Pagina-afbeeldingen
PDF

quibtis pcrmissum non erat confugere, pro oppres- A locis patriarchæ a nonniiilis vocantur. Illi autein ,

sionibus vel injustitiis suis [confugiebant], ipsosque appellalrant quoties opi:s erat, sicut in lege eorum pr;eceptum erat, ipsis quoque in civitatibus vel locis nostri patriarchas vel primates, qui una:m formam tenent, licet diversa sint nomina, leges divin;e et ecclesiasticæ poni et esse jusserunt, ad quos episcopi, si necesse fiierit, confugerent eosque appellarent, et ipsi noiniue primat:iim fruerentur, et non afii : reliquae vero metropolitanæ civitates, quæ minores judices habebant, licet majores comitibus essent, haberent metropolitanos suos, qui prædictis juste obedirent primatibus, sicut et in legibus sæculi olim ordinatuin erat, qui non primatum, sed aut metropolitanorum, aut archiepiscoporum nomine fruerentur. Et licet singulæ metropoles civitates suas provincias habeant, et suos metropolitanos habere debeant episcopos, sicut prius metropoli*tanos judices habebant sæculares, primates tamen, nt praefixum est, et tunc et nunc habere jussæ sunt, ad quos post sedem apostolicam summa negotia conveniant, ut ibidem quibus necesse fuerit releventur et juste restituantur, et hi qui injuste opprimuntur juste reformentur atque fulciantur, episcoporumque causæ et summorum negotiorum judicia, salva apostolicæ sedis auctoritate, justissime terminentur. » Et in tertia epistola : « De primatibus, inquit, charissimi, super quibus me quidam vestrum consuluerunt, aut si esse deberent, an non, quantum hactenus (le his a beato Petro apostolo, et a reliquis apostolis, et a beato Clemente nostro saneto prædecessore et martyre novihus stauulum, denegare vobis minime possumus. Et quis est, qui qu;erentibus fratribus denegare possit dubitationem vel necessitates eorum? Sacerdolum, fratres, ordo bipartitus est, et sicut Dominus illum constituit, a nullo debet perturbari. Scitis autem a Domino apostolos esse electos et constitutos, et postea per diversas provincias ad pr;cdicandum dispersos. Cum vero messis coeperat crescere, videns paucos esse operarios, ad eorum adjumentum septuaginta eligi praecepit discipulos. Episcopi vero Domini apostolorum, presbyteri quoque septuaginta discipulorum locum tenent. Episcopi autem non in castellis aut modicis civitatibus debent constitui, scd presbyteri per castella et mollicas civitates atque villas debent ab episcopis ordinari et poni, singuli tamen per singulos titulos suos ; et episcopus non ab uno, sed a pluribus debet episcopis ordinari, et ut dictum est, non ad modicam civitatem, ne vilescat nomen episcopi, aut alicubi, sed ad honorabilem urbem titulandus, et denominandus est : presbyter vero ad qualemcumque locum vel ecclesiam in eo constitutam est præficienlus, atque in ea diebus vitæ suæ durandus. Amplius quam isti duo ordines sacerdotum, nec nobis a Deo collati sunt, nec apostoli docuerunt. Episcoporum vero ordo unus est, licet sint primates illi qui primas civitates tenent, qui et in quibus lam

B

qui in metropoli a beato Petro, ordinante Domino, et prædecessore nostro prædicto sancto Clemente, seu a nobis constituti sunt, non omnes primates vel patriarchæ esse possiint. Sed il'æ urbes quæ præfatis et priscis temporibus primatum tenuere, archiepiscoporum, Patriarcharum, aut primatum nomine fruantur.: reliquæ vero metropoles archiepiscoporum, aut metropolitanorum, et non patriarcharum aut primatum utantur nominibus, quia hæc eadem et leges sæculi in suis continent principibus. Aliæ autem prinnæ civitates, quas vobis conscriptas in quodam tomo mittimus, a sanctis apostolis et a beato Clemente, sive a nobis primates prædicatores acceperunt. Ilæc vero sacrosancta Romana et apostolica Ecclesia, non ab aliis, sed ab ipso Domino Salvatore nostro primatum obtinuit, sicut ipse beato Petro apostolo dixit : Tu es Petrus, et super hanc petram ædificabo Ecclesiam meam. » Et paulo post : • Prima ergo sedes est cœlesti beneficio I{omanæ Ecclesiæ, quam, ut memoratum est, beatissimi Petruset Paulus suo martyrio consecrarunt. Secunda autem sedes apud Alexandriam beati Petri nomine a Marco ejus discipulo atque evangelista COnSecrat:a est, quia ipse et in Ægypto primum verbum veritatis directus a Pelro prædicavit, et gloriosum suscepit martyrium, cui venerabilis successii Habilius. Tertia vero sedes apud Antiochiam, id est, beati Petri apostoli habetur honorabilis, quia illic priusquam I{omam veniret habitavit, et Ignatium episcopum constituit, et illic primum nomen Christianorum novellæ gentis exortum est. Reliquas vero, ut prædiximus, in quodam tomo, prolixitatem vitantes epistolæ, vobis conscriptas direximus. Inde namque et beati apostoli inter se statuerunt ut episcopi singularum scirent gentium quis inter eos primus esset, quatenus ad eum potior eorum sollicitudo pertineret. Nam et inter beatos apostolos quaedam fuit discretio, et licet omnes essent apostoli, Petro tamen a Domino est concessum, et ipsi inter se idipsum voluerunt, ut reliquis omnibus præesset apostolis, et Cephas, id est caput et principium tenerel apostolatus, quia et eamdem formam suis successoribus, et reliquis aposlolis tenendam traliderunt. Et non solum hoc in Novo Testamento est constitutum, sed euiam in Veteri fuit. Unde scriptum est: Moyses et Aaron in sacerdotibus ejns(Psal. xvii), id est, primi inter eos fuerunt. » Inde sacrum Nicænum concilium paucioribus quidem verbis, sed non minori auctoritate decrevit (can. 6), quatenus « antiqua consuetudo, scilicet quæ apud elhmicos statuta fuerat, et apostolica est postea constitutione firmata, servetur, ut Alexandrinus episcopus suorum omnium habeat potestatem, quia et urbis Romæ episcopo parilis mos est. Similiter et apud Antiochiam cæterasque provincias suis privilegia serventur Ecclesiis. - His autem prætermissis, sed et quæ Zephyrinus decrevit (epis'. 1), ut qu.libet episcopus accusatus a Lucium te contulisti, et quæ Stephanus statuit, qui post eos fuit, contingere noluisti, qui dicit (epist. 2): « Nullus præfati ordinis, videlicet episcopalis, vir accusari potest, aut respondere suis accusatoribus debet, priusquam regulariter a suo primate vocatus sit, locumque defendendi et inquirendi accipiat ad abluenda crimina. Nulli enim metropolitani, aut alii episcopi appellentur primates, nisi hi qui primas sedes tenent, et quorum civitates antiqui primates esse censuerunt. Reliqui vero, qui civitates metropolitanas adepti sunt, non primates aut archiepiscopi, sed metropolitani vocentur. Urbes enim et loca, quibus primates præsidere debent, non modernis, sed etiam multis ante adventum Christi sunt statutæ temporibus , quarum primates etiam gentiles pro majoribus negotiis appellabant. In ipsis vero urbibus Post Christi adventum apostoli et successores eorum patriarchas vel primates posuerunt, ad quos episcoporum negotia, salva in omnibus apostolica auctoritate, et majores causæ post apostolicam sunt scdem referendæ.Etlicet, Apostolo prohibente, inter Christianos non debeant accusationes exerceri, si prohiberi non poterunt accusationes, episcoporum ad memoratos primates debent ab accusatoribus deferri. Studendum est tamen episcopis ut dissidentes fratres magis ad pacem quam adjudicium cohortentur. Episcopus autem aliter non debet audiri vel judicari, nisi in præsentia omnium comprovincialium, et ab omnibus comprovincialibus episcopis, qui ipsis absentibus judicari nec debet, nec potest. » Deinde plurima ex plurimis exponens, quæ tibi visa fuerunt tecum facere, sed revera probantur re(larguere, Pelagium decessorem S. Gregorii transifisti, et verba successoris ejus B. Gregorii ad Theo* ctistam patriciam a suo sensu, quantum ex te fuit, alienans, alienis a beato Gregorio verbis imposturasti. Ait enim idem Pelagius ad episcopos, qui injusta vocatione Joannis ad synodum Constantinopolim ut decernerent eum universalem vocari constituerunt (Pelag. II, epist. 1, sub finem): « De cætero, inquiens, fratres, super provinciæ causa, unde sedem apostolicam dudum consulere voluistis, videtur nobis suflicienter tractatum a sanctis prædecessorif)us nostris. Sed quia denuo nostram mediocritatem de eadem re interrogare dignum duxistis, scitote certam provinciam esse quæ habet decem vel undecim civitates, et unum regem, et totidem minores potestates sub se, et unum episcopum, aliosque suffragatores decem vel undecim episcopos judices, ad qtiorum judicium omnes causæ episcoporum, et reliquorum sacerdotum, ac civitatum causæ referantur, ut ab his omnibus juste consona voce decernantur, nisi ad majorem auctoritalem fuerit ab his qui judicandi sunt appellatum. Unde non oportet ut degradetur vel dehonoretur unaquæque provincia, sed apud semetipsam habeat judices sacerdotes, el episcopos singulos, videlicet juxta ordines suos, et quicunique causam habuerit, a suis judicibus judicetur,

duodecim judicetur episcopis, ad Callistum, et ad A et non ab alienis, id est a suae justis judicibus pro

vinciæ, et non ab externis, nisi, ut jam prælibatum est, a judicandis fuerit appellatus. Si vero in qualibet provincia ortæ fuerint quæstiones, et inter ipsius provinciæ episcopos discrepare cœperit ratio, atque inter ipsos dissidentes non conveniat, ad majorem tunc sedem referantur, et si illic facile et juste non discernuntur, ubi fuerit synodus regulariter congregata canonice et juste discernantur. Majores vero et difficiles quæstiones, ut sancta synodus statuit, et beata consuetudo exigit, ad sedem apostolicam semper referantur. »

CAPUT XVI.

De metropoli Rhemorum, et castro Lauduno; et quod tres primariæ sedes una fuit sedes Petri. Ilormisdae ad sanctum liemigium epistola.

B Vide, frater, utrum certa sit provincia metropoli Rhemorum ex antiquo subjecta : quæ metropolis undecim civitates sub se habuit etiam antequam beatus Remigius auctoritate Africani concilii ordinaret episcopum in castello in quo et tu metropolis tuæ suffragator es ordinatus episcopus, et refragator ipsius dignitatis atque auctoritatis, asse, ut dicitur,' excrevisti de pusillo magnus apud te oppidanus episcopus. Quod, sicut Eutropius antiquus historiographus dicit, auctore Marcobrio praetore conditum, ab exordio sui in paganismo inter civitates vel provinciales sedes nomen et locum non habuit. Et postquam B. Sixtus a Sixto sedis Romanæ pontifice primus ad Rhemensem metropolim fuit directus episco

C pus, in Christianismo per quindecim archiepisco

porum tempora, plurimis annorum evolutis curriculis, in Rhemensi parochia, sicut et alia municipia quæ hodieque ibidem consistunt, municipalem locum tenuit, sicut et tomus quem Anacletus episcopis de sedium privilegiis se interrogantibus se misisse dicit patenter ostendit, veluti ipse legere potes in eodem breviaro, in quo descriptis civitatibus metropoli Rhemorum subjectis, nomen castelli in quo es ordinatus episcopus, nequaquam invenies. Sed el per plures annos tempore ejusdem B. Remigii, qui, ut veraces nostratium historiæ monstrânt, sepluaginta quatuor et eo amplius annos in episcopatu degens, et multis insignibus virtutibus clarus, jam in senecta sua ibidem ordinavit episcopum, et rebus ecclesiasticis (quoniam secundum sacras regulas quidquid rerum et mancipiorum in ordine episcopatus acquirit episcopus, sicut et illæ quæ ante fuerunt Ecclesiæ, habenlur Ecclesiasticæ), idem episcopium suflicienter ditavit. Quamobrem sicut sedes Ecclesiarum, scilicet Romanæ, Alexandrinæ, atque Antiochenae, idcirco specialiter legimus sedes dici, cum plurimæ sedes et apostolorum, sicut Jacobi Hierosolymæ, et Joannis apud Ephesum, in qua sedit et Thimolheus beati Pauli discipulus, et multæ aliæ principalium civitatum quoniam sedes sunt, quin potius, licet disparentur longinquitate terrarum, una sedes sunl magni Petri apostolorum principis : ita pro modo suo Rhemorum metropolis, et Laudunensis parochia, speprovinciæ una est sedes, quia beatus Remigius eamdem sedem Laudunensem in subsellio I{hemensis metropolis consedere fecit, quam a sua parochia, noii autem a diœcesis provincia, scidit. Quia vero Alexandrina et Antiochena sedes, sicut et I{omana, beati Petri sint sedes, Leo ad Dioscorum Alexaudrinum episcopnm monstrat, dicens (epist. 7): * Cum enim l)eatissimus Petrus apostolicuim a Domino acceperit principatum, et Romana Ecclesia in ejus permfaneat institutis, nefas est credere quod sanctus discipulus ejus Marcus, qui Alexandrinam primus Ecclesiam gubernavit, aliis regulis traditionum suarum decreta formaverit, cum sine dubio de eodem fonte gratiæ unus spiritus et discipuli fuerit et ma

cialiter it 'er cæteras sedes provinciales Rhemorum A legia tertiæ sedis agnoscere, qu;e in nullo cujusquam

ambitione minuitur : quia tanta apud me est Nicae. norum canonum reverentia, ut ea quæ sunt a sanctis Patribus constituta, nec permiserim, nec patiar aliqua novitate violari. Et si enim diversa nonnunquam sunt merita præsulum, tamen jura permanent sedium. quibus possunt æmuli perturbationem aliquam fortassis inferre, non tamen possunt minuere dignitatem. » Et sanctus Gregorius ad Anastasium Antiochenum episcopnm (lib. vii, epist. 5): • Ecce in sancta senectute leatitudo vestra miriiis tribulationibus laborat, sed perpendat, cujus sedem teneat, nunquid non illius, cui voce veritatis dictum est : Cum senueris, alius te cinget, et ducet quo non ris? (Joan. xxi.) »

gistri, nec aliud ordinatus tradere potuerit quam B Et idem ad eumdem (lib. iv, epist. 57): « Amen, gra

quod ab ordinatore suscepit. Non ergo patimur ut cum unius nos corporis et fidei fateamur, in aliquo discrepemus, et alia doctoris, alia discipuli instituta videantur. » Et sanctus Gregorius ad Eulogium Alexandrinum episcopum (lib. viii, epist. 42): « Verilatis, inquit, minister, l'etri sequax et sanctæ Ecclesiæ prædicator, scit quia illa loqui potuisti, quæ de sede Petri apostoli per os doctoris sonare debuerunt. » Et item idem ad eumdem : Sit ergo illi laus, sit in excelsis gloria, cujus dono adhuc in sede Petri clama1 vox Marci. » De Antiochena autem Ecclesia sanctus Innocentius ad Alexandrum Antiocheuum episcopum dicit (epist. 20) : « Itevolventes itaque auctoritatem Nicænæ synodi, quæ una omnium per orbem terrarum imentem explicat sacerdotum, quae C censuit de Antiochena Ecclesia cunctis fidelibus, ne dixerim sacerdotibus, esse necessarium custodire, qua super dioecesim suam praedictam Ecclesiam, non super alium aliquam provinciam recognosciiiius constitutam. Unde advertimus non tam pro civitatis magnificentia hoc eidem attributum, quam quod prima primi apostoli sedes esse monstretur, ubi et nomen accepit religio Christiana, et quæ conventum apostolorum apud se fieri celeberrimum meruit, quæque urbis Romæ sedi non cederet, nisi quod illa in transitu meruit, ista susceptum apud se consummatumque gaudet. » Et Leo ad Maximum Antiochenum episcopum (epist. 66): v 0portet, inquit, dilectionem tuam toto corde conspicere cujus Ec

tia. Qu;e videlicet verba, de scriptis vestris accepta, idcirco in meis epistolis pono, ut de sancto Ignatio vestra beatitudo cognoscat quia noii solum vester esl, sed etiam noster. Sicut enim magistrum ejus apostolorum principem habemus communem, ita quoque ejusdem principis discipulum nullus nostrum habet privatum. » Hunc enim lgnatium beatus Peirus, quando Romam petiit, Antiochiæ pro se ordinavit episcopum. Et licet beatus Petrus antea in Antiochia selerit, quam ltomam venerit, unde Marcum Alexandriam misit : non tamen ideo Antiochia secunda, sed tertia sedes, et Alexandrina Ecclesia secunda sedes dicitur, propter privilegium Evangelii, quod sanctus Marcus evangelista ore Petri excepit atque conscripsit, quod et in Alexandria pr;edicavit, et Alexandrinum populum, cum suljectis eidem magnæ civitati urbibus, veræ fidei fundamento fundavit, sicut et sanctus Gregorius ad Eulogium Alexandrinum episcopum inter eætera scribit dicens (lib. v, epist. 60): • Est aliquid quod nos erga Alexandrinam Ecclesiam quadam peculiaritate constringit, et in ejus amore proniores existere speciali quodammodo lege compellit. Nam sicut omnibus liquet quod beatus evangelista Marcus a S. Petro apostolo magistro suo Alexandriam sit transmissus, sic hujus nos magistri et discipuli unitate constringimur, ut et ego sedi discipuli præsidere videar propter magistrum, et vos sedi imagistri propter discipulum. Ad hauc autem unitatem cordium

clesiæ gubernaculis te Dominus voluit præsidere, et D etiam vestræ sanctitatis meritis ligamur, quos auc

ejus meminisse doctrinæ quam præcipuus apostolorum omnium beatissimus Petrus, per totum quidem mundum uniformi prædicatione, sed speciali magisterio in Antiochena et Romana url)e fundavit, ut illum in suæ glorificationis domici!;o præeminentem ea intelligas reposcere iustituta quæ tradidit, sicut ab ipsa quam confessus esl veritate suscepit. Neque ullo modo sinas in Orientalibus Ecclesiis, maximeque his quas Antiochenæ sedi sacratissimorum patrum Nicæni canones deputarunt, ab improbis hærelicis Evangelio resultari. » Et post aliquanta : • Dignum est enim le apostolicæ sedi in hac sollicitudine esse consortem, et ad agendi fiduciam privi

toris sui salubriter sequi instituta cognoscimus, et semper ad magistri sui gremium, unde illic prædicatio salutis exorta est, tota se conferre devotior.e sentimus. » Et item, quotl tres ill;e sedes, scilicet Romana, Alexandrina, et Antiocliena, una sit Petri sedes, ad eum!!em Eulogium Alexandrinum episcopum scribit (lib. vi, epist. 57): « Suavissima, inquiens, mihi sanctitas vestra multa in epistolis suis de sancti apostolorum principis Petri cathedra locula est, dicens quod ipse in ea nunc usque in suis successoribus sedeat. Et quidem ego indiguum me esse non solum in honore praesidentium, sed etiam in numero stantium agnosco ; sed cuncta quæ dicta sint in eo libenter accepi, quod ille mihi de Peuri cathedra locutus est, qui Petri cathedram tenet, et cum me speeialis honor nullo modo delectet, vafde tamen lætatus sum, quia vos sanctissimi quod mihi impendistis, vobismetipsis dedistis. Quis enim nesciat sanctam Ecclesiam, in apostolorum principis soli!itate confirmatam, qui firmitatem mentis traxit in nomine, ut Petrus a petra vocaretur, cui Weritatis voce dicitur : Tibi dabo clares regni caelorum (Matth. xvi); et tu aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. xxii); et iterum : Simon Joannis, amas me ? Pasce oves meas (Joan. xxi). Ita et cum multi sint apostoli, pro ipso tamen principatu, sola apostolornm principis sedes in auctoritate convaluit, quæ in tribus locis unius est. Ipse enim sublimavit sedem, in qua etiam quiescere et præsidendo vitam finire dignatus est. Ipse decoravit sedem, in qua evangelistam discipulum misit. Ipse firmavit sedem, in qua septem annis quamvis discessurus sedit. Cum ergo unius atque una sit sedes, cui ex auctoritate divina tres nunc episcopi præsident, quidquid ego de vobis boni audio, hoc mihi imputo; si quid de me boni ereditis, hoc vestris meritis imputate, quia in illo unum sumus qui ait : Ut omnes unum sint, sicut et tu, Pater, in me et ego in te, ut et ipsi in nobis unum sint (Joan. xvii). » Si ergo, frater, immemor heneficiorum a me tibi impensorum oblitus, adversum me rebellare non times, time tamen rebellare adversus beatum Rcmigium, qui sicut modo audisti, nunc usqiie in suis

successoribus qualibuscunque sedet ; et quia sedes C

illius est, in qua resides ex auctoritate divina, et ipsius beati Remigii benignitate, inter seles, quod antea non fuerat, computata : quidquid de me, qui sedeo in sede illius, boni audis, tibi imputare debes, quia quidquid de te boni audio, mibi imputo, et quidquid de te sinistrum audio, non tantum tuis, sed ei meis peccatis imputo, per cujus manus impositionem Dei judicio te in illa sede residere cognosco. Desine ergo ab ea quam cepisti mentis improhitate, et assume mentis humilitatem cum virtute sanctæ obedientiæ, ut in illo unum simus, qui ait : tit omnes unum sint, sicut et tu, Pater, in me et ego in te : ut et ipsi in nobis unum sint. Quoniam sicut et ex verbis apos:olicæ sedis audisti, licet harum Ecelesiarum, Alexandrinæ scilicet et Antiochenæ, præsnles beati Petri sedes tenere se cognoscant, quod et Romani pontifices attestantur, non tamen subditas easdem sedes Romanae sedi denegant, nec ipsi I{omano pontifici subdi modo quolibet dedignantur; nec tui decessores ac prædecessores subdi dedignali sunt Rhemorum episcopis, et de rebus Ecclesiæ lûhemorum metropolis de quibus dilatum est episcopium Laudunense, quando in ipsam venerunt parochiam, humiliter ac benigne Rhemensi Ecclesiæ famulari, ex quo beatus Remigius sanctum Genebaudum in Laudunensi castello episcopum non solum constituit, sed etiam, ut ostendit antiqua tradiuio, et monimentum reclusionis, qua cum propter

A excessum notissimum secundum regulas recltisit, post dignam satisfactionem restituit : sicut et mihi decessores tui Simeon et Pardulius, ciii succe- sisti, exhibuerunt usque ad tuam prælationem , quem Rhemensis Ecclesia ab ipsis, iit ita dicam, cunabulis dulci benignitate nutrivit, et pannis infantiæ eluit atque exuit, et ad virum perduxit, atque ad episcopatum provexit. De quo nunc per ora sibi servientium cum suspiriis ac gemitibus dicit : Ex nobis exiit, sed non erat ex nobis; si enim fuisset ex nobis, permansisset utique nobiscum. Et attendens qualiter episcopi civitatum suæ provinciæ, quos non nutrivit, sed regulariter ordinavit, ei benignitatis et humilitatis atque obedientiæ impendant obsequia, dicit : Populus quem non cognovi servit mihi, in auditu auris obedit mihi : filius autem alienus mentitus est milii, filius alienus inveteravit (Psal xvii), videlicet quia quod agit ad hominem vetustum pertinet, et claudicat a semitis suis, quas in mandatis Domini per humilitatem et obe.'ientiam debuerat currere, et sumens lamentum Domini de Isaia : Filium, inquit, nutrivi et eraltavi, ipse autem spernit me (Isa. 1). Et licet tu hoc forte non recogites neque timeas, certus tamen esse potes quia sanctrs Remigius a te reposcet in conspectu Domini obedientiam dependendam suis successoribus, et tuis præpositis, quam instituit quanulo in eodem castello, in quo ordinatus es, consecravit episcopum, sicut de verbis beati Leonis ad Maximum Antiochenum episcopum : Praeposui beatum Petrum, in suæ glorificationis domicilio præeminenlem, ea reposcere instituta, quæ in Antiochia tradidit. Attamen , velis nolis, sancttis Hormisda papa tibi ostendet primatem esse hujus proviiìciæ illum qui in sede beati Remigii apud Rhemorum metropolim est ordinatus episcopus. Ait enim in epistola ad eum directa : • Dilectissimo fratri Remigio IIormisda. Suscipiens plena fraternitatis tuæ congratulatione colloquia, quibus nos germanæ salutis tuæ lætificavit indicio, corporali cum spiritalibus officiis incolumitate subnixo, congruum esse perspeximus, hanc ipsam, quam mente gerimus, verbis aperire lætitiam.Agis enim summi documenta pontificis, dum et prædicantla facis, et ea insinuare non differs. Prærogativam igitur de nostri sumpsimus eleetione judicii, quando id operatum te esse D didicimus, quod cæteris agendum obnixius impera

mus, ut in provinciis tanta longinquitate disjunctis,

et apostolicæ sedis vigorem, et patrum regulis stu

deas adhibere custodiam. Vices itaque nostras per

omne regnum dilecti et spiritalis filii nostri Clotlo

vei, quem nuper, adminiculante superna gratia ,

plurimis et apostolorum temporibus æquiparandis

signorum miraculis prædicationem salutiferam con

comitantibus, ad fidem cum gente integra conver

tisti, et sacri dono baptismatis consecrasti, salvis

privilegiis quæ metropolitanis decrevit antiquitas,

præsenti auctoritate committimus, augentes studii

hujus participatione ministerii, dignitatem, relevan

tes nostras ejusdem remedio dispensationis excu

B

bias. Et licet de singulis non indigeas edoceri, a quo jam probavimus aeutius universa servari, gratius tamen esse solet, si ituris trames ostenditur, et lahoraturis injuncti operis forma monstratur. Paternas igitur regulas, et decreta sanctissimis diffinita conciliis ab omnibus servanda mandamus. In his vigilantiam tuam, in his curam et fraternæ monita exhortationis ostendimus. llis ea quanta dignum est reverentia custoditis, nullum relinquit culpæ locum sanctæ observationis obstacuhim. Ibi fas nefasque perscriptum est, ibi prohibitum, ad quod nullus audeat aspirare, ibi concessum quod debeat mens Deo

placitura præsumere. Quoties universale poscit reli

gionis causa concilium, te cuncti fratres evocante conveniant, et si quos eorum specialis negotii pulsat

intentio, jurgia inter eos oborta compesce, discussa B

sacra lege deteriminando certamina. Quidquid autem
illic pro fide et veritate constitutum, vel provida di-
spensatione praeceptum, vel personæ nostræ aucto-
ritate fuerit confirmatum, totum ad scientiam no-
stram instructa relationis attestatione perveniat. Eo
fiet ut et noster animus officii charitate dati, et tuus
securitate perfruatur accepti. Deus te incolumem
eustodiat, frater charissime. »
Sed et Adrianus papa Tilpino prædecessori nostro
talia suæ auctoritatis privilegia, et sibi commissæ
Ecclesiæ dedit, sicut scripta quæ habemus demom-
strant. Quæ exiguitas mea nec meruit, nec ambit,
nec appetit, nec requirit, quamquam et quarti Leonis,
et nomine ac gratia Benedicti auctoritas mihi pri-
vilegia non a me quæsita contulerint, quia sufficiuiit
mihi quæ per sacros canones unieuique sunt me-
tropolitano collata. Unde sicut omnibus generaliter
episcopis convenit pro Romano pontifice, et speciali
Petri vicario Dominum exorare, veluti et traditio de-
monstrat ecclesiastica (de qua Cœlestinus dicit [post
epist. 8]: s0bsecrationum sacerdotalium sacramenta
respiciamus, quæ ab apostolis tradita in toto mundo
atque in omni catholica Ecclesia uniformiter celebran-
tur, ut legem credendi lex statuat supplicandi»), ei-
demaque ab omnibus obediri oportet, sicut ex evange-
lica et apostolica aucloritate, majorum traditione, at-
que antiqua consuetudine noscitur esse decretum: sic
ab omnibus provinciæ coepiscopis, qui a primate
suæ metropolis ordinantur, convenit secundum sa-
cras regulas obediri, et pro eo Dominum supplicari,
quoniam incolumitas præsidentis salus est subdi-
torum. Sed et te in his vigilantiorem curam exhi-
l)ere convenerat, quem taliter, ut præmisi, a se mu-
1ritum Rhemorum metropolis in subsellio sedis suæ
ordinavit episcopum. Quæ non meo, sed ex Scriptu-
rarum sensu beati Leonis institutione profero (serm.
3, in anniversario die ejusdem assumptionis) : « In-
stante, inquit, passione sua Dominus, quæ discipu-
lorum erat turbatura constantiam, ait : Simom, ecce
Satanas expostulavit, ut vos cerneret veluti triticum ;
ego autem rogavi pro te ne deficiat fides tua ; et tu
aliquando conversus confirma fratres tuos (Luc. xxii,
â], 52). Et omnibus apostolis : Vigilate, et orate, ne

A intretis in tentationem (Matth. xxvi, 41). Commune erat omnibus apostolis periculum de tentatione formidinis, et divinæ protectionis auxilio pariter indigebant, quoniam diabolus omnes exagitare, omnes cupiebat elidere; et tamen spccialis a Domino Petri cura suscipitur, ut pro fide Petri proprie supplicetur, tanquam aliorum status certior sit futurus, si mens principis victa non fuerit. In Petro ergo omnium fortitudo munitur, et divina gratia ita ordinatur auxilium, ut firmitas quæ per Christum Petro tribuitur, per Petrum apostolis conferatur. » Cum itaque et vobis provinciæ coepiscopis, per primatenr ejus, oratiouibus et manus impositione in ordinatione gratia sancti Spiritus et episcopalis ordo tril)uitur, justum esse perpenditur ut, papa Romano prælato, ei a vobis orationis devotio et obeditionis dilectio rependatur ; quod et in illis temporibus actum legimus , in quibus non adeo abundavit iniquitas, et refriguit charitas, sicut modo in nostris agitur. Lege nimirum epistolam Leonis ad Anaslasium, et invenies cum Attico metropolitano episcopos provinciæ suæ Romam venisse sine datis inauciis, non retardatos metu sublimissimæ inter mundanos apices potestatis, per sævitiam hiemis, per iter asperum et periculis plenum, per invias nives, cum tanto labore atque discrimine, ut ex his qui episcopum comitati sunt, quidam defecerint, ut cum eo de indignissima afflictione quam pertulit, lacrymabili actione conquererentur. Quod tu quomodo ageres, si metropolitanum tuum hoc indigere videres, qui quantiscunque potes molitionibus certas, ut tuæ metropoli auctoritatem ex antiquo per sacras regulas attributam deroges, ac per hoc omnibus metropolitanis debita jura tollas? Sicut enim Aposlolus Corinthiis dicit : Et si aliis non sum apostolus, sed tamen vobis sum ; nam signaculum apostolatus mei vos estis in Domino (I Cor. ix); et si aliis primas forte non essem, tibi tamen apud te primas esse debueram; nam signaculum primatus mei tu es, quem sine interrogatione primatis alterius, cum consensu coepiscoporum Rhemensis provinciæ, pouli ordinare episcopum : qui me tunc vehementer ac inhianter cupiebas esse primatem totius provinciæ, tantum ut vel in uno oppidulo D posses esse episcopus, et etiam, si vellem et aucto|ritas ac ratio foret, honoris ac potestatis cupidus, vican(is fieri consentires episcopus, qui Graece *9calur chorepiscopus, sicut nunc paret, qui humilitatis ministerio ac potestate abuteris in cupiditatis ac superbiæ vanitate.

CAPUT XVII.

De rebellione minorum sacerdotum erga potiores, et de Constantinopolitana sede reluctante adversus apostolicam.

Et cum hæc ita se habeant, non miror si te ad hoc potui provocare, ut adversum me tumeres, et nolles secundum divinam dispositionem esse subjectus, qui Conditori suo nolens subjici, de coelo cum

« VorigeDoorgaan »