Pagina-afbeeldingen
PDF

tico presbytero scripsit (epist. 82), ut remota omni A Rhemorum provinciæ, archiepiscopis et episcopis

Jubitatione Chalcedonensis synodi diffinitionem de fide, quam et apostolicæ sedis firmavit auctoritas, profiteatur se per omnia servaturum, adjecta subscriptione manus propriæ, quæ in Ecclesia populo praesente recitetur. Quibus constat eos qui ab ecclesiastica traditione deviant per contemptum, taliter recipi debere : quoniam, ut Hilarus dicit (epist. 2), non minus in sanctarum traditionum delinquitur sanctiones, quam in injuriam ipsius Domini prosilitur. De quibus, si a sua professione vel subscriptione exorbitaverint, Carthaginense dicit concilium (concilium Carth. ii, can. 15), Si quis, inquiens, contra suam professionem vel subscriptionem venerit in aliquo, ipse se honore privabit. Et sanctus

illuc ex mandato vestro convenientibus occurrere festinavi, quo etiam dilectum fratrem nostrum Wulfadum venire commonui. Eos etiam fratres nostros de ipsius collegio, qui sub nostra cura degunt, mecum adduxi. Qtios sicut mihi scribere dignati estis, justum quid vel pium sentiens, sine retractatione in suis ordinibus consensu ac judicio coepiscoporum Rhemensis provinciæ restituere maturarem, si illos ab eisdem gradibtis cum eorum tantum judicio dejecissem. Sed quoniam synodi episcoporum quinque provinciarum, quorum meo consensu expetierunt judicium, diffinitione fuere dejecti : et sicut melius sapientia vestra novit, sacri canones usque ad similem excommunicationis vindictam decernunt,

Gregorius ad Maximum episcopum Salonitanum de B ut ab aliis dejecti ab aliis non recipiantur, minime

Andrea diacono dicit (epist. 125, lib. vii), quia flagitari judicium non debet de causa quam ipse judicavit. Sed quia contempta fuerat indebita præsumptione, non solum diffinitio synodalis episcoporum, sed et apostolicæ sedis domini Benedicti papæ auctoritas, opportunitate inventa, per venerabilem fratrem et coepiscopum nostrum Hodonem exemplar privilegii domni Benedicti sub fidei astipulatione dirigens domni Nicolai papæ auctoritati, ab eo quod suus decessor firmaverat corroborari poposci : non ad injuriam, quod absit, sedis apostolicæ, quasi ejus adhuc in ambiguum sententia duceretur, et ob id non sufficerent quæ ab ea semel domni Benedicti papæ auctoritate, ut inde quæstio mullis aliquando

1emporibus oriatur, et aspirantes indel)ite anhelitus C

compressi funditus perpetuo maneant, fuerant confirmata : sed quoniam incauta præsumptio ut constitutio geminaretur exegit, quatenus si obstinatio permanere deligeret, se post tot prohibitiones diflinita impune non posse tentare cognosceret. Hæc non per malitiam dicta, sed ne ut pntarentur per vafritiem tacita, ad vestram notitiam necessarium duxi perducere, qui canonice cuncta per ordii;em, quæ in præfato fratre i.ostro Wulfado et collegis ejus gesta sunt, secundum præceptionem domni nostri papæ, examinare et subtilius investigare, et si quid justum pium que sensum fuerit, de illorum reformaiione debetis perficere, ne quid forte prætermissum videatur, quod vobis scire, et unde a vobis conveniat difiiiiiri. EPISTOLA VII. Ad NicolAUM PAPAM ,

Per Egilonem missa cum actis synodi Suessionensis anno 866.

(Apud eumdem.)

Domino sanctissimo ct reverentissimo Patrum Patri NicoLAo, primæ ac summæ sedis apostolicæ et universalis Ecclesiae papae, HixcMARUs, Rhemorum episcopus, et vestræ sanctissimæ paternitatis devotissimus famulus.

Decimo quinto Kalend. Septembris, indictionis xiv, secundum vestram apostolicam jussionem, ad Suessorum civitatem, cum fratribus ac coepiscopis

autem restituantur, sed aut eorumdem aut majoris concilii episcoporum diffinitiones ac judicia præstolentur, aliorum opus in illorum restitutione nullatenus usurpare praesumpsi quos meo arbitrio ab officio non suspendi, et in præfata synodo episcoporum quinque provinciarum, non tantum non judicavi vel dejeci, verum nec cum judicibus eorum subscripsi, quia mihi commissæ Ecclesiæ filii finitimos episcopos juxta canones Sardicenses pro causa sua interpellarunt, et Africæ provinciæ canones hujusmodi vicinos episcopos audire, et inter eos ac proprium episcopum adhibitos ab eis episcopos jubent querimoniam diffinire. Unde humiliter obsecro, ne pro inobedientia mihi reputetis, quouiam eos non statim restitui, qui ad synodum, sicut præcepistis, hoc solo meo ausu agere veritus, obedienter occurri, et liis quæ fratres et coepiscopi nostri, vestræ sanctissimæ paternitatis devotissimi filii, vestra fulti auctoritate, de illorum restitutione decreverunt, secundum quod mystica Nicæna synodus, scribens ad dioecesim Ecclesiae Alexandrinæ, Je ordinatis a Meletio damnato episcopo clementi consilio statuit, videlicet ut raystica ordinatione firmati haberent honorem et ministerium, et proveheretur quilibet eorum in honorem episcopi in Ecclesia defuncti, si visus foret dignus, et eum populus elegisset, cum consensu Alexandrini episcopi, sub cujus cura dioecesis illa degebat, condecernente quodammodo similia Africano concilio de Donatistis, quæ non vobis ut incognita ingerum

D tur, sed ut notissima inculcantur, sacrorum cano

num et sedis apostolicæ manentibus constitutis paratissime annuere, et sollicitus servare unitatem spiritus in vinculo pacis, obtemperare curavi : reservato per omnia sententiæ ac juris privilegio ejusdem apostolicæ sedis, et salva diflinitione ac confirmatione exspectatae vestræ discretionis, atque auctoritatis. Et quia Synodo, per hunc venerabilem archiepiscopum Egilonem, qui interfuit actionibus, dirigente epistolam omnium nostrum, qui adesse potuimus, cum ipso voce loquentem, quoniam si eis nianum porrigitis, vobiscum pariter porrigemus, Wulfado et ejus collegis pro disceptatione diversa ju.iicantium, in eadem synodo omnibus consonam fuit necessarium appellare. Idcirco hujusmodi legatum, qui meam vobis repræsentans personam, cujuscunque diversa sentientis allegationibus, quæ modo nullæ sunt, responderet, et vestram exinde diflinitionem referret, omisi dirigere, quia quæ verbis et scriptis mihi per istum religiosum archiepiscopum exinde sequenda atque tenenda mandaveritis, pro scire et posse obedire et conservare curabo, sicut hactenus ea, quæ inde fuerant statuta et con' firmata, servavi. Nec causa inobedientiæ missum meæ subditionis cum hoc venerando archiepiscopo dimisi transmittere : sed quia sic intellexi in litteris vestræ auctoritatis contineri, tunc solum, ut verbis earum utar, si disceptantibus, vel fortassis alia atque alia deccrnentibus nobis, præfati dejecti sedem appellaverint apostolicam, et ejus speciali se judicio damnari vel absolvi petierint, si ego, vel si Wulfadus, aut socii ejus, ad vos venire per nos non possemus, vicarios nostros ad hoc negotium ventilandum et finiendum, mox post consummatum concilium xv Kalend. Septembris praesentis xiv indictionis auctoritate vestra collectum, nostras præsentaturos vobis personas, nullam penitus excusationem prætendentes, utrique ad sedem beati Petri mitteremus. Unde supplico, ut merear scripto liinc vestram diffinitionem recipere, quam paratus sum, ut oportet, obnixius observare. Gestorum autem seriem de omnibus quæ in concilio relata, examinata, atque reperta sunt, quæ sicut veneranda decreta statuunt, discretioni vestræ dirigi præcepistis, ut quæ saluloria videbuntur corroborentur: si forte aliqua supersunt epistolæ synodali, quæ del)eant explanari, hic venerandus ac religiosus sanctitatis vestræ devotissimus filius, et unanimis frater ac consacerdos noster Egilo archiepiscopus, plena fidelique relatione apostolicæ auctoritati vestræ poterit patefacere, et sicut ea visu et auditu comperit ac episcopaliter contulit intimare. Sed et de præfatis fratribus nostris, Rhemorum Ecclesiæ filiis, ab Ebone post depositionem suam ordinatis, qui inter canonicos et monachos, urbanos et parochianos, una cum Vuifado apud nos non sunt aimplius quam novem, de quibus sanctissima vestra paternitas mihi scripsit, ut cum dejectionis suæ causam venire ad examen optaverint, nullum ex his quilibet indignationem meam sustineat, nullum ad cœpta peragenda per suggeslionem meam patiatur incommodum, qualiter me antea et postea erga eos egisse in synodo fratres et coepiscopi nostri una cum eo repererint, sufficienter dignationi vestræ prævalet enarrare. Quorum salubrem ac singularem statum et cupivi et cupio, et quæsivi et quæro, et quorum dejectioni condolui, et

ter idipsum sentientibus, sedem apostolicam non A salubritatis rationem vobis mandare non valeo. Et reddimus in epistolis nostris domno apostolico, A sedit Rodulfus, manibus eorum subscripta; in qua ab

statui eorum congaudeo. De Tetberga etiam regina,

unde sublimitati vestræ ab humilitate mea mandari rogastis, quia Lotharium vel ipsam Tetbergam, postquam Arsenius venerandus episcopus et sanctæ Ecclesiæ l{omanæ apocrisiarius, ab Attiiriaco palatio domni Caroli regis gloriosi perrexit, non vidi, certæ

[blocks in formation]

(Apud eumdem.)

HINCMARUs, nomine non merito Rhemorum episcopus, ac plebis Dei famulus, sanctissimo et reverentissimo EgiloNi archiepiscopo, et charissimo ac unanimi atque fidissimo mihi, plurimam in Salvalore salutem.

Quanta fiducia vestra utar dilectione ex vestra mente pensare potestis. Non enim aliter in mente mea vos teneo, quam me alterum exceptis peccatis meis. Quapropter sicut in vob.s es de vobis confido, et sicut vobis et pro vobis in omnibus esse cupio, ita erga me in omnibus sitis. Cæterum exemplar epistolæ domni apostolici ad domnum Carolum, quod non mandastis, sed et exemp!ar epistolæ mihi directæ, sicut mihi mandastis, dilectioni vestræ transmitto. Exemplar autem epistolæ, quæ uniformiter per archiepiscopos istius regni directa est, vos habetis, sine qua ire non debetis. Mitto etiam vobis capitula in quibus summa continetur de omnibus epistolis, quas pro ista causa nobis omnibus domnus apostolicus misit. Et necesse vobis erit ut ipsa ca'pitula bene cognita habeatis, et memoria teneatis

. quæ sparsim in ipsis epislolis continentur, ut si illi

quos scitis more suo sua dicta involvere voluerint, habeatis veritatem quam illis respondere possitis. De scriptis denique quæ porrexi in synodo, de quil)us mandastis ut discernerem si vobis ad portandum necessaria forenl, non mihi visum est vos ullam hal)ere necessitatem : sed viJetur mihi, quia si ostensa fuerint apostolico aut Romanis, ut aliquam dubita" tionem pessint afferre domno apostolico , quasi contentiones inter mos fuerint in restitutione Wulfadi, et una cum vestro missatico suspecta synodi et mea epistola fiat, inde aliquod impedimentum et dilatio ad ea quæ senior noster cito obtinere vult de ipso Wulfado. Et puto non displicebit quibustlam, si aliqua occasio interciderit, unde ad illos sit ei necesse recurrere, et sicut mihi jam mandatum est, increscit apostolico et Romanis tanta legere. ln scripto quippe quod primum dedi, nihil aliud habetur nisi quia ego non suspendi eosdem fratres ab oflicio, neque judicavi, neque a gradibus ecclesiasticis eos dejeci, neque cum judicibus eorum subscripsi, setl synodus episcoporuin quinque provinciarum, et quod vos regulariter inde inveniretis, ego sine cunctatione sequerer secundum tenorem epistolarum domini apostolici : unde et synodus et ego rationem, quare eos ego non restitui. Alterum autem scriptum ideo dedi, quia sicut scitis non putabat me Wulfadus ad illùm condescendere velle; et licet non in mea præsentia, tamen audiebam per alios illum dicere interdum, Ebonem non fuisse regulariter depositum, interdum autem regulariter restitutum. Et ideo demonstravi eumdem Ebonem regulariter depositum, et non regulariter restitutum : qui dammatus anno Incarnationis Dominicæ 855, iv Nonas Martias, et per decem et septem annos postea in carne vivens, suam sedem regulariter in synodo non repetiit, neque obtinuit, nec etiam suam canonicam restitutionem, aut a sede apostolica, aut a synodo regulariter factam, secundum canones et decreta

sedis Romanæ ulli synodo in vita sua ostendit, et B

omnem quæstionem de illo secundum leges ecclesiasticas et humanas jam tricennale et eo amplius tempus excludit. Quoniam ut Leo ad Theodorum scribit (epist. 59, sub medium), quod manens in corpore ' non recepit, consequi exutus carne non poterit. De cujus depositione admodum plura habeo quam in synodo modo ostenderim, sicut et in ipso scripto in synodo est relectum, ubi me canonice electum et canonice ordinatum monstravi. In quibus sicut scilis et rex et omnes concordaverunt, scientes me non in duritia velle contra Wulfadum persistere, qui interdum etiam dicebat quod meus non esset clericus, angustians sicut scitis,ut qualicunque modo gradus posset habere. Quæ etiam scripta vobis non ad ostendendum sed ad habendum mitterem, si notarius noster infirmus illa transcribere concurrisset. Postea autem ostensa est synodus, cui ego non subscripsi; in qua ab ipsis, qui Ebonis damnationi interfuerunt, et verbis et scriptis atque auctoritalibus, coram rege comprobatum fuit, qualiter Ebo a se, juxta decreta Zosimi, Leonis, Joannis et Gregorii, per libellum professionis manu sua subscriptum, et a quadraginta tribus episcopis, secundum suam professionem et subscriptionem, regulariter depositus fuit, et regulariter restitutus non fuit : et ob id, secundum decreta Innocentii, qui scribens ad Martianum Naxitanum episcopum (epist. 28), jussit eos recipi in suis ordinibus quos Bonosus ante daimmationem suam ordinavit. Postea scribens ad Rufum et Eusebium ac cæteros Macedoniæ episcopos (epist. 27), eos quos post damnationem suam idem Bonosus ordinavit, nequaquam recipi in ordinibus ecclesiasticis permisit, Et secundum decreta Zosimi ad Aurelium et ad universos episcopos per Africam et cæteras provincias constitulos (epist. 6), et ad Massiliensem Ecclesiam, eu ad Patroclum Arelatensem episcopum, de his quos post damnationem suam Proculus ordinavit, qui se libello professionis suæ subscripto in synodo deposuit; et secundum decreta Leonis et sacrorum canonum , qui excommunicato communicarunt in dejectione permanere isti fratres judicati fuerunt. Ostensa est etiam synodus episcoporum provinciæ Bituricensis, cui præ

ipsis qui interfuerunt, et ab Aiulfo qui unus fuit de judicibus Ebonis audierunt, comprobatum fuit eumdem Ebonem regulariter fuisse depositum. Dein le ostensa sunt privilegia domui Benedicti et dom

Nicolai, qui suis subscriptionibus et Ebonis depositionem et istorum dejectionem confirmaverunt. Quæ si omnia vobis longum fuerit enarrare, breviter poteritis dicere, (luæ bene firma tenere debetis, quia scitis quales sunt quidam; et peto ut non displiceat vobis quod talia vobis mando firma tenere debere, quasi me putem vobis sapientiorem, quia ex charitate hoc dico, et talia mihi a vobis mandari vellem, si tale missaticum haberem sicut vos habetis. Verba autem quæ vos firrna habere debetis, et etiam vestri , si aliquis inde fuerit tenuatus, ista sunt : Quia secundum tenorem epistoiarum domni apostolici, sicut in eis scriptum habetur, cuncta per ordinem quæ in istis fratribus gesta sunt canonice examinantes, invenistis Ebonem juste et regulariter depositum et non regulariter restitutum, et istos fratres non a me, sed a synodo episcoporum quinque provinciarum judicatos secundum sacros canones, et decreta Innocentii, Zosimi, et Leonis, sicut in synodali epistola continetur. Et quia in domni apostolici epistolis continetur ut quæ statuta sunt non ducat dissolvenda , nisi sacris legibus inveniantur adversa; et in eisdem epistolis intelligens synodus ipsius benignitatem erga hos fratres, inventa est ista auctoritas Nicæni concilii de ordinatis a Meletio

C quondam damnato episcopo, quam episcopi in sy

nodali epistola illi unanimiter mandant, ut priscis, sicut dicit Gelasius, pro sui reverentia manentibus constitulis, et salvis apostolicæ sedis privilegiis, cum eorum etiam salvamento qui synodo subscripserunt, in qua fratres de quibus agitur fuere dejecti, per indulgentiam et auctoritatem ipsius in suis ordinibus recipi et provehi possint absque contradictione, migratis jam omnibus qui in Ebonis depositione fuerunt episcopis, excepto solo Rothado. Verum et illi episcopi , qui eidem Eboni post depositionem suam dicebantur communicasse, jam ad divinum judicium migraverunt, et aliis in eorum locis substitutis, ac per eos, ut ita dicamus, innumeris ordinatis, a nullo istorum fratrum restitutio contra

D dicitur. Tamen si vos non gravaret, multum vellem, Romanæ pontificum, quibus ipsi episcopi hos fratres A postea tractavi, sicut coram ipsis in synodo compro

ut omnem plenitudinem suprascriptam de Ebonis depositione, et de istorum adjudicatione domno apostolico referretis : quod sapientiæ vestræ committo arbitrio, cui melius credo, quam si ipsa scripta transmitterem. Est etiam , quoniam si aliqua scripta per vos mitterem, et vos illa portassetis, nisi tantum epistolam synodalem, et meam epistolam concordantem eidem epistolæ, scitis quales sumus : posset fieri ut aliquorum mentes inde contra nos scandalum sumerent; quod et modo in synodo quantum polui devitavi, ubi sicut comprobatum est istos fratres non judicavi, nec eidem synodo subscripsi. Et erant auctoritates canonicæ, et decretorum sedis judicaverunt, et qui eidem synodo subscripserunt, me tacente necesse habebant hoc statuere quod judicaverunt et subscripserunt, aut contra professionem et subseriptionem suam euntes, secundum Carthaginense concilium se honore privarent; et privilegia sedis Apostolicæ duorum pontificum qualia sunt, et quæ confirmaverunt quod ipsi episcopi judicaverunt, ipsi vidistis et audistis. Tamen ne scandalum fieret, secutus exemplum Domini qui dixit ad Petrum : Nos censum non debemus, sed ne scandalizemus eos, videlicet qui censum exigebant, da staterem de ore piscis pro me et pro te (Matth. xvii, 26), vitato scandalo et præjudicio sedis apostolicæ, ut non nos, sed ipsius auctoritas si volnerit, solvat et immutet suam sententiam quam ligavit el confirmavit, servandam vidi unitatem spiritus in vinculo pacis, similiter et in hoc sicut et ibi , ut nullum ego scriptum mittam, nec vos aliud portetis, nisi quod cum rege et cum episcopis nobis convenit. Eamus simpliciter, quia sicut Scriptura dicit : Qui ambulat simpliciter, ambulat confidenter (Prov. x, 9). Sed si locum videritis, domno apostolico aperire debetis, quoniam multi jam dicunt, si illa firma non fuerunt quæ tunc inde confirmata sunt, nec ista quæ modo fiunt firma erunt. Et nihil est jam firmum quod episcopi et apostolica sedes decernunt; neque de nostris judiciis, nec etiam de excommunicatione curant; nec presbyteri a nobis degradati pro nostro judicio suum ministerium dimittent, quia nihil est firmum quod agimus : sed sicut vult rex, et sicut mos aut odium movet, aut gratia, aut cupiditas, aut timiditas, ita et nostra et apostolicæ sedis vadunt judicia. Et recordari debetis apostolico, qualiter de sua excommunicatione et propriæ manus confirmatione fecit Guntharius. Qua de re providendum est iii talibus, quia jam hoinines p!us proclives et 'voluntarii sunt ad impune peccandum, quam ad regularem disciplinam suscipiendam et observandam. Et si domnus apostolicus a vobis quæsierit ipsas auctoritates, qualiter isti dejiciendi judicati fuerunt, potestis si vobis videtur illi respondere, quia unanimiter episcopi suum studium ad hoc converterunt, ut isti fratres restituerentur : unde illi miserunt

bavi, ne talem me æstimet, sicut me æmuli mei illi depingunt. Et habete exemplaria de epistola synodali, et de mea epistola : ut si aliqui inde quiddam voluerint dicere, postquam illas apostolico dederitis, habeatis earum exemplaria, et habeatis eas bene cognitas. Similiter satagite, ut illas epistolas, quas domnus apostolicus de ista causa facere jubebit, legatis antequam huc mittantur, ne aliquem dolum in eis scriptores, sicut dicuntur facere, possint imponere. Et non obliviscamini ut faciatis certum apostolicum , quia illa epistola quarti Leouis papæ de istorum fratrum reclamatione, quam memorat in suis epistolis, istis Cisalpinis regionibus non innottiit, nisi per suas nuper missas epistolas; et rogate aliquem de vestris memorosum hominem, qui vos saepe admoneat, quoniam occupati eritis, ut non obliviscamini impetrare gesta pontificum, ab iniuio gestorum Sergii papæ, in quibus invenitur Ebo fuisse damnatus, usque ad præsentem annum istius præsulatus, quia nos in istis regionibus satis hoc indigemus. Nam aliorum pontificum gesta, si vos non habetis, per ine aut per Fulcricum habere poteritis. De omnibus istis quæ dilectioni vestræ mando, qualiter vobis placeant, aut qualiter displiceant, quantum vobis placuerit et licuerit, et quæ millo qualiter ad vos salva pervenerint, per istum missum nostrum mihi litteris remandate. In conclusione autem vobis scribo, quod sanctus Petrus apostolus Apollinari dixit, quando eum Ravennam prædicare transmisit, Dominus meus Jesus Christus mittau angelum suum coram te , qui custodiat vias tuas anle te, et annuat quæ postulaveris.

[ocr errors][merged small]

auctoritatem quam invenerunt. Et quia non fuit D licus, sicut in vobis directa legetis epistola, cuncta

eorum studium ut in dejectione permanerent, illas auctoritates sacrorum canonum, et decretorum Innocentii, Zozimi, Leonis, quæ supra dictæ sunt, et illi sunt cognitæ, ei transmittere omiserunt. De quorum restitutione, si Wulfadus in causa non foret, satis Ecclesia indurare potuisset, qui inter canonicos et monachos, urbamos et parochianos, una cum Wulfado non sunt amplius quam novem. Ego dico quod mihi videtur charitatis affectu; vestra autem prudentia, et ad hæc et ad plura alia, Deo gratias salis sufficiet. Peto etiam ut ad hoc quod domnus apostolicus mihi scripsit de duritia Pharaonis, sicut in epistola mihi missa legitis, ei ex ordine condicatis quam benigne eosdem fratres et antea et

quae ibi gesta fuerunt plena fidelique narratione ad se referri præcepit, et animus vester, ad iter subitaneum et diflicile occupatus, intendere forte ad cuncta non potuit, licet inde in epistola synodi sufficienter sit positum, et etiam de aliis quæ scribo, mihi verbis vobiscum conferre non licuit, quæ peto, sed et ista quæ sequuntur, ut in talium manus non veniant, unde scandalum possit oriri. Post illas autem scriptas litteras, nuntiatum est mihi, de cella nostra, quæ vocatur Altumuillare, monachum nostrum nomine Guntbertum aufugisse cum libris, et vestimentis, et caballis, et aliis etiam quæ furari potuit. Qui sæpe pro suis negligentiis regulariter correptus fuit : et quia sæpe Gothescalco furtim se conjunxerat, et lit

teras ei dederat, et ab eo acceperat, secundum re- A Baptismi, inquit, sacramento eos emit, non tamen

gulam in gravioribus culpis missus fuit, et dicitur illius perversa doctrina depravatus. Et sicut milii dictum est, quasi ipsius Gothescalci reclamationem vult perferre ad domnum apostolicum, videns qualiter illa adversum me, quæ de istis partibus ad illum veniunt, suum cursum accipiunt. Et audiens, quod domnus apostolicus domno regi Carolo de me scripsit, quia semper me tegere non debet a talibus, nec 'valet : ut providerem ne pro eis tandem aliquando incurram quæ non opto, et ipse frater et alii licenter quæ volunt aut moliuntur, aut faciunt. Nam ego nescio in quibus domnus apostolicus tam sæpe se texisse me dicat. Si enim de Rothado dicit, non singulariter mea auctoritas, sed episcoporum regni domni nostri Caroli, ad quos contra me provocavit, eum dejecit, sicut subscriptiones eorum demonstrant. Si de istis ordinatis dicit, sicut modo comprobatum vidistis et audistis, ego eos non judicavi, neque dejeci, neque cum jndicibus eorum subscripsi. Si de Gothescalco dicit, de quo, sed et de præfatis ordinatis, ab Arsenio scripto interrogatus scriptis ralionem reddidi, eumdem Gothescalcum a duabus synodis damnatum , jubentibus episcopis postquam judicatus fuit custodiendum accepi, ne alios sua perversa doctrina noceret qui sibi prodesse nolebat. De quo etiam litteris domno apostolico suggessi, qualis ejus sit doctrina, et utrum vellet ut ei licenliam ad eum eundi darem, an alteri eum per suam jussionem commendarem, ne sine auctoritate duarum synodorum diffinitionem dissolverem. Si illi placet per seipsum audire, mandet, et ego illum dimittam ut ad eum vadat: quia si rex illum non miserit, ego non habeo tantos eustodes qui eum deducant. Si etiam illi placet ut alius eum recipiat, et suam doctrinam sive synodus, sive quilibet episcopus audiat, et si bona est sequatur, si prava est, ab eis qui eum audierint refellatur. Et illi quibus hoc commendaverit, fácient de illo quod sacris regulis viderint convenire, sicut illi de eo fecerunt qui se sacras regulas intellexisse putarunt, nihil mea interest. Tamen si aliquis vos interrogaverit de sua doctrina, hanc esse illi respondere polestis, sicut el verba et scripta illius demonstrant. 1. Dicit enim deitatem sanctæ Trinitatis trinam esse, sicut sunt tres sanctæ Trinitatis personæ. 2. Dicit ita geminam esse Dei prædestinationem, ut sicut Deus quosdam ad vitam æternam, ita quosdam prædestinaverit ad mortem æternam. 3. Dicit quod non vult Deus omnes homines salvos fieri, sed tantum eos qui salvantur : omnes autem salvari quoscunque ipse salvare voluerit, ac per hoc quicunque non salvantur, penitus non esse voluntatis illius ut salventur. 4. Dicit quod non pro totius mundi redemptione, id est, pro omnium hominum salute et redemptione, Dominus et salvator noster Jesus Chrisuus sit cruciiixus et mortuus, sed tantum pro his qui salvantur. 5. Dicit exponens sententiam apostoli Petri, rum qui emit eos Dominum neg.;ntes,

[ocr errors][merged small][ocr errors]

pro eis crucem subiit, neque mortem pertulit, neqiie sanguinem fudit. Unde latius dicta in suis scripfis inveniuntur, quæ in altera schedula vobis mitio, ut si fuerit vobis visum, domno apostolico eam nonstretis a me vobis directam, non ad illi ex mea pyte ostendendam, sed ad vobis habendam. Sunt el a!ia quæ dicit, quæ mihi videntur esse perniciosa et fi.lei catholicæ contraria, quæ si ad hoc venerit probabiint sapientes atque catholici. Mihi de tantis ac talibus taliter impetito sufficit sedere in angulo domatis, et non conserere contentionum manus cum nuliere litigiosa in domo communi : et suflicit ut sit mihi

anima mea pro spolio. Nam idem Gotliescalcus, vel quia jam tempus est ut veniat quod Paulus pr;eJixit apostolus de ultimis temporibus, vel invidia mei, quasi me tangat quod jussu episcoporum illum custodio, dicitur multos habere fautores, sicut l.a!)uit domnum Prudentium, sicut scripta ipsius testantur, quæ a pluribus qui illa habent possunt proferri. Qui etiam, videlicet domnus Prudentius , in Annali gestorum nostrorum regum, quæ composuit, ad confirmandum suam sententiam, gestis anni Dominicæ Incarnationis 859 indidit dicens, Nicolaus pontifex Romanus de gratia Dei et libero arbitrio, de veritate geminæ prædestinationis, et de sanguine Christi, ut pro credentibus omnibus fusus sit, fideliter confirmat et catholice decernit. Quod per alium non audivimus, nec alibi legimus. Unde quoniam ipsa gesta, quibus næc conscripta sunt, jam in plurimorum manus devenerunt, necesse est ut taliter de hoc domno apostolico stggeratis, ne scandalum inde in Ecclesia veniat, qnasi ipse quod absit talia sicut Gothescalcus sentiat. Et precor ut de mea parte nihil ei dicatur, quia commotum dicitur habere suum animum erga me, multis ad eum contra me scribentibus, et mihi deroganlibus, ne scandalum in me- inde retorqueat unde culpam non habeo. Ipsum autem Annale quod dico rex habet, et ipse est ille liber, quem coram vobis in Ecclesia, ubi vos nolis commendavit, coram vobis ab illo mihi præstitum ei reddidi. Plura denique vobis de ipso Golhescalco scribere poteram, quam perniciosus sit, et multo magis noxius erit multis, si ab ipsa custodia fuerit absolutus : quia pro certo talia dicit et talia facit, in quibus evidenter cognoscitur aut dæmoniacus esse, aut maniaticus : et scitis quoniam mania esse non solet absque dæmone. Et si aliquis vos interrogaverit de ipsius custodia, talem esse veraciter illi respondere polestis : Quidquid fratres in cibo et potu habent, hoc ei quotidie sine ulla negligentia ministratur; vestinenla illi a I sufiicientiam offeruntur, si vult ille accipere : ligna ad focum faciendum illi sufficienter dantur. ln mansione in qua degit caminatum habet, et necessarium. Lavacra illi non denegantur : sed postquam in eamdem mai*sionem intravit, non solum corpus lavare noluit, verum nec manus, nec faciem Antea enim, sicut i!!i testantur inter quos conversatus erat, turpissimus et ajliuc

« VorigeDoorgaan »