Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

Rothadus et Erpoinus; quamvis in istis provinciis, A præsumpsi. Qui in monasterio, ubi ab ipsis rudiRhemorum scilicet, Trevirorum, Agrippinensium', mentis infantiæ sub canonico habitu educatus, indeMoguntinæ, Lugdunensium, Arelatensium, Narbo. que eductus, in palatio domni Ludovici imperatoris nensium, Rothomagensium, Turonensium, Seno non modico tempore mansi. Conversis autem ad renum, Bituricensium, Burdegalensium, non facile gularem vitam et habitum fratribus in monasterio plures inveniri possint episcopi, vel presbyteri, aut sancti Dionysii, ubi nutritus fueram, in illud, sæcudiacones, qui aut ab illis non sint ordinati, qui in lum fugiens, sine spe vel appetitu episcopatus aut Ebonis depositione fuerunt, et me quidam eorum

alicujus prælationis, diutius degui, et exinde assumet ab eis ordinati ordinaverunt, aut qui in ordina- plus, familiaribus obsequiis præfati imperatoris, ac tione mea consentientes non subscripserunt, seu episcoporum conventibus, pro sola obedientia mihi qui a me aut ab illis non sint ordinati; quos ego

injuncta inserviens, post aliquot annos monasterii Dei gratia ordinavi. Qui post decenniuin quam idem quietem repetii. A quo, peccatis meis exigentibus, Ebo, sicut Cisalpini episcopi dixerunt, depositus ruplo anchoræ fune, quo me in portu negligenter defuerat, el sine regulari repetitione vel reclamatione vinxeram, sub oblenlu salutis plurimorum, persuapermanserat, atque post annum quam a Sergio papa sus horlamentis eorum quibus facilius quam mihi sententiam nolam susceperat, quam rectissime au- B necesse foret credidi, ad tempestales maris magni et cloritas vestra, ut videlicet divinæ legis oraculum, spatiosi periculosissime sum rejactatus. Emenso in epistola synodali per Egilonem directa nobis aulem anno post ordinationem meam, Lotharius exposuit, in synodo apud Belgivacum civilalem imperator, ut prædixi, causa fratris sui erga me Rhemensis provinciæ, a clero et plebe Rhemorum commolus, epistolas a Sergio papa exegit, sicut metropolis, sed et ab episcopis ejusdem provinciæ postea mihi innoluit , pro refricando concilio de pelitus et electus, et cum decreto canonico præ Ebonis depositione, quasi discordia esset in Rhcsentia et unanimitatis consensu omnium suffraga mensi Ecclesia pro mea ordinatione, quod nullateneorum ipsius metropolis, cunctis acclamantibus, nus constitit. Unde isdem domnus apostolicus lilleras nullo autem reclamante vel contradicente, regula domno Carolo misit, præcipiens ut Guntboldum Roriter in eadem Ecclesia sum ordinatus, sicut epi- thomagensem archiepiscopum, cum cæteris episcopis slolæ de ordinatione mea sanctæ memoriæ Leoni regni sui quos prædictus Guntboldus ad hoc sibi pape directæ, et scripta ecclesiastica traditionis, eligeret, obviam missis ejus Treveris ad hanc caue quæ in Rhemensi Ecclesia conservanlur, ostendunt. sam discutiendum dirigerel, et me ad ipsam synoIn quibus inter cætera secutos se fore dixerunt dum venire faceret. Ipsi quoque Guntboldo inde episcopi, ordinatores videlicet mei, auctoritatem C litteras misit, ut cum post diem sanctæ ResurrectioAfricani concilii, quod missis episcopis, Ecclesiæ nis missos suos idem domuus papa in servilium imdiutino tempore pro fnga Equitii destitutæ jussit peratoris mitteret, ad prædictum locum cum episcoordinari episcopum. Et Damasi papæ decrela, ad pis hanc causam diffiniturus adiret. Sed et mihi inda Paulinum episcopum (epist. 3) a congregala in urbe litteras, misit, ut ad idem venirem conciliui. Nos Roma synoda directa, de episcopis adhuc etiam in autem exspectavimus eosdem missos usque ad constalu suo manentibus, et contra regulas transmi dictum terminum, et non venerunt. Quapropter augrantibus. «Eos, inquit, qui de Ecclesiis ad Eccle Clorilale litterarum domni papæ Sergii, annuente sias migraverunt, tandiu a communione postra ha domno nostro rege Carolo, cum consensu archiepibemus alienos, quandiu ad eas redierint civitates scoporum et cæterorum episcoporum regni ipsius, in quibus primum sunt constituti. Quod si alius, alio Gunlboldus synodum condixit, quo Ebonem litteris, transmigrante, in loco viventis est ordinatus, tan quarum exemplar habemus, per Erpoinum provincia diu vacet sacerdotii dignitate qui suam deseruit Rhemensis episcopum directis, ex auctoritate præcivilalem, quandiu successor ejus quiescat in Do dicti papæ convocavit, ut secundum ejus commendamino

tionem hanc causam regulariter diliniret, et difiniEgo autem decernentibus sacris canonibus Car- D tionem ipsius rei ad sedem apostolicam secunduin thaginensis concilii, ut quicunque clerici vel diaconi, sacras regulas referre curaret. Quo isdem Ebo sibi pro necessitatibus Ecclesiarum non obtemperaverint conscius venire non voluit, nec ut apud sedem apoepiscopis suis, volentibus eos ad honorem ampliorem stolicam, a qua nolam sententiam suscepit, absolvein sua Ecclesia promovere, nec illic in gradu suo relur salegit, cum eundi illuc facultatem habuerit, ministrent, unde recedere noluerunt. Quod et san quoniam diu in Italia immoratus, et proprietatem ctus Gregorius in epistola ad Galliarum episcopos de facultatibus Rhemensis Ecclesiæ comparatam approbat dicens (lib. vui epist. 110, ind. 11) : « Sicut possederit, abbatiam sancti Columbani apud Lois qui invitatus renuit, quæsitus refugit, sacris est tharium obtinuerit, sed et in istis regionibus alteram allaribus admovendus, sic qui ultro ambit, vel im abbatiam adeplus fuerit, quas et habuit usque dum porlunum se ingerit, est procul dubio repellendus. » legationem in Græciam a Lothario susceplam exsequi Mentis et corporis ad obediendum episcopis et ordi detreclavit, et ob id honores quos a præfato impenatoribus meis colla supposui, quoniam aliter duclus ralore acceperal perdidit, et per clementiam Ludodevotione, sicut lunc mihi videre videbar, agere non vici regis Germaniæ in provincia Moguntina condu

clum promeruit. Et nullum documenlum canonicum A esse jam non potest : nunquam igitur talis perma.
de sua restitutione vel a sede apostolica absolutione, nendo solvendus est.
sicut præcipiunt regulae, in vita sua synodo ulli De dilecto autem fratre nostro Vulfado et ejus
ostendit. Qui sine documenti lestimonio, vel litteris collegis, de quibus mihi summa dignitatis vestrie
de sua restitutione, ut Felis papa decrevit, mini auctoritas quæ sibi placuit scripsit, nihil aliud
strare vel recipi in ministerio sacro non debuit, a se sanctitati vestræ scribere præsumpsi, nisi quod in-
et a plurimarum provinciarum metropolitanis cum erepationes vestras non ncgligenter sed diligenter
suis coepiscopis in judicio præsens, et ad sedem suscipio, et præceptiones obediemter obau dio ; et
apostolicam non reclamans, consonanter exclusus. quia illis sufficere debet præstabilis auctoritatis
Maxime quia per lot annos, etiam post acceptam vestræ benignitas, et mihi abundanter susficiet , si
sententiam a sede apostolica , innocentiam suam satisfactionem humilitatis meæ suscipientes, cre«lere
non asseruit, quam demonstrare non potuit; sed et dignati fueritis me vobis simpliciter scripsisse. Nam
quia ante regularem audientiam, vel ante prolatam secundum ordinatorum meorum præceptionem, qui
et confirmatam atque oslensam a sede apostolica mihi necdum duobus exactis mensibus post ordina-
suam restitutionem , per edictum imperiale Lotharii tionem meam, in synodo apud Meldis civitatem ha-
imperatoris, quod habemus, ministerium episcopale B bila præceperunt, eatenus ignoranti, quod Ebo post
præsumpsit, quod, ut Gelasius in epistolis suis de depositionem suam aliquos in Rhemensi Ecclesia
Acacii damnatione ostendit, manifestissime sacris ordinaverit , ut eis mecum usque ad diligentiorem
est canonibus inimicum, qualia et quánla judicia tractalum ministrare non permitterem, egi. Et hoc
incurrerit melius ipsi scitis. Nam et si, ut prædixi- ipsum eisdem fratribus, decernente Carthaginensi
mus, exigente imperalore Lothario, a sede aposto concilio ut ordinatis episcopis vel clericis prius ab
lica litteræ missæ fuerunt pro synodo ex hac causa ordinatoribus suis placita conciliorum auribus eo-
congreganda, cum legatus ipsius sedis in has partes rum inculcenlur, ne se aliquid contra statula con-
veniret, lamen sicut ad nullam synodum, sed nec cilii fecisse pæniteant, per Pardulum tunc diaconum
ad eam quam Guntboldus auctoritate litterarum Ecclesiae Rhemensis qui intersuit synodo mandave-
domni Sergii papa congregavit, isdem Ebo conve runt. Quoniam canones posteriores anterioribus
nil : ila nec missus a sede apostolica pro synodo ex jubent deferre, post synodum apud Suessiones ha-
hoc congreganda in islas partes advenit, veluti et bilam, cum eorum litteris, quarum exemplar habe-
epistola ipsius imperatoris, necnon et episcoporum mus, et quas in Romano scrinio inveniri posse
Belgicæ, Galliæ, Neustriæ et Aquitaniæ provincia existimo, cum meis pro eorum petitione litteris, el
rum epistola, cum litteris domni regis Caroli, sanctæ C cum aliis petitionibus meis, ad sedem apostolicam
memoriæ Leoni papæ directæ, quas in scrinio Ro donino papæ Leoni pro confirmandis eorum gestis
mano credimus 'servari, demonstrant. Sicque sæpe ex eisdem fratribus ad synodum non coaclis, quæ
dictus Ebo, absque ulla repetitione vel reclamatione non scripsi, nec eis subscripsi , sicut et in synodo
suæ sedis apud quamcunque synodum, vel apud sedem vestra auctoritate collecta ostendi, me direxisse non
apostolicam, a qua fuerat decretum ut nec commu denego. In quibus gestis veram præfalorum fratrum
nionem inter clericos, susciperet, post datas litteras prosecutionem adversum me silentio non firmavi.
papæ Sérgii pro synodo ex hac causa congreganda, Unde ex communi consensu , secundum canones
cum mnissos suos in istas partes dirigeret, et post sicut eos intelleximus, judices postulayi; quorum
synodum auctoritate litterarum ipsius congregatam, sententiam sequendam vidi usquequo majoris au-
quo vocatus, ut prædiximus, non convenit, usque ad cioritatis aliter exinde diffinitionem acciperem. Re-
obitum suum permansit. Videlicet, sicut superius cepta autem domni papæ Leonis excusatoria epistola
memoralæ litteræ auctoritatis vestræ demonstrant, cur eadem gesta non confirmaverit, dicens inter
talis a sede apostolica el papa Sergio habitus, qualis cætera, ( causas pro quibus hoc usque ad tempus
ab aliis non ignorabalur haberi, id est, ut codex epi suspendimus charitati vestræ dicemus. Prima igitur
scopalis ostendit, pro criminibus suis honore priva-D bæc est, quia sicut ab episcopis prænominala syno-
lus, et ab Ecclesia pulsus, et ideo, ante synodalis dus utiliter ventilata sive sopita est, ila per aliquos
examinis discussionem, ad quam Dei judicio non ex eis, ut dubitatio foret radicitus evulsa , stafuta
pervenit, secundum sacros Nicænos canones non vestræ synodi destinare debuislis ; , nesciens quia
receptus.

nos metropolitani in istis regionibus non habemus Quod ergo, ut Leo scribit, maneus in corpore potestatem ut sine consensu vel jussione regis aut non recepit , consequi exutus carne non poterit; nos ipsi ire aut coepiscopos nostros quoquarn lon. sicut sauclus Gelasius de Acacio dicit, qui a sede gius possimus dirigere. Subjunxit autem idem ponapostolica damnatus et non restitulus, licet Anasta lisex in suis apostolicis litteris dicens : ( Alia auleni sius papa, sicut in libro episcopali legimus, eum juxta voium vestri desiderii id nos perficere ininime recipere voluerit, vitam finivit. Talis est, inquiens, permisit, eo quod legati sedis apostolicæ præsentes . dictus qualis signaliis esi nunquam esse solvendus, ibidem non fuerunt, neque imperialis epistola vobis talis usque in finem permansil, talis esse non desti talis est præsentata, que hoc quod expelendum lit. Ila talis est hodie qualis est et diclus, non talis misistis specialiter indicare poluisset. Quarta sci

[ocr errors]

licet causa hæc est, quia hi quos depositos eharilas A scire et posse obedire et conservare curabo. » Quam vestra auctoritate synodi fore affirmat, per proprias epistolam ideirco ut veraciter vobis confitear sililleras sedem apostolicam appellati sunt, et voluut gillatam pon nisi, quia synodus epistolam a se diiterum nostra se Apostolica audiri præsentia , el rectam non sigillavil, ducens incongruum, ut quolune si culpabiles inveniti fuerint, non se abnuunt niam archiepiscopus de ipsa synodo, qui eidem vecanonicain subire censuram. )

stris ad eam vocalus apostolicis litteris intersuit, Et postquam has litteras domni papæ Lconis aes ad vos niittebatur, quasi incredulo epistola sigillata cepi, sieut mihi innotuit, domnus Lotharius, pelenie committeretur, et quod synodus non egit ego agere, quodam episcopo regni sui qui adhuc vivit, per Pe ne scandalum cuiquam generarem, non præsumpsi. trum Aretinum episcopum præfalo domno pape Sanctilas igitur vestra, charitale quæ omnia cremandavit al gesta episcoporum de eisdem clericis dit repleta, veraciter mihi credat, quia simpliciter non firmaret. Quæ cum ad fratres et coepiscopos et absque uilo dolo in restitutione predictorum franostros retuli, rogantibus eis apud Lotharium im trum, postquam vestram dispositionem inde rescivi, peratorem, epistolam exinde, ipso ex animo lar ex benivola mente consensi, et simpliciter ac sine giente, per missos meos obtinui, ubi inter cætera ullo dolo scripsi quæ vesiræ sanctitati transmisi. A ita scriptum habetur : « Sed ad nostras petitiones ex- B quo consensu modo quolibet postea non diverti, sequendas et obtinendas Petrum venerabilem et dile nisi veluti in præfatis litteris vobis scripsi, dicens, ctissimum nobis Spoletinum episcopum viva voce no reservato per omnia sententiæ ac juris privilegio sıra vice exseculorem instruximus; et alium Pelrum, apostolicæ sedis, et salva diffinitione ac confirmavenerabilem æque et amantissimum episcopum Are tione exspectalæ vestræ discretionis atque aucloritalinum, lilleris commonuimus, et alios fideles vestros lis. Nunc autem , suscepla diffinitione de illorum atque nostros similiter inde monuimus, , et reliqua. restitutione, quam vestra sicut decuit el ordo popoSicque cum ista epistoła , et cum legatione impera- scit summa auctoritas præcessit, el subsequente toris, per præfatum venerabilem episcopum missos Synodali consensu vestræ perfectio firmationis cormeos cum litteris Romam direxi, quibus in via nun roboravit, nunquam vel nusquam exinde quamcunlius venit de obiln papa Leonis. Pervenientes autein que querimoniam contra quemcunque molior vel Romam cum præfatis litteris, et intervenientibus dispono, intendo vel cupio habere, removere, exciprædictis episcopis, domnus nomine el gratia Bene 1are sive conserere. Nec meditalus sum,

litteris pro dictus mihi quod nostis privilegium inde direxit. boc vestræ. benignitatis acceptis, a consensu in sySynodum autem pro sæpe dictis clericis, aut a nodo, contra ipsius dilinitionem et vestram confirPetro Spoletine , aut ab alio aliquo in istis regio- C mationem, aliquid removere ex tunc in postmodum pibus, nec fama nee veritate ex apostolica auctori usque in sempiternum. Quia enim ruilo crimine protate congregatam, vel congregari jussam , sicut et prio denotati, nescientes Ebonem damnalum, non per alios in istis paribus rescire potestis, unquam

importune ad ordinationem, sicut ipsi dicunt, et non audivi. Nisi illam que anno prælerito vestræ au

est qui contradicat, se ingesserunt, sed electi et cloritatis jussione exstitit congregata, in qua eorum

vocali obedierunt, sicut secundum excelentiam sarestitutioni secundum traditionem majorum para pientiæ vestræ domno regi Carolo scripsistis, si nol. lissime annui. Quam posteaquam litteras vestræ

lent obedire volenti eos ad majorem gradum proveauctoritatis inde suseepi, salubrem ac regularem here, omnes illi velut procaciter renitentes reprehencupivi, et idcirco ab ipsis qui eos destituerunt , vel derentur, et tanquam contumaces circa sacros ca. non a minori numero, una cum meo consensu eos nones damnarentur, veluti in epistola episcopis, qui restitui peroplavi. Et propterea inde usque ad syno per gratiam Dei el decretuin vestrum apud Suessiodum exspectavi, et plenius a sede apostoliea vestra Dis urbem convenerunt, directa intimastis : qualis. auctoritate firmandam cupivi, cujus arbitrio pote cunque fuerit vel quæcunque pertulerit Ebo, a se slalis reservata erat summa ac firmitas privilegiorum , ordinatis, qui nihil præler humilitatem el obedien

D apostolicæ sedis, sical et vestræ epistolæ nobis di Liain exhibuerunt, nullum prorsus intulit offendirectæ continent, et in epistola synodali, cujus exem culum, quoniam et beatissimus Leo ad Mauros scriplar habemus , sanctæ auctoritati vestræ directa bens, ita de quodam Maximo præcipit dicens (epist. communi consensu scripsimus. In qua nullam men 91, sub finem) : Maximum quoque, licet reprefionem de quacunque Ebonis depositione habuimus. hensibiliter ordinatum, tamen si Donatista jam non Sed et litteris meæ exiguitatis simplici mente in est, el a spiritu schismaliex pravitatis alienus est, serui inter cætera dicens"; « Quia synodo per hunc ab episcopali, quam quoquomodo adeptus est, non venerabilem archiepiscopum Egilonem, qui interfuit repellimus dignitate. , Et Anastasius ejustlem apoactionibus , dirigente epistolanı omnium nostrum stolicæ sedis præsul, quod mali bona ministrando qui adesse potuimus, eum ipso voce loquentem. sibi tantummodo noceant, nec Ecclesiæ sacramenta Quoniam si eis manus porrigitis, vobiscum pariler commaculent , ad Anastasium principem scribens porrigemus ; et item post aliquanta. Quæ verbis et fepistola unica), evidentissima ratione demonstrat. scriptis mihi per istum religiosum arebiepiscopum Cui sane pio sensui, sicut in eorum decretis cum exinde sequenda atque tenenda mandaveritis, pro additamento conditionum legimus, juxta quemdam

modum non inconvenienter coaptari posse videlur A nodo vestra auctoritate congregatæ cum privilegio quod bealus Augustinus scripsit, de cujus sensu ac vestræ sanctitatis ostendi, et incorruptas scripturas verbis Anastasius papa in præfata epistola hinc quæ atque sigilla monstravi, et ex integro, coram filio dam assumpsit. « Si quem forte, inquit, coegerit vestro domno rege Carolo, audientibus omnibus extrema necessitas, ubi catholicum per quem acci- episcopis et qui synodo interfuerunt , relegi feci. piat non invenerit, et in animo pacem catholicam Unde in epistola synodi vestræ auctoritati directa custodiat, per aliquem extra unitatem catholicam scriptum inter cætera habetur ad locum : « In suis positum acceperit quod erat in ipsa catholica uni ordinibus restituere maturaremus , quin prædictos iale accepturus, si statim etiam de hac vita emigra- fratres, nisi privilegiis sanclæ Romanæ sedis , per verit, non eum nisi catholicum deputamus. Si autem reverendum confratrem nostrum Hincmarum arfuerit a corporali morte liberatus, cum catholicæ chiepiscopum nostræ unanimitati prolatis , quæ de. congregationi etiam præsentia corporali redierit, ipsis viris quædam staluerunt, debita reverentia unde nunquam corde discesserat, non solum non exhiberetur; quorum summa perfecta et integra improbamus quod fecit, sed etiam securissime veris

firmitas, ut claret et justum est, in apostolicæ sedis simeque laudamus, quia præsentem Deum credidit reservata est arbitrio potestatis. » Quod synodus vos cordi suo, ubi unitatem servabat. » Exemplar deni- B bis non scriberet, si integra privilegia eis non ostenque privilegii sanctæ memoriæ Benedicti, sine ulla dissem. mutilatione vel adjectione seu immutatione, per ve De eo quod benignissima et sanctissima paterninerabilem fratrem el coepiscopum nostrum Odonem tas vestra mihi est dignata scribere, ut non arbitrasanctissimie paternitati vestræ transmisi. De quo el rer ad discrimen quodlibel quæ mihi mandata sunt in epistola a me per illum vobis directa, inter alia

exaggerasse, cum meliora esse vulnera diligentis, si placet potestis relegere, ubi scriptum habetur : quam fraudulenta odientis oscula esse non nesciam, « Millerem, inquam, ipsam authenticam privilegii sed ne adeo in privilegiorum meorum defensionem chartam, quam beatæ recordationis præcessor ve vel elationem immoderatius erigar, ut apostolicæ sler domnus Benedictus mihi sua auctoritate dire

sedis jura quoquomodo lemere tetigisse videar, vexit; sed timui ne mihi inde aliquid sinistri in via raciter fateor, hoc nunquam in cor meum ascendit, contingeret, et solatio, quod inde adversus insur

qui semper el apostolicæ sedi, et ejus rectoribus, gentium impetus habeo, fierem destitutus. Vestra

postquam me posse polui, pro meo scire el posse fivero dignatio in scrinio sanclæ Romanæ Ecclesiæ delis et devotus, et humilis ac subjectus exstili, sum, ex more exemplar illius potest requirere, et utrum el, adjuvante Domino, permanebo. Privilegia autem ila se habeat evidenter agnoscere. In quo si vestræ C sedis apostolicæ non ideo petii ut mihi non sufficeret sanctitati placei, necesse est nobis ut quædam su quod sacri canones et decreta sedis Romanæ pontiperaddalis, quæ hic frater ac filius noster , juxta ficum cuique metropoli sedi concedunt, et nec alia, quod necessitates nostras cognoscit, vestræ suggeret vel amplius quam Ecclesiæ Rhemorum collatum est sanctitati. Quia sicut sanctus Augustinus dicit, ne ex antiquo, mihi largiri specialiter petii, neque apcesse est ut ad nova morborum genera nova quæ peto. Sed quia non solum dicecesis, verum el paro. rantur medicamentorum experimenta. Sed et de chia mea, inter duo regna sub duobus regibus haben synodo apud Suessionis habita, de qua, factione tur divisa, et res mihi commissæ Ecclesiæ sub mulcujusdam clerici nostri, qui a nobis negligentiis suis torum principum potestate conjacere videntur, de territus aufugerat, quiddam ibi sub quadam du

quibus aut parum aut nihil utilitatis Ecclesia nostra bitatione est positum, hic frater ac filius noster vo potest habere : quia veteres constitutiones jam quasi bis rei veritatem potest narrare, qui eidem sy pro vili apud quosdam habentur, his novis decretis nouo interfuit, et adhuc in nomine abbalis subscri carnales et animales homines territi, quiddam revepsil. )

rentius contra Ecclesiam indignitati meæ commissam Hæc sunt verba mea in epistola sanctæ paterni agerent. De quibus privilegiis, quorum defensionem

D lati vestræ directa. Nam, si inde quod ibi est posi mihi non arrogo, sed nec de aliis quibuscunque est lum si ita est erasissem, superflue quod quiddam ibi unde inflari valeam vel efferri, qui et si justus fue. sub quadam dubitatione esset positum scriberem. Et ro, non levabo caput saluratus afflictione et miseria. si aliquid ibi adderem, mutarem, vel demerem, ut Postremo de pallio, a mea præsumptione non certis in scrinio sanctæ Romanæ Ecclesiæ exemplar illius temporibus et juxta - morem aliis metropolitanis difrequireretis, et utrum ita se haberet agnosceretis, finitis uso, unde vestræ sanctitatis auribus intimascribere non auderem. Cæterum si quocunque mo lum esse indignitati meæ scripsistis, auctoritati do, quacunque occasione, a quocunque aliter ad vos vestræ veraciter fateor, quod et in istis regionibus delatum fuit, tamen ego per præfatum venerabilem per alios si vobis placuerit rescire valebitis, quia coepiscopum nostrum , sicut se habet, exemplar nisi in die Natalis Dominici, et in die sanctæ Resuripsius privilegii vobis direxi. Quod si vobis non fue rcctionis ejus, vix in toto anno eodem pallio utor. rit tædium- reservato in Romano scrinio illud quod Quoniam de illorum numero, peccatis meis exigenper eum inisi conferre , verum invenietis. Sed et tibus, factus, de quibus scriptum est : Impedimenta illum ipsum privilegii tomum, et non exemplar, sy

fecerunt eos miseros, raro in decretis festivi

AD NICOLA UM PAPAM.

tatibus, quo pallio uti metropolitanis eonceditur, in A

EPISTOLA XII. sede mea, propter multas occupationes et necessitales Ecclesiæ et regni, esse mihi permittitur; et nisi quando in eadem sede sum in decretis festivitatibus,

Ejusdem argumenti cum superiore, maximaque ex non solum non tolies sicut mihi concessum est,

parte iisdem verbis contexta. verum vix aut nunquam eodem pallio utor. Pro cu

(Apud eumdem.) jus usu apud sedem apostolicam nihil petii, nisi si Domino sanctissimo et reverentissimo Patrum cut decessores ac prædecessores mei eo uti et in Patri Nicolao, primæ ac summæ sedis apostolicæ et episcopi ordinatione solebant. Non enim usum pallii universalis Ecclesiæ papæ, HINCMARUS, Rhemorum esse meæ dignitatis puto, sed genii sedis metropolis episcopus, et vestræ sanctissime paternitatis devoesse cognosco. Et cum multi sint sancti episcopi qui

tissimus famulus. eodem pallio non utuntur, non nescio quia si sine

Litteras sanctissimæ paternitatis et praecellentisvirtutibus, quas exponente bealo Gregorio pallium simæ auctoritatis vestræ, xiii Kalendas Junii, indisignat, pallio utor, et si excellentiorem cæteris Rhe clionis xv ab Egilone veierabili archiepiscopo Senmorum provinciæ sedibus metropolim sedem pallii nensi accepi, in quibus, sed et litteris generaliter ad usus demonstrat in oculis hominum, non tamen ma- B episcopos, qui in synodo vestra auctoritate congrejorem me facit in oculis Domini. Et veraciter con gata apud Suessiones præterito anno fuerunt, lantas fiteor sanctæ vestræ paternitati, quia si episcopus et tales increpationes indignitati meæ a dignitate ordinalus non essem , non solum pallii usum non vestra illatas inveni, sicut peccata mea merentur. quererem, quoniam scio, sine ordinatione episco- Quibus ad omnia respondere et humilitati neæ præpali, lide recia et operibus bonis per Dei gratiam stimpliosum, et sublimitati vestræ constat inconvitam æternam me potuisse acquirere. In isto sæ gruum; præsertim cum post mulla , pusillitatem culo cognoscens illud, sicut modo cognosco, episco meam resoventes, mihi scribere dignati fueritis dipalem ordinem non subirem, si vitare valerem. Sed centes : « Hæc ne nos arbitreris ad discrimen quodel nunc jam suflicit mibi anima mea pro spolio. Ego libet tuæ sanctitatis vel dignitatis exaggerasse, cum enim multis aflictus infirmitatibus, et ætate grava meliora esse vulnera diligentis quam fraudulenta lus, ac injuriis fatigatus, jam delibor, et tempus mez

odientis oscula non nescias. , Cæterum, quoniam resolutionis instat. Quapropter licet alius ab amicis propter multas et maximas ac pene continuas infemeis Cisalpinis in partibus Romanis, ut a multis stationes paganorum alque falsorum Christianorum, jaclatur, confingar, ad aliud me oportet lendere, et quas patimur, continue laborantibus antea episcopis de aliis cogitare quam alicui pompæ ac ostentationi, C regionum nostrarum, in unum convenire non licuit, minime autem in ecclesiastico ministerio applaudere, ut nobis communiter vestræ sanctitatis epistola ayl modo quolibet inservire.

communiter missa relegerelur, et sicut jussistis, Hæc autem, de quibus clarissimæ sanctitati et quæcunque super hac re de qua agitur scripla tam a famosissimæ sapientiæ vestræ scripsi, non ad ullam vobis prius et nunc quam a nobis edita reperiuntur, controversiam, vel conlumacem resultationem, quod et quid inde humilitas mea et illi dejecii clerici sedi absil, protuli ; sed animatus veridica sententia ve apostolicæ sigyessciimus vel retulerimus, in volue stra, imo divinæ auctoritatis, quam mihi scribere men unum ordine quo missa sunt redigerentur, et dignati fuistis, dicentes quia veritas liberet, men apostolicae sedi, ut competens est, eorum nobis dacium vero perdat, humiliter veritatis narrationem exemplaribus reservatis, summo studio dirigerentur. suggessi. Taurdeni meæ servituti a vestra dignatione Nunc in aliqua regni parte aliquantulum de pagaremandari deposco de fratribus nostris, Rhemensis norum intestatione respirantes, sed aliarum anxieEcclesiae filiis, vestra auctoritate in suis ordinibus tatum gemitibus laborantes, et adhuc graviora que restillis, quoniam venerandus archiepiscopus Egilo imminent metuentes, et fratres ac coepiscopi nostri ex vestra auctoritate eis præcepit ut in suis gradibus devolissimi Gilji vestri, quæ jussistis, videlicet de ministrarent, et ad altiores ascendere non præsume- D Ebonis dejectione, et de ipsius restitutione, ac frarent, utrum debeam eos ad altiores gradus prove tris Vulfadi et collegarum ejus promotione, el de here, si confratres ac comministri nostri illos elege- præfati Ebonis iterata repulsione, atque ad aliam rint : quoniam eorum animos mea incuria lädere Ecclesiam migratione, sed el quæ de ordinatione nolo, et ne contra vestram jussionem ac dispositio mea compererunt, exsequi studio Gdeli procurant : nem agam modis omnibus devitare cupio, qui apo et humilis mea servilus, de his quæ indignitati meæ stolicæ sedis decretis in omnibiis parere desidero. vestra scripsit dignatio, omni humilitate ac puritate Deus omnipotens sinceritatem vestram, ad doctrinam conscripta, his quæ auctoritati vestræ collectis diriet correctionem sanctæ suæ Ecclesiæ, in suo apto gunt, subjungenda et suggerenda atque perferenda servilio per annorum multa curricula conservare secundum vestram præceptionem eis porrexi. De dignetur, donne sanctissime et reverentissime Pa dilecto scilicet fratre nostro Vulfado et ejus collegis trum Paler in Domino.

de quibus mihi summa dignitatis vestræ auctoritas qua sibi placuit scripsit, nihil aliud sanctitativestræ scribere præsumo, nisi quod increpationes ve

« VorigeDoorgaan »