Pagina-afbeeldingen
PDF

exigit, a suffraganeis et provincialibus episcopis ibi- A tropoli, eo, si vobis placet, tenore archiepiscopum

dem metropolitanis ordinetur episcopus (Adrian., ep. 2 ad episc. synod. Suession.) Quem licet, juxta Antiochenos canones perfecto concilio, atque secundum apostolicas vestras litteras vacanti Ecclesiæ incardinare possemus : quia tamen Turonensis Ecclesia ex antiquo melropolis, et beati Martini meritis famosissima el honorabilis semper exstitit, et præfatus frater noster Actardus venerabilis episcopus genio pallii a a benignitate vestra csl honoratus : rationabilius vidimus, ut petitione cleri ac plebis ipsius ecclesiæ, et consensu nostræ unanimitatis, ac favore (lomni nostri Caroli regis gloriosi (Adrian., epist. 28, ad Carol.), ac vestra auctoritate eidem incardinetur Ecclesiæ. Deus noster sanctitatem vestram ævo longiore orantem pro nobis custodiat, domine reverentissime Pater in Domino. Data viii Idus Septembr. præsentis quartæ indictionis.

EPISTOLA IIINCMARl RIIEMENSIS
Ad Auit 1ANUM PAPAM.
(Apud Labbeum ubi supra.)

Domino sanctissimo et reverentissimo Patrum Patri Adriano, primæ sedis aposlolicæ et universalis Ecclesiæ papæ , llincmarus , nonmine non merito I{hemorum episcopus, ac plebis Dei famulus.

Venerabilem fratrem , et coepiscopum nostrum Actardum, sicut vestra dignatio exiguitati meæ liucris suis præcepit (Adriam. epist. 4, ad Ilincm.), in gremio dilectionis suscepi, et a paganis Nortmannis, necnon et a pseudochristianis l3riltoiiibus de sua sede expulsum, consensu coepiscoporum lęhemensis provinciæ, ac favore domiui nostri Caroli regis gloriosi, in vacante ecclesia [\lorineiisi] diœceseos nostræ locum sacrificandi, el episcopale ministerium peragendi concessi : el secundum Sardicenses canones (can. 5, 15, 21) immorandi licentiam deli : et de rel)us ac facultalibus ejusdem ecclesiæ, larga benevolentia humanitatem exhil)eri præcepi : usque dum aptus et conveniens sibi locus eveniret, ubi secundum præceptionem vestram posset incardinari. In qua vacante ecclesia diœceseos nostræ secunilum apostolicas litteras vestras, incardinari non potuit; quia res Ecclesiæ Namnetensis a paganis residuæ, longe ab Ecclesia Morinensi Itliemorum provinciæ distant, et in duabus provinciis regulariter conscribi non poterat. Nunc autem quia clerus et plel)s metropolis Ecclesiæ Turonensis, in eadem ecclesia baptizatum, tonsum, et nutritum, ac pcr singulos gradus ad ordinem episcopatus provectum, sibi cum incardinari deposcit, quem vestra paternitas nobis incardinandum, etiam si locus eveniret in nostris regiouibus in metropoli, commendavit, auctoritati vestræ remittimus : qualenus illum in præfata me

incardinetis, ut post decessum illius, præfatæ motropoli ecclesiæ, cleri et plcbis clectione, sicut regulæ sacræ præcipiunt, et vetus consuetudo exigit, a suffraganeis et provincialibus episcopis, ibidem melropolitanus ordinetur episcopus. Quem licet juxta Antiochenos canones perfecto concilio, atque secundum apostolicas vestras liuteras vacanti ecclesiæ imcardinare possemus : tamen quia Turonensis Ecclesia ex antiquo metropolis, et beati Martini meritis famosissima, et honorabilis semper exsuitit; el præfatus frater nosler Actardus venerabilis episcopus, genio pallii, a benignitate vestra est honoratus : rationabilius vidimus, ut petitionc cleri ac plebis ipsius ecclesiæ, et consensu nostræ unanimitatis, ac

B favore donni nostri Caroli regis gloriosi, a vestra

auctoritate eidem incardinetur ecclesiæ. De causa vero fratris Ilincmari, suflicienter vobis geslorum series, quam per hunc venerabilem fraurem et coepiscopum nostrum Actardum, synodus in parochia Rhenieiisi nuper habita, vestræ auctoriuaui transmittit, plenam notitiam inlimabit. Cui post omnia gesta, quæ de illo gerenda fuere, cum aliis episcopis et confratribus nostris, apud domnum regem obtinuit [leg. ridetur oblinui], ut quicunque de clero, vel de familia Laudunensis Ecclesiæ cum illo pergere vellet, licentiam haberet. Quem utinam non vidissem, minime autem illum me ordinare in episcopum contigisset, per quem tantum scandalum in nostrarum provinciarum ecclesiis, et in regno in quo degimus, sine ulla necessitate commotum, et diutino tempore hactenus est perduratum. Adeo ut non inconvenienter de eo dicere possem : Bonum erat ei, si natus non fuisset homo ille : qui pro eo ut ad episcopalem gradum provectus in religione proficeret, sub qua nutritus fuerat, pompas et illecel)ras sæculi coepit sequi, et familiaritates, ac contul)ernia sæcularium delectari; de negotiis sæcularibus sermocinationes frequentare; cupiditatem et avaritiam, non solum pecúniæ, sed et altitudinis, ac turpis lucri emolumenta seclari; meas, et quorumcunque correptiones aspernanler et indignanter accipere, et in sensu ac sapientia sua confiderc ; sicut multi, proh dolor! in nostris regionibus sciunt.

[blocks in formation]

• Genium pallii vocavit Gregorius (lib. vii, epist. 131) dotes ejus et significationes. .

subripere, et, ut dieam apertius, rapere : indeque A potuit : sed ut homo nesciens quod futurum crat,

illos de loco, in quo nutriti fueraut, exterminare, et alios pravæ opinionis ex diversis provinciis recipere. Unde afmicli · tam clerici, quam laici de sibi commissa ecclesia , coeperunt se reclamare ad domnum regem, et ad meam exiguitatem : pro quibus satis superque laboravi; sed aut parum, aut nihil profeci. Isdem autem pro reclamatione suorum hominum contra domnum regem commolus, de rebus a Nortmanno invasis, quas ipse' regi sine meo ac coepiscoporum meorum consensu concesserat, ut eas Nortmanno beneficiaret , sicut et ipse in suis scriptis fatetur : misit illum apud vestram aucto-^ ritatem, me inscio, sine ulla necessitate accusare, per missum suum Celsanum. Et mandavit mihi,

quod domnus rex eum , et omne episcopium Lau- B

dunensis Ecclesiæ, exceptis principali ecclesia, et episcopii domo, et claustro fratrum, proscripserit et confiscaverit, quia ipse sæculare judicium adire noluerit. Ego autem illi ut episcopo credens, scripsi inde domno. regi plura , et miinus caute, reprehendens illum de injusto jndicio. Et quia nori ita se res habebat, sicut idem Hincmarus mihi mandaverat, et postea ipse dixerat : assumpto eo mecum, veni ad dom;num regem, et una cum coepiscopis nostris, sicut antea , et postea sæpius egi, domnum regem ei placabilem feci. Postea vero sine mea eonscientia, vel consensu, misit iterum ad vestram auctoritatem , non solum regem, sed et me accusare, sicut in sanctitatis vestræ litteris inveni. In quihus inter c;ctera continelur : juris episcopalis in regionibus istis abutar, et Hincmarus nepos, et æquivocus meus, venerabilis duntaxat episcopus, sicut audistis, non minima in ecclesia sua sustinet detrimenta : si me tepeseente nullam potuit consolationem invenire. » Unde jure vestræ auctoritati rescripsi (non erstat hæc epist.), quod non est modo necesse repetere. Sed ipse Hincmarus unde cautior et humilior esse debuerat, scilicet de mea intercessione, et domni regis benignitate, inde elatus in superbiam, et amarus animo effectus, non solum se non correxit, sed malis pejora semper adjecit. Et quia suis pravis actibus et improbabilibus moribus consentire non volui, et incante suis mendaciis fidem accommodare

• Quare ministerio c

istum per improvidentiam ordinavi, et divini judicii non injusti minister exstiti: quia, sicut timeo, aliis peccatis meis hoc esse promerui. Quanquam et saneti apostoli cum B. Stephano, et aliis diaconibus, Nicolaum ordinaverint, nec tamen dictis ct factis illius improbabilibus postea manifestis, per manuum suarum impositionem communicaverunt (Act. vi). Sicut nec Samuel culpam contraxit in ordinatione Saul : quem divina jussione a se ordinatum, et a Domino postea abjectum diutissime flevit, veluti sacra narrat historia (I Reg. xv). Quia autem dicebant quod nepotem meum episcopum ordinaverim, non attendebant quià et alii per me sunt episcopi ordinati, qui non sunt mihi carne propinqui : et quia non impedit ad quemquam ordinandum carnis propinquitas, si ordinandus fuerit electus, et petitus secundum ecclesiasticas regulas. Nam et Dominum a quo, et per quem coepit episcopatus, carne sibi propinquos legimus ordinasse episcopos. Sed licet in isto nepote meo egerim unde gemo, quia nescio qualiter de hoc, et de aliis meis factis terribilis in consiliis super filios hominum (Psal. lxv) in occulto suo judicio, qui posuit tenebras latibulum suum (Psal. xvii) disponet: scio tamen omnipotentem advocatum, et misericordem judicem , • ante quem est omne desiderium meum, et gemitus meus non est absconditus (Psal. xxxvii). » Consolatur enim me, quia recepi pro illo et per illum duplicia. Quoniam sicut sanctus dicit Gregorius : • Quos plus cæleris diligimus, cum ab eis adversa patimur, majorem dolorem mala nobis ingerunt, quam quæ ab externis inferuntur : et plus in nobis ea tormenta sæviunt quæ ab illis patimur, de quorum mentibus praesumebamus; quia cum damuo corporis mala nos cruciant amissæ charitalis. llinc est enim quod de Juda traditore suo per psalmistam Dominus dicit : Et quidem si inimicus meus malediarisset mihi, sustinuissem utique; et si is qui oderat me, super me magna locutus fuisset, abscondissem me forsitan ab eo. Tu vero homo unanimis, duae meus, qui et notus meus , simul mecum dulces capiebas cibos : in domo Domini ambulavimus cum consensu (Psal. liv). Et rursum : Homo pacis meæ in quo sperabam, et qui edebat panes meos , magnificavit adversum me supplantationem

vitavi; imo et illum redarguere coepi : etiam contra D (Psal. xl). » Ac si de traditore suo apertis vocibus reprehendere, et calumniari, atque refellere labo- A pinquis et extraneis; non tamen pro eadem chari

me irremediabiliter se commovit; et plura eu majora scandala et regi, et regno, et mihi, ac cocpiscopis nostris, et ecclesiæ suæ tam clericis quam laicis semper accumulavit. Et horum scandalorum, licet non apertis vocibus, scandalizati ab eo, ut audivi, me auctorem esse dicebant : quoniam eum scilicet nepotem meum episcopum ordinaveram. Non auendentes, quia non ut Judam electum praesenli justitia apostolum, et Saul regem postea reprobatum , de quo seriptum est: Erat vir electus et bonus, et non erat vir de filiis Israel melior illo (I Reg. ix). Deus omnia sciens ordinavit, et nihil culpæ contraxit, quia peccare non

dicat : transgressionem ejus tanto gravius pertuli, quanto hanc ab eo qui meus esse videbatur, sensi.

Cui multa et multipliciter ut se corrigeret, scripsi : quæ si in unum corpus fuerint congregata, non puto minoris fore voluminis, quam quinque sunt libri Moysi. Et ideo ad scribendum illi me contuli, quia sufferre non poterat, quæ illi a me dicebantur. Sed nec de ullo homine patienter aliquid potest audire, ut semper non ipse loquatur; nisi ea illi quis dixerit, quæ in suo corde versantur. Contra qnæ etiam scripta ipse multa multipliciter, et irrationabiliter mihi rescripsit: nolens ea quæ illi scribebam sic intelligere, sicut scripta erant : sed me, et ipsa scripta rabat. Per quæ intelligens illum esse incorrigibilem, statui in corde meo, ulterius me apud illum non inamiter laboraturum : videns in eo impleri, quod de Domino psalmista dicit : Immissiones per angelos malos, tiam fecit semitæ iræ suæ (Psal. lxxvii). •* Cor, inquit Gregorius, Dominus prioribus meritis aggravatum, juste permittit etiam subsequentibus malignorum spirituum persuasionibus falli : quod sit, ut de ipsa sua nepte improperaret presbytero; et e contra ipse presbyter opprobria quæ invenire potuit, eidem Livulfo retulit. ldem autem Livulfus fuste, quem in manu portabat, bis percussit Trisingum presbyterum. Tunc ipse presbyter irruens super filium Livulfi, qui spatam ad collum portabat, extraxit eamdem spatam ; et volens percutere eum per medium caput, ut illum occideret, levavit idem Livulfus manum cóntra spatam, et suscepit spatæ ictum, et abscissi sunt illi duo digiti de eadem manu : et cadente illo de caballo, putavit presbyter illum esse mortuum, et saliens in caballum illius perrexit domum suam. Ego vero per multos hoc audiens, vocavi eum ad me, in præsentia clericorum ac comministrorum nostrorum, et interrogavi eum, ac veritatem. Qui de femina de qua reputabatur, negavit quod cum ea non concubuerit. De voluntate autem , quia eo ordine sicut præmisi , ipsum hominem occidere voluerit, confessus fuit : qui juxta vocem Joannis apostoli homicida convincitur. Ego autem, sicut beatus Augustinus de presbytero suæ parochiæ Xantippo primati suo scripsit, quæ negavit, Deo dimisi; quæ occultare permissus non est, judicavi; et eum ab officio sacerdotali removi, donec ad synodum comprovincialem veniret, et ibi cum certo episcoporum numero, sicut Carthaginenses præcipiunt canones (canon. Afric. c. 95; conc. Carthag. iii, can. 8), causa ipsius certum finem acciperet. Isdem autem, cum plures synodos in provincia nostra babuerimus, ad synodum postea nullam venit. Quem per annum et sex menses exspectavi, et pro se in synodo nihil sategit. Et decernentibus sacris canonibus (conc. Carthag. v, can. 12): ut quoties clerici convicti, et confessi in aliquo crimine, si forte causæ adesse voluerint, et innocentiam suam asserere, intra annum ercommunicationis hoc faciant. Si vero intra annum causam purgare contempserint, nulla eo

dum digne in culpa trahitur, reatus jam in pœna

cumulatur. Unde et iræ suæ Domino viam faceret, est in eos qui punire in se causas recte noluerunt, districte judicando dilatare : ut qui illuminati agere recta noluerunt, juste caecati adhuc faciant unde amplius puniri mereantur. De quibus dicit Apostolus : Ut impleant peccata sua semper (I Thess. ii). Et hinc voce angeli ad Joannem dicitur: Qui nocet, noceat adhuc ;et qui in sordibus est, sordescat adhuc (Apoc. xxii). Et hinc David ait : Appone iniquitatem sitper iniquitatem eorum, et non intrent in justitia tua (Psal. lxviii). Et hinc per Moysen dicitur : Nondum completa sunt peccata Amorrhæorum (Gen. xv). Hinc per eumdem Moysen Dominus dicit : £x vinea enim Sodomorum, vitis eorum ; et propago eorum ex Gomorrha. Uva eorum uva fellis, et botrus amaritudinis ipsis. Furor draconum vinum eorum, et venenum aspidum insanabile. Nonne hæc condita sunt apud me, et signata in thesauris meis ? In die ultionis reddam eis (Deut. xxxii). Et quia multa eorum mala narravit, tamen illico adjunxit. In tempore quo lapsus fuerit pes eorum (ibid.). Et atrocissima peccata illorum describuntur : et tamen ad ultionis diem adhuc subsequens lapsus adipiscitur , quo eórum culpæ cumulentur. Habent jam quidem, unde feriri mereantur : sed sustinetur tamen adhuc peccatum crescens, ut peccantes possit acrior culpa cumulare. Jam meretur supplicium peccatum, et eausa peccati: sed exspectatur adhuc, ut augmentum supplicii sub-, roget peccatum et poena peccati. Quæ in illo compleri videns, pro modulo meo sequi decrevi quod

[blocks in formation]

te (Matth. v): et odire nos proximos nostros præcipit, adhuc autem et animam nostram (Luc. xiv). Unde beatus dicit Gregorius (homil. 37 in Evang.) quia amandus quilibet .in hoc mundo nobis est adversarius : sed in via Dei contrarius non amandus est nobis, euiam proximus. Quia licet amandi sint proximi, et impendenda charitas omnibus, et procontra Jul., a.

tate in Dei est amore flectendum. Quia pro affectu carnali, sicut nec vaccæ quondam portantes arcam Bethsames, non declinant a recto itinere (I Reg. vi), qui arcam Dei portant in mente : cognoscentes quia compassio proximis, et rectitudo debetur vitiis. Quæ idcirco vestræ sanctissim;e auctoritati scribens, dolore cordis coiistrictus, de illo per vocem luctus emitio: ut sciatis, quanta non solum ego, sed et ecclesiæ Cisalpinarum regionum, et rex, ac regnum iiostrarum partium per illum hactenus suslinuerunt. Siiggero enim paternitati vestræ, quia: quandiu in liac morlali carne vixero, sicut metropolitanus cum episcopo rationem habere debet, quantum ex me est, nec de parocliia, i;ec de quacunque causa, metropolitana sollicitudine , cum* illo ullam rationem habebo: quem diutius insolentem sufferre non valeo. Et tolerabilius mihi est, etiam corporaliter, oculum, aut manum , aut pedem abscisione amiilere, quam cum illo, quem spe gaudens dilexi, et ea gemens diligo propter Deum ', de suis insolentiis contenliones sine ulla utilitate conserere. Jam enim in multis, et per plures ab eo vexato, necesse est mihi, ut non rixas, sed quietem exquiram. Quatenus qui jam terminum meum exspecto, vel in eodem termino, per Dei misericordiam dicere possim : Nunc dimittis servum tuum, Domine, secundum verbum tuum in pace (Luc. i). • : Cæterum vestræ paternitatis auctoritas nuper mihi litteras misit de preshytero parochiæ nostrae, nomine Trisingo, præcipiéns ut plenariis scriptis remitlerem vobis notitiam de causa ipsius. De quo sicut se rei veritas hal)et, vestræ auctoritati tescribo. - - - - Quædam libera femina , soror hominis nomine Livulfi, de ipsa villa in qua præfatus Trisingus presbyter fuerat ordinatus, accepit maritum fratrem ipsius Trisingi presbyteri : et hac familiaritate idem Trisinguis cœpit frequentare domum fratris sui. Et, sicut idem Livulfus, qui in ipsa villa manebat, et parochiani atque vicini ejusdem presbyteri dicebant, cum filia uxoris fratris sui, quam de altero marito susceperat, coepit concumbere. Et quadam die ipse presbyter, atque præfatus Livulfus

[blocks in formation]

Se prendre [de paroles, Dixit Angustinus Juliano : Inaniter verbosaris, lioc est, multis nugaris, lib. ui solent facere, et illorum verbosatio eo usque proces- A rum vox postea penitus audiatur. Post annum et

sex menses reclamantibus parochianis ecclesiæ ipsius, in qua idem presbyter fuerat ordinatus, se non habere presbyterum (deest aliquid ad sensum) : nam quia Romam perrexerit, ignoravi, donec post tres menses, quam in loco ejus fuit presbyter ordinatus, Roma veniens mihi litteras vestræ sanctitatis attulit.

In canonibus autem Africæ provinciæ concilii quarti capitulo 67, de seditionariis et usurariis, ne clerici fiant scriptum est ita (conc. Carth. iv, can. 66): * Seditionarios nunquam ordinandos [al., ordin. clericos], vel injuriarum suarum ultores. » Et si tales ordinandi non sunt, colligendum est, quid mereantur qui post ordinationem, admittere talia non formidant. Et antiqui Patrum canones in synodo,

p; cui plurimi metropolitani cum suis suffraganeis in

C

terfuerunt, decernente Antiocheno concilio perfectum illud esse concilium, ubi interfuerit metropolitanus antistes, manifesta sententia decreverunt (conc. Tolet. iv, can. 45. Habetur 25, q. 8, Clerici qui): , ut clerici, qui in quacunque seditione arma volentes sumpserint reperti, amisso ordinis sui gradu in monasterio poenitentiæ deurudantur. » Et Zacharias papa Bonifacio episcopo Moguntino scripsit, ut episcopos , presbyteros, aut diaconos sanguinem Christianorum seu paganorum effudisse repertos, ab eisdem ecclesiasticis gradibus removeret. Et jam plusquam duo sunt anni, ex quo præfatus Trisiiigus suprascriptum Livulfum volens occidere, demembravit, quando hanc relationem, ut jussistis, veslr;e auctoritati transmitto. Et quia populus sine presbytero tandiu manere sine periculo dimitti non potest, vestra sapientia suflicientissime novit. Deus omnipotens sanctitatem vestram ad doctrinam et correctionem sanctæ suæ Ecclesiæ in suo coepto servitio per annorum multa curricula coi:servare dignetur, domine sanctissime, et reverendissiue Patrum Pater in Domino.

ANNO DOMINI DCCCLXXXII.

JOANNES VIII

PONTIFEX ROMANUS.

NOTITIA HISTORICA IN JOANNEM VIII.
Auctore, ut creditur, PANdulfo Pisana.
(Apud Muratori, Rer. Ital. Script., tom. III, ex codice ms. Waticano.)

Joannes VIlI, natione Romanus, ex patre Gundo, D conquestus est. Monasterium enim sancti Petri in aedificaverat, praefatus Gisbertus Nemausensis anti- A episcopus, et alii episcopi provinciæ et ju,lices,

sedit annos decem, meuses duos. Ilic beatissimus pro uliliuale omnium Ecclesiarum Dei, et præcipue pro Gallicanæ Ecclesiæ, Arelatem maritimali itinere deductus est; ubi Leo abbas in præsentia ejus veniens, conträ Gisbertum [Baluz., t. VII Miscell., Gilbertum, hic et infra] Nemausensem episcopum

quo quiescit corpus beati Ægidii in finibus Gothiæ in Walle Flaviana, quam vallein Flavius quondam rex beato Ægidio donaverat, et sanctus Ægidius exinde donationem integriter Romanæ Ecclesiæ et domno pap;e Benedicto fecerat, et ibi in veneratione apostólorum principum Petri et Pauli monasterium $tes prædictum monasterium quallam temeritate invadens, eidem Leoni abl)ati abstulerat. Deinde præceptum ex rege Francorum exceperat, in quo nec firmitatem credens, Itomanum pontificem adiii, super hoc auctoritatem furtim quasi de suis apostolicam exquisivit. Sed sanctæ recordationis domus Nicolaus papa, licet hujus fraudis esset ignarus, divimo uamen Spiritu plenus, omnes de hoc legem quaerentes excusare sategit. Sed domnus Joannes papa cum munimenium chartarum ejusdem mona$terii requireret, privilegiuma, quod Romæ [id., quod • Romanus] venerabilis papa Benedictus sancto AEgidio corporaliter tradiderat, ei oblatum est. Tune domnus papa Joannes per Deusdedit ducem I{avennatem, .advocatum suum, contra Gisbertum Nemausensem episcopum, ipsum monasterium quæsivit. Tunc ambarum partium advocalis per fidejussorem legatis, exsecutionem [id., exsecutore] dunlaxal Gregorio scriniario, et Deusdedit agente, voluit idem Gisbertus episcopus per præceptum domni Nicolai piæ memoriæ ibi relectum, quod furtim quasi de suis €X Ę sede fraudaverat, et per præceptum quod ex quodam rege Francorum falsum exceperat, in quo nec ulla firmitas subsistebat, defendere. Sed

domnus papa omnes episcopos et judices Romæ, vel

provinciales sub anathemale excommunicationis adimonuit, de hoc rectam legem dicturos et facturos. 'i'unc Roslagnus Arelatensis archiepiscopus, et Ariherius (a) Ebredunensis archiepiscopus, Wallbertus Portuensis episcopus, Paschalis Amerinus episcopus, Radbertus Waleniiae episcopus, Litiduinus [IBaluz., Lituimus] Massiliensis episcopus, lctarius Vivarieiisis

(a) Nomen Ariberti Ebredunensis episcopi deest apud Baluzium.

(b) Apud Baluz., an. 878, xv Kal. Sept. Hæc idem a lnotat : « In veteri codice legitur ea acta esse anno

[ocr errors]
[ocr errors]

gnoverunt apostolicam domni Nicolai censuraiii, excusare de hoe legem quærentes. Et dixerint per illud præceptum hoc monasterium non posse defendi, judicantes suatim ut præfatum monasterium Gisbertus episcopus domno papæ redderel, et poenam invasionis sibi componeret. Tunc ipsum advocatum Deusdedit ducem Ravennatem domnus papa illuc transmisit, qui super hoc corporalem traditionem de omnibus rebus prædicti monasterii 1am intus, quam extra a præfato Gisberto episcopo recepit. Deinde im Galliâm transitum faciens animo Incaria. tionis Dominicæ 879, xv Kalendas Septembris (b), indictione xi, anno ponlificatus sui in sanctissimia [id., sacratissima] sede beati Petri apostoli sexto,

B apud Trecas civitálem [Id., sexto, mense Augusto,

Trecas civitatem], in præsentia domni Ludovici serenissimi regis concilium permaximum celebravit (c). Hujus etiam temporibus floruii Anastasius Romanæ Ecclesiæ hiblioihecarius, qui, tam Graeco quam Latino eloquio pollens, septimam universalem synodum de Græco in Latinmm transtulit. Transtulit etiam de Græco in Latinum Hierarchiaum Dionysii Areopagitæ Athenarum episcopi, scriptam ad Timotheum episcopum Ephesi, et direxit Carolo imperatori filio Ludovico. Transtulit etiam de Græco in Latinum Passionem sancti Petri Alexandrini archiepiscopi, et Passionem sancti Acacii, sociorumque ejus, et Vitam sancti Joannis Eleemosynarii.

l)ratum mense Aprili. Quod cum constare non possit

cum verilate historiæ, notas illas correximus, ut in

re Cerl:\. » (c) Cætera quæ sequuutur desiderantur apud Ba

879. indict. ix, el concilium Trecense fuisse cele- C luzium.

[ocr errors][merged small][merged small][merged small]

(a) Joannes. Anno I{edemptoris 872, decimo nono Kalendas Januarii, teste Aimoino, Joannes, patria ei natione Romanus, ex archidiacono factuis est pontifex hujus nominis octavus, electione, unctione et coronatione Caroli Calvi, Ludovici Ball)i et Caroli Crassi trium imperatorum, post obitum Ludovici II, ordine prædicto succedentium celel)errimus.

Ilic, cum Saraceni totam fere Italiam depopularentur, omni auxilio hominum, in quibus spem expellendorum Saracenorum collocaverat, plane destitutus, a barbaris et infidelibus pacem et quietem annuo censu ac tributo redimere coactus f:it : idque justo Dei permissu contigisse videtur, ut scilicet hoc exemplo suo instructus agnosceret se post obitum Ludovici imperatoris II, suasu malesuad;e carnalis prudentiæ, Carolum, a quo contra Saracenos majora quam a Ludovico fraire subsidia exspectal)at, male elegisse, creasse et coronasse imperat0rein (errat hic in multis Binius), quem propter alieni regni invasionem, exemplo prædecessoris sui Adriani II ecclesiasticis censuris merito exagitasse debebat. Photium, qui per fraudem et imposturam admirabilem, quam idem Nicetes prolixius enarrat, cuique Ignauius adhuc vivens reditum ad Ecclesiain,

PATRol. CXXVI.

cere, vel census ab eo ad sumplus publicos seu dona quælibet exigere, sed nec coram laicis episcopum concessit. Clericos et sanctimoniales, pupillos et

prout octava synodo constitutum fuerat, juste denegaverat, Joannes papa, petentibus illud TBasilii imperatoris et Ilierosolymitani patriarch;e legatis, post obitum Ignatii ad communionem Ecclesi;e recépit, ejusque reditum ad sedem patriarchalem non sine gravi existimationis suæ jactura motaque cathedr;e pcntifici;e turpissima approbavit. Ne Photius anle finem vitæ ad pœnitenliam reciperetur, in concilio occumenico viii non tamium constitutum, verum etiam singulorum juramento firmatum erat. Non ignarus !}; constitutionis sacratissimæ, neque immemor fortasse sui ipsius juramenti pontifex, contumacem h;ereticum nulla ratione ad pœnitentiam, multo minus ad dignitatem patriarclialem recepisse, sed potius anathematis sententia perculisse debebat. Impetraverat isla Photius sine dubio per intercessionem Basilii, per unionis, pacis et concordiæ ecclesiasticæ, auxiliique contra Saracenos ferendi promissionem, perque falsorum plurium enarrationem, quasi omnes orthodoxi pro sui restitutione intercederent : verum ista rationé non tam Joannes excusatur, quam majore ignominia aflicitiir, ut qui ab eunucho et semiviro omni robore enervatus, se feminam potius quam virum esse declaravit. Si quis

21

« VorigeDoorgaan »