Pagina-afbeeldingen
PDF

quoniati, a confratribus nostris, quibus ea ostendisti, A exiguitatis meæ tuæ fraternitati dono, petens ut ipsa

audieram te contra me, et contra eadem seripta quædam collegisse, et etiam cuidam scriplo te subscripsisse, et a canonicis Ecclesiæ Laudunensis, et postea a presbyteris tuæ parochiæ, contra me et conlra eadem scripta subscribi fecisse. Sed et te dicere, quia ipsa scripta, quæ ego tibi, et ecclesiæ Laudunensi, de præfata excommunicatione a te facta direxeram, membratim dissolvisse, et secundum sanctarum tramitem Scripturarum, traditionemque majorum, mullius esse auctoritatis vel rationis monstrasse : coram tantis et talibus de confratribus et coepiscopis nostris qui ibi aderant, quos et quantos tu eligeres, eadem scripta, quæ ego tibi et Laudumensi ecclesiæ pro ratione prædicta transmiseram,

scripta mihi per teipsum tribuas, et ne diutius differas : quatenus illis inspectis, salva fide et auctoritate, inde simul sequamur quod catholicæ et fra. iternæ paci atque dilectioni convenire dignoscitur, sequenles Apostolum dicentem : Pacem sequimini, et sanctimoniam, sine qua nemo videbit Deum (Joan. 111, 20). Ipse enim frater nosti dicere veritatem, quia omnis qui male agit odit lucem, et non venit ad lucem, ut non arguantur opera ejus: qui autem facit veritatem venit ad lucem, ut manifestentur opera ejus, quia in Deo sunt facta (Hebr. xii, 14). Propterea sicut, licet non regulariter , ostendisti mihi quæ collegisti ex apostolicæ sedis pontificum epistolis, unde tibi succincte respondi, si necesse foret latius responsurus,

ostenderentur. Sed et tu ea quæ collegeras, verum B ostende etiam scriptum cui subscripsisti, et subscri

et illa quibus subscripseras, et subscribi feceras, nec non et illa per quæ scripta a me directa te dissolvisse dicebas, in medium nostri deportares, et legerentur per ordinem, et quidquid tunc ibi a præfatis fratribus et coepiscopis nostris juste et rationabiliter secundum sacram auctoritatem, et catholicæ fidei convenientiam, invenlum et decretum, et inter nos conventum foret, voluntarie sequerer, et pacem, quam tecum in corde habebam, et exterius si velles eam tibi non denegarem, et a te mihi oblatam susciperem, et tibi dilectionem sinceram ut frauri et filio exbiberem. Ad quam meam responsionem tibi referendam, isdem venerabilis archiepiscopus Wenilo domnum Adventium gloriosum pontificem, qui una cum eo meam responsionem audierat, ire poposcit. Quod et isdem venerabilis episcopus libentissime egit, et post communem collocutionem vestram, detulit mihi ex tua parte venerabilis archiepiscopus Wenilo quosdam quaterniunculos, sibi a le in praesentia mea datos, et versibus ad domnum nostrum regem Carolum titulatos, et dixit mihi, te sibi respondisse, quoniam illa alia scripta quæ requirebam, te ibi non habere, et propterea illa mihi non mitteres. Ego autem ipsos quaterniunculos, ad mansionem nostram jam vesperi veniens, lectione citissima perlustravi : de quibus tibi in crastina, in schedula brevi respondi, quam tibi per præfatum vene

rabilem archiepiscopum Wenilonem transmisi, per

quem mibi eosdem quaterniunculos miseras. Quos secundum auctoritatem ac morem, ut provincialis episcopus suo archiepiscopo facere debet et solet, offerre non voluisti, et velut quibusdam visum fuit dedignatus fuisti. Ego autem præfatam schedulam ideo per meipsum tibi non dandam, sed per eum, per quem mihi sæpe fatos quaterniunculos miseras, dirigendam necessario duxi, ne si de mea manu ipsam schedulam recipere refutares, malivolis, si forte aliqui aderant, plausus excitaretur, et benivolis qui plurimi aderant, dolor ineuleretur. Exspectavi autem postea usque modo, ut mibi illa scripta, quæ lunc apud te non habere mandaveras, mitteres. Sed quouiam illa hactenus non misisti, dignum censui, ut a te mihi ea mitti reposcerem : et idcirco has litteras

bi fecisti, sed et illa per quae te dissolvisse dicis scripta a me tibi et ecclesiæ tuæ directa, ut manifestum sit, cum ad lucem venerint, si in Deo sint facta. Fgo autem quæ tibi et ecclesiæ tibi commissæ scripsi de præfata excommunicatione a te facta, primum quidem ad le illa direxi, quæ non ex me illa scripsi, sciens dictum : Qui a semetipso loquitur, gloriam propriam quærit (Joan. vii, 18); per me autem, ex evangelica veritate, et apostolica atque prophetica auctoritate, sed et apostolicæ sedis, et sanctorum conciliorum constitutionibus, illa scripta et a me tibi el ecclesiæ tibi commissæ directa non denego, sciens dictum a Domino : Tu autem audiens nuntiabis eis ex me (Ezech. xxxiii, 7). Eapropter justitiam ejus non abscondi in corde meo, veritatem ejus et salutare suum dixi (Psal. xxxix, 11). Non abscondi misericordiam ejus, et veritatem ejus a concilio multo, ut non elonget a me miserationes suas, sed misericordia et veritas ejus suscipiant me. Sed quia ut homo, et in multis divini sensus ignarus, errare possum, quod in hac causa me adhuc fecisse nori concredo, si mihi rationem et auctoritatem ostenderis secundum sanctarum Scripturarum tramitem, traditionemque catholicorum Patrum, quam hinc debeam sequi, debitum assensum præbere non abnuo,qui etiam a minoribus meis corrigi, et eorum bene dicta sequi non renuo : quia sæpe juniori Dominus revelat quod melius est, et,Aposlolus dicit : Si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat (I Cor. xiv, 50). Venerandum quippe, ac cum omni devotione imitandum teneo, quod beatum Gregorium dixisse lego (lib. vii, ind. 11, epist. 2): • Ego, inquit, et minores meos, quos ab illicitis prohibeo, in bono imitari paratus sum. Stultus est enim, qui in eo se primum existimat, ut bona quæ viderit discere contemnat. »

CAPUT V.

De duobus Hincmari judiciis, quæ a sede apostolica res&issâ dicebat. Denique dictum est mihi, quoniam apud plurimos glorieris, quia mihi potes resistere, et me audos contemnere, sicut de juvene jactantiæ vento repleto

[ocr errors]

legitur, qui Ephesi domum Dianæ incendit, et inter- A postulaverit in medium proferendas; velut item

rogatus cur hoc egerit, respondit, ut quia bonis non poterat, vel malis innotesceret. Et ad hanc gloriationem tuam respondeo tibi ex verbis Apostoli: frater, non bona gloriatio tua (I Cor. v, 6). Quid enim, quantum sibi a potentia superna permittitur , non potest homo temporali potestate suffultus, qui Deum non timet, et hominem non reveretur? Nam et nos aliquid possumus, sed utinam semper in Deo possimus qui nos confortat. Et quoniam non est potestas nisi a Deo, discernendum est in potestate, quid nobis Deus concedat propitius, et quid permittat iratus, ut concessa cum timore et tremore humiInter exsequamur, et permissa in nostri perniciem non abutamur, et qui gloriatur in potestate, in Do

scriptum est : Sicut spina in manu temulenti, ita in ore stulti parabola (Prov. xxvi, 9): quia temulentus spinam in manu gestans prius seipsum vulnerat, ita et tu, si hæc dicis, non me tantum, sed et plurimos plurimarum provinciarum episcopos, imo et teipsum, quod non denegas, quia et denegare non potes, comparticipem in omnibus judicio nostro mendaciter impetis, non videns quo te laqueo strangules, quomiam judicium nostrum a majoris auctoritatis judice immutari, non autem aliter cassari canonice poterat, si contra regulas inimico animo, vel aliqua cupiditate aut gratia, depravatum nobiscum te judicasse confiteris, decernente Africano concilio (can. 91) de episcopo, qui se dixerit mentiendo eos com

mino sicut et in aliis glorietur, atque juxta dictum B municasse, quos, eo sciente, non communicasse con

sapientis (Boet., de Cons. phil., lib. iii, mel. 5):

[blocks in formation]

Imitantur illum qui sunt ex parte ipsius (Sap. ii, 25). Unde si gloriaris quia contra me tumes, meque tumendo contemnis, ac per hoc Dei ordinationi resistis, quoniam humilibus, quibus Deus dat gratiam, et pro veritate loquentibus, et his qui contra veritatem se erigunt resistentibus, aperitur coelum, vel occulta nobis vel manifesta divina operatione, sicut de beato Stephano legimus (Act. 7): Superbis autem, quibus Deus resistit, et Dei ordinationi resistentibus, contraque majores suos tumentibus, vel occulta nobis vel manifesta divina operatione infernus aperitur, sicut de Chore, Dathan et Abirom legimus (Num. 16), quos dehiscente sub pedibus eorum terra infernus absorbuit. Dementia quoque tua, sic enim vocatur a plurimis, per ora multorum volitat, dicentium te quasi mente captum disseminare, quoniam si de aliqua causa te in synodo compellavero, si visum tibi non fuerit, mihi noii respondebis, pro eo quod jam duo mea judicia a sede apostolica sint cassata. Unde tibi breviter, potius significando, quam plenam rationem reddendo, censui respondere, donec aut ipse mihi hoc dicas in synodo, aut quod nulo sermone diceris susurrare, alligatum scripto deliberes, quod non æstimo, intimare (nam, ut Scripturadicit : Parata sunt derisoribus judicia, et mallei percutientes stultorum corporibus [Prov. xix, 29]), habeo hinc paratas judiciales sententias, malleorum ,i,, sccordiæ uæ stultitiam percutientes, si ratio

stiterit, etiam episcopatum amiuat. Quia vero apud se humilis et discretus, sciens scriptum : Tempus tacendi , et tempus loquendi (Eccle. iii, 7), gloriatur in Domino, dicens: Dedit mihi Dominus linguam eruditam, ut sciam in tempore proferre sermonem, succincte tibi respondeo, quia nostrum judicium, per regulas exsecutum, sedes apostolica noh cassavit : sed Rothado, qui ad eam fecit confugium, humiliter poscenti (quoniam legati nostri, qui causam ejus examinavimus, cum litteris, sicut præcipiunt canones, prius non venerunt clusas transire prohibiti, quam ab eo, sed et ab aliis plurimis, suggestionem inde susciperet), sicut suo sapientissimo consilio judicavit, solatii benigmtatem impendit. • Quoniam universæ, inquit Leo papa, viæ Domini misericordia et veritas, cogimur secundum sedis apostolicæ pietatem, ita nostram temperare sententiam , ut trutinato pondere delictorum, quæ constant non unius esse mensuræ, quædam diffiniamus utcunque toleranda, quædam vero penitus amputanda : et remissio peccati non dat licen tiam delinquendi, nec quod potuit aliqua ratione concedi, amplius patiemur impune. committi. Et . nostra unanimitas, ut par est et regulæ præcipiunt, venerabiliter ac humiliter præcellentis auctoritatis decretum apostolicæ sedis (cui, ut Innocentius scribit, in omnibus causis debet reverentia custodiri, et ad quam de majoribus causis, si fuerint in medium devolutæ, sicut synodus statuit, et vetus consuetudo exigit, post judicium episcopale debet referri, sicut et scribentes, Bonifacius ad Gallicanos, et Leo ad Anastasium, et ad Mauros episcopos, decreverunt), sine ulla contentione vel resultatione suscepit, quoniam sic et synodus statuit, et vetus consuetudo exigit. Quoniam quidem sacra et mystica Nicæna synodus, cui cessit in decretis synodalibus omnis antiquitas, et quam in fidei diflinitione, vel legum latione, convellere non præsumpsit catholica ulla posteritas, suggerente sibi sancto Spiritu censuit (can. 6), Ut secundum antiquam consuetudinem, Alexandrinus episcopus suorum omnium habeat potestatem, quia et episcopo Romano parilis mos est. Similiter et apud Antiochiam cæterasque provincias suis privi

legia serventur Ecclesiis. » Et inde sequentes sancti A si necesse illi fuerit, apostolicam beati Petri sedem

canones, et in decretis suis Romanae sedis pontifices promulgaverunt (Cœlest., ep. 2, c. 4; Bonif., ep. 3; conc. Carthag., c. 19; Bonif., ep. 2; Innoc., ep. decret., c. 10): t Ut unaquæque provincia suo metropolitano contenta sit, nec usurpationi locus alicui sacerdoti in alterius concedatur injuria. Sit concessis sibi contentus unusquisque limitibus, alter in alterius provincia nihil præsumat, sed metropolitani sui unaquæque provincia in omnibus rebus ordinationem semper exspectet. Et quisquis episcoporum accusatur, ad primatem provinciae ipsius accusatiomem deferat accusator, et accusatus die statuta litteris regulariter evocatus, præsens si confidit ad objecta respondeat. Sed et si quæ causæ vel contentioues inter clericos tam superioris ordinis quam etiam inferioris fuerint exortæ, congregatis ejusdem provinciæ episcopis, jurgium terminetur : nec alicui liceat, relictis his sacerdotibus, qui in eadem provincia Dei Ecclesiam nutu divino gubernant, ad alias convolare provincias. » Eodem sancto Spiritu inspirante, quo et præmissa diversis oribus diversisque temporibus decreta sunt, venerandum Sardicense concilium statuit (conc. Sardic., cap. 3): • Ut si in aliqua provincia aliquis episcopus contra fratrem suum episcopum litem habuerit, ne unus e duobus ex alia provincia advocet episcopum cognitorem. Quod si aliquis episcopus judicatus fuerit in aliqua causa, et putat se bonam causam habere ut iterum concilium renovetur, sancti Petri apostoli (cui ob robur solidissimæ fidei Christus petra a se nomen Petri indidit, dicens: Tu es Petrus, et super hanc petram, scilicet rect:e fidei, quam Patre tibi revelante confessus es, ædificabo Ecclesiam meam, et tibi dabo clares regni caelorum [Matth. xvi, 18, 19]; et: Tu aliquando conversus confirma fratres tuos [Luc. xxii, 32], videlicet Pasce oves meas [Joan. xxi, 26], memoriam honorari constituit, Ut scribatur (conc. Sardic., can. 5, 4) ab his qui causam examinarunt Romano episcopo, et si judicaverit renovandum esse judicium, renovetur et det judices; si autem probaverit talem esse causam, ut non refricentur quæ acta sunt, quæ decreverit confirmata erunt. Et cum aliquis episcopus depositus fuerit

appellet, et cum appellatione sua ad successorem illius confugiat, ut ipse, de provincialium metropolitanarum sedium at Ne episcoporum judiciis, misericors et justum decernat judicium, quia in illius primatu ipse beatus Petrus cunctorum onera portat, cujus principatus auctoritate mediator Dei et homimum homo Christus Jesus sedem Romanam super omnes sedes sublimavit, Alexandrinam decoravit, Antiochenam confirmavit, et per caeteras provincias privilegia suis Ecclesiis conservari ac corroborari decrevit. Ordinem autem exsequendi judicii de appellante episcopo idem concilium explanat dicens : * Placuit ut si episcopus accusatus fuerit, et judicaverint congregati episcopi regionis ipsius, et de gradu suo eum dejecerint, si appellaverit qui dejectus est, et confugerit ad episcopum Romanæ Ecclesiæ, et voluerit se audiri, si justum putaverit ut renovetur examen, scribere his episcopis dignetur qui in finitima et propinqua provincia sur.t, ut ipsi diligenter omnino requirant, et juxta fidem veritatis difliniant. Quod si is qui rogat causam suam audiri iterum, deprecatione sua moverit episcopum Romanum , ut e latere suo presbyterum mittat, erit in potestate episcopi quid velit, et quid æstimet; et si decreverit mittendos esse qui præsentes cum episcopis judiceiit, habentes ejus auctoritatem a quo destimati sunt, erit in suo arbitrio. Si vero crediderit episcopos sufficere, ut negotio terminum imponant , faciet quod sapientissimo consilio judicaverit. » Lege epistolam ipsius Sardicensis concilii ad omnes usquam episcopos, et invenies hoc modo Athanasium Alexandrinum, et Paulum Constantinopolitanum, sed et alios apostolicæ sedis auctoritate in eadem synodo absolutos ac restitutos. Lege decretalem epistolam Leonis ad episcopos per Caesariensem Mauritaniam constitutos (epist. 91), et invenies Lupicinum, secundum hujussynodi tenorem, in provincia jussum audiri , cum ratione reddita quare communionem ante auditionem meruerat. Et non præjudicatis apostolicæ sedis statutis, nec prædecessorum suorum suisque decretis, Donatum Salicinensem conversum directo fidei libello gregi Do

eorum episcoporum judicio, qui in vicinis locis D minico præsedisse. Maximum etiam, ex laico repredecretum invenies (Bonifac. I, epist. 2), • intra pro- A ad diem sui obitus deberet retrudi, viatico tantum

commorantur, et proclamaverit agendum sibi negotium in urbe Roma, alter episcopus in ejusdem cathedra, post appellationem ejus qui videtur esse depositus, omnino non ordinetur, nisi causa fuerit in judicio episcopi Romani determinata. » Justum namque ac ratione plenissimum Sardicense vidit concilium, ut quia secundum sacros Nicænos canones, unaquæque provincia suo metropolitano debet esse contenta, nec usurpationi locus alicui sacerdoti in alterius conceditur injuria, neque ut alter in alterius provincia quiddam præsumat, sed unaquæque provincia metropolitani sui in omnibus rebus ordinationem semper exspectet, ne judicatus in provinciali judicio quilibet innocens dani:etur episcopus,

hensibiliter ordinatum, similiter dato libello, ab episcopali, quam quoquomodo adeptus fuerat, dignitate non repelli. Aggari denique et Tiberiani causam, qui per tumultus et seditiones dicebantur ordinati, provincialium episcoporum judicio commissam fuisse et ad apostolicam sedem statuta referenda præceptum fuisse invenies, et si quæ causæ emerserint, quæ ad statum Ecclesiarum, et ad concordiam pertineant sacerdotum, in provincia sub timore Doinini ventilari, et de compositis ac componendis omnibus ad sedem apostolicam plenissimam relationem mitti, ut ea quæ juxta ecclesiasticum morem juste et rationabiliter fuerint diffinita, ipsius sententia roborentur. Sed et de altero Maxiino a sancto Bonifacio vinciam esse deberejudicium, et congregari synodum, ut si adesse voluerit praesens, si confidit, ad objecta respondeat: si adesse negligeret, dilationem sententiæ de absentia non lucraretur. Et quidquid de eo provinciales episcopi ducerent decernendum, adapostolicam sedem referrent, ut ejus auctoritate firmaretur. »

In decretis quoque Innocentii (Innocent. I, ep. 27, in fine) Photinum, de quo sedi apostolicæ per falsum rumorem subreptum et elicitum per insidias dicebatur, quia causa ad salutem redierat, invenies restitutum. Sed et a Felice papa (Felix III, epist. 4), non per subreptionem, sed per rationem damnatum Misenum, susceplo ab eo libello pœnitentiæ, legimus a beato Gelasio absolutum (in synodo Rom.). In regesto nihilominus beati Gregorii, in epistola ad Maximum, manifesta leclione reperies dicere, nullomodo posse ordinationem, quæ ab excommunicatis in excommunicato est acta. Et in epistola ad Columbum (lib. 1, epist. 55), oblata sibi petitione a diaconibus Ecclesiæ Pullentianæ, jussit in Numidia provincia cum misso suo universale concilium congregari, et Maximianum episcopum regulariter convictum deponi : et si accusatores pro sua culpa feriendi forent, pro eo quod se Romam fatigaverunt uon eis esse parcendum. Et in epistola ad Joannem Syracusanum (lib. vii, ind. 11, epist. 62), Lucillum Melicitanæ civitatis episcopum. adhibitis secum tribus vel quatuor coepiscopis, ut ipsis praesentibus satisfacta veritate, debere deponi : et alter in ejus loco præcipitur eligi, quia, ut ipse beatus Gregorius ad Neapolitaiios scribit (lib. xi, ep. 3), • canonicis est regulis constitutum, ut defuncto vel sublato pastore, Ecclesia diu sacerdole privari non debeat. , Et in epistola ad Natalem Salonitanum archiepiscopum, sed et in epistola ad Antoninum subdiaconuim (lib. xi, ind. 11, ep. 8, 9), habes, ut Florentium episcopum a quibusdam in criminalibus causis accusatum, et nullis canonicis probationibus exquisitis, nec sacerdotalis concilii proveniente judicio, a sui eum honoris ollicio, non jure sed potestate depositum, quia non potest quisquam episcopatus gradu, nisi justis ex causis concors sacerdotum submovere sententia, eumdem Florentium episcopum ab exsilio quo erat retrusus debere ejici, etcausam ejus episco

B

munere redonatus. ' Lege quoque decreta Gelasii, et invenies eum commemorare quæ longe ante sua tempora consti* terunt, de Athanasio, de Joanne Constantinopolitano, atque Flaviano, eamdem primam sedem egisse, sicut

et de multis aliis in documentis certissimis reperi

mus. Lege etiam qualiter Athanasius in synodo iiie

rosolymitana, sed et in Alexandrina, suæ absolutio

nis ac restitutionis auctoritatem a sede apostoliea sumptam, et in Sardicensi synodo exsecutam relegit, et unanimitatem fraternitatis quæsivit, sicut et in nostra synodo de fratre et coiisacerdote nostro de quo agitur factum fuit. Quia sicut et de re!emptore nostro in Ezechiele propheta legimus (£zech. xlvii ), apostolica sedes funiculum in manu tenens, divinæ dispositionis intuitu, alterum intra mensuram electorum misericordia asciscit, et alterum judicio foras relinquit : ut et Redemptor noster, dum alios a suis iniquitatibus abstrahit, et alios in sua iniquitate derelinquit, alibi funiculum trahit, et aliunde retrahit, et huc ducit quem aliunde subducit , quoniam in eadem sede Dominus, velut in

[blocks in formation]

pali disceptatione perquiri ; et si in his, in quibus

accusatus fuerat, canonica foret probatione convictus, canonica procul dubio ultione plectendum, et præfati archiepiscopi in eum proprium robur obtinere debere sententiam; sin autem generali judicio fuisset absolutus, nullius deinceps praejudicio subjaceret, et suæ res sibi restituerentur. Et in epislola ad Joannem primæ Justinianæ archiepiscopum (lib. x, ep. 33), de Paulo Diadinæ civitatis episcopo invenies, ut qui post depositionem suam, inverecunde ac mente perversa de episcopatu loqui est ausus, et rursus ad hoc aspirare præsumpsit, ut Dominici corporis et sanguinis communione privatus, in monasterio usque

siasticis ad alios judices ecclesiasticos, ubi est major auctoritas, fuerit provocatum, non eis obsit quorum fuerit soluta sententia, si convinci non potuerint vel inimico animo judicasse, vel aliqua cupiditate aut gratia depravati. Sane si ex consensu partium electi fuerint judices, etiam a pauciore numero quam conslitutum est, scilicet in superiori capitulo, non liceat provocari. Quapropter, quoniam benignitas apostolicæ sedis nos inimico animo, vel aliqua cupiditate aut gratia depravatos judicasse non invenit, neque succensere decrevit : et sicut sanctæ memoriæ dommo papæ Nicolao litteris nostris communiter intimavimus, causa hujus seiitentiæ, in loco fratris nostri ordinatus decessit, ad se confugienti suæ auctoritatis manum porrexit, et quod sapientissimo suo consilio judicavit, exsequi procuravit, et nobis exsecuta servare mandavit : cujus præceptionem nostra humilitas, ut dignum fuit, obedienter suscepit. Quis enim cum Christo, qui est pax nostra, et soluto medio pariete fecit utraque unum (Ephes. ii), pacem habere desiderans, non amplectatur quod dicit Apostoliis: Solliciti servare unitatem spiritus in vinculo pacis ? (Ephes. iv, 5.) Quod ab Apostolo recle dictum, tu in quadam præsumptiosa subscriptione tua incongrue posuisti. Quis Ecclesiæ catholicæ filius non potissime desiderat fratris corr, ctionem, atque erectionem, et non doleat dejectionem ? Quis nou totis præcordiis congaudeat in omni Christiano,

maxime autem in ministerii collega , benignissimis
evangelicis sententiis piissimi Domini ore prolatis:
0portet et te, inquit, fili, gaudere, quia frater tuus
mortuus fuerat et reviarit, perierat et inventus est (Luc.
xv, 52). Et quod sanato (licit : Ecce sanus factus es,
jam amplius noli peccare, ne delerius tibi aliquid con-
tingat (Joan. v, f4); et: Vade in domum tuam, et
annuntia quanta tibi fecerit Dominus? (Marc. v, 19.)
De altero autem quasi meo judicio, quod dicere
diceris ex Wulfado et ejus collegis, cassato a sede
apostolica, sentiri potest quod Salomon dicit: Qui,
inquiens, quod novit loquitur, inder justitiæ est; qui
autem mentitur, testis est fraudulentus (Prov. xii, 17).
Et item : Jaculum, et gladius, et sagitta acuta, homo
qui loquitur contra prorimum suum falsum testimo-
nium (Prov. xxv, 18). Et ut ostendit Apostolus: His
qui charitatis veritatem non recipiunt, immittit illis
Deus, scilicet ex retributione jnstitiæ, operationem
erroris, ut credant mendacio, ut judicentiir omnes qui
non crediderunt veritati, sed consenserunt iniquitati
(II Thess. ii, 10). Non debueras namque fallere, aut
falli posse, quod auribus audisti, manibus contre-
ctasti, oculis legendo vidisti, sed non illis auribus,
neque illis oculis, de quibus Dominus prophetæ dicit:
Auribus tuis audi, et óculis tuis vide (Ezech. xliv, 5).
Quia unde agitur judex non fui, inter judices con-
numeratus non exstiti, in loco judicis non sedi, judi-
cium inde non terimiiiavi, cuiii judicibus vel aliis
consentientibus non subscripsi. Sed quoniam sedi
apostolicæ non placuit inde cum his qui judicave-
runt, et judicio illi subscripserunt, rationem habere,
et quibusdam suadentibus, me voluit, quod sibi bo-
num videbatur, et episcopi regionum nostrarum, et
princeps terrae volebat, unanimiter consentire, se-
cundum auctoritatem sacri Nicæni concilii, et Afri-
canae provinciæ canonum, quæ de quibusdam juxta
instantiam temporis decreverunt, consensi, obte-
stante Apostolo, ut idipsum dicamus omnes, et non
sint in nobis schismata (I Cor. i, 10). Qui ostendit
quod, jussit, iterum dicens etiam suis minoribus: si
ciii aliquid donastis, et ego ; et ego quod donavi, pro-
pter vos in persona Christi, ut non circumveniamur a
Satana: non enim ignoramus astutias ejus (I Cor.
11, 20), qui sæpe suadet ut unde alter miseretur,
alter irascatur. Contra quas diaboli astutias pacem
sequi debemus et sanctimoniam, sine qua nemo vi-
debit Deum.
Quod pro modulo meo sequi etiam in lioc negotio
studui, sicut advertere poteras, si de alia sagina,
quam sanctus postulat dicens: Sicut adipe et pingue-
dine repleatur anima mea (Psal. lxii), cor impingua-
tum non haberes, quia synodalis epistola hinc a
nobis communiter missa, ita per omnia sincera, ad
sedis apostolicæ lectionem, meae infirmationis et al-
terius confirmationis causa non venit, veluti ex epi-
stolis nobis a sede apostolica de ea re scriptis evi-
Jenter ostenditur, sicut coram rege et nobis in synodo
relecta fuit. Et tamen inde nullam quæstionem mo-
vere, vel contentionem conserere volui, nec de his,

A qnæ a nobis unanimiter in synodo consensa, et a sede apostolica diffinita sunt, im perpetuum volo, quia bomæ memoriæ Nicolai papæ litteræ, postquam inde veritaiem rescivit, per meum missum directæ, mihi abundantissime suffecerunt. Sed et alias litteras synodicas, quas audisti, per eumdem missum mihi direxit, quibus de collectionibus ab eo præceptis, non mihi, ut jusserat, sed regi, ut tibi ad ostentationem tuam placuit, porrectis, quamquam eis non indiguerim, sicut solitus es obedisti. Quin et de his quae in synodo Tricassina, in qua quæ non rapui, de his rationem reddendo, quæ ad me nom pertinebant, relictis eis quorum inde intererat, exsolvi. Sed et de his quæ post eamdem synodum est adversum me actitatum, domni Adriani papæ per Actardum vene

B rabilem episcopum epistolæ missæ, adeo omnem angoris nebulam a mente mea sudario suæ magnæ benignitatis absterserunt, ut placidissima voluntate sequi me libeat quod monet Apostolus: Nihil per contentionem neque per inanem gloriam (Philip. ii, 3); et: Non efficiamur inanis gloriæ cupidi, invicem provocantes, invicem invidentes (Gal. v, 26); et quod item scriptum est : Non quaeras ultionem, nec memor eris injuriae civium tuorum (Lerit. xix, 48); atque totis medullis cordis Domino dicere: Exsultaverunt filiæ Judæ in omnibus judiciis tuis, Domine, et fiat pax in virtute Hierusalem, quæ virtus, ut Augustinus exponit (in psal. cxxi), charitas est, cui sanct;e civitati, videlicet sanctæ Ecclesiæ, diclum est: Fiat paae in virtute tua, et abundantia in turribus tuis

C (Psal. cxxi, 7). lntento mentis oculo, sollicitudine pia suspiciens quod de actione hujusmodi Leo dicit (epist. 91, episcopis per Cæsar. Mauritan.): « Superest ut concordi obedientia salubres suscipiatis hortatus, et nihil per contentionem agentes, sed adomne studium devotionis unanimes, divinis et apostolicis constitutionibus serviatis, et in nullo patiamini pia canonum decreta violari. Quæ enim nunc certarum remisimus consideratione causarum, antiquis deinceps custodienda sunt regulis, ne quod ad tempus pia lenitate concessimus, justa posthac ultione pleetamur, » et reliqua.

CAPUT VI. De eo quod dicebat Hincmarum degradari debere. P Dictum est etiam mihi te plurimis solere dicere ut quoniam quæ in tua parochia ligasti, sine tuo consensu dissolvi, quin potius quae contra regulas exor. dinasti, secundum regulas ordinavi, hoc agere et obtinere poteris, et ages et obtinebis, ut ego missam non cantem, et si ego illam cantavero, tu illam non cantabis. Ad quod tibi mitius responderem, nisi iratum fuisse Dominum contra Heli, qui filios suos lenius quam debuerit corripuerat (1 Reg. 3), legissem; et proinde hinc tibi, si tamen hoc dicis, respondeo quod de Moab scriptum est : Audivimus superbiam Moab : superbus est talde, superbia ejus et arrogantia ejus plus quam fortitudo ejus (Isa. xvi, 6). Et si tu me degradare posse te minaris, arrogas tibi plus

« VorigeDoorgaan »