Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

ever

quar:lum potest in sua turpitudine manel. El sciatis seraphim : Sanctus, sanctus, sanctus Dominus Deus quia maxima nausea in ista Ecclesia commovebitur, Sabaoth (Isa. vi, 3). Et concinente David : Benedicat si ad synodum venire jussus fuerit, aut de ipsa cu nos Deus Deus noster; benedicat nos Deus, el meluant stodia absolutus exstiteril. Quze non pro me dico, eum omnes fines terræ (Psal. lxvi, 8). Et confitente quia nulla mihi inde est cura nisi pro aliis, sed vos Paulo : Ex ipso, et per ipsum, el in ipso sunt omnia. probabitis me verum dicere. Tales enim surgent qui Ipsi gloria (Rom x1, 36). Cum esse Deus unus diciadhuc latent.

tur, et in nomine, non in nominibus, credens qui

que baptizari præcipitur, el a seraphim ter Sanctus EPISTOLA X.

cantatur, et unus Dominus Deus Sabaoth confitetur, AD EGILONEM EUMDEM ARCHIEPISCOPUM.

et a David ler Deus nominalur, et metui per omnes Gothescalci ejusdem doctrinæ uberior expositio, quam

fines terræ unus oratur, el a Paulo post Trinitatis precedenti epistola promittebat.

confessionem unus Deus glorificatur, trium perso

narum sanctæ Trinitatis una deitas, quæ Trinitatis (Apud eumdem.)

est unilas, demonstratur. Ac per hoc, quantuṁ ex ILINCMARUS, nomine non merilo Rhemorum epi se est, ista perniciosissima hæresi, idololatriæ viscopus , ac plebis Dei famulus, sanctissimo el reve. delicet matre, a mystica Nicæna synodo gladio ver. rentissimo Egiloni archiepiscopo.

bi Dei perenipla, et ab isto nuper resuscitata, fides Si aliquis vos interrogaverit de Gothescalci do in qua baptizati sumus, et qua corde creditur ad clrina, unde vobis jam quaedam scripsi, hanc esse justitiam , et ore confitetur ad salutem interroganti respondere potestis, sicut et verba et titur. scripla illius demonstrant. 1. Dicit enim deilalem 2. Liberi arbitrii opera , sive bona sive mala, sancläe Trinitatis trinam esse, sicut sunt tres san nihil valere ad meritum, sed sive ad vitam sive ad cla Trinitatis persona. 2. Dicit ila geminam esse mortem, cuncta Dei prædestinationem agere, ab isla Dei prædestinationem, ut sicut Deus quosdam ad prava doctrina enucleatur. A qua et reprobis tollitur vitam æternam, ita quosdam prædestinaverit ad meritum damnationis, el justis meritum aufertur mortem æternam. 3. Dicit quod non vult Deus om salutis. Ac per hoc nec illi juste damnantur, qui nes homines salvos fieri, sed tantum eos qui salvan justi esse non possunt : nec isti juste remunerantur : omnes autem salvari, quoscunque ipse salvare lur, quia aliud quam justi esse non possunt. Nec voluerit. Ac per hoc quicunque non salvanlır, pe injustis ergo quidquam acquirit meritum, nec in elenitus non esse voluntatis illius ut salventur. Omnia, clis aliquid gratia operatur : sed in utraque parle inquit Scriptura, quæcunque voluit Dominus fecit in et perditio et salus non est ex judicio proprie accælo el in terra, in muri et in omnibus abyssis (Psal. lionis, sed ex præjudicio Domini voluntatis, lolumCXXXIV, 6), etc.; In voluntate tun, Domine, cuncta que Dei opificio reputabitur. Non enim potest disunt posita, el non est qui possit luæ resistere volun cere ligmentum ei qui se finxit, Quare me fecisti lali (Esther xul, 9). Ergo non vult omnes salvos sic ? Non igitur aliquis libero arbitrio condemnafieri, sed tantum eos qui salvantur, quia si vult bitur, ncc quisquam pro gratia misericordias Domiquod non potest, omnipotens non est. 4. Dicit quod ni in xternum cantabit. Si enim, quod cæcus isle non pro lolius mundi redemptione, id est non pro in meridie palpans non videl, liberum non esset omnium hominum salute et redemplione, Dominus arbitrium, unde lotus in massa perditionis Adam el Salvator noster Jesus Christus sit crucifixus, sed perditus, cum suis eliam additis juste judicaretur lanlum pro his qui salvantur. 5. Dicit exponens sen mundus ? Et rursum, nisi Dei gratia esset, quomodo tentiam apostoli Petri, eum qui emit eos Dominum ex eadem massa perditionis eleclus, id est, gratia negantes (11 Petr. II, 1), Baptismi, inquit, sacra lectus'salvarelur mundus ? Misericordia, inquit psalmento eos emit, non tamen pro eis crucem subiil , mus, el veritas obviaverunt sibi, justitia et pax oscuneque sanguinem pertulit, neque sanguinem fudit. latæ sunt (Psal. Lxxxiv, 11). Misericordia quidem Unde latius dicta in suis scriptis inveniuntur. Ex est, qua salvantur electi : veritas autem est, qua quibus mortiferis capitulis quanta exitiosa prodeant, in massa perditionis deseruntur relicli. Justitia quicatholicus et litteratus quisque conspicere po dem est, quia non assumuntur reprobi : pax vero test.

liis esi, qua de una eademque massa perditionis gra1. Hinc enim adinventione diaboli dicentis ad lia fiunt probi. Unde Paulus dicit : Stipendia eniin Adam : Eritis sicut dii (Gen. III, 5), pluralitas deo peccati mors, gralia autem Dei vita æterna (Rom. rum inducitur, quoniam si trina est Deitas , tres dii

vi, 23). erunt. Unitatem quippe in Trinitale, non cadem 3. Sed et male interpretando Scripturam : Omnia persona, sed eadem implel essentia , id est deitas , quæcunque voluit Dominus fecit in cælo el in terra, quæ Trinitatis est unitas. Et in lege Domino dicen in mari et in omnibus abyssis (Psal. CXXXIV, le : Audi, Israel, Dominus Deus luus Deus unus est 6); In voluntate tua, Domine, cncla sunt posi(Deut. vi, 4). Et in Evangelio : Ile, docele omnes la , el non est qui possil lune resistere voluntali gentes, baptizantes eos in nomine Patris , el Filii, el (Esther xil, 9), iniquus Deus, qui infert iram Spiritus sancti (Malth. SXVIII, 19); el cantantibus his qui contra prædestinationem et voluntatem

[ocr errors]

ejus salvari non possunt, et his qui alieno, id est A bris remanentes pereunt, pereuntium est merilum. primi parentis peccato venditi sunt, el pro quibus Universe enim viæ Domini misericordia et veritas non est data redemptio. ab illo asseveralur. El ve! Ut enim reus damestur, inculpabilis Dei justitia non intelligens, vel scienter mendaciter interprc est; ut autem reus justificetur, ineffabilis Dei gratia lans ex Scripturis quod bene et vere dictum est, est. Et redemptio humani generis omnibus proposita dum Deum infirmum dicere vitat, iniquum facit, est, sed fidelibus dat salutem. Sic enim dilexit Deus dedignans, usus pessimo præceptore seipso, ab alio mundum, ut Filium suum unigenitum daret; ut omnis discere qualiter debeat intelligere, quia sunt quæ qui credit in eum non pereat, sed habeat vilam æterdam quæ dicitur non posse omnipotens, docente nam; qui autem non credil, jam judicatus est (Joan. Paulo, Deus fidelis permanet, seipsum negare non po 111). Quod et Dominus ostendit quando sacramenta test (II Tim. 11, 13). Qui etiam mutari, mentiri, passionis suæ discipulis et apostolis suis tradidit falli, peccare, miser fieri, vinci ac mori non potest. dicens : Hoc est corpus meum, quod pro vobis tradeQuæ et his similia si posset, vel si hæc velle posset, tur (Luc. xxii, 19); et : Hic est sanguis meus, qui pro omnipotens non esset. Unde nunc longum est scri-' vobis el pro multis effundetur (ibid.). Utrumque enim bere, et si hic nebulo in his sanum sensum habe in Evangelio invenitur. Inter quos, quibus hæc traret, in hac sententia non erraret, qui dum dedigna- B didit, erat et Judas, reproborum tenens partem, situr fieri discipulus veritatis, si ei liceret, magister cut et cæteri discipuli electorum partem ferebant. fieri vellet erroris.

Idem quippe non pro omnibus sed pro multis dixit, 4. Necnon et loquente de scipso in magno Petro: quia non omnes credituri erant. Effusio enim sanNon lardat Dominus promissis suis , sed patienter

guinis Christi, justi pro injustis, tam fuit dives ad agi. propter vos, nolens aliquos perire, sed omnes ad

pretium, ut si universitas captivorum in redemptopenilentiam reverti (11 Pelr. III, 9); et in divino

rem suum crederet, nullum diaboli vincula retine

rent. Qui autem non credunt, ipsi sibi damnatioPaulo : Omnes homines vull salvos fieri, qui dedit

nem acquirunt. Nam sicut incarnatio, prædicatio, redemptionem semetipsum pro omnibus (I Tim, 11, 4,

miracula, ita et mors Christi, salus et honor est et 6); et : Gratia Dei pro omnibus guslavil mortem

credentibus, non credentibus autem lapis offensio(Hebr. 11, 9); et : Si unus pro omnibus mortuus est, nis et petra scandali, veluti in Scripturis multoties ergo omnes mortui sunt, et pro omnibus mortuus est

el passim qui legunt inveniunt, et in natura creatie Christus (II Cor. v, 14); et in propheta cum jura rarum conspicitur, per quas invisibilia Dei cognosci inento propter incredulos : Vivo ego, dicit Dominus, a Paulo dicuntur (Rom. I, 20). Unus namque ac nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vival. C idem sol lutum stringit, et ceram liquat, et condilor Et in omni catholica Ecclesia , quæ pro omnibus ac redemptor, atque salvator noster, non alia cogihominibus ex traditione apostolica illi supplicans, tatione justus adjuvat, atque alia injustos damnat: legem hinc credendi lege nobis slaluit suppli sed una eademque vi naturæ singularis, sibi semper candi , veritatem mendacem dogmatizat. Et cuma indissimilis, dissimilia disponit una prædestinatione Christus de diabolo dicat : Mendax est ab initio, et sua, quæ semper in bono est, et sic est gemina, paler ejus (Joan. viii, 44), si idem Christus juxta sicut unus sanctus Spiritus et duro ejusdem data, istius doctrinam mendax est, suis ipsis verbis, quod una charitas et duo ipsius præcepta. Una Dei prænefas est dicere, similis ei, id est diabolo, mendax destinatio, aut ad donum pertinens gratiæ, aut ad esse convincilur. Est autem Deus verax, et Gothes retributionem justitiæ. Non ut Deus reprobos præcalcus mendax : quia unus idemque Sol justitiæ destinasse credatur, quod absit, ad pænam, sicut Christus, ut repararet omnium vitam, recepit omnium creditur electos prædestinasse ad gloriam, et eis causam, inde in omnes manante justitia, ubi est

gloriam præparasse perennem; sed ejus prædestiomnis humana suscepla natura , non culpa, qui natione, veluti ei canitur a propheta : Misericordia omnibus orlus est, omnibus venit, et pro omnibus et veritas præcedent faciem tuam (Psal. Lxxxvili, 15), passus est, et omnes vult salvos fieri qui pro omni- D per misericordian: conferantur quæ ad donum perbus passus est; sed non ab omnibus videtur, et non linent gratiæ, et ad veritatem justi judicii referanomnes salvantur. Lux enim lucet in tenebris, et lene tur quæ redduntur retributione justitiæ. Bonus est bræ eam non comprehenderunt : quod non pertinet enim et justus in omnibus Dominus, quoniam boad culpam lucis, sed ad tenebrarum. Lux quippe num est cum debitum redditur, et justum est, cum venit in mundum dicens : Ego sum lux mundi : qui indebitum sine cujusquam fraude donalur, sicut sequitur me non ambulat in lenebris, sed habebit lu

scriptum est : Cui vult miseretur, et quem vuli indurat men vitæ (Joan. viii, 12). Sed dilexerunt homines

(Rom. 1x, 18). Miseretur nimirum Deus, gratis imtenebras magis quam lucem. Erant enim eorum partiendo misericordiam, et auferendo nequitiam: mala opera. Et item comprehendentibus lucem le.

obdurat autem, non impartiendo maliliam, sed juste nebris, ipsa lux per Apostolum dicit : Fuistis ali

non impartiendo misericordiam; sicut dicitur obquando lenebræ, nunc autem luz in Domino (Ephes. Jurasse cor Pharaonis , id est per gratiam non v, 3). Quod autem quidam sequentes lucem salvan einollisse, et tradidisse quosdam in reprobum sentur, salvantis est donum; et quod quidam in lene sum, id est, ex retributione justitia per gratiam non PATROL. CXXVI.

3

,5);

in quo

liberasse a reprobo sensu. Et multa alia hoc genere A aspera in vias planas fecerunt, facile posse revinci locutionis dicta, in Scripturis inveniuntur.

cognoscitis. Non igitur est perfunctorie transeun5. Et qui locutus est per prophetas, dicente Dei dum quod Coelestinus scripsit pro talibus alque

de Spiritu per apostolos et evangelistas : Unus est Deus, talibus (epist. 8, ad episcop. Galliæ). Merito, inuna fides, unum est el baptisma (Ephes. IV,

quiens, causa nos respicit, si silentio faveamus ersanctificatio spiritus per aspersionem fit sanguinis rori. Ergo corripiantur hujusmodi ; non sit bis libeChristi, quo redempti sumus de vana nostra con rum habere pro voluntate sermonem. Desinat, si ita versatione paterne traditionis (1 Petr. 11). Sanguis res sunt, incessere novilas velustalem ; desinat Ecenim ejusdem Jesu Christi Filii Dei emundat nos ab clesiarum quietem inquietudo turbare. » Alioquin, omni peccato (1 Joan. 1, 7), qui venit per aquam et ut Leo dicit , inferiorum ordinum culpæ ad nullos sanguinem Jesus Christus, non in aqua solum, sed in magis sunt referendae, quam ad desides negligentesaqua et sanguine. Et Sp ritus est qui testificatur quo que rectores, qui inultam sæpe notriunt pestilentiam, niam Christus est veritas : quia tres sunt qui leslimo dum necessariam dissimulant adhibere medicinam. nium dant, spiritus, aqua el sanguis, el tres unum Multa vobis scribere poteram de his, sed et de aliis sunt (I Joan. v, 6). Spiritus utique sanctificationis, exitiosissimis dictis hujus procacissimi hominis, si et sanguis redemptionis, et aqua baptismatis, quæ B licuisset, et antea binc vobis scribere meditatus Iria unum sunt, et individua manent, nihilque eo fuissem. Sed quia in articulo jam profectionis missi rum a sui connexione sejungitur. Et hac fide vivių nostri, quem ad vos dirigebam, nuntiatum est mihi, et proficit catholica Ecclesia, mundata lavacro aquæ

habitu tantummodo monachum nostrum, ejusdem in verbo, quoniam non est unum, et salutare ba Gothescalci complicem, in partes Italiæ quo pergiplisma, quod in eadem catholica celebratur Eccle tis, cum his quæ furari de monasterio póluil aufusia, vel aqua sine verbo, vel verbum sine aqua ; sed gisse, necessarium duxi, accito notario, vel hec cum accedit verbum ad elementuin, eflicilur sacra parva el lumultuario sermone quae' mens ori suggesnuenlum, spiritu qui in principio ferebatur super sit emissa, vestre sapientiæ intimore; ut si forte aquas sanctificatum, quod uno militum lancea ape isdem pestifer in illis partibus de zizania magistri riente latus Christi in cruce, continuo exivit de se sui aliqua seminaverit, el a quibusdam inde intercreio divinæ humanitatis et humanæ divinitatis, rogati fuerilis, habeatis quæ illis de doctrina ejus scilicet sanguis et aqua, unde lavacro rigalar et çerla respondere possitis, et ne pro multis detentus populo Ecclesia credentium, quorum corda fide quæ missus noster tam diu morari cogeretor, ut ei nedalur per spiritum purificantur, quique spe şalvi cesse foret vos longius sequi. fiunt, quoniam charitas Dei diffusa est in cordibus

C

EPISTOLA XI. nostris per Spiritum sanctum qui datus est nubis (Rom. v, 5), in quo credentes, signati sumus spiritu

AD NICOLAUM PAPAM. promissionis sanclæ. Et item, eodem dicente Apo- Respondet increpatoriis ejus lilleris, purgans se de stolo : In quo signali sumus in die redemplionis tumore, ac dolo, el de objectis in causa Ebonis et

Vulfadi, tum de Benedicti papæ privilegio, et (Ephes. IV, 30), id est, in eodem sacramento bapti.

Actis synodi Suessionensis, deque immoderato usu smatis, in quo nulla esi discretio renalorum, dicente pallii. Apostolo : Quicunque baptizali sumus in Christo, in

(A pud eumdem.) morle ipsius baptizati sumus (Rom. vi, 3); et : Quicun Domino sanctissimo et reverendissimo Patrum que in Christo baptizati estis, Christum induistis, Non

Palri Nicolao, primæ ac summäe sedis apostolicæ et esi Judæus neque Græcus, non est, servus neque libera universalis Ecclesiæ papæ, HINGMARUB, Rhemorum non est masculus neque feming,omnes enim unum eslis episcopus, et vestræ sanctissimæ paternitatis elevein Christo Jesu (Gal. 111, 27). Quoniam quos aut sexus tissimus famuluş. in corpore, aut ætas discernit in tempore, ab im Decimo tertio Kalend. Junii præsentis sy indictiomaculato divipi fontis utero omnes in unam parit, nis, mandalus a domno nostro, devotissimo filio gratia maier infantiam, et renalus ex aqua, el Spi- D vesiro, Carolo rege glorioso, obviam illi eunti ad ritu, non solum spiritalis, sed etiam invisibiliter colloquium fratris sui Ludovici regis gloriosi ad fit spiritus, et per adoptionis gratiam Dei Filius,

Melis civitatem, quo secum me duxit, ad palatium cum visibiliter videntibus appareat caro et hominis ejus quod Salmontiacus dicitur in Lauduncnsi parofilius. Contra quæ omnia, ipsius unius ejusdemque chia veniens, et secundum jussionem illius fratres baptismatis veritas isto pestilentissimo dogmale nostros de Vulfadi collegio mecum ducens quo et evacuatur, quod nullam credentibus spem salutis fratres ac consacerdotes nostri, Rothadus Suossorum relinquit, nec a.quo credentes salutem sperare pos- episcopus, et Hincmarus Laudunensis episcopus simus, faciens Deum iniquum atque mendacem, et convenerunt, conveniente etiam præfato, dilecto personarum acceplorem, dimillit. Quæ, sed et aliæ fratre nostro Vulfado, litteras sanctissimæ palerniipsius blasphemie, Scripturarum auctoritate, et ca nilatis el præcellentissimæ auctoritatis vestræ coram tholicorum traditione, qui in se loquente Domino, eodem domno rege el prædictis fratribus nostris, ab a cujus facie est sapientia et intellectus, et qui do Egilone venerabili archiepiscopo Sennensi accepi, In cet hominem scientiam, hæc prava in directa et quibus, sed et in literis generaliter ad episcopos qui

in synodo vestra auctoritate congregata apud Suies- A dam factione adversus exiguitatem meam commota, siones fuerint ibidem relectis, lantas el tales inere lain duriler constaret, et utinam expurgaret. Sic pationes indignitati meæ a dignitale vestra illatas enim bonæ memoriæ domnus Lotharius in initio inveni, sicut peccata mea merentur. Unde si præsens

ordinationis meæ, apud Sergium, et postea apud corpore vobis adessem, quod sanctus Spirillis per os

successorem ipsius Leonem, pro contentione regni beati Benedicti in Regula ab ipso dictata præcipit, sine curctatione vel aliqua mora exsequi procura

quam erga fratrem suum habebat domnum Carolum, rem. «Si quis, inquit, frater pro quavis minima

cujus obsequiis fideliter adhærebam, sategit. Unde causa a quocunque prioré suo corripitur, quolibet postea, Deo inspirante, poenitentiam egit, et litteris modo vel si leviter senserit animos prioris cujuscun. ad sedem apostolicam missis quod excesserat corrique contra se iratos vel commotos quamvis modice, gere studuit. Per quos etiam serenissima sanctitatis mox sine mora tandiu prostralus in terra ante pedes vestra tranquillitas erga indignitatem meam toties ejus jaceal satisfaciens, iisqne dum benedictione sa et a leo sit commota, non debet a me conquiri, nec nelor illa commolio. Quod quia corporaliter anle indebitis suspicionibus debeo agitari. vestræ sanctitatis vestigia implere non valeo, mente

Duo tamen sunt, quæ tenere ne veraciter puto, et et spiritu ubicunque sum cum debita mentis devo- B

lertium quod in mente niea cognosco. Scilicet quia tione adimpleo, suadente beato Gregorio, sanctitatis

commotio animi vestri erga humilitatem meam, non vestre prædecessore, atque dicente in expositione

ex vestris propriis motibus, sed alienis procedat evangelicæ sententiæ : Si offers munus tuum ad

suggestionibus. Et si vera essent quæ vobis de me a altare (Matth. v, 23), ac reliqua. «Debemus, inquit,

quibusdam audio dicta, non solum merito erga me ad proximum quamvis longe positum longeque dis taliter moveremini, verum et incomparabiliter sevejunclum mente ire, eique animum subdere, humili

rius quam moveamini zelo rectitudinis accenderetate illum ac benevolentia placare; et scilicet condi mini. Sed gratias illi, cujus gratia sum id quod sum, tor noster, dum tale placitum nostræ mentis aspe quia perhibente mihi lestimonium conscientia mea, xerit, a percalo nos solvet, quia munus pro culpa licet in aliis sim peccator, tamen in his de quibus me sumet. ; Et quia tempus annuum, quod in litleris

apud auctoritatem vestram audio denotari, non talis humilitati meæ direclis de causa fratris Vulfadi col

sum in oculis divinis, qualis depingor in auribus legarumque ejus inveni, ex benignitatis vestræ com humanis. De tumore namque erga sedem apostolimotione mibi concessum intellexi, diutius sustinere cam, omnium Ecclesiarum matrem alque magistram, passus non fui, quin post reversionem de præfató jan apud sanctæ recordationis Sergium atque Leoitinere, nunc consequenter isto qui instat mense

с

nem fueram denotatus; sed debitis obsequiis, coJulio præsentis x indictionis, cum domno nostro operante Domino, quocunque se locus mihi præbuit, rege in hosle ex omni regno suo collecta contra monstravi quod fidelis et devolus, humilis quoque Brillones el Nortmannos illis conjunclos, sicut et alque subjectus semper in omnibus el ubique erga cæleri confratres ac consacerdotes nostri, secundum sedem apostolicam ei ejus rectores exstilerim ; et nostrarum regio:um gravem consuetudinem, cum modo cum lumore, quem quantum polli ab ineunte suis vadunt, quam longe inlirmitale altrilus polero, atale vilavi, dolositate atque crudelitale, apud sancum hominibus commissæ mihi Ecclesiæ perre ctam el prudentissimam simplicitaiem vestram victnrus, quantocius potui vestræ sublimitati satisfa deor denotari. Qui postquam sensualiter percepi clurus, has humilitatis meæ litteras ad vestræ san dictum a sancto Spiritu et imprecari a sancta Dei clitatis vestigia, quoniam propter insidias principum Ecclesia, de his qui in corde et corde loquuntur : mihi infestorum, quibus ad sua vota placere non Disperdat Dominus universa labia dolosa (Psal. xi, 4); autleo, aperte non valui, modo quo polui transmillere ac, mula fiunt lubin dolosa (Psal. xxx, 19); et ut maturavi. Denique post przesatas vestræ auctorita virum sanguinum, ita nihilominus et dolosum abolis epistolas, relectum est in supradiclo loco decre minari a Domino (Psal. v, 7), dolositalem el crude

D lum vestræ præceptionis de restitutione prædicto litatem quasi a facie colubri fugiens exsecrari curum fratrum nostrorum, et quod decrevistis libenter ravi (Eccli. xxi, 2) sciens beatos esse misericordes, amplexi sumus. Et quod præfatus venerandus archie et judicium illi futurum sine misericordia, qui non piscopus Egilo mihi ex vestro mandato inde injun facit misericordiam. De quibus vitiis in istis partibus xit, sine retractatione exsequi procuravi. Qua de re Ecclesia mihi commissa, sed nec vicine Ecclesiæ nil aliter, nisi veluti a vestra auctorilate est diffini adversum me hactenus fuere conquestä, sed nec lum, in postmodum repetere cupio, sicut in processu modo conqueruntur. Undle datur intelligi quoniam horum doloris mei apicuni pro commolione erga me illi qui de me isla falso disseminant, si vel similivestra explanans plenius inculcabo; in quibus, ut ludines aliorum criminum in me percepissent (quod legitur, a doloroso dictum : Si locutus fuero non quie non ad excusandum excusationes in peccatis fatcor), scet dolor meus, et si iacuero non recedet à me (Jobulique vobis non lacuissent. Sed benedictus DomiXvi, 7). Scio enim quia nisi multam rubiginem in mus, qui hactenus non dedit me in captionem dentime conspiceret fictor mens, non lolies me islo igne bus corum, qui sæpe expugnaverunt me a juvenile purgationis, es apostolice sedis auctoritate quorum mea, et non potuerunt mili, proiegente Domino

qui de mullis tribulationibus eripuit me, in quem A datis litteris in abdicationem sui sacerdotio se spero quia et adhuc eripiet.

sponte amovit. Quem, ut Alexander papa in decrelis Hæc, domine et Paler sanctissime, cum omni suis ostendit, metus aut vis vel fraus, quæ a nemine animi contritione, et qua possum humilitate de pertulit, innoxium vel excusabilem reddere nequiposco, ut pensantes quanto cordis moerore sint di verunt; neque, ut Gregorius de Pompeio monstral, cla, non aspernanter accipiatis, et non subdole au violentia aut afflictio, quæ a nullo sustinuit; nec ctorilali vestræ subjectionem meam scripsisse vobis etiam reclamatio ad apostolicam sedem, quam præa quoquarn persuaderi sinatis. Nec ea quæ modo sens in judicio non emisit, ei consulere debuerunt, dignationi vestræ scribere fisus de clementia vestræ qui nullo cogente, nec etiam postulante, sed propria benignitatis præsumo, ad hoc scripta intelligatis, sponte, conscius criminum, de quibus partim in quasi increpationibus vestris duriler susceptis, con synodo fuerat accusalus, partim autem, nisi locum lumaci corde resistere, et quæ scripsistis irreve peleret quærendi consilium cum quibusdam epirenti fronte vel erecta cordis cervice dissolvere, scopis, forel nihilominus accusandus, et de quibus aut vestris apostolicis jussionibus vel diffinitionibus se purgare non poterat, secundum eorumdem epiresultare modo quolibet vel in modico velim, qui scoporum consilium, sequentium Africanum concisicut domino famulus el patri filius, in omnibus B lium propter Ecclesiæ opprobrium, et insolentem satisfacere et parere apostolicæ vestræ autoritati insultationem sæcularium, ne dignitas sacerdotalis desidero.

pollueretur, libellum temperantia, quam beatus Leo Cæterum de Ebone, de quo humilitati meæ san ad universos episcopos per Campaniam et Samnium clitatis vestræ sublimitas scripsit, multa et in regum cæterasque provincias decrevit, manu sua subscriet in gestis episcoporum, qui jam nos ad Dominum ptum, propriaque confessione allestatum, synodo præcesserunt, et adhuc nobiscum in suis monu sine ulla resultatione porrexit. Et Africani canones mentis atque subscriptionibus vivunt, habentur, testimonio episcopi, etiam de se mentientis, adeo quæ apud nos el apud alios in nostris regionibus credi debere dicant, ut episcopatum amillat, siout conservantur, mulla etiam in scrinio sanctæ et et Dominus in Evangelio monstrat dicens : Ex ore summæ sedis Romanæ haberi non dubito. Unde ne luo le judico (Luc. xix, 22); el : Exverbis tuis justividear quasi mei causa mortuo derogare, et sepulti ficaberis, el ex verbis luis condemnaberis (Matth. XII, reprehensibilia gesta velle resuscitare, de aclis quæ 37); et David prophela mentiendi quod occiderit apud nos exinde conservantur, cur et qualiter de Saul : Sanguis tuus super capul luum : os enim tuum positio ejus acciderit, rationabilius videtur a nobis loculum est adversum le (II Reg. 1, 16). Et sanclus

с sileri, quam pleniter et ex ordine dici. Sed et contra Gregorius de Andrea : Quia flagitari judicium non multiplicem sapientiam vestram, quæ excedit no debet de causa quam ipse judicavit, quia si verum strum sensum atque intelligentiam, et contra ve de se confessus fuit (sicut in libello suæ professionis stram summam auctorilatem, quæ supereminet no quem habemus scriplum est, cujus exemplar cum slram subjectionem, de illius qualicunque deposi- exemplari notitiæ synodalis sanctæ memoriæ Leoni lione quamcunque contentionem, quod absit, con papæ direclum est, in quo pro reatibus suis a ponserere,

vel quamcunque resultationem inire non tificali ministerio alienum se reddidit, et alium in volo, non præsumo, non debeo. Præsertim cum et loco suo absque repetitione canonica consecrari ipse, et illi qui eum non clamantem vel resistentem, decrevil), tanquam criminosus suo testimonio a mised potius, quantum ab eis qui interfuerunt videri nisterio pontificali cessare, et juxta Leonis et Grepoluit, sponle conniventem, ante triginta et tres gorii decreta, ad promerendam misericordiam Dei, annos jam evolutos judicaverunt, illic procul dubio privatain secessionem expetere debuit. Et si ialsum sint, ubi unusquisque sub tanto judice, cujus oculis

de se protulil, lanquam falsus contra semetipsuin nuda el aperla sunt omnia, non possunt perdere sui lestis abjiciendus fuit, prohibente Domino : Non meriti qualitatem. Verumtamen ut pauca ex eorum loqueris contra proximum fuum falsum testimonium

D gestis ob rei notitiam vobis suggerendam comme. (Exod. xx, 16). Quod si non licuit contra proximoremus, Hildemanno Ecclesiæ Belgivacorum epi mum, multo minus contra semetipsum. Et idcirco, scopo calumniis, quibus fuerat denotatus, regulari ut judices sui dixerunt, juste et rationabiliter a ponsatisfactione exuto, Ebo, qui pridem cum aliis ar tisicali ministerio alienum una cum ipso eum redchiepiscopis et episcopis libellum, quem habemus, diderunt. De quibus, quantum rescire possumus, de restitutione imperatoris Ludovici manu sua cum qui in nomine episcopi tunc fuerunt, in istis Cisaladditamento archiepiscopi edidit, in eadem synodo pinis regionibus nemo in corpore vivit, nisi solus sccundum traditionem apostolicæ sedis, velut Zo Rothadus; licet adhuc plures supersint qui Ecclesimus de Proculo, Joannes de Contumelioso, Gre siam et provinciam suam eum prius nullo impetente gorius de Paulo decernentes ostendunt, el sicut deseruisse contra regulas sacras noverunt, et post Gregorius multoties de episcopo non valente pro ejus depositionis ordinem cognoverunt. Et Apostoinfirmitate corporis ad ministerium episcopale as lus testamentum dicit in mortuis confirmatum (Hebr. surgere, quod si voluerit hoc modo, videlicet dato VII, 9). Verum et de his qui me in illius loco ordi libello, ab episcopatu se reinovere valeat scripsit, naverunt, non habentur superstites, nisi præfatus

« VorigeDoorgaan »