunt eos miseros, raro in decretis festivi

tatibus, quo pallio uti metropolitanis eonceditur, in sede mea, propter multas occupationes et necessitates Ecclesiæ et regni, esse mihi permittitur; et nisi quando in eadem sede sum in decretis festivitatibus, non solum non toties sicut mihi concessum est, verum vix aut nunquam eodem pallio utor. Pro cujus usu apud sedem apostolicam nihil petii, nisi sicut decessores ac prædecessores mei eo uti et in episcopi ordinatione solebant. Non enim usum pallii esse meæ dignitatis puto, sed genii sedis metropolis esse cognosco. Et cum multi sint sancti episcopi qui eodem pallio non utuntur, non nescio quia si sine virtutibus, quas exponente beato Gregorio pallium signat, pallio utor, et si excellentiorem cæteris Rhemorum provinciæ sedibus metropolim sedem pallii usus demonstrat in oculis hominum, non tamen majorem me facit in oculis Domini. Et veraciter confiteor sanctæ vestræ paternitati, quia si episcopus ordinatus non essem , non solum pallii usum non quærerem, quoniam scio, sine ordinatione episcopali, fide recta et operibus bonis per Dei gratiam vitam æteruam me potuisse acquirere. In isto sæculo cognoscens illud, sicut modo cognosco, episcopalem ordinem non subirem, si vitare valerem. Sed et nunc jam suflicit milii anima mea pro spolio. Ego enim multis afflictus infirmitatibus, et ætate gravatus, ac injuriis fatigatus, jam delibor, et tempus meæ resolutioiiis instat. Quapropter licet alius ab amicis meis Cisalpinis in partibus Romanis, ut a multis jactatur, confingar, ad aliud me oportet tendere, et de aliis cogitare quam alicui pompæ ac ostentationi, minime autem in ecclesiastico ministerio applaudere, aut modo quolibet inservire. Hæc autem, de quibus clarissimæ sanctitati et famosissimæ sapientiæ vestræ scripsi, non ad ullam controversiam, vel contumacem resultationem, quod absit, protuli ; sed animatus veridica sententia vestrae, imo divinæ auctoritatis, quam mihi scribere dignati fuistis, dicentes quia veritas liberet, mendacium vero perdat, humiliter veritatis narrationem suggessi, Tardenì meæ servituti a vestra dignatione remandari deposco de fratribus nostris, Rhemensis Ecclesiæ filiis, vestra auctoritate in suis ordinibus restiumuis, quoniam venerandus archiepiscopus Egilo ex vestra auctoritate eis præcepit ut in suis gradibus ministrarent, et ad altiores ascendere non præsumerent, utrum debeam eos ad altiores gradus provehere, si confratres ac comministri nostri illos elegerint : quoniam eorum animos mea incuria lædere nolo, et ne contra vestram jussionem ac dispositionem agam modis omnibus devitare cupio, qui apostolicæ sedis decretis in omnibus parere desidero. Deus omnipotens sinceritatem vestram, ad doctrinaim et correctionem sanctæ suæ Ecclesiæ, in suo apto servilio per annorum multa curricula conservare dignetur, domne sanctissime et reverentissime Patrum Pater in Domino.

[merged small][merged small][merged small][ocr errors]

Domino sanctissimo et reverentissimo Patrum Patri NicolAo, primæ ac summae sedis apostolicae et universalis Ecclesiæ papæ, HiNcMARUs, Rhemorum episcopus, et vestræ sanctissimæ paternitatis devotissimus famulus. Litteras sanctissimæ paternitatis et praecellentissimae auctoritatis vestræ, xiii Kalendas Junii, indictionis xv ab Egilone venerabili archiepiscopo Senmensi accepi, in quibus, sed et litteris generaliter ad B episcopos, qui in synodo vestra auctoritate congregata apud Suessiones præterito anno fuerunt, tantas et tales increpationes indignitati meæ a dignitate vestra illatas inveni, sicut peccata mea merentur. Quibus ad omnia respondere et humilitati meæ præsumptiosum, et sublimitati vestræ constat incongruum; præsertim cum post multa , pusillitatem meam refoventes, mihi scribere dignati fueritis dicentes : « Hæc me nos arbitreris ad discrimen quodlibet tuæ sanctitatis vel dignitatis exaggerasse, cum meliora esse vulnera diligentis quam fraudulenta odientis oscula non nescias. » Cæterum, quoniam propter multas et maximas ac pene continuas infestationes paganorum atque falsorum Christianorum, quas patimur, continue laborantibus antea episcopis regionuin iiostrarum, in unum convenire non licuit, ut nobis communiter vestræ sanctitatis epistola communiter missa relegeretur, et sicut jussistis, quæcunque super hac re de qua agitur scripta tam a vobis prius et nunc quam a nobis edita reperiuntur, et quid inde humilitas mea et illi dejecti clerici sedi apostolicae suggessciiiuus vel retulerimus, im voluumfHi uiium ordine quo missa sunt redigerentur, et apostolicæ sedi, ut competens est, eorum nobis exemplaribus reservatis, summo studio dirigerentur. Nunc in aliqua regni parte aliquantulum de paganorum infestatione respirantes, sed aliarum anxietatum geimitibus laborantes, et adhuc graviora quæ imminent metuentes, et fratres ac coepiscopi nostri devotissimi filii vestri, quæ jussistis, videlicet de D Ebonis dejectione, et de ipsius restitutione, ac fratris vulfadi et collegarum ejus promotione, et de præfati Ebonis iterata repulsione, atque ad aliam Ecclesiam migratione, sed et quæ de ordinatione mea compererunt, exsequi studio fideli procurant : et humilis mea servitus, de his quæ indignitati meæ vestra scripsit dignatio, omni humilitate ac puritate conscripta, his quae auctoritati vestræ collectis dirigunt, subjungenda et suggerenda atque perferenda secundum vestram præceptionem eis porrexi. De dilecto scilicet fratre nostro Wulfado et ejus collegis de quibus mihi summa dignitatis vestræ auctoritas quæ sibi placuii scripsit, nihil aliud sanctitati vestræ scribere præsumo, nisi quod increpationes ve

[ocr errors]
« VorigeDoorgaan »