Pagina-afbeeldingen
PDF
[merged small][merged small][merged small][merged small][ocr errors][merged small][ocr errors]

IIiNCM AnUs, nomine non merito Rhemorum episcopus, ac plebis Dei famulus, sanctissimo et reverentissimo EgiloNi archiepiscopo.

Si aliquis vos interrogaYerit de Gothescalci doctrina, unde vobis jam qu;edam scripsi, hanc esse interroganti respondere potestis, sicut et verba et scripta illius demonstrant. M. Dicit enim deitatem sanctæ Trinitatis trinam esse, sicut sunt tres sanctæ Trinitatis personæ. 2. Dicit ita geminam esse Dei prædestinationem, ut sicut Deus quosdam ad vitam æternam , ita quosdam prædestinaverit ad mortem æternam. 3. Dieit quod non vult Deus omiies homines salvos fieri, sed tantum eos qui salvantur : omnes autem salvari, quoscunt;ue ipse salvare voluerit. Ac per hoc quicunque non salvantur, penitus non esse voluntatis illius ut salventur. 0mnia, inquit Scriptura, quaecumque voluit Dominus fecit in cælo et in terra, in mari et in omnibus abyssis (Psal. cxxxiv, 6), etc.; In voluntate tua, Domine, cuncta sunt posita, et non est qui possit tuæ resistere voluntali (Esther xiii, 9). Ergo non vult omnes salvos fieri, sed tantum eos qui salvantur, quia si vult quod non potest, omnipotens non est. 4. Dicit quod non pro totius mundi redemptione, id est non pro omnium hominum salute et redemptione, Dominus et Salvator noster Jesus Christus sit crucifixus, sed tantum pro his qui salvantur. 5. Dicit exponens sententiam apostoli Petri, eum qui emit eos Dominum negantes (II Petr. ii, 1), Baptismi, inquit, sacramento eos emit, non tamen pro eis crucem subiit , neque sanguinem pertulit, neque sanguinem fudit. Unde latius dicta in suis scriptis inveniuntur. Ex quibus mortiferis capitulis quanta exitiosa prodeant, catholicus et litteratus quisque conspicere potest.

1. Ilinc enim adinventione diaboli dicentis ad Adam : Eritis sicut dii (Gen. iii, 5), pluralitas deorum inducitur, quoniam si trina est Deitas, tres dii erunt. Unitatem quippe in Trinitate, non eadem persona, sed eadem implet essentia, id est deitas, quæ Trinitatis est unitas. Et in lege Domino dicente : Audi, Israel, Dominus Deus tuus Deus unus est (t)eut. vi, 4). Et in Evangelio : Ite, docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti (Mattli. xxviii, 19); et cantantibus

seraphim : Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Deus Sabaoth (Isa. vi, 5). Et concinente David : Benedicat mos Deus Deus noster; benedicat nos Deus, et metuant eum omnes fines terrae (Psal. lxvi, 8). Et confitente Paulo : Eae ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia. Ipsi gloria (Rom xi, 56). Cum esse Deus unus dicitur, et in nomine, non in iiominibus, credens quique baptizari præcipitur, el a seraphim ter Sanctus cantatur, et unus Dominus Deus Sabaolh confitetur, et a David ter Deus nominatur, et metui per omnes fines terræ unus oratur, et a Paulo post Trinitatis confessionem unus Deus glorificatur, trium personarum sanctæ Trinitatis una deitas, quæ Trinitatis est unitas, demonstratur. Ac per hoc, quantum ex se est, ista perniciosissima hæresi, idololatriæ videlicet matre, a mystica Nicæna synodo gladio verbi Dei perempta, et ab isto nuper resuscitata, fides in qua baptizati sumus, et qua corde creditur ad justitiam , et ore confitetur ad salutem evertitur. 2. Liberi arbitrii opera, sive bona sive mala, nihil valere ad meritum, sed sive ad vitam sive aul mortem, cuncta Dei prædestinalionem agere, ab ista prava doctrina enucleatur. A qua et reprobis tollitur meritum damnationis, et justis meritum aufertur salutis. Ac per hoc nec illi juste damnantur, qui justi esse non possunt : mec isti juste remunerantur, quia aliud quam justi esse non possuut. Nec injustis ergo quidquam acquirit meritum, nec in electis aliquid gratia operatur : sed in utraque parte et perditio et salus non est ex judicio propriæ actionis, sed ex præjudicio Domini voluntatis, totumque Dei opificio reputabitur. Non enim potest dicere figmentum ei qui se finxit, Quare me fecisti sic ? Non igitur aliquis libero arbitrio condemnal)itur, nec quisquam pro gratia misericordias Domini in æternum cantabit. Si enim, quod cæcus iste in meridie palpans non videt, liberum non esset arbitrium, unde totus in massa perditionis Adam perditus, cum suis etiam additis juste judicaretur mundus ? Et rursum, nisi Dei gratia esset, quomodo ex eadem massa perditionis electus, id est, gratia lectus “salvaretur mundus? Misericordia, inquit psalmus, et veritas obviaverunt sibi, justitia et par osculatæ sunt (Psal. Lxxxiv, 11). Misericordia quidem est, qua salvantur electi : veritas , autem est, qua in massa perditionis deseruntur relicti. Justitia quidem est, quia non assumuntur reprobi : pax vero liis est, qua de una eademque massa perditionis gratia fiunt probi. Unde Paulus dicit : Stipendia enim peccati mors, gratia autem Dei vita æterna (I{om. vi, 25). 5. Sed et male interpretando Scripturam : Omnia quæcunque voluit Dominus fecit in caelo et in terra, in mari et in omnibus abyssis ( Psal. cxxxiv, 6) ; In voluntate tua, Domine, c; mcta sunt posita , et non est qui possit tuæ resistere voluntati (Esther xiii, 9), iniquus Deus, qui infert iram his qui contra prædestinationem et voluntatem

ejus salvari non possunt, et his qui alieno, id est A bris remanentes pereunt, pereuntium est meritum.

primi parentis peccato venditi sunt, et pro quibus non est data redemptio. ab illo assevcratur. Et vel non intelligens, vel scienter mendaciter interpretans ex Scripturis quod bene et vere dictum est, dum Deum infirmum dicere vitat, iniquum facit, dedignans, usus pessimo præceptore seipso, ab alio discere qualiter debeat intelligere, quia sunt quæ«Jam quæ dicitur non posse omnipotens, docente Paulo, Deus fidelis permanet, seipsum negare non potest (II Tim. ii, 13). Qui etiam mutari, mentiri, falli, peccare, miser fieri, vinci ac mori non potest. Quæ et his similia si posset, vel si hæc velle posset,

omnipotens non esset. Unde nunc longum est scri-'

bere, et si hic nebulo in his sanum sensum habe

Universæ emim viæ Domini misericordia et veritas

Ut enim reus dami*>tur, inculpabilis Dei justitia est; ut autem reus justificetur, ineffabilis Dei gratia est. Et redemptio humani generis omnibus proposita est, sed fidelibus (lat salutem. Sic enim dileacit Deus mundum, ut Filium suum unigenitum daret; ut omnis qui credit in eum non pereat, sed habeat vitam æternam ; qui autem non credit, jam judicatus est (Joan. iii). Quod et Dominus ostendit quando sacramenta passionis suæ discipulis et apostolis suis tradidit dicens : Hoc est corpus meum, quod pro vobis tradetur (Luc. xxii, 19); et: Hic est sanguis meus, qui pro vobis et pro multis effundetur (ibid.). Utrumque enim in Evangelio invenitur. Inter quos, quibus hæc tra

ret, in hac sententia non erraret, qui dum dedigna- B didit, erat et Judas, reproborum tenens partem, siliberasse a reprobo sensu. Et multa alia hoc genere A

tur fieri discipulus veritatis, si ei liceret, magister fieri vellet erroris. 4. Necnon et loquente de seipso in magno Petro: Non tardat Dominus promissis suis, sed patienter agi, propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad pænitentiam reverti (II Petr. iii, 9); et in divino Paulo : 0mnes homines vult salvos fieri, qui dedit redemptionem semetipsum pro omnibus (I Tim, 11, 4, et 6); et : Gratia Dei pro omnibus gustavit mortem (Hebr. ii, 9); et : Si unus pro omnibus mortuus est, ergo omnes mortui sunt, et pro omnibus mortuus est Uhristus (II Cor. v, 14); et in propheta cum juramento propter incredulos : Vivo ego, dicit Dominus, nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat. Et in omni catholica Ecclesia, quæ pro omnibus hominibus ex traditione apostolica illi supplicans, legem hinc credendi lege nobis statuit supplicandi, veritatem mendacem dogmatizat. Et cum Christus de diabolo dicat : Mendar est ab initio, et pater ejus (Joan. viii, 44), si idem Christus juxta istius doctrinam mendax est, suis ipsis verbis, quod nefas est dicere, similis ei, id est diabolo, mendax esse convincitur. Est autem Deus verax, et Gothescalcus mendax : quia unus idemque Sol justitiæ Christus, ut repararet omnium vitam, recepit omnium causam, inde in omnes manante justitia, ubi est omnis humana suscepta natura , non culpa, qui omnibus ortus est, omnibus venit, et pro omnibus passus est, et omnes vult salvos fieri qui pro omnibus passus est; sed non ab omnibus videtur, et non omnes salvantur. Luae enim lucet in tenebris, et tenebræ eam non comprehenderunt : quod non pertinet ad culpam lucis, sed ad tenebrarum. Lux quippe venit in mundum dicens: Ego sum lur mundi : qui sequitur me non ambulat in tenebris, sed habebit lu•men vitæ (Joan. viii, 12). Sed dilexerunt homines tenebras magis quam lucem. Erant enim eorum mala opera. Et item comprehendentibus lucem tenebris, ipsa lux per Apostolum dicit : Fuislis aliquando tenebræ, nunc autem luae in Domino (Ephes. v, 3). Quod autem quidam sequentes lucem salvantur, salvantis est donum; et quod quidam in tenePATRol. CXXVl.

cut et cæteri discipuli electorum partem ferebant. Idem quippe non pro omnibus sed pro multis dixit, quia non omnes credituri erant. Effusio enim sanguinis Christi, justi pro injustis, tam fuit dives ad pretium, ut si universitas captivorum in redemptorem suum crederet, nullum diaboli vincula retinerent. Qui autem non credunt, ipsi sibi damnationem acquirunt. Nam sicut incarnatio, prædicatio, miracula, ita et mors Christi, salus et honor est credentibus, non credentibus autem lapis offensionis et petra scandali, veluti in Scripturis multoties et passim qui legunt inveniunt, et in natura creaturarum conspicitur, per quas invisibilia Dei cognosci a Paulo dicuntur (Rom. 1, 20). Unus namque ac idem sol lutum stringit, et ceram liquat, et conditor ac redemptor, atque salvator noster, non alia cogitatione justus adjuvat, atque alia injustos damnat: sed una eademque vi naturæ singularis, sibi semper indissimilis, dissimiiia disponit una prædestinatione

. sua, quæ semper in bono est, et sic est gemina,

sicut unus sanctus Spiritus et duro ejusdem data, una charitas et duo ipsius præcepta. Una Dei prædestinatio, aut ad donum pertinens gratiæ, aut ad retributionem justitiæ. Non ut Deus reprobos prædestinasse credatur, quod absit, ad poenam, sicut creditur electos prædestinasse ad gloriam, et eis gloriam præparasse perennem; sed ejus prædestinatione, veluti ei canitur a propheta : Misericordia et veritas præcedent faciem tuam (Psal. lxxxviii, 15),

D per misericordians conferantur quæ ad donum per

tinent gratiæ, et ad veritatem justi judicii referantur quæ redduntur retributione justitiae. Bonus est enim et justus in omnibus Dominus, quoniam bonum est cum debitum redditur, et justum est, cum indebitum sine cujusquam fraude donatur, sicut scriptum est : Cui vult miseretur, et quem vult indurat (Rom. ix, 18). Miseretur nimirum Deus, gratis impartiendo misericordiam, et auferendo nequitiam: obdurat autem, non impartiendo malitiam, sed juste non impartiendo misericordiam; sicut dicitur obdurasse cor Pharaonis, id est per gratiam non emollisse, et tradidisse quosdam in reprobum sensum, id est, ex retributione justitiæ per gratiam non v. 3

locutionis dicta, in Scripturis inveniuntur. 5. Et qui locutus est per prophetas, dicente Dei spiritu per apostolos et evangelistas : Unus est Deus, una fides, unum est et baptisma (Ephes. iv, 5); in quo sanctificatio spiritus per aspersionem fit sanguinis Christi, quo redempti sumus de vana nostra conversatione paternæ traditionis (I Petr. m). Sanguis enim ejusdem Jesu Christi Filii Dei emundat nos ab omni pcccato (I Joan. i, 7), qui venit per aquam et sanguinem Jesus Christus, non in aqua solum, sed in aqua et sanguine. Et Spiritus est qui testificatur quoniam Christus est veritas: quia tres sunt qui testimonium dant, spiritus, aqua et sanguis, et tres unum ^,sunt (I Joan. v, 6). Spiritus utique sanctificationis, et sanguis redemptionis, et aqua baptismatis, quæ tria unum sunt, et individua manent, nihilque eorum a sui connexione sejungitur. Et hac fide vivit et proficit catholica Ecclesia, mundata lavacro aquæ in verbo, quoniam non est unum, et salutare l)a

piisma, quod in eadem catholica celebratur Eccle

sia, vel aqua sine verbo, vel verbum sine aqua; sed cum accedit verbum ad elementum, eflicitur sacranuentum, spiritu qui in principio ferebatur super aquas sanctificatum, quod uno militum lancea aperiente latus Christi in cruce, continuo exivit de secrelo divinæ humanitatis et humanæ divinitatis, scilicet sanguis et aqua, unde lavacro rigatur et populo Ecclesia credentium, quorum corda fide quæ datur per spiritum purificantur, quique spe salvi fiunt, quoniam charitas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum qui datus est nvbis (Rom. v, 5), in quo credentes signati sumus spiritu promissionis sanctæ. Et item, eodem dicente Aposiolo : In quo signati sumus in die redemptionis (Ephes. iv, 30), id, est in eodem sacramenlo baptismatis, in quo nulla est discretio rematorum, dicente Apostolo : Quicunque baptizati sumus in Chrisi9. iw morte ipsius baptizati sumus (Rom. vi,5); et: Quicun^ que in Chrislo baptizati eslis, Christum induistis, Non est Judæus neque Græcus, non est servus neque liber, non est masculus neque femina, omnes enim unum estis in Christo Jesu (Gal. iii,27). Quoniam quos aut sexus in corpore, aut ætas discernit in tempore, ab immaculato divini fontis utero omnes in unam parit gratia mater infantiam, et renatus ex aqua, et Spiritu, non solum spiritalis, sed etiam invisibiliter fit spiritus, et per adoptionis gratiam Dei Filius, cum visibiliter videnlibus appareat caro et hominis fìlius. Contra quæ omnia, ipsius unius ejusdemque baptismalis veritas isto pestilentissimo dogmale evacuatur, quod nullam credenlibus spem salutis relinquit, nec a quo credentes salutem sperare possimus, faciens Deum iniquum atque mendacem, et personarum acceptorem, dimittit. Quæ, sed et aliæ ipsius blasphemiæ, Scripturarum auctoritate, et catholicorum traditione, qui in se loquente Domino, a cujus facie est sapientia et intellectus, eu qui docet hominem scientiam, hæc prava in directa et

aspera in vias planas fecerunt, facile posse revinci cognoscitis. Non igitur est perfunctorie transeundum quod Coelestinus scripsit pro talibus atque de talibus (epist. 8, ad episcop. Gallia). • Merito, inquiens, causa nos respicit, si silentio faveamus errori. Ergo corripiantur hujusmodi ; non sit his liberum habere pro voluntate sermonem. Desinat, si ita res sunt, invessere novitas vetustatem ; desinat Ecclesiarum quietem inquietudo turbare. , Alioquin, ut Leo dicit, inferiorum ordinum culpæ ad nullos magis sunt referendæ, quam ad desides negligentesque rectores, qui inultam sæpe intriunl pestilentiam, dum nt cessariam dissimulant adhibere medicinam. Multa vobis scribere poteram de his, sed et de aliis exitiosissimis dictis hujus procacissimi hominis, si

P} licuisset, et antea hinc vobis scribere meditatus

fuissem. Sed quia in articulo jam profectionis missi nostri, quem ad vos dirigebam, nuntiatum est mihi, habitu tantummodo monachum nostrum, ejusdem Gothescalci complicem, in partes Italiæ quo pergitis, cum his quæ furari de monasterio potuit aufugisse, necessarium duxi, accito notario, vel haec parva et tumultuario sermone quae mens ori suggessit emissa, vestræ sapientiae ihtiware; ut si forte isdeum pestifer in illis partibus de zizania magistri sui aliqua seminaverit, et a quibusdam inde interrogati fueritis, habeatis quæ illis de dqctrina ejus cerla respondere possitis, et ne pro multis detentus missus noster tam diu morari cogeretqr, ut ei necesse foret vos longius sequi.

[blocks in formation]

R, §, modo vestra auctoritate congregata apud Sues- A dam factione adversus exiguitatem iiieam commota,

giones fuerunt ibidem relectis, tantas et tales inerepationes indignitati meæ a dignitate vestra illatas inveni, sicut peccata mea merentur. Unde si præsens corpore vobis adessem, quod sanclus Spiritus per os Beati Benedieti in Regula ab ipso dietata præcipit, sine cunctatione vel aliqua mora exsequi procurarem. « Si quis, inquit, frater pro quavis minima eausa a quocunque priore suo corripitur, quolibet modo vel si leviter senserit animos prioris cujuscumque contra se iratos vel eommotos quamvis modice, mox sine mora tamdiu prostratus in terra ante pedes ejus jaceat satisfaciens, usqne dum benedictione sanetur illa commotio. » Quod quia corporaliter ante vestr;e sanctitatis vestigia implere non valeo, mente

et spiritu ubicunque sum cum debita mentis devo- B

tione adimpleo, suadente beato Gregorio, sanctitatis vestræ prædecessore, atque dicente in expositione evangelicæ sententiæ : Si offers munus tuitm ad altare (Matth. v, 25), ac reliqua. • Debemus, inquit, ad proximum quamvis longe positum longeque disjunctum mente ire, eique animum subdere, humilitate illum ac benevolentia placare; et scilicet conditor noster, dum tale placitam nostræ mentis aspexerit, a peccato nos solvet, quia munus pro culpa sumet. » Et quia tempus annuum, quod in litteris -humilitati meæ direclis de cansa fratris Wulfadi collegarumque ejus inveni, ex benignitatis vestræ commotione mihi concessum intellexi, diutius sustinere passus non fui, quin post reversionem de praefato

itinere, nunc consequenter isto qui instat mense C.

Julio præsentis xv indictionis, cum domno noslro rege in hoste ex omni regno suo collecta contra Britlones et Nortmannos illis conjunctos, sicut et cæteri confratres ac consacerdoles nostri, secundum nostrarum regionum gravem consuetudinem, cum suis vadunt, quam longe inlirmitate allritus potero, cum hominibus commissæ mihi Ecclesiæ perrectnrus, quantocius potui vestræ sublimitati satisfacturus, has humilitatis meæ litteras ad vestræ sanctitatis vestigia, quoniam propter insidias principum mihi . infestorum, quibus ad sua vota placere non audeo, aperte non valui, modo quo potui transmittere maturavi. Denique post præfatas vestræ auctoritalis epistolas, relectum est in supradicto loco decretum vestræ præceptionis de restitutione prædictorum fratrum nostrorum, et quod decrevistis libenter amplexi sumus. Et quod præfatus venerandus archiepiscopus Egilo mihi ex vestro mandato inde injunxit, sine retractatione exsequi procuravi. Qua de re nil aliter, nisi veluti a vestra auctoritate est diffinitum, in postmodum repetere cupio, sicut in processu horum doloris mei apicum pro commolione erga me vestra explanans plenius inculcabo; in quibus, ut legitur, à doloroso dictum : Si locutus fuero non quiescet dolor meus, et si tacuero non recedet a me (Job xvi, 7). Scio enim quia nisi multam rubiginem in mme conspiceret fictor meus, non toties me isto igne purgationis, ex apostolicæ sedis auctoritate quorum

tam duriter constaret, et utinam expurgaret. Sic enim bonæ memoriæ domnus Lotharius in initio ordinationis meæ, apud Sergium, et postea apud successorem ipsius Leonem, pro contentione regni quàm erga fratrem suum habebat domnum Carolum, cujus obsequiis fideliter adhærebam, sategit. Unde postea, Deo inspirante, pœnitentiam egit, et litteris ad sedem apostolicam missis quod excesserat corrigere studuit. Per quos etiam serenissima sanctitatis vestræ tranquillitas erga indignitatem meam toties et adeo sit*commota, non debet a me conquiri, nec indebitis suspicionibiis debeo agitari. Duo tamen sunt, qnæ tenere ne veraciter puto, et tertium quod in mente mea cognosco. Scilicet quia commotio animi vestri erga humilitatem meam, non ex vestris propriis motibus, sed alienis procedat suggestionibus. Et si vera essent quæ vobis de me a quibus lam audio dicta, non solum merito erga me taliter moveremini, verum et incomparabiliter severius quam moveamini zelo rectitudinis accenderemini. Sed gratias illi, cujus gratia sum id quod sum, quia perhibente mihi testimonium conscientia mea, licet in aliis sim peccator, tamen in his de quibus me apud auctoritatem vestram audio denotari, non talis sum in oculis divinis, qualis depingor in auribus humanis. De tumore namque erga sedem apostolicam, omnium Ecclesiarum matrem atque magistram, jxm apud sanctæ recordationis Sergium atque Leonem fueram denotatus; sed debitis obsequiis, cooperante Domino, quocumque se locus mihi præbuit, monstravi quod fidelis et devotus, humilis quoque atque subjectus semper in omnibus et ubique erga sedem apostolicam ei ejus rectores exstiterim ; et modo cum tumore, quem quantum potiti ab ineunte aetate vitavi, dolositate atque crudelitate, apud sanctam et prudentissimam simplicitatem vestram videor denotari. Qui postquam sensualiter percepi dictum a sancto Spiritu et imprecari a sancta Dei Ecclesia, de his qui in corde et corde loquuntur : Disperdat Dominus universa labia dolosa (Psal. xi, 4); ac, muta fiant labia dolosa (Psal. xxx, 19); et ut virum sanquinum, ita nihilominus et dolosum al)0minari a Domino (Psal. v, 7), dolositatem et crudelitatem quasi a facie colubri fugiens exsecrari curavi (Eccli. xxi, 2) sciens beatos esse misericordes, et judicium illi futurum sine misericordia, qui non facit misericordiaum. De quibus vitiis in islis partibus Ecclesia mihi commissa, sed nec vicinæ Ecclesiæ adversum me hactenus fuere conquestæ, sed nec modo conqueruntur. Unde datur intelligi quoniam illi qui de me isla falso disseminant, si vel similitudines aliorum criminum in me percepissent (quod non ad excusandum excusationes in peccatis fateor), utique vobis non tacuisseiit. Sed benedictiis Domimus, qui hactenus non dedit me in captionem dentibus eorum, qui sæpe expugnaverunt me a juvent;te

mea, et non potuerunt mihi, protegente I)onis;o

qui de multis tribulationibus eripuit me, in quem A datis litteris in abdicationem sui sacerdolio se

[blocks in formation]

reprehensibilia gesta velle resuscitare, de actis quæ apud nos exinde conservantur, cur et qualiter depositio ejus acciderit, rationabilius videtur a nobis sileri, quam pleniter et ex ordine dici. Sed et contra multiplicem sapientiam veslram, quæ excedit nostrum sensum atque intelligentiam, et contra vestram summam auctoritatem, quæ supereminet nosuram subjectionem, de illius qualicunque depositione quamcunque contentionem, quod absit, conserere, vel quamcumque resultationem inire non volo, non præsumo, non debeo. Præsertim cum et ipse, et illi qui eum non clamantem vel resistentem, sed potius, quantum ab eis qui interfuerunt videri potuit, sponte conniventem, ante triginta et tres annos jam evolutos judicaverunt, illic procul dubio sint, ubi unusquisque sub tanto judice, cujùs oculis nuda et aperta sunt omnia, non possunt perdere sui meriti qualitatem. Werumtamen ut pauca ex eorum gestis ob rei nolitiam vobis suggerendam commemoremus, Hildemanno Ecclesiæ Belgivacorum episcopo calumniis, quibus fuerat denotatus, regulari satisfactione exuto, Ebo, qui pridem cuin aliis archiepiscopis et episcopis libellum, quem habemus, de restitutione imperatoris Ludovici manu sua cum additamento archiepiscopi edidit, in eadem synodo sccundum traditionem apostolicæ sedis, velut Zosimus de Proculo, Joannes de Contumelioso, Gregorius de Paulo decernentes ostendunt , et sicut gregorius multoties de episcopo non valente pro infirmitate corporis ad ministerium episcopale assurgere, quod si voluerit hoc modo, videlicet dato libello, ab episcopatu se removere valeat scripsit,

sponte amovit. Quem, ut Alexander papa in decretis suis ostendit, metus aut vis vel fraus, quæ a nemine pertulit, innoxium vel excusabilem reddere nequiverunt; neque, ut Gregorius de Pompeio monstrat, violentia aut afflictio, quæ a nullo sustinuit; nec etiam reclamatio ad apostolicam sedem, quam præsens in judicio non emisit, ei consulere debuerunt, qui nullo cogente, nec etiam postulante, sed propria sponte, conscius criminum, de quibus partim in synodo fuerat accusatus, partim autem, nisi locum peteret quærendi consilium cum quibusdam episcopis, foret nihilominus accusandus, et de quibus se purgare non poterat, secundum eorumdem episcoporum consilium, sequentium Africanum concilium propter Ecclesiæ opprobrium, et insolentem insultationem sæcularium, ne dignitas sacerdotalis pollueretur, libellum temperantia, quam beatus Leo ad universos episcopos per Campaniam et Samnium cæterasque provincias decrevit, manu sua subscriptum, propriaque confessione attestatum, synodo sine ulla resultatione porrexit. Et Africani canones testimonio episcopi, etiam de se mentientis, adeo credi debere dicant, ut episcopatum amittat, sicut et Dominus in Evangelio monstrat dicens: Ex ore tuo te judico (Luc. xix, 22); et : Eae* verbis tuis justificaberis, et ex verbis tuis condemnaberis (Matth. xii,. 37); el David propheta mentiendi quod occiderit Saul: Sanguis tuus super caput tuum : os enim tuum locutum est adversum te (II Reg. i, 16). Et sanctus Gregorius de Andrea : Quia flagitari judicium non debet de causa quam ipse judicavit, quia si verum de se confessus fuit (sicut in libello suæ professionis quem habemus scriptum est, cujus exemplar cum exemplari notitiæ synodalis sanctæ memoriæ Leoni papæ directum est, in quo pro reatibus suis a pontificali ministerio alienum se reddidit, et alium in loco suo absque repetitione canonica consecrari decrevit), tanquam criminosus suo testimonio a ministerio pontificali cessare, et juxta Leonis et Gregorii decreta, ad promerendam misericordiam Dei, privatam secessionem expetere debuit. Et si ialsum de se protulit, tanquam falsus contra semetipsum testis abjiciendus fuit, prohibente Domino : Non loqueris contra proximum tuum falsum testimonium (Exod. xx, 16). Quod si non licuit contra proximum, multo minus contra semetipsum. Et idcirco, ut judices sui dixerunt, juste et rationabiliter a pontificali ministerio alienum una cum ipso eum reddiderunt. De quibus, quantum rescire possumus, qui in nomine episcopi tunc fuerunt, in islis Cisalpinis regionibus nemo in corpore vivit, nisi solus Rolhadus; licet adhuc plures supersint qui Ecclesiam et provinciam suam eum prius nullo impetente deseruisse contra regulas sacras noverunt, et post ejus depositionis ordinem cognoverunt. Et Apostolus testamentum dicit in mortuis confirmatum (Hebr. vit, 9). Werum et de his qui me in illius loco ordi naverunt, non habentur superstites, nisi praefatus

« VorigeDoorgaan »