Pagina-afbeeldingen
PDF

subtracto alterum non juxta normam canonicam A tiam feceritis, scitote quod omni vos ecclesiastica

electum ex adverso venientem, nec per ostium sed aliunde introeuntem, tuo tantum libitu ordinasse aecusaris. In quo te non leviter incurrisse omnino videntis, quia dicente prædecessore nostro papa Cœlestino (epist. 1, episcopis Viennensi et Narbonensi): Nullus invitis detur episcopus; cleri, plebis, et ordinis consensum et desiderium requirere debuisti. Cujus eiiam auctoritate clerici habent facultatem resistendi, si se viderint prægravari : ut quos sibi ingeri ex transverso cognoverint, non timeant refutare; quoniam etsi non debitum præmium, vel liberum de eo qui eos recturus est debent habere judicium. Nam et sancto Leone dicente (epist. 95, Rustico Narbonensi): Nulla ratio sinit ut inter episcopos habeantur, qni mec a clericis sunt electi, nec a plebibiis expeti:i. Unde cum sæpe quæstio de male accepto honore nascauur, quis ambigat nequaquam istis esse tribuendum, quod `non doceatur fuisse collatum? Eodem etiam capitulo 55 Canonum suorum juhente (epist. 88, Anastasio Thessalonicensi) : Nullus, ut dictum est, non petentihus est ordinandus antistes, ne civitas episcopum non optatum aut contemnat aut odiat; ac per hoc fiat minus 1 eligiosa quam convenit, cui non licuit habere quem voluit. Ilis ita statutis, me in Ecclesia Dei tibi commissa scandalum maneat vel schisima existat, dilectioni tuæ jubemus ut cum eodem a te consecrato episcopo, et illo qui se canonice asserit fuisse elecuum, de præsenti l{omam venire procures, quatenus in præsentia aostra et sedis aposlolicæ tanti causa negotii diligenter inquisita et examinata iegitimum, Deo favente, finem percipiat. 0bedire igitur te oportet huic nostræ præceptioiii pro Ecclesiæ Dei pace dircct;e. Nam si aliter feceris, scito quia nos talem illicitam præsumptionem impunitam nullalenus relinquemus. Data ut supra. CII. Ad cuNipefatu vi cOMiTEM. (Anno 877.) Præcipit ut bona Romanæ Ecclesiæ quæ occupaverat, restituat.

Dilecto filio CUNiperto glorioso comiti.

Auditu didicimus, etiam et veraciter scimus, quod cortem sancti Petri, quæ est in Alviscutia, contra Deum et nostram voluntatem teneatis invasam, et unde censum ac functionem annuam ecclesia principis apostolorum pro luminariis habere solita e;at, nunc vestra fortia et avaritia faciente, nil recipere nilque potest habere. Unde ex auctorilate l)ei, et sancti Petri, ac nostra, vobis præcipimus ut non haLeatis licentiam ipsam cortem amplius retinere, nec in ejus rebus et pertinentiis vos intromittatis, si gratiam Dei et beatorum apostolorum Petri et Pauli nostramque henedictionem cupitis habere; sinatisque homines sancti Petri qui ibi sunt eamdem eortem securiter retinere. Nam si ipsam cortem deinceps tenere contra nostram voluntatem præsumpserius, aliquamque il)i lortiam vel violen

communione atque a corpore et sanguine Domini mos!ri canonice separabimus, sicut invasorem rerum ecclesiasticarum. Data ut supra.

CIII. Ad lAMBERtUm comitem. (Anno 878.)

Monet me Romam eam ob causam veniat, ut apostolicæ sedis hostibus aurilium ferat; quod si dlia de causa venerit, honorifice se eum ercepturum promittit : plura legatis injungit, quibus fidem adhiberi jubet; Adelbertum Romanæ Ecclesiæ hostem se non posse ait in communionem recipere.

Dilecto filio LA\ibf.itto g!orioso comiti.

Dilectionis et amicitiæ vestræ amorem ac sinceritatem quasi quoddam insolubilis charitatis pignus tenentes, tanto de inimicorum nostrorum callidis astutiis vel præparatis cum apostolica sede securi existimus insidiis, quanto mobilitatis vestræ potentiam, una cum Cliristi auxilio nobis conjunctam in omnibus prosperis seu adversis esse procul dubio credimus : quoniam et nos vobiscum in cunctis quæ vestræ gloriæ sunt congrua vel necessaria existere prompti optamus. Et ideo eminentiam vestram quæ relatione quorumdam didicimus latere nolentes, utpote spiritali filio nostro referre indulitanter curamus. Audivimus namque quod inimicis et infidelibus nostris per cujusdam exhortationem citpiatis ferre solatium, atque Romam venientes suis eos rebus et beneficiis contra nostram etiam voluntatem inconvenienter restituere debeatis : quod nullus imperatorum, vel regum, aut comes antecessoribus nostris fecisse recolitur. Unde valde miramur, si hoc verum est, quomodo taniæ amicitiæ inter nos toties habitæ atquæ promissæ obliti estis, cum pos: Deum vos modo in omnibus necessitatibus et ulilitalibus Ecclesiæ sancti Petri habeamus unici;im adjutorem atque fidelissimum defensorem. Et ideo licet quidam vobis agere talia sedi apostolicæ nobisque contraria suadeant, nos tamen in vestræ fidei devotione, quam erga beatissimos principes apostolorum Petrum ac Paulum, et nostram paternitatem habetis, plurimum confidentes, quasi dilecto filio et unanimi amico mandamus ut pro Dei et nostro amore, pro causa inimicorum nostrorum aliquate

D nus restituenda, cum bis jam ae ter synodico sint

ipsi judicio condemnati, Romam nunc non veniatis; quia valde turbati ac tristes ob hoc existentes, vos, sicut decet et nos cupimus, honorifice recipere non possumus. Quamobrem vestra prudentia tantæ perversitatis consilium destruat, atque contra ipsos inimicos nostros totis viribus insurgere, et pari nobiscum voluntate, sicut oportet, eos confundere procuretis; ut nos, sicut per vos credimus, securi et quieti, Dei et vestrum maneamus auxilium. Alia vero pro causa, si ad limina sancti Petri et nostram apostolicam nunc aut postea vultis venire presentiam, vos prompto atque gratissimo animo, prout oportet, honorifice recipiemus. vol)iscum pariter gaudentes et exsultai;tes in Domino. Plura quidem

vobis super his scriberemus, sed quia idoneos ac A aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. xxii).

reverendos fideles nostros, vestrosque devotos amicos, Gaudericum videlicet et Zachariam episcopos, deliciosos et consiliarios nostros, vobis direximus, qui vestræ gloriæ ea quæ litteris desunt verbis poterunt enarrare, omisimus scribere; quibus sane, quæ verbotenus dixerint, quasi nobis credere non dubitetis. Agite igitur sicut vos in omnibus nostris credimus habere procul dubio adjutorem et unanimem in Christo amicum. Adelbertus autem marchio ad nos si venerit, pro certo scitote quia eum nullo modo recipiemus, quia multas nobis contrarietates fecit et manifestus in omnibus inimicus apparuit. Præterea, sicut nobis mandatis, ut pro instantis temporis causa extra urbem Romam exeuntes, v0biscum alicubi loqueremur, libenter quidem hoc facere voluissemus, si utile ac necessarium esse videreuur : ut simul loquamur non vobis grave sit ad nos quasi filius dilectus venire, quatenus ea qu;e congrua sunt visa pariter consideremus. Data ut supra.

[ocr errors]

Graviter eum reprehendit quod in litteris quas $cripsit honorem debitum apostolicae sedi non habuerit, et me legati absque ejus consensu mitterentur postulaverit.

Nobili viro LAAiberto glorioso comiti.

Sedem apostolicam, quam Deus omnipotens supra petram sui mominis fundare dignatus est, non solum reges et principes terræ, verum etiam imperatores Augusti, et totius orbis Domini suis apicibus, utpote caput omnium Ecclesiarum Dei, honoraverunt, dignisque præconiis ejus pontifices, vicarios scilicet beati Petri apostolorum principis, laudaverunt , votisque supplicibus deprecari studuerunt, et usque in finem sæculi, Petri manente nomine ac memuoria, supplicare non desinent. Quapropter audientes litteras tuas quas mandastis, mirati valle fuimus super earum verbis inconvenientibus, quæ nec debitas sancto Petro laudes resonant, nec ecclesiasticis concordant regulis vel doctrinis; cum nobis illa verba mandastis quæ sæcularibus viris et comparibus tuis scribere solitus es, hoc est, cum dicis nobis, Tuæ nobilitatis, vel cum dicis nobis , Monemus nobilitatem vestram; in quo luce clarius mentem vestram cognoscimus erga nos minime devotam, sicut putabamus existere. ldcirco nostræ paternitati tam vilibus verbis et inconvenientibus sermonibus scribere audaci potius quam sincora mente voluistis, et mirum non est quia de amaro fonte dulcis aqua non hauritur. Porro quia dixistis quod sine consensu tuo nostras legationes nusquam mittere deberemus, ususque hoc non fuerit, nec litteris legitur, nec a quoquam superstite unquam fuisse reminiscitur factum; et ideo sedes aposlolica lihera semper existens liberam ubique suam mittit legationem, habens Domini auctoritatem dicentis: Ego pro te rogavi, Petre, ut non deficiat fides tua * et tu

a Aliquid deest.

De his autem quæ olim dicta sunt inter nos, pro diversis ac multiplicibus contrariis et adversitatibus, nec non et corporis incommoditatibus, quas quotidie patimur, nobis aliquid considerare vel pertractare non licet. Nos tamen, si prudentiam vestram in nostris profectibus et utilitatibus Ecclesiæ Romanæ cognovissemus devotam existere, nostramque voluntatem prompte perficere, loco vos filii dilectique cuperemus retinere amici , et ea quæ vestræ saluti ac prosperitati essent utilia, grato sane animo perficeremus : sed quia vos, nobis relictis, in partem contrariam inclinatos videmus , non solum obstupescimus, sed etiam a vestræ amicitiæ nos similiter declinamus consortio, quod pro

B Dei amore valde retinere voluimus charum. Hanc

præterea epistolam nostram secundum morem per Longobardorum {fidelem vestrum, et litterarum delatorem vestrarum, vobis mandare voluimus; sed ille a nobis eas recipere vestræque noluit deferre sagacitati, sed sicut et antiquus usus exigit * et ratio manifesta fieri declarat. Data ut supra.

CW. AD ANGELBERGAM AUGUSTAM. (Anno 878.) Dolet Angelbergam molestiis affici et queritur de injuriis quas Lambertus Eccle$iæ I{omanæ inflirit: Togat üt conservet benevolentiam quam erga ipsum habere solebat.

Dilectæ ac spiritali filiæ ANGelbeitg£ ex imperatrice Deo dicatæ.

Quia multum devotione et mentis alacritate dominum et seniorem divæ memoriæ Ludovicum quondam Christianissimum imperatorem, spiritalem filium nostrum, dileximus, nullatenus prætermittimus ejus memoriam in sacris orationibus nostris apud Dominum quotidie facere et quamdiu vixerimus facturos esse scitote, vestrique memores, dilectissima filia, similiter sumus. Nam, Deo teste, vestram prosperitatem et salutem semper cupimus vigere incolumem et audire: et super tot ac tantis adversitatibus, quas a filiis hujus sæculi vos sustinuisse cognoscimus, ingenti vobis dolore compatimur et condolemus; quoniam quidem paterno vos diligentes affeclu, moerorem vestrum nostrum putamus, et tran

D quillitatem vitæ vestræ nostram esse gaudemus; quia

et vos pro talibus nefandis et inauditis malis, quæ nulla veterum scriptura decantat, nulla historia narrat, beati Petri apostolorum principis vicarium a quolibet imperatore vel rege unquam sustinuisse, nos his diebus a Lamberto Spoleiano comite pati audientes, simili esse moerore afflictam incunctanter agnoscimus; unde vestram hortamur dilectionem ut circa nos pium mentis affectum conservantes, ea quæ utilitali nostræ congrua vel necessaria esse perspicitis, pro viribus agere non prætermittatis. Quia et nos, Deo propitio, secundum datam nobis divinitus potestatem vobis auxilium et opaltam in omnibus consolationem conferre avide cupimus, et sub beati Petri apostoli vos, si opus fue

rit, tuitione protegere, et illæsam, ceu filiam cha- A tellites suos per dies plurimos retinere fecit, ae sic

rissimam, conservare studebimus, si ad ipsius apostolorum principis limina vobis venire conuigerit. Interim confortare in Domino, qui consolatur vos in omnibus, nec patietur vos tentari supra id quod potestis; sed faciet cum tentatione proventum, ut possitis sustinere (I Cor. x). De cætero autem ea quæ mandastis, multis impedimentis occupati, quæ præfatus comes cum multiplicibus insidiis nobis præparat cupitque inferre quotidie, perficere nequivimus; at Deo tranquillitatem vitamque præbente, cuncta quæ vestræ voluntati utilia sunt, lubenti animo perficiemus, quibus vester honor et gloriæ vigor incunctanter appareat integer. Dextera Domini vos in omnibus illæsam conservare dignetur. Data ut supra. CVI. Ad DERENGARiuM coMiTEM. (Anno 878.)

Rogat ut imperatori nuntiet quæ a Lamberto Romæ perpetrata sint detque operam ut eam compescat.

Dilecto filio BERENGARio glorioso comiti regia prosapia orto.

Lectis nobilitatis vestræ litteris, quia sinceritatem ac devotionem, more scilicet parentum vestrorum, circa nos pro amore Jesu Christi Domini et beati Petri apostolorum principis reverentia, vos habere ingentem reperimus, multa vestræ mellifluæ locutionis dulcedine sumus omnino repleti, ita ut cum Psalmista dicere possimus : Quam dulcia faucibus meis eloquia tua ! (Psal. cxviii.) IIujus namque bo- C aitatis decus eximium ex moribus piæ n,emori;e nobilissimi quondam genitoris vestri vos trahere indubitanter cognoscimus, qui dignum semper honorem et piam reverentiam antecessoribus nostris, facris videlicet pontificibus, exhibere tola mentis alacritate studebat; et ideo pulchræ juventulis vestræ florem de radice justa prodeuntem Dominus exercituum pietatis suæ gratia custodiet incolumem, facietque prospere vigere in omnibus et ad prospevuin usque finem perducet. Quapropter, fili charis8ime, sæpe voluimus vestræ scribere dilectioni, non $olum nostram vobis salutem innotescendo, sed et de vestra prosperitate atque incolumitate audire cupiendo; sed non solum paganorum crebris ubique incursionibus, verum etiam Christianorum insidiis circumdati nequivimus. At nunc, quoniam Deo disponente tempus evenit opportunum, excellentiæ vestræ quæ ei qualia sumus nos cum tota Ecclesia et civitate Romana perpessi a Lamberto comiue, veluti filio charissimo et fideli amico referimus. Cum itaque prædicto Lamberto multa quotidie hona fecissemus, dignumque impendissemus honorem supra quam antecessores nostri parentibus illius fecissent, ipse pro bonis mala retribuens, collecta populi multitudine, omne territorium sancti Petri invasit, et quod defendere debet ab hostibus, tyrannice dominatur invasum : venitque Romam, et quasi inimicus Portam civitatis Romanæ violenter capiens, et sa

tantam civitatem invasam retinuit; ita sane ut nobis apud beatum Petrum consistentibus, nullam urbis Romæ potestatem, a piis imperatoribus beato Petro principi apostolorum ejusque vicariis traditam, háberemus. Sacras autem litanias, episcopos et sacerdotes, atque servos Dei, ex more celebrantes, et ad ecclesiam sancti Petri venire volentes, fustibus cædere ac dispergere fecit, intulitque nobis contraria quanta nulli præcessorum nostrorum unquam facta fuerunt : existitque paratus nobis iterum majora inferre, cujus rei causa nescimus. Quamobrem, quia nostrum ministerium est pro totius Christianitatis salute Dominum assidue deprecari, ut oves quas Christns Deus noster nobis in beato Petro commendavit, jugibtis votis et precibus ad æternæ vitæ pascua perducere valeamtis, voluissemus debitam habere quietem : sed illo a pravis cogitationibus et actibus se non retrahente, quin potius nos, cum inimicis et infidelibiis nostris, quos bis jam et ter excommunicatos et anathematizatos habemus, juncto, rursum turbare volente; rogamus nobilitatem vestram ut pro amore Dei, et sancti Petri, ac nostro, hæc omnia et Carolomanno glorioso regi et spirituali filio nostro cog;iita faciatis, quatenus missis apicibus suis, eum a tali præsumptione compescat, et quod tempore parentum illius sedes apostolica non sustinuit, ejus non patiatur diebus, et vestris similiter litteris eumdem admonete corripiteque Lambertum, ut nullam de caetero contrarietatem nobis ingerere præsumat, eo quod nec Deo nec alicui Deum timenti, ejus temeritatis placeat effectus. Si vero idem Lambertus nos persequi noii omiserit, nos jam dicto regi fideles amici esse quomodo possumus, quia ejus se voluntate jactat talia agere? Et ideo nos adjuvare, sicut supra dictum est, procurate ; nam nos ea quæ vestræ fuerint placita voluntati libentissime perficere studebimus, eo quod vos loco amantissimi filii, quamdiu vixerimus, retinere, nostræque Ecclesiæ causas necessarias per vos perficere optamus. Præterea homines vestros, qui orationis causa pro suis delictis Dominum misericordem precaturi venere ad limina sancti Petri, pro vestro ingenti amore benigne recepimus, nostrisque

m, apostolicis benedictionibus confirmavimus, ac per patimur quæ et qualia his retro diebus a Lamberto A tiam in eum et in omnes sequaces ejus, si

eos nostræ incolumitatis salutem, sicut petistis, cognitam fieri decrevimus; et petimus ut cito nos vestris litteris lætificari non prætermittatis. Detis omnipotens gloriam vestram longa per tempora illibatam custodiat, charissime fili. CVII. AD JOANNEM ARCHIEPISC0PUM RAVENNATEM. (Anno 878.)

Exponit mala quæ a Lamberto comite Romæ sunt perpetrata; seque in Galliam ad implorandum auxilium adversus eum iturum ostendit.

Reverendissimo et sanctissimo JoANNi archiepiscopo l\avennati confratri nostro. Unauimitatis vestræ fralernitatem ignorare uon Spoletano comite mala et multiplices passi sumus iujurias, quales nulliis antecessorum nostrorum pontificum a quoquam Deum colente sustinuisse recolitur. Igitur omne pene territorium S. Petri suis tyrannice devastant:bus hominibus, cum imuuemsa populi multitudine Romam venit : nos autem illum quasi dilectum amicum apud beatum Petrum apostolorum principem honorifice recepimus; sel ipse quasi ovili pelle indutus, solita repletus nequitia, munereque corruptus ingenti, contra nos insurgere mon dubitavit (Aimoinus, lib. v, c. 57). Nam portas civita!is Romanæ violenter, imoque frau-fulenter cepit, totamque urbem Romam; ac per dies plurimos homines suos ita arctius retinere fecit, ut nec proceres ßomanorum, nec episcopi et sacerdotes, neque etiam familiares nostri ad nos nisi maxima supplicatione exeundi facuitatem haherent. Cil)aria etiain nostra nobis venire iustautissime prohibebant. Venerabìles item episcopos, presbyteros atque diacont»s religiosos mouachos cum hymnis et canlici3 spiritualibus, sacrisque litaniis ad ecclesiam principis apostolorum venientes, heu, proh dolor! inore paganorum conturbaverunt, el fustibus cædentes nequiter disperserunt, mon sinentes illos exire debitumque Deo sacrificium offerre. Inimicos quo([ue atque infideles sanctæ Romanæ Ecclesiæ et nostros, quos una cum vestro consensu et subscriptione bis ac tertio jam excommunicatos damnatosque habemus, super nos temere conduxit, eosque in urbe Roma sine nostra voluntate immisit. His itaque nos 'Κ et injuriis multiplicibus gravati, cum tota ! sede apostolica tristes adeo per dies multos exstiti| mus, ut nequaquam nobis aliud agere nisi flere lice' ret : nam ipsis diebus nec vestis fuit super altare sancti Petri, nec aliquod ibi nocturnum vel diurnum officium ex more celebratum. Nunc etiam minatur nobis pejora inferre, nisi ejus obtemperemus humiliter voluntati. Unde sanctitatem vestram pio fraternæ dilectionis affectu conjunctam hortamur ut pro tantis afflictiomibus et miseriis capiti nostro ilfatis, ex totis præcordiis vestris nobiscum pariter condoleatis, et contra evidentissimum, et immanem inimicum nostrum consurgere toto annisu studeatis. Nos namque illins non valentes sustinere tantas insidias, quia per terram ire nequivimus, per marirum iter, Deo propitio, in Franciam proficisci debemus, gloriosos scilicet reges deprecaturi ut ecclesiam sancti Petri et civitatem Romanam , totius mundi caput et dominam, a tantis oppressionibus et calamitatibus liberent, salvam et quietam sinant manere, potenliqiie manu ab hostium quas patimur insidiis tueantur; nec mos ob aliud illuc ituros, nisi pro communi salute, procul dubio credite. Sed sicut veridico multorum relatu didicimus, cum nos de turbe Roma fuerimus egressi, cœptumque iter egerimus, audimus eumdem Lambertum satellites suos velle colligere , Romamque rursus expugnaturum adire. Nos vero hoc scientes, anathematis senten

[ocr errors]
[ocr errors]

C0I) 1ra urbem Itomam et Ecclesiam Romanam aliquam rursus veniens contrarietatem, vel molestiam, aut perturbationem inferre quolibet modo præsumpserit, in ecclesia beati Pauli doctoris gentium protulimus. Et idcirco nullus vestrum ejus iniquis operibus faveat, quin potius libere arguat, si apostolicæ sedis vultis semper fulciri auxilio. Quapropter haec omnia, ut vestris suffraganeis episcopis cognita faciatis, incunctanter hortamur sanctimoniam vestram, quatentis ipsi, qui membra corporis Christi existunt, vobiscum pariter pro apostolicæ sedis exaltatione studeant desudare, CVIII. AD MICHAELEM REGEM BULGARORUM. (Anno 878.)

Missa per Eugenium et Paulum episcopos mense Aprili die xvi, indictioiie xi.

9o!et quod Græcos sequatur; hortatur ad Romana, Ecclesiæ gremium redeundum : tum de dono misso gralias agit; postremo Sergium quemdam per subreptionem ad sacerdotium et episcopatumi promotum, depositum fuisse significat. MiciiAELi regi Buigarum. Spiritualibus te visceribus edito gaudebamus, et pro salvatione tua gratias agebamus; sed nunc astutia malignorum decepto, tristamur et ingemiscimus, verentes et pertimescentes ne si forte Gr;ecos secuti fueritis, cum illi in diversas hæreses et scnisiiiata solito inore ceciderint, vos quoqne cum ipsis in erroris profunda ruatis; et sicut serpens seduxit Evam astutia sua, ita sensus vestri corrumpantur et excidant a simplicitate et castitate quæ est in Christo Jesu. Nam te, fili, Mosaicis rogo verbis, interroga patrem tuum, et annuntiabit tibi : seniores tuos, et dicent tibi (Deut. xxxii), si aliquando Graeci sine hac vel illa hæresi fuerint: et cum non inveneritis eos ab aliqua hæresi aliquando liberos exstitisse, oporlet vos eorum fraudes et consortia fugere, ne cum illi erraverint, vos erretis, et cum illi ad blasphemiam versi fuerint, et vos etiam fidei rectæ blasphematores inveniamini; nec erit qui vos postmodum corrigat vel ab errore reducat : et hoc est, mihi credite, fili charissime, quod dolemus; hoc est unde nocte et die pro vobis solliciti sumus; non gloriam ex vobis vel honorem aut censum procul dubio exspectantes,

D cum vos potius et non vestra quæramus : nam non

patriæ regimen et reipublicæ moderamen adipisci cupimus, sed diœceseos ejusdem regionis curam et dispositionem more prisco resumere volumus, ut sollicitudinem, quam universis debemus Ecclesiis, tanto pro eadem dioecesi solertius exerceamus, quanto ad ordinationem specialius vestram hanc antiquitus pertinuisse non ignoramus, tantoque pro vestræ salutis custodia instantius vigilare valeamus, quanto ut confirmet hoc Deus quod operatus est in nobis enixius nobis optandum est, et districtius a nobis divinitus exigendum, clarius scimus, si circa inslructionem et munitionem vestram desides, quod absit, fuerimus ihventi. Revertimini ergo ad beatum

Petrum apostolorum primum, quem amastis, quem elegistis, quem quæsistis, cujusque in necessitatibus patrocinium percepistis, et fluenta doctrinæ salubriter et convenienter hausistis; cujusque vos protectioni cum subjectis omnibus commendastis et tradidistis. Bene quidem currebatis, cum Apostolo clamamus, quis vos fascinavit veritati non obedire? (Gal. iii.) Sed et ipse per se Dominus dicit : Nemo mittens manum suam in aratrum et conversus retrorsum, aptus est in regno cælorum (Luc. ix); non autem dicimus quod non una sit fides, unum baptisma (Ephes. iv), unus Deus noster pariter et illorum, sed quia in eis saepe, praesule Constantinopolitano, vel imperatore, aut plerumque utroque, auctore facto hæreseos, plures*qui sub ipsis sunt, adulatione aut certe timore, illis efficiuntur consimiles; et væ tunc eis est qui societatem sequuntur eorum. Dic itaque, rogo, charissime fili, quid faceres tu, vel populus tuus, si tempore Pneumatomachi Macedonii Constantinopolitani antistitis, quando et impius illic imperabat Constantius, essetis eorum societate fruentes ; nonne dogma ejus contra Spiritum sanctum blasphemans cum illis sequeremini? Quod peccatum , at1estante Doiiiino, non remittitur neque hic, neque in futuro (Matth. xii). Nonne si horum pollutam societatem haberetis, et pravam doctrinam nihilominus haberetis ? ao-per hoc et vos cum illis, quasi fasciculi colligati ad comburendum, æterno igni reservaremini in die judicii cruciandi? Credimus autem quod jam vos non lateat nunquam apostolicam beati Petri sedem ab aliis sensibus reprehensam, cum ipsa alias omnes, et præcipue Constantinopolitanam, 8aepissime reprehendens, aut ab errore liberaverit, aut certe in his qui resipiscere noluerunt, sententiæ suæ judicio condemnaverit. Noli ergo sequi Græcos, fili charissime, quia argumentis semper fallacibus student, semper dolosis intendunt versutiis, ne forte vobis quod genti contigit Gothorum contingat : quæ cum a paganorum errore cuperet liberari, Christique fidei sociari, in episcopum incidit formam pietatis habentem, virtutem autem ejus abnegantem, qui eos dum a paganismo liberat, Arii blasphemiis implicat; sicque illi, dum incaute quærunt errorem fugere, in errorem iiicidunt; et cæcum ducem sequentes, cum illo cæci facti in Arianæ pravitatis præcipitia dela

A ruit. Igitur scitote, charissime, si ex hoc ad Græcos, quod avertat Dominus, conversio vestra fuerit, partem vestram divinitus cum his ponendam qui primam fidem irritam faciunt, et cum his quorum libenter amplectimini portionem. Porro si nos audieritis, et ad sancti Petri gremium redieritis, ut filios vos amantissimos expansis sinibus recipiemus, et exertis brachiis amplectemur, et in visceribus Christi dilectionis semper habebimus; et si qua sunt sancta, si qua salubria, si qua congrua, vobis et pro vobis efferre atque impendere non cessabimus. Xenium nobis ex vobis transmissum, quondam religiosi habitus Urso deferente, suscepimus; de quo benignitati vestræ gratias agentes, Deum laudavimus, qui te nobis devote munus offerre docuit; temetipsum cito totum, ut confidimus, et perfectum daturus. Cæterum gloria vestra sciat Sergium eunuchum, qui cum genere Sclavus esset, et mnltis pravitatil)us irretitus, sacerdotium per subreptionem obtinuit; et post etiam super aliis detectus et convictus excessibus, ab episcopo tunc suo depositus fuisse dignoscitur, et post indigne satis a Georgio, qui falso sibi episcopi nomen usurpat, ad episcopatum Belogradensem provectus est, apostolorum principum , et sanctorum canonum auctoritate, etiam nostri esse sententia decreti depositum : quod tam vobis quam vestræ omnium generalitati canonice patefacimus, ut hi qui abjiciuntur ab aliis non recipiantur (Nicaen. c. 5) : ne, quod non optamus, simili cum eis poena judicii teneantur astricti. Data

C die xvi mensis Aprilis, indictione xi.

CIX.
Ad pethum c0mitem.
(Anno 878.)

Missa per Paulum et Eugenium episcopos, mense Aprili,

die xvi, indictione xi. Hortatur ut Michaelem regem ad Romanæ Ecclesiæ

gremium revocet.

[ocr errors]

PETRo comiti.

Dilectissimo filio nostro Michaeli Christianissimo regi apostolatus nostri mittentes epistolam, dignum duximus ut et tuæ quoque gloriæ scriberemus, et gemitus nostri cordis aperiremus, quos assidue patimur, suspirantes et suupore nimio admirantes quomodo ipse sapientissimus rex et vos ipsi averti potueritis, et a

buntur a : et hoc est unde Græcorum cavenda esse D recta semita declinare, atque a sede beati Petri apo

prædicamus consortia. Corrumpunt enim, ut Paulus apostolus ait, mores bonos colloquia mala (I Cor. xv). Qui etsi aliquando loquuntur aliquid boni, noli mirari, quia et dæmones confitebantur Filium Dei (Matth. xviii); sed ipse illos potius tacere præcipiebat, ne quis eos audiret vera prædicantes, sequeretur errantes. Convertimini igitur ad beatum Petrum apostolorum principem, qui primus cognovit et confessus est Filium Dei; qui oves Dominicas regendas accepit, et ut has ad æterna pascua vitæ introducere posset, et hic ligandi solvendique potestatem, et illic reserandi eis claves cœlestis regni prome

[ocr errors][merged small]

stolorum summi recedere; cui, sicut Evangelium refert (Matth. xvi), non caro et.sanguis, id est humana sapientia, sed ipse per se Pater Filium proprium revelavit, cum alii hunc Joannem, alii Eliam , alii Jeremiam aut unum de prophetis existimarent. Scribimus ergo tibi tanquam familiari et charissimo nobis; tu enim in hac causa primus ipsi regi præcursor et dux auctore Deo fuisti : tu inter illum et nos medius discurristi, et, Deo gratias, cuncta quæ ad salutem gentis illius acta sunt, non sine tuo certamine acta sunt, et quot et quantos labores pro instructione vestri nos assumpserimus ipse non

Sozomenus, l. vii, c. 37.

« VorigeDoorgaan »