Pagina-afbeeldingen
PDF

tenorem* eapituli * decimi, quod synodali decreto Ravennæ statuimus per indictionem decimam, nullus unquam, cujusque dignitatis aut potentiæ, homo, quasi sub obtentu hospitalitatis, in tuo venerabil; episcopio, aut in domibus sacerdotum tuorum, et omnium clericorum sine tua tuorumque successorum voluntate applicare præsumat. His ita prælibatis decernimus ut si humana contradictione tuæ sedis episcopus ex hoc mundo migraverit, de proprio clero quem idoneum præ cæteris clerus et populus repererit, potestatem habeat secundum statuta venerabilium Palrum, et I{omanæ sedis antistitum, nulla seculari contradicente potentia, eligendi episcopum. Quod si fortasse in eadem plebe, quod minime credimus, tantæ sedis honore dignus repertus non fuerit, tunc si alter de altera Ecclesia canonice providendus est, consensu tamen et voluntate ipsius plebis nonnisi antea electus ordinelur antistes. Atque in his partibus mala molestaque consuetudine a quibusdam sacras leges ignorantibus clericalis ordinis viros sub jugo servitutis post consecrationem teneri, famulosque velle vocari audivimus, quod dici nefas est. Wolumus atque expresse jubemus ut sicut is qui nullius unquam conditionis fuit, ita etiam et ille cui ad hoc officium suscipiendum morum dignitas suffragaverit, nullius viri vinculo postmodum tenealur astrictus. Quia humana lege non debet arctari, quem divina gratia ad tantam sacri ordinis dignitatem provehere dignita est. Præcipimus etiam ut in omnibus mobilibus et immobilibus, rebusque sanctæ tuæ Ecclesiæ pertinentibus, hominibus quoque utriusque sexus, tam liberis quam servis, nullam a quoquam contrarietatem aut fortiam nullam violenliam aut invasionem absque legali calculo aliquibus fieri. Confirmamus eliam sanctæ Ecclesiæ tuæ xenodochium fundatum intra Ticinensem civitatem juxta ecclesiam S. Mariæ quæ dicitur Minor, quod filius noster dominus Carolus imperator Augustus eidem Ecclesiæ, a qua injuste subtractum fuerat, legaliter per præcepti sui paginam restituere curavit, ut sibi jure ac ditione tua tuorumque successorum sine aliqua refragatione perpetualiter maneat; immunitatem etiam ipsius ecclesiæ secundum imperialia præcepta statuimus, et hoc nostro apostolico privilegio inconcussam stabilemque manere jubemus. Si quis autem temerario ausu contra hujus nostræ apostolicæ præceptionis seriem pie a nobis et canonice promulgatam venire agereque tentaverit, et omnia quæ superius statuta sunt, tuæ sanctæ ecclesiæ fine tenus non observaverit, sciat se domini nostri apostolorum principis Petri anathematis vinculo innodatum, et cum diabolo et ejus atrocissi`mis pompis, atque cum Juda traditore Domini Dei et Salvaloris nostri Jesu Christi, æterno incendio concremandum; el qui pro intuitu custos, obe.liens atque observator hujus nostræ salutiferæ præceptionis exstiterit, benedictionis gratiam et cœlestis retributionis æterna gaudia a justo judice Domino Deo nostro consequi mereatur, Scriptum per manum

A Leonis scriniarii S. R. E, in mense Septembris. Bene valete. Datum est hoc nono Kal. Septembris, per manum Leonis episcopi missi et apocrisiarii S. sedis apostolicæ, imperanle domno Carolo coronato magno imperatore. Et ut certius appareat hoc nostrum privilegium,et inconcussum permaneat, sigiIlo nostro jussimus insigniri. Anno ii. Post consulatum ejus anno ii, indict. xi. Zacharias humilis episcopus sanctæ Ecclesiæ Anagniensis in hoc privilegio consensi et scripsi. Petrus episcopus Forosempronieusis Ecclesiæ in hoc privilegio consensi et scripsi. Laurentius humilis episcopus Campaniæ Ecclesiæ consensi et scripsi. Leo humilis scriniarius et notarius S. R. E. et B cum jussione reverendissimi D. Joannis pap;e scripsi, et aliis roborandam protuli, et est sigillatum sigillo plumbeo magno impresso, habente imaginem sanctissimi olim papæ Joannis, cum litteris infrascriptis similibus, videlicet : Joannes papa. XCI. AD LAMBeRtum GLORIOSum (Anno 877.) Significat Romanorum procerum obsides dari non posse; monet ne ad Urbem veniat, quia ipse eum excipere non potest. JoANNEs episcopus LAMBEitto glorioso comiti. Remeantibus nobis, Deo præduce, Romam, convocavimus totam Ecclesiam, eu illud quod nobis de obsidibus Romanorum procerum dandis edixeras, in C conventu fidelium sanctæ Dei Ecclesiæ necessario contulimus : sed. heu ! quid dicam? cum tantum totam eamdem Ecclesiam contra nos incitaverimus, ac si pro melle eam felle potasse videremur. Romanorum filios sub islo coelo non legitur fuisse obsides datos, quanto minus istorum qui fidelitatem augustalem et mente custodiunt et opere, Deo juvante, perficiunt? Praecipue cum nos miseremur [f. dubitemus] si hoc ex augustali jussu processerit, et ipsum imperalorem non credamus suum nos velle secretum laluisse. Tale quippe consilium non alius adinvenit, nisi ille qui hanc terram conturbare molitur, et ineffabile damnum populo Dei generare versutis fraudibus machinatur; qui pacem et quietem odio habet, et dissensionibus utique gaudet. Quamvis D antea Romani ovilis senatus mortem eligant, quam hanc inauditam et pessimam rem fieri quocunque modo consentiant. Quapropter, quia omnino est impossibile, et tale quid omnis inclytus audiens in maximam suspicionem prorupit, atque simpliciter non fuisse dictum modis omnibus æstimavit : mandamus dilectioni tuæ, quam absentem sicut præsentem amplectimur, ut huc nullo modo fatigeris, quia modo le nullatenus recipere possumus, nec lectum aliquid nunc agendum fore necesse putamus. Cum autem, Deo juvante, ad unam concordiam et unam quietem reipublicæ causa redierit, et litis figmenta, quæ tanquam telas aranearum putamus contra Augustalem majestatem oborta, sopita exstiterint, nos et nobili*

coam Itf. M.

[blocks in formation]

communionem nisi ad exitum vitæ non perceptu- C

rum; carnes et vinum, exceptis diebus Dominicis et sanctorum festivitatil)us, non sumpturum; comam non rasurum, uxorem non accepturum; cum hominibus non conversaturum ; in cinere et cilicio gemiturum ; servis rebusque suis non dominaturum ; seniorem beneficium non habiturum, et aliis his similibus forte fruendis non fruiturum. Quæ omnia audientes, et intimo corde pensantes, invenimus aliquid gravius te quam expediit, si ita est, judicasse. IIujus rei gratia omne hujus judicium tibi dimittimus, et ut nostra super hoc vice ad mitiorem in eo proferandam sententiam perfruaris, mollis omnibus exhortamur: quatenus pro amore apostolorum et nostro, et laborem itineris, et lacrymabilem prædicti latoris intentionem, vel poenitentiæ amaritudiiiem omnino considerans, miuius cum eo agere non detrectes, et eo quod ad sanctos apostolos fecit confugium in his quæ oportuerit, ne forte, in desperationem lahatur, misereri illius nunquam omittas; quia Dominus, sicut per prophetam loquitur, misericordiam vult, et non sacrificium (0se. vi). Ideoque monemus, rogamus ut misericordiam ei impendas, quatenus de impensione misericordiæ audientes, sanctitati tuæ multimodas gratias referamus. 0ptamus sanctitatem tuam in Christo bene valere. Data iii Kal. Novembris, indictione xi.

[blocks in formation]

tatem tuam recipiemus, et ea quae ad communem A

XCIII.
AD CAROLOMANNUM REGEM a.
(Anno 877.)

Dolet de Caroli imperatoris obitu , hortatur ut promissa pro ßomanæ Ecclesiæ dignitate impleat : legatos se missurum pollicetur : ejus precibus Thcotimaro archiepiscopo pallium mittit; quem apostolicæ sedis reditus, quos apud Bajoariam habet, I{omam

amnuatim transmittere jubet.

CAtoloMANNo. ' Apicibus igitur, gloriose fili, vestræ dilectionis suseeptis cum parte gratulationis, vestra incolumitate prosperitatisque successu ; Caroli imperatoris morte audita, nimio tristitiæ fateor moerore ex lalere sumus attriti sed subito undam mentis nostræ cogitatione ad divinum judicium aliquatenus sustollentes, in illud Apostoli obstupefacti cogimur voce erumpere, dicentes : 0 profundum divitiarum sapientiæ et scientiæ Dei ! quam inscrutabilia sunt judicia ejus, et unvestigabiles viæ ejus ! Quis enim cognovit sensum Domini ? aut quis consiliarius ejus fuit ? (Rom. xi.) Quod idcirco dicimus quatenus sedula cordis meditatio humanæ fragilitatis in hoc mari magno cursum vitae instabilis intueri non desinat, atque ad ea gaudia quæ sunt fixa et immobilia, nostra actio, gratia Christi duce, anhelare contenta bonis operibus nunquam desistat. De causa sane vestri ad nos adventus, vestraque sublimissima promissione, Romanæ Ecclesiæ supra omnes qui fuerunt ante vos, ejusdem exaltatione, cum hoc opere comple, eritis, aderit ille vestri retributor, qui per controversiam juramenti confirmans modulos humanæ locutionis, ait : Vivo ego, dicit Dominus, quia glorificantes me glorificabo (I Reg. ii). Dum a colloquio, ut dicitis, fratrum vestrorum fueritis reversi, ' legatos ex latere nostro ad vos solemniter dirigemus, cumque pagina capitulariter continente ea quæ vos matri vestræ Romanæ Ecclesiæ veslroque protectori beato Petroapostolo perpetualiter debetis concedere. Quibus peractis, demum rursus ordinabiliter et honorifice mittemus, qui vos cum tota decentia, ut-' pote ta::tum regem ad limina apostólorum ductare studeant, unaque convenientes de statu reipublic;e totiusque Christiani populi salvatione salubriter tractare , Deo opitulante , ac ordinare valeamus. Inter quæ, quæso, fili charissime, quoque [edit. Rom.,

[blocks in formation]

fra scribuntur epistolæ, et de quo Adoin fine Chronilib. 11, Chron. corum, Aimoinus, lib. v, c. 28, Regino,

[ocr errors][merged small][merged small]

EPISTOLÆ ET DECRETA.
A domo Domini et zelo illius, accensus, mon solum

[ocr errors]

regi, sed omnibus in ea perverse aliquid agere volentibus, strenue resistere non prætermittas, honorificans ministerium tuum , quamdiu divina sineris voluntate summo sacerdotio fungi, populumque Domini tibi commissum sanctæ doctrinæ pabulo pascere, sacerdotes scilicet et ecclesiasticos viros ac feminas, nec nom viduas et sanctimoniales, juxta ordinem suum pro viribus regere tuerique, ut pastor idoneus coram Domino appareas prompta mente procures : quoniam nos apostolicæ sedis apicibus admonere exliortarique curavimus regem vestrum, ut tibi pro Jesu Christi Domini nostri amorc in omnibus quæ sanctæ Ecclesiæ tibi commissæ utilia sunt obediens et adjutor devotus, sicut antecessores suos

quæ beatus Petrus apostolus apud Bajoariorum ter- B piissimos reges Anglorum, narrante historia, fuisse

ram jure proprietatis possidet, tuæ industriæ sagacitatique committimus, quatenus amodo et deinceps amnuos eorum reditus Romam sine mora transmittas. Data mense Novembri, indictione xi.

XCV. AD EDEREDUM ARCHIEPISCOPUM ANGLORUM. (Anno 877.) Laudat ejus pium erga sedem apostolicam animum, dolet de adversis : monet ut pro Ecclesia fortiter se gerat; ostendit uxores non esse dimittendas; nuntiat se ad regem scripsisse, ut debito eum honore prosequatur; demum ejus Ecclesiæ privilegia confirmat. Reverendissimo et sanctissimo confratri nostro EdeRedo archiepiscopo gentis Anglorum. Westris relectis apicibus, quanta veræ dilectionis et sinceritatis fides, qua Christum Deum vestrum proximumque diligitis, in vobis consistat et pia devotione circa sedem apostolicam ferveat, evidenti duntaxat intellectu perspicimus; cum more antecessorum vestrorum, et causas vestræ Ecclesiæ necessarias nostro præsulatui, quasi suo doctori referre, et a sede apostolica super quibusdam suis quas patitur adversitatibus consultum, et auctoritatis munimen accipere quæsistis; in qua Deus omnipotens totius Ecclesiæ posuit fundamentum. Et quia dura quaedam in præsentis sæculi vita, quæ vere tentatio est super terram, positi quotidie sustinetis, non solum flemus nostra, quæ similiter patimur, sed condolemus et vobis, talia , proh dolor! patientibus, quoniam omni jam mundo in maligno posito, multis ubique adversariis adversus Christi famulos existentibus, quanto majores, et supra modum crebriores tentationes quotidie imminuerint circa nos , tanto Christi freti solatio valentiores esse debemus; nostra sacra narrante serie : Beatus vir qui suffert tentationem, quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam promisit Deus diligentibus se ; ipseque Deus benedictus in sæcula, qui non patietur nos tentari supra id quod possumus (Jac. 1), dicente Apostolo: sed faciet cum tentatione proventum, ut possimus sustinere (I Cor. x). Nos tamen pro instantis temporis necessitate hortamur et monemus fraternitatem vestram ut, omni sæculi timore postposito, sicut idoneus Dei minister opponas te murum pro PATiaol. CXXVI.

recolimus, existere non prætermittat; si et regnum sibi temporaliter concessum voluerit retinere securum, et vitam postmodum regni percipere sempiterni. His autem quos asseris uxorés proprias contra præceptum Domini relinquere, præcipimus neque virum ab uxore neque uxorem a viro, nisi causa fornicationis discedere : quod si ob hoc discesserit, manere innuptum vel innuptam, aut sibi mutuo reconciliari, quoniam dicente Domino : quod Deus conjunxit, homo non separet (Matth. xix); et ideo cum priorem legitimo sibi matrimonio junctam quis. quam deserere nequeat nulla ratione illi prorsus conceditur aliam, vivente priore, conducere; quod si fecerit, et non emendare sub satisfactione studuerit, ab Ecclesiae consortio maneat separatus. Sed neque de propria cognatione secundum sancti præcessoris nostri Gregorii doctoris gentis vestræ decretale statutum (lib. xxii, epist. 51) cuiquam ducere permittas. Nos namque sedis tuæ privilegium, quam vice beati Augustini a sancto Gregorio pro multorum salute et conversione illuc directi regis, illibatum tibi volumus procul dubio conservare, et ut ab omnibus ordinibus, tam ecclesiasticis quam sæcularibus, custodiatur in perpetuum , secundum ipsius sancti præcessoris nostri Gregorii [forte deest statutum, aut quid simile] cujus sapientiæ radius Ecclesiam Christi per orbem diffusam irradiat, sancimus atque præcipimus. Et quidquid adversi a quocunque homine de parte tua nobis fuerit relatum, ante veram cognitionem nullatenus credimus ; quin potius etiam regem vestrum admonuimus, ut dignum honorem tibi pro amore Jesu Christi Domini nostri impendat, et omnia priviiegii tui jura perpetua stabilitate et conservare ac indiminuta custodire procuret, si gratian et benedictionem sedis apostolicæ, sicut antecessores ejus bene faciendo habere meruerunt, pari modo voluerit iste habere. Data ut supra. XCVI. AD ATHANASIUM EP1SC0PUM NEAP0L1TANUM. (Anno 877.)

Commendat zelum fidei quem ostenderat adversus Ser2',

nagis pro Ecclesiæ sibi commissae defensione laboret ; Petrum diaconum ei commendat.

Reverendissimo et sanctissimo AttiANAsio episcopo sanctæ Ecclesiæ Neapolitanæ dilecto confratri nostro.

Innumeras gratiarum actiones vestræ Deo dilectæ agimus almitati, (lignisque apostolico vos ore laudiBus præ eæteris merito collaudamus, quoniam secundum Domini vocem dicentis : Si oculus iuus, vel manus tua scandalizat te, erue eam, et projice a te (Mauh. v), fratrem tuum erga Ecclesiam Dei impie agentem a, et circa Dominum non recto itinere gradientem, velut secundtim Holofernem, sancta Christi Dei nostri ausu tenerario impugnantem ; et hæreditatem patriam more sacrilego persequentem, tanti

honoris regimine indignum judicans, ultionis divinæ B

percutere jaculo studuisti : nec pepercisti carni tu;e propter Dominum dicentem : Qui diliget patrem, aut mairem, aut fratrem p/usquam me, non est me dignus (JIatth. x); in que nimirum vos Deo per omnia dignos fore cognoscimus, quia membrum corporis tui Inti'o contagio fetens libenter abscidere proculque ab icere sanctitas tua fideli devotione curavit : et quia nunc:isque viris sæcularibus secundum se, et non secundum Deum in urbe Neapoiitana principantibus, multa scandala et perturlationes multas, homicidia et oculorum erutiones intra eam vel fovis peragentibus , dignum Deo (ie his juste judicante, peractum est ut iniqua jam cessaret dominatio, finem haberet peccatum et consurgeret vir de domo ' I)omini, qui timorem Dei præ oeulis habens regat populum Christi in omni justitia et sanclitate, in omui veritate et mansuetudine, ut pastor idoneus, et non velut mercenarius deserat et disperdat : et ideo ea quæ vestræ diguitati ve! honori congrua ac necessaria sunt, perpetua nihilominus stabilitate confirmamus; tantum ampliori nunc studio curaque multiplici pro defensione sanctæ Dei Ecclesiæ tibi commiss;e stare ac desudare, quatenus salva securaque consistat, ut procures, his nostris apostolicis prudentiam vestram exhortamur apicibus. Nos nam. que, aliis omnibus mancosis datis, mille quadringentos vobis dare debemus, quos vestræ dilectioni aut initio Quadragesimæ aut in die sanct;e Resurrectionis vobis procul dubio dirigemus, Porro hiinc Petrum venerabilem diaconum vestrum, quia eum vestræ Ecclesiæ, et civitati Neapolitanæ in omnibus fidclem esse cognoscimus, vobis in omnibus commendamus, et pro nostro eum amore benigne semper relinere dignemini. I)ata ut supra. - XCVII. AD NEAP0L1TAN0S. - (Anno 877.)

i.audat eos quod , zelo divino accensi , Sergium a se

abjecerint, et Athanasium episcopum suæ reipublicæ

rectorem elegerint : praecipit ut ei pareant, offe

rens se úna cum ipso eorum commodis consulturum.

0mnibus eximiis judicibus, et universo populo Neapolitan;e civiuatis.

Quanta veræ fidei devotione circa Deiim creatorem

[ocr errors]
[ocr errors]

gium Ecclesiæ Dei hostem : hortatur ut in , dies A et salvatorem mundi

atque erga Ecclesiam Christi ferveatis, luce clarius ecce cognoscimus, cum tanta, impietatis virum, perditionis scilicet filium, et to. tius iniquitatis vas vobis inique dominantem Ser. gium nempe magistrum militum, secundum videlicet Holofernem , zelo repleti divino, abjicere ac velut membrum fetidum a corpore Christi abscidere, pro. culque abjicere studuistis, secundum Domini praeceptum dicentis : Si oculus tuus, vel manus tua scandalisat te, erue eam, et projice a te (Mauh. v); et quia illo al)jecto, pastorem et episcopum animarum vestrarum, Athanasium videlicet, dilectum confratrem et unanimem filium nostrum habere judicem elegistis, innumeras vestræ dilectæ prudenti;e et unanimitati gratias agimus quoniam, sicut Dei ministri, iram Domini exercituum, quæ jam meritis imminebat illius, in eo ulcisci procurastis, qui nimirum multa et inaudita mala plus quam omnes patres suos in civitate Neapolitana et in finiljus nostris nequiter facere non dubitavit, cum innumeram hominum multitudinem, infantum, et mulierum catervam gladio, fame atque captivitate crude!iter peremisset. Ilis igitur nostris apostolicis litueris nobilitatein vestram , filioli mei , monemus atque hortamur ut præfatuiii Athanasium confratrem nostrum venerabilem episcopum vcsirum, sicut divina inspiratione docti ioco rectoris habere elegistis, fideli nente ac devotione cum omni honore habere studeatis : quoniam nos cum illo in omni vestro adjutorio, in omni vestra utilitate prompti existimus, parique voto vos adjuvare desideramus ; tan1um state viriliter obedientes illi in omnibus, velut fiJii charissimi. Porro quia jam , aliis omnibus datis mancosis, mille quadringentos vol)is dare debemus, ne turbemini, quia eos vel in initio Quadragesim;e, vel in die sanctæ Resurrectionis vobis procul dubio dirigemus. Vos tantum ut filii charissimi adversus infideles et communes inimicos totis viribus pro defensione Ecclesiæ Dei desudare satagite, quateniis et Dei gratiam et nostram semper benedictionem habeatis. Bene vos optamus in Domiiio. Data ut supra.

XCVlIl.
AD LAMBERTUM C0M1TEM.
(Auno 877.)

Scribit se in Galliam velle proficisci, ideo sub excom

municationis pœna præcipit me se absente Romanae

Ecclesiæ territorio vel Romæ aliquod damnum inferat.

Nobili viro LAMberto glorioso comiti.

Sagacitati ac prudentiæ vestræ notum esse volumus quia non solum pro assiduis paganorum infestationibus, quas ecce jam biennium, nemine defensionis nobis præbente solatium, patimur, sed eliam pro innumeris et supra modum gravibus oppressionibus quæ nobis una cum Dominico grege divinitus commisso in pace, quam Christus Deus nosler se diligentes habere jubet, consistentibus, ab adversariis illata sunt et quotidie inferuntur, in gremio sedis apostolicæ, quæ caput est orbis et om

• Loquitur de Sergio, ut constat ex epistola proxima, cujus Leo Ostiensis meminii lib. i. c. 42.

nium mater fidelium, quiete ac securiter manere nobis minime licet. Ideo Franciam per iter marinum proficisci, gloriosumque Carolomannum regem adire, atque optatam illius contemplari præsentiam cupimus, pro salute scilicet ac defensione terræ sancti Petri, et totius Christianitatis suppliciter deprecantes : quatenus Dei omnipoterilis solatio, et regia virtute nobis, prout opportunum est, solati ante possimus salubri prosperoque successu regere atque tueri territorium, et populum Domini pretioso cruore redemptum, me pro aliquo eorum per nostram desidiam vel incuriam pereunte, districtam Domino cogamur reddere rationem. Ideo monemus et his nostri apostolatus litteris dilectionem vestram íio intuitu exhortamur ut nobis abeuntibus Franciam pro defensione sanctæ Dei Ecclesiæ et reipublicæ stabilitate nullam contrarietatem vel inimicitiam exerceatis in toto territorio principis apostolorum, neque urbis Romæ, quae est civitas sacerdotalis et regia, per sacram beati Petri sedem, aliquas adversitates vel insilias præparetis, neque faciatis, facereque volentibus ullo modo consentiatis. Quia si per vos aut per voi)is subjectos homines eadem urbs Roma perturbationem aliquam vel dehonestationem habtierit, vel adversa quælibet sustinuerit, pro certo scitote quia canonicis vos correptionibus cum vietrici sancti Spiritus auctoritate omnimodis redarguemus, et ab apostolicæ sedis communione merito separabimus. I)ata ut supra. XCIX. AD LANDUM. FUyi EpiSCOpU\1 CAPUANUM. (Anno 877.) Monet ut consentiat cum Athanasio episcopo Neapolitano ad Ecclesiae Romanae defensionem : et curet pactum cum Amalfitanis factum, ipsis observari. Reverendissimo et sanctissimo LANdulfo episcopo Capuano. Quanto studio tua dilectio tuaque benigna fraternitas erga defensionem ac liberationem obsequiumque sanctæ Romanæ Ecclesiæ, cui, Deo auctore, culmine præsidemus, laboraverit, totisque nisibus cordis in parte nostrioperis desudaverit, sedula reminiscimur procul dnbio recordatione, tuaque ob hoc retributio tam apud Deum quam apud nos erit in promptu indubitanter parata. Quapropter, quia te valde idoneum in

tantis habemus expertum, monemus atque hortamur D.

esse unanimem cum Athanasio Neapolitano episcopo in causa pr;esenti Romanæ Ecclesiæ, quoniam liquidum {edit. Rom., liquidum et scriptum] in Salomone didicimus : Funiculus triplex difficilis erit (Eccli. iv), eidemque nostro hortatu et admonitione in omnibus fraternus auxiliator existere nunquam desinas; inter hæc tua benigna fraternitate, et dilecti filii nostri Guaiferii principis, mediante, pactum in decem millium mancusorum [al. mancosorum] cum Amalfitanis catentis fecimus, nt a Trajecto usque Centumcellas nobis navali labore indesinenter auxilium ferrent. Sed hactenus id in nullo demonstraverunt : insuper quædam studio callidi

A tatis astruunt, quia utriusque abbates, Joannes videlicet ac Anastasius, quos illuc ex nostra perte direximus, non in decem millium tantum mancusorum, sed in duodecim millium plaitasse, quod iidem abbates coram nostra præsentia non se fecisse jurejurando refellunt. Ideoque vestra eos prudentia ei ab hac injusta petitione compescat, et in servitio salubri commonitione confirmet, quatenus nostra benedictione politi, animo et corpore ex Christo Domino salvi existant. Data ut supra.

[ocr errors][merged small]

Amantissimo filio GuAiFERio principi.

Devotionem igitur animi tui ex die qua te cognovi paucis verbis explicare non possum? Hoc tamen veraciter scimus quia [edit. Rom., apud Deum et apud, etc.] apud nos tibi omnia salva reservantur tempore opportuno. ldcirco monentes hortamur eu rogando jubemus uti in semel tua percepta bonitate perseveres. Quoniam scriptum est: Non tardat Dominus promissum suum, donec adimpleatur quod locutus est (11 Petr. 111); et ideo nosse gloriam tuam cupimus quia ex parte Amalfitanorum nullum nobis juxta condictum placitum studuerunt praebere adjutorium navali certamine a Traiecto usque Centumcęllas. Insuper quadam calliditate asserunt non in C decem millium tantum mancusorum , sed et in duodecim millium fuisse nostram promissionem : quod verum nullo modo constat, cum et ipsi abbates quos illuc pro nostra parte direximus jurejurando mon se dixisse fateantur. Dt. his vero aliisque similibus, quantum in nobis est, per gloriam tuæ nobilitatis correptionem omnemque speramus sludii emendationem; quod, quæso, facere mature accele

res. 0ptamus. Data ut supra.

CI.
AD ARCHiEPISCOPUM EBREDUNENSEM.
(Anno 877.)

Reprehendit quod alium j';%; præter eum quem clerus et populus elegerat, in Venciensi Ecclesia'consecraverit': præcipit ut cum utroque Romam veniat.

[ocr errors]

Reverendissimo et sanctissimo Aribeato archiepiscopo Ebredunensi.

Si canonica in consecrandis episcopis statuta servasses, nunquam, sicut auditu didicimus, et quodam diacono, nomine Waldeno, super tuam dileclionem reclamante, se canonice a plebe et populo Wenciate electo, et a tua sagacite aljecto, de con-, secrato controversia quælibet nasceretur, qua vestra merito reprehenderetur fraternitas. At nunc, quia mortuo Wenciensi episcopo, non præfaum sacerdotem, quem, ut dictum est, clerus et poptdus civitatis elegerat, pieqne memoriæ Garolus inperator suo consensu firmaverat, consecrasti, et eodem [f. sed eodem, HARD.] Augusto de præsenti vita

« VorigeDoorgaan »