Pagina-afbeeldingen
PDF

nescis. Et bene quidem in mobis delectabamini, et A loquere, et exhortare in Christo Jesu, ut pro ac

spiritualibus gaudiis et profectibus fruebamini; sed nescimus quis vos de cætero deceperit; quis organum factus diaboli, qui olim per serpentem Evam seduxit, vos a recto itinere callida suasione retraxerit, unde non parum dolemus nec leviter anxiamur; et idcirco te, virorum optime, cohortamur, loquere ad aures ejusdem dilecti filii nostri regis; cui et Dominus ipse ad aures præcorliorum loquatur, ut primam fidem non faciat irritam, ut ante se gradiens, retro nequaquam respiciat, viam qua ambulabat non deserat, evangelicam legat historiam, et videat ibi præcipue soli Petro, aliis ista vel illa opinantibus, Christum Dei vivi Filium revelatum et singulariter dictum : Ego pro te rogavi, Petre, ut

cepto et multiplicato familiaritatis talento in gaudium Domini nostri merearis intrare. Nos vero, si nos audieritis, quia vos tanquam fratres et filios summo amore diligimus, de lucro vestri gaudebimus et superexsultabimus; sin autem, dicemus omni Ecclesiæ, et sicut Dominus præcepit (Mauh. xviii), vos tanquam etnichos et publicanos habebimus : et tunc vos videritis, cum in varias errorum tentationes incideritis. Missa per Paulum, et Eugenium reverendissimos et sanctos episcopos. Data mense Aprili, die xvi, indictione undecima. CX. AD QUEMDAM Ex NOBiLiBUS BUlGARIS a. (Anno 878.)

non deficiat fides tua (Luc. xxii). Ergo si, istis vel B Ejusdem argumenti, suntque fere eadem verba quæ in

illis falsa putantibus, Petro veritas præcipue revelata est, et si pro fide Petri oratum singulariter est a Filio ne deficeret, consideret sapiens rex quam laudabiliter primum fecerit Urbem quærens ad quam iste talis et tantus apostolus venit et prædicavit, cui, Patre revelante, veritas Filii patefacta est, et cujus fides, quia Filius rogavit, non defecit. Ad hanc quippe Romanam urbem post Antiochiæ, quam in transitu visitavit, fundatam ecclesiam, tanquam ad mundi dominam properavit; et illic consequenter Filium Dei vivi, quem non carne vel sanguine, ut prædiximus, sed eo revelante, sicut veraciter cognovit, veraciter et prædicavit : super quam etiam solidam confessionis petram suamT)ominus Ecclesiam fabricavit; et

hæc est petra illa supra quam, ut Salomon ait, ser- C

pentis non invenitur vestigium. Pro hac itaque purissima fide beatus Petrus Romæ moratus, in hac stabilivit Ecclesiam, et sede apostolica diuuius gubernata, pro hac fide decus mortis assumpsit; sicque sanctam Romanam Ecclesiam in hac fide fundatam proprio sanguine cum Paulo, qui ab Jerusalem usque ad Illyricam regionem, scilicet in qua nunc vos habitatis, Evangelio replevit, Domino Deo consecravit et dedicavit; qua fide tanto intra breve tempus Romani creverunt et floruerunt, ut prælatus egregius apostolus mox in principio epistolarum suarum pro ea Deo gratias agere et denuntiare præconia videatur (Rom. 1). Hanc itaque fidem fugere semper et suade, charissime, pio regi sitire : hanc non alibi præcipue quærere nisi Romæ, ubi plantata est et radicata a beato Petro, qui hanc, ut supra ostendimus, sicut veraciter cognovit veraciter et prædicavit : quoniam sicut aqua nunquam potest alibi tam munda vel tam limpida quemadmodum in fonte unde originem protrahit, inveniri, ita et fides nunquam omnino poterit alibi iam pura vel tam nitida reperiri sicut in Ecclesiæ nostræ vivario, ubi eam non lecta perstillantia, quibus litigiosa mulier, id est hæretica pravitas, comparatur; sed ille polorum claviger ubertim et purissime congregavit, qui ex ipso fonte vivo hanc coelius hausit et limpidissimam conservandam mandavit. Hæc, charissime, pio regi

superiore.

Christianissimo regi apostolatus nostri mittentes epistolam , dignum duximus ut et tuae quoque gloriæ scriberemus, et gemitus ac dolores nostri cordis aperiremus, quos assidue patimur suspirantes, et tristes penitus incedentes et stupore nimio admirantes, quomodo ipse sapientissimus rex et vos ipsi averti potueritis, et a recta semita declinare, et a sede beati Petri apostolorum principis omnino recedere; cui, sicut Evangelium refert (Matth. xvi), non caro et sanguis, id est humana sapientia, sed ipse per se Pater Filium proprium revelavit, cum alii hunc Joannem, alii Eliam , alii Jeremiam aut unum ex prophetis existimarent. Scribimus ergo tanquam fratri ejus et charissimo nostro. Nam cuncta quæ ad salutem gentis vestræ a nobis acta sunt, et quot et quantos labores pro instructione vestri nos assumpserimus, ipse profecto non nescis. Et bene quidem primum in nobis delectabamini et spiritalibus gaudiis et profectibus fruebamini; sed nescimus quis vos de cætero fascinaverit, quis deceperit, quis organum factus diaboli, qui olim per serpentem Evam seduxit, vos a recto itinere callida suasione retraxerit. Unde non parum dolemus nec leviter anxiamur : et idcirco te, virorum optime, cohortamur, loquere ad aures ejusdem dilecti filii nostri regis, cui et Dominus ipse potius ad aures præcordiorum loquetur, ut primam fidem non faciat irritam, ut ante se gradiens, retro nequaquam respiciat, viam qua ambulabat non deserat, evangelicam legat historiam, et videat ibi præcipue soli Petro Christum Dei vivi Filium revelatum. Ad hujus ergo beatissimi Petri sedem alacri pectore rex Christianissimus redeat; et sicut servus, cum quid sumpserit noxium, desiderat ad fontes aquarum (Psal. xlii), ita desideret et sitiat anima ipsius ad salutifera ejus doctrinæ fluenta. In quo pio tua laboret opere præ cunctis solertia, ut non solum fratrem charissimum lucrifacias, sed et de salute omnium vestrum ipse mercellum præmia consequaris. Nihil enim placet Deo plus his qui ab errore converti faciunt homines, vel qui ad justitiam erudiunt Petro clavigero regni cœlestis intercedente, operies, sicut sciptum est (Jac. ii), multitudinem peccatorum, et stabilieris quasi coeli firmamentum et dies æternitatis. Sed et nos interim te in devotorum numero filiorum habebimus, et confessionibus apostolorum principum memoriam tui jugiter commendare nullatenus omittemus. Data mense Aprili, in

a Hæc epistola apud Mansi perperam inscripta est: Michaeli glorioso regi Bulgarum, ut ex contextu patet.

plurimos. Et ideo pro tam sancto labore, beato A nis contubernio sequestrare, in promptu habentes,

dictione xi. CXI. AD IGNATIUM PATRIARCIHAM CONSTANTINOPOLITANUM. (Anno 878.) Tertio jam commonet , ne Bulgarum regioncm ad Ecclesiam Romanam jam antiqitilus pertinentem usurpet , et eo, vel ab ejus suffraganeis in ea regione eonsecratos episcopos intra triginta dies illinc educat; et nisi post duos menses par iterit , I)ominici corporis et sanguinis communione, e! si perseveraverit in contumacia, patriarchali etiam dignitate privat.

Reverentissimo confratri nostro IGNATio patriarchæ Constantinopolitano. Secundo jam sedis apostolicæ litteris probaris admonitus, et per missos ejus contestatoriis conventus horlatil;us, jure tibi Constantinopolitan;e diœceseos, quod per ejusdem primæ sedis auctoritatem et favorem, annuente Deo, receperas, rite contentus, ultra præfixos tibi ex canonibus limites præsumptionis pedem non tenderes, nec antiqnos terminos quos posueruut palres tui aliqua usurpatione transferres. Nullus autem ignorat regionem 181:igarum a sanctæ memoriæ Damaso papa, et deinceps usque ad paganorum irruptionem a sedis apostolicæ præsulibus, quantum ad ecclesiasticæ provisionis attinet privilegium, moderatam. Præsertim cum hoc nonnulla scripta, sed præcipue diversorum pontificum I{omanorum res gestæ quæ in archivis antiquitus nostræ reservantur Ecclesiæ, clarius attestentur. De his autem quæ bellica clades et gravissimi hostilitatis incursus intulisse noseuntur, nil præstantius sentiendum est quam quod clarissima Ecclesiae tuba, sanctus videlicet Leo nostræ sedis antistes, edocuit et decrevit, cum ait (epist. 85) : Adhibendâ, inquiens, curatio est, ut vulnera quæ adversione hostilitatis illata sunt, religionis maxime ratione sanentur. Qui statu rerum, auxiliante I)omino, in meliora converso iterum dicit: Remotis malis quæ hostilitas intulit, unicuique id quod legitime habuit, reformetur; omnique studio procurandum est ut recipiat unusquisque quod proprium est. Et rursus : Quod bellica necessitate turl)atum est, pacis remedio reformetur. Sed hæc, reverentissime frater, orania clausis oculis relegisti, sanctorumque Patriim decreta calcaneo temerario conculcasti, ac multiplicium tibi beneficiorum sedis apostolicæ præstitorum oblitus, contra eamdem sanctam sedem, benefactricem videlicet tuam, et erectus es, priscam diœcesim in regione Bulgarica constitutam illicita pervasione subripiens, et in alienam messem contra divinas leges mittere falcem non renuens. Unde merito post primam et secundam commonitionem a nostræ te debueramus communio

secundum Apostolum, omnem ulcis i inobedientiam

(I Cor. x); qui etiam dicit : Si quis non obedit verbo

nostro per epistolam , hunc notate, ut non commiscea- . mini cum eo (II Tim. iii); sed quia sedis apostolicæ moderatione utentes; spiritu lenitatis potius quam severitatis erga correptionis tuæ flagramus affectum, ecce tertio canonice per missos et syllabas commonemus, et hortamur, et protestamur, ut nullam omnino moram perpessa, strenuos viros in regionem Bulgartim dirigat, qui per totam patriam peragrantes, quoscunque illic repererint qui a te vel a subjectis tibi consecrationis munus accepisse dicuntur, sine quavis dilatione reducant: ita ut intra triginta dierum spatium nullus episcopus, nullus omnino clericus, qui tuæ ordinationis, imo inordinationis sunt, inter omnes Bulgarum fines inveniatur. Non enim patimur eos quos ibidem tu illicite constituisti, quos et ab aposlolica esse jam sede hujus rei gratia constat exconmn, unicatos, errore suæ prævaricationis corda novorum I)oiuini faiuulorum inficere : quos videlicet in fide instructionis manu plantavimus, et aqua salutaris fontis doctrinarum rigavimus, atque horum auctori Deo ad incrementum spiritus dandum, ut sit ipse in omnibus primatum tenens, obtulimus. Porro si intra triginta intervalla dierum omnes quos vel tu, vel episcopi tui consecrasse in aliquo gradu putantur Ecclesiæ , a totius regionis Bulgaricæ terminis non eduxeris, et temetipsum ab omni ecclesiastico illius jure diœceseos non subduxeris, tamdiu sancto corpore ac pretioso sanguine Domini nostri Jesu Christi post duos menses a die numerandos qua hujus epistolæ tomum acceperis, esto privatus, quamdiu his obstinatus decretis nostris minime obedientiæ colla submiseris. Jam vero si pertinaciter in hac indisciplinatione atque pervasione pernaiiseris, et episcopos et quotquot illic vel illi vel tu consecrasse videris, foras illinc minus expuleris, omnipotentis Dei judicio et bealorum apostolorum principum auctoritate nostræque mediocritatis sententia , omni patriarchatus esto dignitate, quam favore nostro receperas, alienus et exsors, nullo penitus summi sacerdotii privilegio præditiis vel potiius. Data mense Aprili, indictione xi, missa

D per Paulum et Eugenium episcopos.

(XII AD EPISC0P0S ET CLERICOS GRÆCOS. (Anno 878.) Declarat eos e.rcommunicatos quod Bulgarum regiones invadentes illicitus ibi ordinationes fecerint; dignitate etiam privandos, nisi intra triginta dies eae omni Bulgarica regione decesserint. Si quis autem paruerit, restituendum ei episcopatum decernit quem in Graecia habebat ; et si nullum antea habebat, vacantem , si dignus est , eidem conferri jubet. 0mnibus episcopis et cæteris clericis Græcis Bulgariæ diœceseos invasoribtis, ac per hoc excommunicatis. Miramur vos et vehemeuter obstupescimus san

ctorum Patrum canones obturalis oculis relegisse, bus positos transtulisse , et in alienam messem judicii falcem misisse, in lllyrici provincias, quas nunc Bulgarum natio retinet, ingredientes, et ordinationes illicitas perpetrantes, cum et sacra concilia sub sede beati Petri apostolorum principis, has olim provincias deguisse patenter innuant, et rerum gestarum a sancto Damaso papa conscripta manifeste denuntient. Et statu causarum, Deo auxiliante, in melius jam pridem converso sedes apostolica sit ab eis qui hanc habitant regionem recognita, requisita et multis precibus invitata : nosque illuc episcopos et inferioris or finis sacerdotes cum præceptis sedis apostolicæ miserimus, et multos labores pro instructione illius regionis arripuerimus. Nam et si quidam vestrum clandes:ina illuc sorte venerunt, apte de illis dicere possumus illud Domini dictum asseverantes : Omnes qui ante me venerunt, fures fuerunt et latrones (Joan. x). Ipse quippe Dominus per prophetam (licit : Veniebant et ego non mittebam eos. Nain quidam vestrum pro criniiiibtis suis fugientes, quidam autem ambitus et avaritiæ causa illuc accessuri profecti sunt, non autem vocati, nec

et calcata conscientia, terminos aeternos a Patri- A minus imperatoria dignitate, secundum Apostolum

[ocr errors]

invocati, licet nec sic in vestram vos diœcesiim ,

ad aliquam dispositionem facien'am introire convemerit. Quia igitur eontra sacras vos multipliciter egisse regulas deprehen iimus, excommuiiicavimtis vos, et estis excommunicati. Q;iisquis autem ex vobis intra triginta dierum spatiuim cognitæ hujtis apostolicæ sanctionis, omni Bulgaricæ regioni non cedens, in ea quamlibet ordinationem vel dispositionem patrare ultra prædictum spatium obstinate præsumpserit, sanctorum Patrum auctoritate nostrique judicii sententia proprio caret oflicio, non nisi resipiscens poenam evasurus, aut veniam aliqtio modo speraturus. Si quis autein vestrum hiimiliter ac obedienter his salubribus monitis nostris parens , Bulgaricæ locium dederit diœcesi, noverit nos decrevisse sibi episcopatum restitui quem eum in regione Græcorum prius habuisse constiterit: porro et si nunquam habuit, vacantem illi tribui; si tamen talis persona sit cui nulla in hoc regula Patrum valeat obviare.

Missa per Paulium et Eugenium episcopos. Data die xvi mensis Aprilis, indictione xi.

CXIII. AD BASILIUM IMPERAT0REM. (Anno 878.) Missa per Engeniun et Paulum reverendissimos - episcopos. i/olet Constantinopolitanam Ecclesiam schismate adhuc laborare; qua de re legulos mittit.

Dilectissimo nobis et desiderabili filio 13Asilio Christianissimo et tranquillissimo imperatori.

Benedictus Deus et Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater misericordiarum et Deus totius consolationis, qui miserius et consolatus est nos in præsenti sæculo nequam (III Cor. 1); visitans et redempti0nem faciens tam pium tamqiie benignum imperii vestri cornu salutis erigendo in domo David (Litc. 11), Christi videlicet pueri sui. Vos euim, fili charissime,

[ocr errors]

qui ait : AEmulamini charismata meliora (I Cor. xii), contenti, etiam angelorum estis ministerium imitati. dum pacem in terra bonæ voluntatis hominibus exoptatis, et beatos per id ac coelum vos visuros luce clarius demonstratis. Utraque siquidem epistola vestro pontificio nostro missa hujus vos flagrare desiderio patenter insinuat, et hanc vos ad statum Eeclesiæ , unde pravorum dissensione repulsa est, inhianter velle reducere , indicio evidenti demonstrat. A Deo quippe provectum imperium vestrum, quod eo auctore, justitia et triumphis ornatis, minus nimivum validum minusque gloriosum putatis, nisi etiam summa condecorare pace seu concordia satagatis. Nos autem, dilectissime, audientes in Constantinopolitanam Ecclesiam dissensionis adhuc scandala fluctuare, nonnullosque religiosi habitus viros hac illacque dispersos atque dejectos ignominiose tractari, merito ingemiscimus et multa moestitia fatigamur; præcipue pacem sentimus illic contina contentione turbatam, quam per multos sedis apos:olic;e la!)ores jam credebamus ædificatam; et sacratos quosdam diversas injurias didicimus passos, quos ab omni oppressionis fasce sperabamus ereptos. Portamiis quippe omnium onera qui gravantur, imo portat haec in nobis amator vester beatus Petrus apostolus qui nos in omnibus sollicitudinis suæ protegit ac tuetur h;eredes : sed quia et professionis nostr;e officio cum Jeremia miliilominus dicitur : Ecce constitui te hodie super gentes et super regna, ut evellas et destruas, et disperdas, et dissipes, et planles (Jer. 1), etiam vestra pietas ab apostolatu nostro pro hoc ipso pe; sonas postulat. Ecce strenuos e latere nostro viros dirigimus, qui si qua illic inter

-hæc diligenti studio deprehendant, et his radicitiis,

secundum Domimi mandatum, evulsis, destructis, dispersis et dissipatis, pacem et unitatem et charitatem et congruenter ædificent simul et plantent. Nam quomodo habere poterunt charitatem, qui dividunt unitatem? nos autem pro Christo legatione procul dubio fungimur, cum paci Ecclesiæ studium impendere procuramus. Quia vero Deo amabiles viros, quos nominatim litteris expetitis, quibusdam incommodis impeditos destinare nequimus, misimus Paulum et Eugenium sanctissimos et reverendos episcopos, dilectosque consiliarios nostros, quorum nobis et fides probata et scientia manifesta est : quibus scripto dedimus in mandatis ut, omnibus simultatibus sopitis atque sedatis, quæ ad pacem sunt, sanctorum magistra regula Patrum, toto conamine construant, et omni contentione sublata, justiviæ tribuant, Deo propitio, palmam, hoc duntaxat ad laudem Dei agentes, et ad præconiorum vestrorum cumulum, sicut vos agere de die in diem decet, addentes. Verumtamen ignorare pium imperium vesuum noluimus nos apostolicæ sedis præcepisse legatis, ut causa tantum visitationis gloriosum ejusdem provinciæ · principem adeant, et de optata

• Forte loquitur de rege Bulgarorum.

memoria ei apostolorum, ut condecet, expletis offi- A
ciis persalutationis edicant. Ideoque rogamus ut
aditu eis annitentibus vobis concesso, talem illis
industrium virum [deest tradatis aut quid simile] qui
eos usque ad prædictum principem salvos ducat at-
que reducat, facta in scriptis de ea minime iterum
usurpanda professione. 0ptamus vos per multos an-
nos in Christo bene valere, et de barbaricis jugiter ho-
stibus triumphare, spiritualis et desiderabilis et Chri-
stianissime fili semper Auguste. Data indictione xi.
CXIV.
AD EUMDEM.
(Anno 878.)

Ut legatis a se missis fidem adhibeat, et opem Romanæ Ecclesiæ ferat.

Dilecto filio semper in Domino triumplianti BAsi- B lio piissimo iniperatori Augusto. Scimus, venerabilis imperator, scimus et omnimodo novimus vos prudentia pollere, æquitatem diligere, pietatem extollere, directiones plantare et vitia evellere. Scimus et liquido credimus vos san• ctæ Romanæ Ecclesiæ vigorem et decus velle augere, tribulationes gemere, angustias dolere, et necessitates pio intuitu, quantum ad vos pertinet, amovere. Hujus rei gratia, maximam de vobis fiduciam assumentes, quidquid eamdem sanclam matrem vestram I{omanam Ecclesiam oppido aflligit et lacerat, vobis singulari quadam spe committimus audiendum et corrigendum. Tamen ne vos, quos secretorum mostrorum conscios esse cupimus, lateat quod his diebus contra Dei voluntatem contraque salutem totius Christianæ fidei, ac contra privilegium sanctæ Romanæ Ecclesiæ, seu contra morem reique publicæ statum Rom:e peractum est, his missis nostris Paulo et Eugenio episcopis verbotenus vobis dicenda commisimus. Quæ vos ita credere deprecamur ac si nos vobiscum loquamur; et credentes, si nobis ferre opem, vel aliquam consolationem valeatis, et veluti dilectus filius reverendæ matri assolet, omnimodo conferatis deposcimus. Habebitis enim prohis sanctos apostolos adjutores, et nos possidebitis devotiores vestros apud Dominum semper intercessores. Data iv Kalendas Martii [f. Maii, ut constat ex superioribus], indictione xi.

C.

CXV. AD LUDOVICUM BALBUM REGEM. (Anno 878.)

Deplorat mortem Caroli imperatoris patris ejus : hortatur ut pacem habeat cum regibus consanguimeis suis, et Ecclesiæ inimicos persequatur, praecipue Lambertum ducem, cujus diras infestationes commemorat; denique in Galliam se venturum, ibique synodum celebraturum significat.

Ludovico glorioso regi, filio divæ memoriae Caroli II imperatoris Augusti.

Quanto deinde amore dilectionis pro tantorum bonorum virtutibus, et pro omnipotentis Dei quotidianis genitorem vestrum dilexerimus cultibus, horum, Christo conscientiæ nostræ teste, absque lacrymarum effusione factorum reminisci nullatenus possumus. Et quan

quam gaudendum sit quoniam eumdem, post felicis cursum operis, inter angelorum coetum paradisi susceperint præmia vitae perennis, flendum nihilominus convenit quod tantum adjutorem Ecclesiarum Domini diffusarum in orbe praesentia corporali, heu, proh dolor! amiserimus. Præsertim cum hoc in tempore sancta Romana Ecclesia, mater omnium, quæ meæ mediocritati commissa est, Jesu æterni dispositione consilii, in quo ut cum Apostolo pace quorumcunque dixerim, fines sæculorum devenerunt (I Cor. x), in tot persecutionibus atque adversitatibus diu lacessita, domesticorum debacchatione fatigetur, ut cogar cum Propheta erumpens exclamare : Veni in altitudinem maris, et tempestas demersit me (Psal. Lxix); et rursus : Domine, libera animam meam a labiis iniquis et a lingua dolosa (Psal. cx). Sed vos, fili charissime, hortor ac moneo paterno

• amoris affectu, ejus imitari in Ecclesiarum exaltatione si conscripta teneamus. Pro qua re, domine fili charis- A stiis comprobatur (Prov. xvii); et bene nobis filiatio

vestigia vitæ spiritalis, cujus floris decore natus regia dignitate existis. Primum ut pacis unitatem vinculumque charitatis cum fratribus vestris, nimirum Ludovici regis Bajoariorum filiis, cumque fidelibus Christianis tenens, demum contra insanientis rabiem, atque tyrannos, paterno provocatus exemplo, virtutem roboris, Christi auctoritate, in defensionem matris vestræ, a qua et potum prædicationis in proavis, et infulam imperii accepistis, medullitus viriliterque effundere valeatis. Quia, quod dici sine lacrymarum imbre nullo modo potest, prodiit in hoc tempore apud nos ex massa peccati radix ac fomes nequissimæ perditionis Lambertus, - Widonis quondam Spoletani ducis horrendus filius, fatemur membrum Antichristi, qui adversatur et extollitur derogando adversus ortum regalis progeniei, et se turpis lucri cupidum clandestina machinatione, rapacitatis ardore, nunc huc atque illuc tergiversando, cum moecha sorore Rotilde, cumque complice suo infido Adelgerlo marchione, imo patriæ prædone, ad falcem, ut vera fama volitat, impudenter, quod Deus avertat, sustollere Romani imperii; et nunc, utpote abominatio desolationis atque perditionis filius, caput scorpii et aspidis surdæ, destruit dilapidans, perque nequam suos disperdit prædones omnem terminum sancti Petri ac Pauli protectorum vestrorum, ubi et pro qua re omnespene nostri fideles in paupertatem ac necessitatem redacti videntur, sacramentisque ut sibi conspirent, et me ad nostram occurrant jussionem, omnis territorii sanctorum apostolorum homines constringere non omisit. Nunc etiam Tarentum legatione directa paganis, donaque transmittens, atque ab eis accipiens, suppliciter deprecatus est, ut sibi, cum significatum fuisset, phalangæ Agarenæ ad perniciem Christiani populi quantocius deferant auxilia. Qualiter denique fraude nequitiæ, et per perjurium, in sinu Ecclesiæ nostræ nos deceperit, urbemque sacram invaserit, hic ea ideo prætereundo silemus, quia in alio opuseulo ad omnium Christianorum notitiam, quos idcirco anathematis vinculis innodavimus, nonnulla sime, contra nova et inaudita in Christianis mala, novum jam fessus et fatigatus certaminis laborem, navalis scilicet periculi, fluctusque maris, assumere desiderans, me tantis periculis [edit. Rom. legit assumereiter de transmetantis periculis, etc.] ad vos veniendo pro Ecclesiarum sanctarum omnium liberatione,juxta Apostolum, non faciens animam meam pretiosiorem quam me. Et ecce, quantum ad mei ministerii regimen spectat, non recuso pro Christi Domini ovium, ope ejus, liberatione mori, detrimenuumque sufferre. Wos, quæso obnixe, vos, fili charissime, lacrymas meas arduumque laborem aspicite; et ad defensionem sanctæ matris vestræ vestrum animum fideliumque vestrorum adhortatione continua

adoptionis vestræ spiritualis favere valebit, si pacis et unanimitatis cum fratribus vestris, Christo opifice, concorditer tenere consulte satagitis vinculum; quia in vestra pace, fatemur, totius Christiani populi salus consistit ; qua demum necessitate, quave fatigati angustia , relicta sede propria apostolici culminis, compulsi sumus Franciam petere, vosque paterno affectu deposcere, quatenus una nobiscum positi de communi salvatione sanctæ Romanæ Ecclesiæ et reipublicæ statu tractaremus, in paucissimis nunc patefacimus, quia in alio opusculo qualiter nefarie sit peractum ad omnium Christianorum notitiam reservatur conscriptum; quod luce clarius advertitis. Lambertus Spoletanus perfidus

præparate, et mecum unanimiter lupis rapacibus B dux, Widonis quondam stirps, perditionis filius,

baculos redargutionis studete tenere;quatenus, duce Unigeniti gratia, post longa temporum spatia, cooperatores effecti nostri certaminis, de purpura terreni, imperii ad coronam venire valeatis perpetuam. Et epistolas reliquas, quas confratribus vestris, Carolomanno videlicet, et Ludovico, atque Carolo juniori, dirigimus pro talium adhortatione, precamur gloriæ vestræ decentiam, easdem illis sine mora destiiiare dignemini, omnibusque reverentissimis archiepiscopis, et clero totius ordinis regni vestri, paterna peto adhortatione significari præcipite, quoniam, Domino miserante, apud vos synodum celebraturi sumus cunctis populis Christianis pernecessariam. Quæcunque nosse vos cupimus, sane deinceps sumus acturi de negotiis ecclesiasticis. Te quoque, charissime fili, auctoritate sancti Spiritus Dei nostri, ad vicem genitoris vestri domni Caroli perpetui imperatoris Augusti, a secretis constituo meum consiliarium, qui, ut dici assolet, pars animæ meæ fuit, et quæque agenda sunt, coge adunaque consilium : quia in fonte tui cordis primum intingendus calamus, deinde manus nostra formabit characteris apices. CXWI.

AD LUDOWICUM BAJOARIORUM REG1S FILIUM. (Anno 878.) Hortatur ad servandam pacem cum patruelibus; invehitur in Lambertum Spoletanum ducem : rogat episcopis significet ut ad synodum accedant.

Ludovico Bajoariorum regis filio.

Scriptum enim vero in Salomone legimus: Filius sapiens lætificat patrem, et est gaudium matris quæ genuit eum (Prov. x); quapropter, quoniam te, Ludovico filio Caroli, Ludovico filio Ludovici regis, aeternitatis præscientiæ suæ consilio omnipotens Deus ex regum imperatorumque est dignatus producere prosapia, et tunc illum plene lætificare contenditis, si vestræ matri ejusque immaculatæ sponsæ adversus insidiantium ictus atque illius laceratores tota virtute concurritis, omni quoque nixu more parentum pravorumque vestrorum auxilii consolationem conferre, spreta persomarum acceptione quarumlibet, quantocius festimatis, sancti Spiritus per Salomonem verbis testantibus : Frater et amicus in angu

[ocr errors]

in quantam superbiam pro cupiditate, ut fama vera se habet, ßomani imperii eruperit, in nostris tribulationibus atque angustiis procul dubio cognoscetis ad liquidum. Romam siquidem clandestina fraude devotum venire se simulans, a nobis velut filius pacis benigne susceptus, quid virulenti consilii corde gestiens [f. gereret] in crastinum sequentis diei diluculum demonstravit: nam deputatis custodibus, verum etiam satellitibus, ad portam Urbis quae ad beati Petri apostolorum principis euntibus pandit iter, nullum nostrorum fidelium ad nos egredi patiens, cibos deferentes coercens, asserit Carolomannum regem sibi talia horrenda facere præcepisse. Quod idcirco non possumus credere, quoniam ex vestra progenie nullus cervicem superbe contra hanc extulit sedem, sed propter Deum suppliciter colla submisit. Nos, fili charissime, pro Domini Ecclesia et ejus ovibus animam ponere cupientes, ecce marinos finctus undasque salis ad vos veniendo per diflicile iter assumpsimus, vobiscumque simul positi, Domino miserante, universalem synodum celebrare disponimus totius sanctæ Ecclesiæ, vobis obsecundantibus, provectum et exaltationem loco percongruo satagemus peragere. Quod, quæso, regni vestri omnibus archiepiscopis coepiscopisque nostris innotescere dignemini, eosdemque nobis adesse continua maturitate accelerare monete. Data ut supra. CXVII. AD CAROLOMANNUM REGEM. (Anno 878.) Ejusdem pene argumenti.

Dilecto filio CARoloMANNo glorioso regi.

Quanta denique exaltatione sponsionis vestræ sanctam Romanam Ecclesiam, videlicet matrem vestram omniumque Christianorum, quæ vos et lacte suæ prædicationis ab uberibus et ad imperialia a proavis sceptra sanguine regum excellenter produxit, sublevare curetis, et epistolari textu, et internuntiis nuper ad nos directis reminiscimur pleniter, fontemque ubertim cordis vestri solita pietate parentum vestrorum circa omnipotentis Dei famulatum miseratione abundare reperiiiius : vestrum quoque ad prædictam matrem vestram, uti gloria culminis vestri spopon

« VorigeDoorgaan »