Pagina-afbeeldingen
PDF

Quod dicitur autein , sanctam Constantinopolita- A ubi fas est admittere studeant, et corrigenda su!» Ęt; tum 0cculta tum aperta, ne aliquo A est ut omnibus qui injuste paiiuntur Opem ferat, 1

nam Ecclesiam in te convenire , teque privataim sedem recipere, missos vero nostros tecum minime consecrare, de adunatione omitim Deo gratias agimus; sed missis nostris ideo de hoc mandatum non dedimus, quia nil certitudinis, qualiter ipsa sedes hal)eret, antea comprobavimus. Nunc vero, sicut de pace et adunatione ipsius Ecclesiæ valde gau lemus, ita et de dissensione nolentium acquiescere contristamur, quia Salomone [leg. Samuele] testante, quasi peccatum hariolandi est repugnare, et sicut genus idololatriae nolle acquiescere (I Reg. xv). a Werum super receptione privatæ sedis nos del)uimus ante consuli. Tamen quia, obeunte fratre et coepiscopo nostro Ignatio te Constantinopolitano throno præsidere audivimus, tantum ut pax augeatur et jurgia cessent, multimodas Deo gratias agim.us. Tu autem omnium mentes demulcens, omnes patulis ulnis amplectere, omnes dispersos congregare non desinas, omnes colligere sollicite stule, quia sicut sanctus papa Leo Magnus scribit, sedis apostolicæ, inquiens, moderatio hanc temperantiam servat, ut severius agat cum obduratis et veniam cupiat præstare correctis. Et cum non sit reprehensibilis erga correctum quantacunque miseratio, satisfaciens coram synodo misericordiam b secundum consuetudinem postulaveris, ac si evidenti correctione utaris, et periti;e non obliviscens, nullius (!amma moliaris, quin potii;s exsilia eorum qui tibi non velle consentire dicuntur, studiose dissolveris, eosque suis ecclesiis et lionoribus restitueris : et si, quia spiritalis filitis noster Basilius Caristianissimus imperator apud nos pro te multis precibus intervenit, omnes uno voto, uno consensu et una concordia in tua restitutione convenerinl, veniam pro pace sanctæ Constantinopolitanæ Ecclesiæ tibi concedimus, communionem quoque et gradum, coram synodo misericordiam quærendo c, nihilominus reddimus, et ut sanctæ Constantinopolitanæ Ecclesiæ digne præesse debeas, consentimus, ita tamen ut (!einceps de laicis in eadem Ecclesia episcopus contra sanctorum Patrum statuta nulla lenus or.inetur, et omnis illa mala consuetudo abini!e penitus aimputetur, juxta capitulum quod super hac re in venerabili synodo, tempore scilicet decessoris nostri Adriami junioris papæ Constantinopoli habita, est congruentissime promulgatum. I{eliqua vero quæ lit;eræ tuæ a nobis fore censenda vel finienda exspectant, dato commonitorio nostris legatis, Petro venerabili presbytero cardinali nostro, deliciosisque consiliariis nostris, quædam scriplis, quædam autem verbis injunximus, qui juxta censuram nostri apostolatus instructi de omnibus, cuncta, Deo præ oculis habito, contemplantes, et admittenda a lsta de consulenda sede apostolica Plotitis ('e1runcavit in sua translatione. b II;ec de misericordia quaerenda coram synodo abstulit i'hotius, hic et alias inferius.

• Ilaec quatuor verba itidem decurtavit Photius. -

aequitatis libramine corrigant.

Praeterea sicut vestra pars suum velle conatur vires accipere, ita et dioecesim nostram Bulgariam d, quam apostolicae recordationis sanctissimique domini papæ Nicolai certamine sedes apostolica recepiu, ac Adriani aeque beatissimi præsulis tempore possederat, summa nobis celeritate restitui volumus, et uie cætero omnem ordinationem ecclesiasticam ab Ecclesiæ Constantinopolitanæ præsulibus in eadem dioecesi l3ulgarica auctoritate apostolica amputamus; ipsos autem ordinatos ibidem episcopos, et omnes alios inferioris ordinis clericos, ut inde se sui, trahant et ab invasione Bulgaricæ nostræ diœcesis se omnino compescant, decertare procures. Quibus si tu aut pallium dederis, aut quamcunque illic ordinationem feceris, vel donec nobis obediant, cum eis communicaveris, pari exco:nmunicatione cum eis tenebris an n{* \ t IS.

ADN0TAT10 SEW. diNii De adulteratione epistolæ præcedentis a Photio perpetrata.

[blocks in formation]

« JovNNEs episcopiis, servus servorum Dei, Photio sanctissiino fratri et comiuinistro patriarchæ Consuantinopolitanæ Ecclesi;e.

« Sapientiam et prudentiam fraternitatis tu;e in litteris cum perspexerimus, instar to:uitrui coelius nimissi ex Deo resonantem et omnes terminos terr;c suo strepitu replentem e, pias I)eo gratias et excelsas laudes retulimus, qui omnibus petenlibus juxta eorum petitionem largitur sapientiam, et qui habitat im concordiæ domo, et fovet et protegit omnes qui veritate spem suam in ipsum collocant : quia quique nec malos in finem rejicit, neque bouos ut in tyránmilem aliquam incidant, supra eorum vires periiiittit, sed potius justitiæ æqualitate ac judiciorum æquililorio omnes res humanas dirigit et feliciter ducit. I.t

D beatus ille qui alacri animo praesenti tempore per

pœnitentiam lapsos erigit, in cœlis enim iste iliesauios sibi thesaurizat; hic etenim in hac felicitate permanens, fruetur sempiternis futuris bonis, cum irevelabitur futura gloria. Tuas itaque prædictas humanissimas litteras cum accepissemus, et laudes mimias quibus nos exornas et qua animi alacritate erga iios te habes, agnovimus quomodo pie et sane te geris, licet laudes quas nobis uribuis longe a nobis absint : cum enim mortalem et mutabilem uaturaiii macui simus, non suut laudes satis tutæ, et magio tiinore aflicimur illius videlicet qui omnia videt ei

[ocr errors]

e Photius versipellis flectit in laudem suam quod in {)ei laudem Joannes dixerat de altito::a::e l)eo.

omnia pacto aliter ab hominibus nos habiii, aliter in còn$pectu Dei reperiamur, et pro laudibus et optata gloria perpetuum dedecus lucremur. Sed hæc perimittamus interea DeQ, qui novit omnia, et quem nihil nostrum latet. Novimus enim ipsum dicere : Qui se exaltat, humiliabitur (Matth. xxii). -« Scripsisti nobis quod sanctissima Dei Constantinopolitania Ecclesia in te recipiendo concors et unanimis facta est a, et quod sedem recepisti quæ tua erat et qua fueras orbatus: his de rebus, de Ecclesia videlicet et de tua restitutione, qua es ad propriam sedem restitutus, Deo ex corde et pro virili gratias agimus. Habebant etiam litteræ pietatis tuæ quod nostri legati noluerunt quam primum tibi comminislrare. Et hoc factum dicimus quia nondum illis permiseramus ut ea facerent quæ præceperamus. Si enim mandatum nostrum habuissent, nulla ipsis fuisset dubitatio, nec alicujus moestitiæ causam pietali tuæ præbuissent. Nec nos satis certi eramus de fraternitáte tua, quod ad tuam sedem te Deus restituisset, et jam ipsam obtinuisses : si enim hoc rescivissemus, misissemus procul dubio , ut par erat, grauulaturi tibi pro tuæ sedis receptione b. Ne igitur" interea . iniquo feras animo ; " quod enim aiilea defuit, jam ex superabundantia completum €St. • Didicimus præterea quod sunt inter vos nonnulli schismatici qui non quiescunt, sed in vanum lal)0rant, et, certántem diabolicum certant,juxta prophetam dicentem : Divisi sunt contriti, ut evellant et evertant ad se nonnullos simpliciores. Et quemadmodum gavisi sumus pro tua restiuutione, quam Deus opératus est, et `unione facta Ecclesiæ, ita tristati sumus pro schismaticorum illorum interitu. c α Tu vero`qui præstas sapientia et prudentia et gratia a Deo tibi largita (quid enim habes quod non äccepisti? et si accépisti, novimus te non , gloriari quasi non acceperis), omnes tibi devincere humanifate contendas eos qui a te procul sunt segregati et dispersi, misericorùiæ viscera illis aperiendo, et beiiignitate illos complectendo, simul coiigregare ne ravêris : ut, quemadmodum sanctissimus pápa Leo agnus scribit, eos qui quærunt humiliari in conspectu Dei et unionem vobiscum quærere, suscipiamus. Sicut econtra adversus eos qui duro sunt corde, fortitudine et constantia et patientia illos vincamus, duritiæ etiam cordis illorum obsistamus. Similiter illis qui pœnitentiam quærunt, quæ lapsos sublevat, mamus adjutrices præbeamus. Noii enim est desperatio pœnitentibus, et petentibus misericordiam non est confusio. • Quapropter fraternitatem tuam rogamus ut Chrisii iiiorés imitando, præcipue vero ejus humilitatem quam sustinuit pro salute generis nostri, uon ue pigeât in synodo prædicare Dei erga te misericordiam el auxilium d, nec non sanctissimæ Romanorum Ecclesiæ protectionem et tulelam, et laborem, uem pro tua diléctione sustinuit, ut hoc pacto ædi$, omnes pro communione nostra et animorum nostrorum cóncordia. Quandoquidem quæcunque ab illa petiisti, obtinuisti etiam. Et sicut illi mos

ita ejus auxilio tu non caruisti, sed divina ope et hujus sanctæ sedis labore et studioad sedem tuam es restitutus. • Quapropter rationi congruum duco ut hujus consueti auxilii, necnon benignitatis, quam ipsis operibus singulis diebus experiris, de illa in omiiem terram sonum emittere non obliviscaris, sed etiam ipsam sequere, et instar illius nulli damnum inferas, mec aliquem a visceribus misericordiæ tuæ repellas. Si qui us|ue adhuc unionem cum tua pietaie amplecti noluerunt, neque tecum convenire, ne desistas, sed potius laborem et certamen sustine, cum dQcendo, tum etiam sermocinando, et longanimi admonitione, nec non alacri et benevolo vültu ut juxta Apostolnm, vel omnes vel plerosque lucrari studeas, et tibi conciliare, ac per te ipsi Deo accedentes, illos ad te, et per te al Deum suscipere dignare. Sacerdotales etiam honores eteorum eêclesias,

R illis restitue.

C.

« Et quemadmodum spiritalis filius noster impePator Basilius pro te nos ejus petitioni rationabili et justæ et Deo gratæ obsequentes, fecimus cum tua pietate, quod imperator petierat, eodem pacto te rogamus ut tu etiam obliviscaris malorüm quæ adversus te commiserunt, qui a te fuerant abaliemati °. Qui si revertantur ex corde, tua pietas honore insignita apertis ulnis illos recipere digiietur, ut omnes feliciter consentientes ad conversionem et restitutionem tuæ sedis commune gaudium et diem festum et lætitiæ peragamus.

« Hoc etiam rogamus fraternitatem tuam ut mobiscum decernas ut in posterum nullus sæcularis ex tempore ad pontificalem sedem assumatur, sed secuntlum gradum et ordinem procedens, et proprium unusquisque in suo gradu progressum virtulis ostendens, ita pontificalis sedis gradum obtineat. Qui enim aliter ascendit, ecclesiasticis nostris canonibus contraria facit. Et volumus morem hunc, qui non est probandus, ab initio im vestra Ecclesia inventum, in posterum irritum abolere f. Hoc autem dicimus juxta canonem editum in synodo tempore Adriani sanctissimi papæ et Tarasii beatæ memoriæ patriarchæ Constantinopolitani.

8 a Synodum vero contra pietatem tuam ibidem habitam irritavimus et annullavimus, imo et abjicimus, tum propter alia, tum etiam quod beaius papa Adrianus prædecessor noster illi uon subscripsit. Reliqua vero omnia de ecclesiasticis rebus quæ tua epistola nobis insinuavit, scribere omittimus, quoniam de illis in commonitorio scripsimus, cui etiam subscripsimus omnes pro tua resiitutione, et illud Petro religiosissimo presbytero caruinali et legato nostro dedimus quem imisimus, [f. ut una, HARD.] et una cum Eugenio et Paulo religiosissimis episcopis legalis noslris Dei timorem præ oculis habentes, et suam conscientiam immaculatam conservantes, omnino vobiscum faciant quæ vestræ

b Ecclesiæ conferre noverint, Deus te conservet usque

[blocks in formation]

ad finem, dilecte frater, reverendissime et comminister noster. • .. . Ecce tu jam vidisti, et conferens utraque exempla

[merged small][ocr errors]
[ocr errors]

ria cognovisti, lector, quo tandem progressa in p0- A ejus, seu LA.v. ulfo filio Landenulfi, ejusque ger

§ìoris äudacia, et ausâ §it falsarii animosa procagitas, üt trihus versibus istis ad epistolam Joannis ultimo loco additis, tantam molem illam œcumenicam , inquam, octavam synodum, quam 0ccidens et Oriens, poätifex et imperator una cum episcopis et magi$traiihus tanto labore sunt conati erigere et stabilire, quantum in ipso fuerit, Photius tuendaci stylo sit demolitus. Ut plane iterum repetendæ, quin et aliæ innumerae sint agend;e I)e , gratiæ, quod ad tam imiuane periculum evitandum, et immensum scaudalnm antevertendum, voluerit divina providentia romanere integra exemplaria Joannis epistolariiim, unicum remedium ad falsitatem hominis perditissimi arguendam et imposturam aperiendam. Quo nomiue ariter, ut vidimius, et ipse de quo egimus, pontifex

icolaus summas gratias Deo | rependit, qu9d ad convincendas falsitates ejusdeia Photii in suis litteris impudenter admistas, earum exemplaria Romæ servaverit, sic dicens in epistola ad Michaelem imperatorem : Verumtamen nòs quomodocunque falsitati vel depravationi eadem sit epistola submissa, grates, innumeras agimus Deo, cujus inspiratione et fidelia illius exemp!aria penes mos retinuimus, et cujus permissu qui hæc vel authenticam ipsam scripsere, superesse noscuntur; hæc ipse. Sed nos dupliciter Deo gratias rependere obligamur, et quod Joannes, sicut et Nicolaus, missarum a se litterarum exscripserit et retinuerit exemplaria, et quod eadem: cum codice, quem regestum vocant, sint in hanc diem in Vaticana bibliotheca integra post tot naufragia Romanæ Ecclesiæ conservata; ut quod earum translatio facta per Photium fraudulenter posset argui falsitatis, cum in multis aliis, tum in iis quæ operatus est ad demoliendam funditus œcumenicam octavam synodum, tam quod citationem ejusdem synodi octavæ sub Adriano habitæ, quæ convincitur eam recipere et comprobare Joannem, omnino erasit atque penitus abolevit ; quam etiam quod disertis verbis

addiderit, ab eodem Joanne 'pontifice jam illam C

prorsus damnatam, irritam, ut ait, ac nullam redditam eSSe.

In hoc ipsum enim totus incubuit homo profanus, ut adversum se collectam œcumenicam synodum, in qua cubitalibus litteris, ut ita dixerim, ejus scelera multipliciter nota essent, abolendam exstinguendamque penitus, ut nec nominaretur amplius, laboraret. Sed `ex quod sciretur testificatione historicorum Græcorum, tum Latinorum, octava synodus œcumenica celebrata esse Constantinopoli : ipse eodem in loco haberi, eodemque quoque nomine appellari voluit suam pseudosyuodum, quam supponeret pro legitima octava oecumenica habita per Adrianum, usus ad decipiendos omnes recitatis superius ad ipsum scriptis, sed ab ipso falsatis litteris Joannis papæ, ex quibus pariter detegas alias ejusdem mebulonis versutissimi imposturas. Quamvis enim idem Joannes pontifex, tum in ipsa epistola ad Photium scripta, tum in recitata superius ad imperatorem citando dictam œcumenicam synodum, ut dictum est, eam visus est coimprobasse ; et uihilominus in additamentis Photii idem ipse ejus damnator asseritur: non ista ipsi fatis sunt visa, sed et ab illo falsa$um est commonitorium ab eodem pontifice datum Petro legato.

[ocr errors][merged small][merged small]

manis. Receptis atque perlectis litteris vestris, quas nostro pontificio direxistis, quanta pace et concordia vos post obitum Landulfi bonæ memoriæ Capuani episeopi, cum Pandenulfo conjunxissetis, et jusjuranllum fraterno ac indivisibili fœdere inter vos habito firmasselis, luce clarius novimus : sed suadente humani generis inimico, et zizaniorum inter vos semina diffundente, omnem concordiam et unanimitatem quæ inter vos divino respectu exstiterat videmus corruptam atque confusam. Pro quo videlicet uantæ inimicitiæ malo vobis jam litteris nostris per Dominicum venerabilem episcopum noslrum ad vos delatis, innotescentes, mandavimus quoniam Deo B propitio pro vestrum omnium salute ac pace volumus Kalendis Octobribus Trajectum venire, ibique vobiscum et cum Guaiferio glorioso principe, atque cum Capuamis cæterisque vestratibus loqui, et ordinare primum ea quæ nobis et vobis sunt mecessaria vestræque paci et utilitati proficua, quatenus, totius discordiæ scandalo de medio vestri ablato, et recepta Dei pace, quæ superat omnem sensum (Philip. iv), in fraterna dilectione et in pristima devotione omnes concordes et unanimes manere valeatis; et tunc sive de Landulfo venerabili presbytero, quem oiunium Dei sacerdotum et judicum, seu totius Capuanæ plebis voto parique consensu electum habetis, sive de aliis necessariis causis, vestram secundum sacros canones adimplebimus voluntalem; et idcirco grave non videatur nobilitati vestræ nostrum, ut dictum est, specialem præstolari adventum. CCL. AD GUAIfERlUM PRiNCiPEM SALERNiTANUM. (Anno 879.)

Eadem quæ in superiori : praeterea arguit quod contra Cupuanos arma sumpserit; rogat ut mancosos sibi ab Amalfitanis restitui curet.

Dilecto filio GuAuferio glorioso principi.

Sicut nobis litteris vestris mandastis, quod devotam circa nos amicitiam et sinceram conserveuis dilectionem , hoc multis jam evidentibus documentis luce clarius agnoscimus et tenemus; unde et nosler apostolicus animus circa nobilitatem vestram, utpote circa charissimum filium, benignus existit, cupiens D honorem et gloriam vestram semper immutilauam conspicere et audire. De electo autem Landulfo, videlicet venerabili presbytero Capuanæ Ecclesiae, pro quo jam toties nostro pontificio suggessistis, non aliquo male voluntatis affectu vos nunc usque audire prætermisimus, sed sola pacis verae causa et inter proximos augendæ dilectionis. Nam sicut vobis nunc litteris nostris, per Dominicum episcopum ad vos delatis, mandavimus, cupimus, Deo propitio, pro vestrum omnium salute, concordia et unanimitate Kalendis Octobribus Trajectum venire, ilique vobiscum et cum Capuanis cæterisque vestratibus loqui, et ordinare primum ea quæ nobis et vol)is sunt necessaria et vestræ paci utilitatique proficua; et turc sive de præfato electo, sive de aliis necessa- A

riis causis, vestram adimplebimus voluntatem : quia vestro sagaci consilio communique consensu, quæ pro pace fraterna et pro terræ nostræ ac vestræ defensione, sive Saracenorum perditione, consideranda et perficienda sunt, peragere cupimus. Quapropter, sicut nos vestrum volumus desiderium et honorem alacri mente implere, ita quoque et vos illa quæ nostro apostolico culmini sunt decentia , devota mente debetis peragere; quamvis in hoc reprehensione non modica digni videamini, quod sumptis armis contra Capuanos, inter assiduas paganorum persecutiones consistentes, persequi et impugnare præsumpseritis, antequam eorum culpas nobis veraciter cognitas fecissetis. Porro de mancosis quos

CCLII. AD LANDULFUM PRESBYTERUm. (Anno 879.)

Laudat eum quod ad propinquorum suorum insidias evitamdas Capua fuerit egressus, et in discordiis setlgndis elaboret ; sigmificat Trajectum se iturum ibique de ejus electione deliberaturum.

LANDUlfo venerabili presbytero et electo.

Quia discordantium parentum tuorum insidias declinando, et ex urbe Gapuana egrediendo, in antiqua sanctæ ecclesiæ Capuanae sede, nomine videlicet S. Stephani protomartyris refulgente, nunc habitare te asseris, atque cum vicinis episcopis assidue decertas, ut male divisos adunare atque discordantes pacificaræ, Deo favente, possis, gratum recepimus.

pro defensione terræ S. Petri dedimus te praesente B Quia et ante susceptum officium ea quæ sunt boni

[merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]

Reverendissimo et sanctissimo LeoNi episcopo.

Sacerdotalem curam et sollicitudinem, quam pro Ecclesiæ Dei utilitate populique concordia et pace peragere procul dubio debent Domini sacerdotes, litteris tuis relectis, te luciflue habere cognoscimus; dum Dei proximique dilectione sollicitus, doles Capuanos, nobiles scilicet viros, fraterno foedere per jusjurandum inter eos habito nequiter corrupto ad veram discordiam et inimicitiam pervenisse, et adhuc in ea improvida mente consistere, atque pro Landulfo venerabili presbytero, et electo a vobis et omni sacerdolali coetu nobiliumque caterva, cunctoque populo Capuanæ civitatis, pontificio nostro supplicas, quatenus eum non differamus sacræ plebi Capuanæ antistitem ordinare. Nos autem, pastorali sollicitudine moti, vobiscum similiter condolemus fratres et propinquos pro saeculi cupiditate in tantam discordiæ et inimicitiæ voraginem demersos, pro quibus sane, Deo propitio, pacificandis, volumus Kalendis Octobribus Trajectum venire, et ibi cum Guaiferio principe, atque vobiscum, et cum Capuanis cæterisque vestratibus loqui, et ordinare primum ea quæ nobis et vobis sunt necessaria; et tunc de ipso elec10 vestram secundum sacros canones adimplebilvus voluntatem : et idcirco grave non videatur dilectioai vestræ nostrum, ut dicuum est, specialem preslolari adventum. Unam talem Adelchisi episcopo: et alteram Lupeno episcopo.

[blocks in formation]

Dilecto viro PULCARI præfecto.

Pro salute animæ tuæ ac pro defensione totius Christianitatis, quae, te cum paganis pactum habente, quotidie deprædatur atque in diram ducitur captivitatem, multa tibi et popu.o tuo, quæ postulasti, fecimus bona. Insuper decen millia mancosorum argenti dedimus tibi ut terram sancti Peuri -rupto fœdere paganorum defenderes; quod tu cum tuis per jusjurandum facere promisisti, sed timore judicii Dei postposito, neque pactum iniquum disrumpere voluisti, neque propter jusjurandum littora nostra defendere, sed potius deprædari diabolico jam juri subjectus, permittis, et in animæ tuæ per litionem consentis oves pretioso Christi cruore acquisitas duci captivas. Et ideo dignum est ut ipsos mancosos, quos tibi pro defensione terræ nostræ dedimus, recipiamus. Quapropter volumus ut eosdem mancosos per tuos fideles Amalfitanos usque in portum urbis Itomanæ nobis uavigio venientes remandes, quoniam ipsi Amalfitani salvi et securi ibi manebunt, et tunc accepta prius a nolis securitatis sponsione, præfatos mancosos mol)is reddere procurent, quatenus nostra recipientes, nullam tibi vel populo tuo inferamus calumniam. Nam et dromonibus nostris præcepimus ut nullo modo aliquam populo tuo faciant contrarietatem, si tamen nobis ipsos mancosos salvos reddideris.

CCLIV. AD MONACHOS PULTARlENSIS COENOBIl. (Anno 879.)

Dolet de eorum calamitatibus, et significat se ipsorum áusti Bosoni principi atque Hugoni abbati scripsisse ut eos utentur; eremplar etiam testamenti Ἐὰrdi fundatoris Ansegiso archiepiscopo et Conrado comiti misisse.

Sanctæ congregationi summi apostolorum principis Petri cœnobii nostri Pultariensis.

Cognoscat pro certo fraternitas vestra nos, relectis litteris vestris, pro tantis adversitatibus quas ab iniquis quotidie sustinetis hominibus, valde tristes existere, quoniam sicut de vestra prosperitate gaudemus, ita quoque et de vestra tribulatione tristamur. Unde volentes sanctam congregationei.* *estram, utpote Dominicum gregem in ipso apostolorum principe nobis commissum, salvam et quietam habere, direximus, secundum petitionem vestram, nostras apostolicas litteras Bosoni glorioso principi, et Hugoni nobilissimo abbati, petentes quatenus pro Dei sanctorumque apostolorum principum Petri ac Pauli amore, nostraque dilectione, suæ defensionis auxilium vobis impendant, et contra Dei atque omnes vestros adversarios manum suæ potentiæ exuendant, ut quiete ac securiter degentes, debitas Domino laudes persolvere ac pro nobis et omni populo Christiano valeatis omnipotentem Dominum deprecari, et res sancti nostri monasterii tranquilla mente disponere, regere ac secundum Dominum dispensare possitis. Porro exemplar ipsius testamenti, per quod (;s, ardus bonæ memoriæ comes, una cum Berta quondam conjuge sua ipsas res principibus apostolorum Petro et Paulo tradidit, bulla nominis nostri munitum, Ansegiso archiepiscopo et Conrado comiti, in cujus comitatu ipsæ res continentur, per præsentem íuntium vestrum direximus. Vos itaque videte gi de his omnibus adjuti fueritis, an non • et nobis renuntiale, ut quasi concilio meliori potuerimus, vos libentissime adjuvare curemus. Fraternitatem Vestram orantem pro nobis Dominus dignetur conse*ware incolumem.

CCLV
AD HUGONEM ABBATEM.
(Anno 879.)
Ut monasterium Pultariense tueatur.

Dilecto filio Hugoni nobilissimo abbati.

Quanta vos dilectione quantoque nostræ paterniuatis quasi uuicum filium dilexerimus affectu, ex quo Vesträm sublimem cognovimus sagacitatem et gloriam, ipsi abundanter recolitis, quoniam et vestra „os exçellentia veluti patrem spiritalem in omnibus colere et honorare animo tranquillo curavit. Quo videlicet mutuæ dilectionis fœdere illibato confisi, monasterium sancti Petri, quod appellatur Pultariense et Gerardus quondam comes de rebus suis perfecit atque dotavit et sancto Petro tradidit, peti„us ut vestra in omnibus tuitione adjuvetur, quia fratres qui nunc in eo consistunt, et sedulas Deo laudes persolvunt, orantes pro salute omnium in

A Christo credentium, ab inimicis vicinis perturban

[merged small][ocr errors]

tur, omnisque illorum, imo nostra familia crudeliter assidue vexatur et opprimitur; ita sane ut neque arare neque cætera quæ ad terræ culturam pertiment, possit exercere. Quapropter et vestrum auxilium eidem sancto loco impendatis, et contra Dei atque ejus adversarios manum vestræ potentiæ, pro amore Dei et sanctorum apostolorum Petri ac Pauli nostraque dilectione extendatis, quatenus vestro potenti brachio freti, salvi in omnibus et securi consistant, ut et in præsenti dignas a nobis retributiones et in futuro multiplicem a Domino valeatis mercedem cum sanctis recipere. CCLVI. AD hUGONEM ET RADULFUM. (Anno 879.)

Quod Wendoaram villam sancti Petri Pultariensis nulli concesserit, et Arember, um, qui a Bosone eam accepit, excommunicari jusserit, nisi ab ea abstimeat.

HUGoNi et RADUlpho dilectis fidelibus nostris

Cognoscat pro certo fidelitas vestra quia nos ipsam villam nostram Wendoaram, quam dicitis esse invasam a Bosone comite, quasi nos eam cum illo commutassemus accipientes alteram ab eo, neque beneficiali more, neque alicujus commutationis tenore, neque alio quocunque modo, cum eodem Bosone vel alio quocunque homine, dedimus neque commutavimus. Ideo in fidelitate et servitio sanctorum aposuolorum Petri ac Pauli devota mente permanentes, ipsam villam sub nostro jure tenentes, defendite et cum Domini auxilio gubernate, nec aliqui homini credatis nos aliquando præfatam villam quolibet modo daturos. Direximus vero, pro nostro adjutorio ac defensionis auxilio, litteras nostras jam dicto Bosoni comiti, ut pro amore Dei, et S. Petri , ac nostro, et suos homines inde removeat , et ipsam villam nullatenus invadere nec invasam retinere præsumat : quin potius suo vos brachio tueatur, et ab omnibus erga vos male agentibus dignetur defendere, si gratiam Dei et principis apostolorum cupit habere. Arembertum autem , vassallum ejus , cui ipsam villam beneficio dederat, omni ecclesiastica communione per Isaac venerabilem episcopum jussimus esse privatum, si in eadem villa ulterius lemere intrare aut aliquam ibi contrarietatem facere præsumpserit.

CCLVII.
Ad b0S0Nem c0m1tEM.

[blocks in formation]
« VorigeDoorgaan »