Pagina-afbeeldingen
PDF

rat, et libi placuit; et rogasti eum, ut iret Laudu- A COLLECTI0 EX EPIST0LIS ROMANORUM PON

mum, et exspectaret ibi usque dum tu illuc venires, et coram fratribus cum illo rationes haberes. Isdem autem Hadtilfus perrexit in ecclesiam quae est in Amisiaco (Anisy), ubi et tu morabaris, et projecit se ad orationem ante altare. Tu vero misisti post eum fratrem Clarentium, et diaconum tuum cum eo, et jussisti eis ut interdicerent Hadulfo ex divina et episcopali auctoritate ne in parochia tua communicaret; et Hadulfus missis digitis suis in auriculas ab eis in viam suam perrexit. Postea autem venit ad me præscriptus Hadulfus, et similiter ut Clarentius de missatico sibi injuncto et reversione sua ad te mihi dixit : de contumaci autem responsione non similiter, sed et excommunicationem ex parte tua, antequam ego illi dixerim, se non audisse professus est; et voluit ire Laudunum, quo una cum missis tuis præmisit hominem suum, et clausæ sunt obviam illi januæ ecclesiæ et porta claustri ; et postea nihil de his quæ in mansione sua habuit obtinere prævafuit. Nunc autem petit me intervenire apud te, quatenus ei liceat communicare in tua parochia, et locum ac mansionem suam, et ea quæ apud te proservierat pleniter habere, et cum pace canonice tibi servire. Et si hoc tibi grave fuerit, habeat tantum communionem in parochia tua, et liceat ei sub religione, ubicumque locum sibi aptum invenire potuerit, conversari, et sit tibi fidelis. Propterea, sicut tua prudentia novit quam sanctificati instent dies, in quibus præcipue pax peti, et pax petentibus dari, etiam non petentibus pax et indulgentia debet comcedi, et omnes co!ligationes impietalis dissolvi, et fasciculi deprimentes absolvi, sed et imperia dura curvari, remanda mihi præsentialiter litteris tuis, et per aliquem communium ministrorum nostrorum, de Ecclesiæ Laudunensis canonica qualiter tibi de ipso fratre Hadulfo placet : utrum ei communionem tuæ parochiæ, et locum, et mansionem, ac ea quæ apud te proservierat eum pace tua pleniter habere, et tecum canonice conversari valeat, an ei concessa communione in parochia tua, ubicumque locum sibi aptum invenire potuerit, ut sub religione degat, hoc cum tua licentia facere valeat, et ei fidelitatem suam, quam erga te habet , ubicumque potuerit devote exhibeat. Data xiii Kalend. April. , indictione iii.

EPISTOLA HINCMARI LAUDUNENSlS

AD HINCMARUM RHUMENSEM.

[ocr errors]

Hadulfo in Hincmari gratiam pristinæ mansionis locum permittit; communionem suam nondum concedit.

(Wide Patrologiæ tom. CXXIV, col. 985.)
EPISTOLA EJUSDEM
AD EUMDEM.

De senati clerici ordinatione, deque carcerali stta detentione , et proclamatione ad sedem apostolictum.

(Vide ubi supra, col. ead.)

[ocr errors][ocr errors]

TIFICUM. ...

Ab Hincmaro Laudunensi Ilincmaro Rhemensi apud Gundulfi villam missa per Wenilonem archiepiscopum.

(Vide Patrologiæ tom. CXXIV, col. 1001.)

OPUSCULUM LV CAPITULORUM

ADVERSUS HINCMARUM LAUDUNENSEM. (Apud Sirmondum.) IN D E X CAP IT U M.

In epistolae capite ostenditur quæ mihi mandavit, et qnæ illi reiiiandavi, et quam insulsa illius mandatio fuerit, dicens quod ego illi insinuavi, ut suam excoi;;municaret parochiaim, et iion auendit qualiter seipsum illaqueavit. d CAp. I. Redditur ratio de capella, de qua mihi manavit. CAp. II. De administratione palatii et abbatia adeptis contra canones : et quoniam vocátus ad episcopi ordinati0nem non venit, et quid imle correptus respondit, et de irregulari exconimunicatione Amalberti. ὐap. III. De irregulari excommunicatione in diverso'um episcoporum parochianos intentata. Cap. IV. De hoc qnod mandavit, ut scripta pro dissolvenda illicita excoimmunicatione illius, sibi et parochiæ suæ directa, incenderem. CAp. V. De eo quod gloriari dicitur quia mihi potest resistere, et ne aud t contemnere : et quia duo mea judicia a seue apostolica sunt cassata, mihi non debeat respondere. Cap. VI. De eo quod dicitur solere dicere, quoniam deradäri debeam, quia ia sua parochia solvi quæ ipse 1gavit. £;' VII. De eo quod non ecclesiastico sed sæculari consultu a sibi impetitis purgari quaesivit.* (^ApTvIII. De epistolis domno regi et mibi pro reclamatione sua a donino apostolico missis. Cap. IX. De monacho a se excoinmunicato. CAp. X. De compilatione ex epistolis apostolicæ sedis miiiiii, quaterniunäulis missis, et verbo promulgo, et capitulo Leonis pap;e. CA. XI. Qúo í latius de sacris ordinibus, et canonum discipli iis, ex ortlio oxorum verbis et sensibus sit diceudum. (Ap. XII. Qui sint ordines in cœlo, et in Ecclesia, et in terreiia repu!)lica. (Ap. xIII. Quod si ordo generalis est omnibus episcopis, non tamen cóti mutis est ùignitas omnibus. ίΛύ. XIV. Quod et in republica, ad instar coelestis militiæ, diversi sint ordines. CA£. XV. De paternitatibus et incolatibus a Deo constitutis in ca-lo, ád quorum instar sunt paternitat£s et iiicoijujS iis nitus Jistributa in Ecclesia et in republiea. (:\r. XVI. De certa metropoli Rliemoram provincia, et castro Lauduno. Et quia licet tribus principalibus sed!! VS episco;i tres præsi'éant, una tanien sedes sunt Petri, Et dè ejiistola iiormis læ sancto Remigio directa, et quod §înô$tremigius ordinans episcopuii in castro Lauduno, in §ùsellio suæ metropulis consedere, et inter sedes computari fecit. - ὐ.TXVII. De rebellione minorum sacerdotum erga potiores et in Veteri et ii, Nov9 Testamento : et de metroipolitanis, et archiepiscopis, et primatibus, ac patriarchis, et de apostolica sede, et t!e Constantinopolitana Et clesia Êêbêîìåîç adversus apostolicatu sedem, et usurpante sibi momen universalitatis, et quid de eodem nt imine sauctus Gregorius papa ad diversQs scribens decreverit. ζXV iii. Quod humilia videre non possit albnginem habéns in ocul6, id est arrogantiam in mente . e! qualiter íïìïé íentis iiomines per indiscretionem in Scripturis sanctis erraverint. - . öÄÈ`ÉÍX. `ûùòd similiter in sanctarum traditionum sanctiónes homines vesani male intelligentes erraverint • Et delectantes vocum novitates per diversas occasioues Se ab Ecclesia separaverint. - - - (Ap. XX. Qualiter caveat ne scandalum sibi sumat in intelligentia scripturarum atque sacrorum, '399!!!!!', et quomódo propagata sit processu temporum doctrina Eccle

[ocr errors][merged small]

CAP. XXVIII. De irregulari excommunicatione ab hoc fratre nostro intentata in ministros ecc!esiasticos suæ parochiæ. Et qui aequaliter al) episcopo ex communicari debe;int. Et quia sicut duo sunt I* crata, et duo genera peccalor vim, et viuo •uut adventus I)omimi. unus occultus, álier manif slus, vt: et duo siut iudicia unum occultum, ali -rum wanifes uim, et d o iu iciarii ordiues, et qualiter ipsi Juo or.lin. s siui •xsequeuli. C p. \ XIX Qu 13 -acri ranones dirant de his qni a singulis e|»iscoiis , roviucalil)us, pt o incognitis causis pri, aui provinctae et caeteris episco, is, ex coininu vicantur : quos ante cognitionem uullus wiebet |»r;esumere, ut eos comm u. mi, ni societ. Et qu:lier auendum sit erga oos, quorum c usae n anifestae sunt et pluriiuis cognitæ, et irregulariter excommuuim Icaunt ut. CAP X X X. Qua ratione et auctoritate per sacras regulas solvit qu;e irrel ;ulariter in parochia sua liic frater iioster }igavit : et quia suae excoinmunicationes, non Ecclesiasticæ igationes, se f coiuimoti aniini sui, contra Evaiigelicam verit:.tern, et apost olicam atque sacrarum regularuum constitutionem, iu;iledictiones fuorunt. Et quos saeri canoues evcoiumuuicatos ab aliis recipi non proliibeant, vel quos recipi veteut. Et quid beatus Gregorius de episcopali a!ligatione decreverit, et quid inde sacri cauones di, ant, et quid leges, quas Ecclesia recipit, de eo, qui injusle excommu* icavit deceriiaut, et quid ex eisdein iegibus sedes apostolica i»roiuulgaverit. C p. X\XI. De eo quod parvulos qui sæpe discrimine . mortis f ericlitantur, baptizari prohibuit. Cap. X\ XII. De eo quod pœnitenliam denegari et viativo munere non subveniri morienlibus coulra Nicænos et Africanos eanones, et decreta Siricii, el Innocentii, atque Co leslimi, nec non et I.eonis, praecepit. Et de capilulo Coeleslini, in quo quiddam praetermisit Et quid sanctus Gregorius de anatlieurare dixit in quemcumque, qui contra saicaenuni coucilium et caetera venerau'a concilia, eas personas ligant quas ipsa soivuui, et eas solvunt quas ipsa ligant ; el sa-rum Nic;enum concilium dicit ( cam. 15) : Ut g enerali, er omni rumlibel in ex itu posito, et posceiiti sil»i corninutiouis gratia non denegetur. • Et beatus vlirit t}regorius (lib. 1, epist. 2i): « Quisquis aliud sapit anatliem:a s,t. Cvp. XXXIII. De eo quod sepulturam mor* uis, sicut in petitione a lau- iumensi Lcclesia milii porrecta continetur, den-gari pr:i cepit. Cap. \ XXfV. Quia de certis et manife-tis causis, quæ in nulio dolois simul dul)i;e vel obscurae, de quibus di[liuiuvas seiiteutias, qu *• milla po- s ni ratione couvelli, a sanctis I'ati ibus promulgatas habemus, syuwdalem consultum, vel coepiscoporum provinciae nostrae consilium vel consensum non debeo exspectare, nec a regulis praestitutis ulla aut negligentia aut praesumptione discedere, nee etiam sedeum aposloIiram inde requirendo inquielare, sed secundum ipsas difliuitivas senteutias quæ suut oraestituta decernere, et ligare, vel solvere. Cap. XXXV. Quod quicunque primates provinciarum a Domino coustituta, et apostolica auctoritate confit mati sumus, sed et quique callio'ici episcopi, de certis et inanifestis rebus, de quilius expresss judica, et irrefragabililer atque inconvulse conservandas diflimitivas lial)emus seiteutias, secuuduum sacros canones, et decreta sedis Romamæ pontifivum, quæ ue decernimus et julivamus. apostolica sedes, et rath ,lica Ecclesia apostolorum fundameuto fundata, ut in orJinandis coor, uinat, ia et i , decernenlis caumonico condecernit, pt in ju-ficandis conjudicat. Et quod firmatis legibus, non de e s. set secundum ipsas sit iu licaulum Et quò] sua irregulari subscriptione hic frater no- ter Iugare non valeau quo.l secundum sacros canoues, et decreta seulis Romauae I ontificum, regulariter solvi. Et de his quæ ex Lucio, et diversis decessoribus ae praedecesso ilius ejus, qui ante sacrum Nicaenum concilium exstitvrunt, in $uis compilatiouibus imisit. Et quod nou bene intell1, ii. l.t uullus metropolit: iius absque caeterorum oiunium provincialium ei iscoporum instantia aliquorum audiat eau as. Et de differentia inter auditionem, et aulit ioi;e in vel auJ, •nliam, et de differentia inter normiuaiionem, et uominatiouem atque coguitioneum : et item de d fferentia inter cognitiouem et agnitionem. Et quid sit columbas vendere, et quam - rave periculum sit de impositione inanus, qua Spiritus sanclus accipilur, muuus quodcumque accl [)ere. '; XXXVI. De oo quod me replicare cogit necessitas. quia si qu d inale admisit corrigere detrectassem, a præsututis regu.lis negligeiitia discedereum, a qui us pr;* sumptione ipse visces-iu. t.t de capitulis papae l.eonis. Et qualiter se habeat ipsius irregularis subscriptio, de qua per singula quid seutieudum sit, ex saci is Scripturis et traditione ma;o;um powerc me ro^git necessitas. Et quia contra institutionem beati Hilarii illic litteram postulavit, ubi sensus conscientiæ non periclitabatur, et fecit suhscribi quod salutare non est confiteri, si tamen sacro Nicæno conc lio, et itomanæ sedis pontificum decretis post Nuraenum conciliuin habitis, et ex sacris canonil)us promu'gatis, in aliquo es' contrarium quod ab eo et suis compliciljus constat esse subscrip'uin. Cap. XXXVII. IMonetnr ut contra Prophetam et Apnstolum non sit prudeus apud semetipsum; et de discretioiie iii pare I eiuemfa. Cap. XXXVIII. Monetur, ut sacræ Scripturæ verba, sed et sacras regulas, sicut a sancto Spiritu, quo et sacræ Scripturæ sunt conditae, intelligat. C;p XXXIX. Adimonetur et obsecratur ut removeat a me de lorem, a se periculum, et ab utrisque nostrum a plurimis illatum improperium. (. p. XL. De eo quod dicit quoniam qui 'quid illi de snis hominibus et de hominibus a rege ad I.audunum directis, coulrarii actuum est, et quod eum rex corniuendavit, hoc meo iustiuctu et cousilio atque consensu patratum exstiterit. Cap. XLI. Quod si inde me recognoscerem, quia prima salulis spes est con'essio, deinde dilectio, non diuifterem quin inde salubrem indulgenti;e medicinam expeterem, non pro humano, sed pro divino tiinore el fraterno amore. ('ap. XI.Il. De auferendo a nobis anbo, us oppobrio a multis illato. CAP. XLIII. De eo quod audio, illum me apud multos infamare, quoniain sa- ras Scripturas soleam detruncare, et ad meum sensum inflectere, quod illum egisse jam quäter possuiu osteudere. Et de epistola a me illi 11recta, de duobus a mea parochia, quot;iain de aliena erant ;»rovincia, excommunicaris, qu a satisfactioiiem de quibus reputabantur in mea parochia agere coi/tempsei uut. * I de eo quod coimme woralis dictis Auacleti, Victoris, Callisti, et Eleutheri, qui aute Nicaeuum concilium pro quoruniJam consolalionibus, sicut dicit Gelasius, ad diversos suas epistolas direxerunt, sul)junxit : • Ecce, Pater, qui canoues recipienli, venerar di, :ic observandi liabeantur, et qui I de canonibus apostolicae sedis pontilices seuserint. » Et de eo quol posuit de proscriptione secundum leges accusatoris adversus accusatum : et de di!erentia inter admonitionem et de accusatione jud cationein, et inter hoc quod dux i, si ita est ut passiim a iiultis et ei i:iim pul)lice in publicis placitos divulgalur : et quid de petitione porrecta senserit apostolica sedes : sed et de auuitione siue peutioue vel arcusatione, veruiu et de accusatione episcopi aut cujuslibel ordiuis clerici : et quod per mandalum iiuilus accuset, et apud uem episcopus accusandus debeat accusari. Et quod sæpe irtae epistolæ veneral)ililer suscipiendae sunt, a sede apostolica pi o diversorum coiisolatione datæ, quas ipse canones vocat, et concilia a sanctis Patribus iustituta, ad auctoritatem sunt custodienda et reci, ienda. Et quod vei ba obstrusa, et undevumque per glo sulas cullecta, id ostentationem dictis suis iiuiniscet. Et de instruclione quain ironuce ex Bertrico iurandavit. Et de hoc quod mihi objicit, se scisse atque seiis sse, saepius me audiisse, ac- falsa audita pro veris recepisse atque tenuisse; e1 quia volutarie audio verba imendacii, et detracloribus suis aureim libenter a commodo. Et quia saepe illum verbis et scriptis secreto ;!gui, sicut et iu hoc capitulo docuiuenlis sanctorum aclo. Cap XLIV. Qualiter redire valeat ad paternæ claritatis dulcedinem, a me quondam sibi impensam. Et qui ordines et distiiic. ιιιιιes episcoporuiu, ac sacros caiiones, et decreta sedis Itomauae pontificum, nec non eu leges, quas Ecclesia probat et servat, præsumit convellere, seip$um ab uuiversa i Ecclesia stulet praecidere. Cap. XI.V. Aduuoiuetur ut reducat ad memoriam cum quanta beiiiguitate in primis diebus, quando ad episcopatuin venit, a domno rege suscipiebatur, et quanta dulcediue mea fruebatur, quanta uiauimilaie cum fratril)us et coepiscopis nostris utebatur, cum quanto amore a palatinis et al) aliis luujus lerrae homiuibus colebatur, cum quauta ainoris reverentia a sibi cornuuissis, se I et a nos;ris, a quil)us, et cum quil)us, et liter quos nutritus fueral, v eueral)atur, qui nunc est omnibus in cantico tota die. Ei quia dicit, se m hi nolle consentire, ut sedes apostolica sua iu pol Pstatem moum habeal. Cap. XLV I. De eo quod dicitur per vanitatem jactitare, quoni in quaecumque iucepit, aut c ntra regem, aut contra me, aul cuntra quoscunque suorum, sive clericos, sive laicos, qui coutra suam v oluntatem feceruu!, vel coiitra vicinos suos, qui se coiitra eum erexeruut, totum ex parte uuaxiina semper vicit, et quod restat evincet. ( ap XLVil. Ei quia vicluin se dicere uon dignabitur, et quæ ad iustructiouem suam el correptionem sil)i scripta suu!, i:uu ad aediticationem suscipiet, sed ad con{eutro

[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[graphic]
[ocr errors]

negare velit adimisisse convincitur. Sed et ália tria ex verlis beati Au;;ustiii iili propriuuntur, ut, sicut scriptum est, v:deat, et soiat, et reci gi ei, et intelligat pariler : eu de differentia, quam l)eatus Auguslinus in lilyris de ptism , ostei dit, inter id lum fabricatum atque adoraium, ot inceusionem propl, ** l*ci litori ira regis coiitein;,urris, •t scilisiua aiteutatuum : el de eo quod in sua perversa subsct ipt one misit, : « Si aliiui s-cus noleu' es fieri sorii hujus uisciplinae. nec habeaiilur pari ic pes communionis uostrae. • Ft quia iu sola callioli, a mmiiale, per hæreses vel schismata uon divis •, v er a sunt ligaiii -n a, ut vera sunt s cramenta Et quia spiritales eliam ab aliis iniuste non dividuntur ab Ecclesia, uisi se ipsi d.viiiant : et quid saevi canones de seipsos dividentibus ab Ecclesia in e$-y teris, diaconibus, et episcopis dicant. Et quod, sicut in iàtioiie in cruce couverso moustratur, aliquando I)aptisimi vicem passio implet : et de Cornelio cum «u s ante hapli- ma Spiritum accipiente, et de baptismate Joannis, et quia in latrone perfecta salus est, quouiam per pietatem spiritaliter • i affuia quod per ne, essitatem corporal ter defu t, sicut et parvulis, cum pro eis ab ali s respion vetur, et non lautum fem valeat si quis pro se valeat respondere. Et quod parvuli participatione corporis et san- uiuis Clirisli ac b *neficio non privantur, etianisi antequam panem illum comedant, et caliceim |)il)ant, de hoc sæculo in unitate corporis Christi constituti abscedant. Et quid bratus Aml)rosius de Walentitiano sine corporaii I)aplisinate obeuute dic:»t. CAP XLVIII. Monetur ut ex his diligen'er attendat, quid il!i sent ieudum sit de parvulis sua jiis- ione siiie I) ,ptismate mortuis, et de his qui ejus praeceptione sine viatico munere obierunt, et quid iude regulæ sacrae di aut : et quid sanctus Augustinus dicat de his qui uimis auiant seni eutiam suam , vel iuviden, lo inelioribus, usque ad praecidend;e cominumionis. el condeudi schisinatis vel h:eresis sacrilegium perveniunt : et beati t ypriani pulchra laudatio, qui licet aliter de baptisino seiiserit quám lehu- rit, tamen ab uuitate Ecclesiae se per coutuinaciam non divisit. Et quod priinatus non sit, nisi in sancta comversatione • t vita bona. Et quotl iu haeresi vel s.-hismate, nec ligari aliquid possil, nec solvi. Et quoj Spiritus saiictus, qui in sola cath. lica per iii:inus imposilioiieum dari dicitur, majores nostri eliaritatem intelligi voluerunt, quam charitátem non hal»et, qui ab Ecclesi:e catholi æ uiuitate se segregat. Et quod communio cor;ioris et sanguiiiis Christi signum sit unita is. Et quod qui s his manico assen-erit, schisumaticus esse negati non poterit, et • si de pane co-lesti g-stat, ju/licium sil»i mauducal; et quod post revelationem factam, qui in eo quo! erraverat per se v erat, pru iens et sciens sine venia iguorauti:e per cai. Et sequitur coiisiliuum orthodoxoruin, qualiter ipse quod perpere egit, sed et ab illo trai lucti vel illecti se corriganl. (;AP XLIX. Admonetur ut laleutum intellectus, quod Dotninus sibi gratuito dedit, non negligat. CAP. L. De eo quod dicitur a quibus laim, quia portare patienter non potest, ut ei a quoquain dicatur, quod quisquam sibi bonum aliquod sine suo imerito exhibuerit. Cap. LI De eo quod a multis dicitur, quia clericos et laicos sibi commissos in muitis exeniis per diversas occasiones gravet, unde ex sanctorum verl)is noiwtur, ut si veruum est a lalibus resipiscat, et de rael et o caveat. CAP. I.II De eo» quo I a iuu!tis denotet t.r quia superbia efTei atur, et vana gloria jacliuetur, alque ari ogantia superelur. Unde adius netur, ut se corrigal, el qui ad hu. 1. i!ilatis ex eumplum positus est, locum detracliouis non præl)eat. Adiuometür etiam de eo quod dieitur apul plui iiuos gloria i de fortitudiue et agilitate sui corporis : et quia de ræliis, atque, ut nostratiuu lingua Jiciiur, de rassuticis requenter ac lubenter serinoneum solet habere, et qualiter ageret, si laicus fuissel, irre , ereiiter reierre Sed et alia quæ sibi nou couveuiunl dicere ei agere, uec iuilii eiuun iar.•. CAp. LIII. Et quoniam a multis reprehenditur de motibus corporis unordiualis, ex verbis sa.icuoruum iuoiuetur qualiter illa caveat. Cap. LIV. Monetur ut non se permittat decipi a flore juventuus et sanitate corporis, et uunlli il!e, ebris, hat)eus semper aute iueulis oculos quod luiuc saucius Spiritus dicit. (Ap. I.V. In conclusione horum omniuni illi, dicitur quod bealus EI, as, Spiritu sancto repletus, ad Elise ym ¢odem Spiritu saiicto replen 1 im dixil : Quod meum fuit feci tibi. Qu;e couolusio episto.æ u, o atioue terminatur, « Ut quod nostris meritis noii valemus, Jiviua gratia, * scilicet gratis data, • obtineari:us. •

[graphic]
[graphic]
[blocks in formation]

Iste pitatiolus plane depromit et apte ,
Sedem appellantlam libere apostolicam,
Quin appellantem haud vinclis artarier ullis,
Responsum a vincto rite nec exigier.
Archique pontifici distinguit jusque modumque
Cum coirpraesulibus ceu teneat sobrius.
Sitque pio regi Carolo pax, vita, potestas,
Qui probus hæc cernens præ probitate probet
Cui si surripitur humanis nisibus ullis,
Cassando reicit, res ubi certa redit.
Sic sua mens adeo veri defervet amore
f{ecte frustrandum ne sinat esse ratum.
Namque animum servat mitis sapientia fortem,
Pr;e cunctis proprie quem redimit pietas.
0 quam rex felix, virtutum fortis amator,
Tam bene quem superat sola boni pietas !
At te, Christe, Deum noscens dum diligit ultro,
Quæ spernis speruit, quæ statuis statuit,
8e tibi committens in te tua verba veretur,
Nunc et in æternum tuque tuere luum

[ocr errors]

IIoc tibi de titulo, juvenis Ilincmare sacerdos,
Respondere mihi convenit arte pari.
Ne tibi sis sapiens multum, quod cæcat homonem,
Collige de veris hæc tua ficta fore,
Sicut et ipsa tui primordia carminis esse
Clare demonstrant degeneri genere.
Namque pitatiolum neutro dixere priores,
Et caput hoc languens cætera fluxa docet.
Quæ compilasti vario pro tempore et actu
Condita de verbis sedis apostolicæ,
0onciliis certis præponens talia sensu,
Cui bonus interpres Spiritus alimus abest
Cor fugiens fictum, quod disciplina salubris
Non regit, atque simul quæ tua vota vomiint.
Congruit unde tibi sapiens quod dixerat olim,
Non tenuem sensum venter obesus habet.
Et mens inflato sensu distenta videre
Noxia gesta nequit, quæ tamen ipsa gerit.
Ilinc alios gestit semper clamare nocentes,
Seque putat mundam, si nitidos maculat.
At cor contritum, Domino placabile munus,
Dat mala cuncta sibi, dat bona cuncta Deo.
Tu, fugiens culpam, culpam nihilominus addis,
Innocuos carpens conscius unde tibi.
Moribus et factis turgens, ut corpore, corde,
Motibus atque nimis diceris ore levis.
Wiscera qui matris, dum te gestaret in alvo,
Rumpere noii quisti, nunc laniare cupis.
Parta pie suboles, donorum oblita parentis,
Quæ te nutriuam fecit honore sacram.
Non rex, ut dicis, surreptus nisibus ullis,
De te rejecit quæ bene nota tenet.

A Saepius expertus quam sit laudatio fixa
Hæc tua, quæ variat tempore et ore simul.
Sed prudens animo pariter non omnia profert,
Qui discreta tenet tempora mente sua.
Et pardi pellem iioscens te linquere nolle,
Sustinet ut propriis casibus ipse ruas.
Congeris et quædam tibimet quæ valde resistunt,
Teque magis pungunt, quæ tibi grata putas.
Multa quidem ex studiis a te dimissa videntur,
Quae quia contemnis, fraude doloque taces.
lu, purus quædam falsasti, immittere mendas
Non veritus, quoniam non tibi pura placent.
Nam sacra depromunt canonum decreta patenter,
Juraque confirmant sedis apostolicæ,
Metropolitanum curam regionis habere,
I3 Ut præsit sollers ore manuque sagax,
Ad quem concurrant quæcunque negotia juris
Cuncti poscentes, præmimet ipse quidem.
Itegmine sub cujus constat provincia tota,
Ut sanctis semper legibus aptet eam.
Rebus in obscuris, dubiis quoque, certa requirat,
Consilio fratrum sicque tenenda legat.
Quæ scriptura tamen, sanctorum et dicta, perennes
Leges duxerunt nulla molesta ferant.
Cui quia subjicitur regionis episcopus o;mnis,
Sit humilis humili, sit rigidus rigidis.
Corde manens mitis, zelo sit fervidus, atque
Sollicitus servet quæ canones statuunt;
AEtates, causas, personas, tempus, et actus,
Et loca discernens, penset agenda simul :
C lllius in cunctis semper moderamina fratres
Exspectent, sicut regula sancta docet.
Ut pater et fratres charitatis nexibus unum
In Christo facti, schismata nulla fient.
Angelicæ sortes coelo nam culmine præstant,
Suppositis aliis ordine composito,
Unde sacerdotum constat distinci*o certa,
Et mundi populos ordo regit varius.
Plurima membra tuo gestas in corpore toto,
Quæ servire vides ofliciis propriis.
Quapropter sensus pompa fallente superbos
Deprime sub Domini jussibus almificis,
Cujus non metuis postponere dicta tremenda,
Insuper ipsa tumens evacuare cupis,
Idque procul dubio nequam tibi spiritus omne
Siiggerit, et semper quæ sua sunt adhibet.
Qui rex est horum, quos cæca superbia vincit,
Cujus sunt facti sponte sua geniti.
Denique quod dicis depromptum rite vel apte,
Sedem appellandam libere apostolicam :
Quis hæc ignorat quæ tu te nosse fateris?
Aut tibi sunt soli cognita quæque Dei?
Nempe sacri canones, nec non et I{omula dicta,
Ac leges clamant, omnibus atque liquet,
Qualiter, et quando, atque ubi, quis quoque, de quibus
[ipsam
Appellet sedem non levitate vaga,
Et quis, proque quibus sedem appellaverit illam ,
Winciri nullo debeat ab homine.

Et quis, proque quibus, propriis nudatus ad ulla
Non dei responsum, cum fuerit monitus,
Indicat ipsa tibi manifeste regula sancta,
Qualiter his fieri debitus ordo queat.
Si leges scires, canonum quas trames honorat,
Perspicue nosses quæ bene cuncta patent,
Et tu conspiceres, nisi magna albugine plenus
Mulceret visus, h;ec tibi nota fore.
Quae tibi dum tribuis, jactas et scire superbe,
Cordis inest oculo nox tenebrosa tuo.
IHinc etenim Domino panes offerre vetaris,
Tangere quin etiam jura ministerii.
Hanc auctore geris lapso de luce superbo,
Qui sublime quidem letifer omne vilet.
Hic te mirari monitat quod perficis ipse,
Quod non est mirum, sed potius miserum,
Ac detestandum veri ratione tenoris,
Non attestandum prorsus ut illicitum.
Propter hoc autem tantum clamare videris
Securos aditus sedis apostolicæ,
Ut quod valde libet valeas patrare licenter :
Non tamen omne licet, quod tibi forte libet.
At magis id certas, quia non vis ipse subesse
Ulli, ceu poscit regula justitiæ.
Hinc imitans illum, qui nulli sponte subesse
Gestivit, labens per mala quæque miser,
Qui vitio proprio talis jam factus habetur,
Ut nullum timeat, nec mala posl metuat.
Hunc et in hoc sequeris, dum non resipiscere quid-
[quam
A prave cœptis vel tibi sero placet,
Sicut et ipse nequit, postquam super omnia sese
Extulit, et misere primus ad ima ruif.
Sed si forte animos vincas ad cuncta protervos,
A quibus ex studio valde lenere tuo,
Confestim poteris secure vera tenere,
A quibus et nolens vinceris ipse mo(!o.
Utque duplex animo, inconstans per cuncta viando,
Lingua assentantis regia corda linis.
Quem contemnendo nosti te lædere crebro,
Non parens dicto legis âpostolicæ,
Q;iod demum sancti canones, seu publica jura,
Et quod hinc sedes sancit apostolica.
Scilicet ut subsit quævis provincia sedi
Metropolitanæ semper ubique suæ.
Si vis, si non vis, firmum constabit in ævum,
Sic vere sanctus Spiritus instituit,
Ut tibi conscripta in parvo diplomate misi
Rhemorum praesul metropolita tuus :
Qu:e mundiis totus sequitur, veneratur, honorat,
Et reprobare nequis, si male forte velis
Wersibus inversis, juvenis Ilincmare sacerdos,
Reddita sume tuis fontibus hausta sacris.
In sinibus propriis capiens hinc septupla, vates
Ut poscit justi de manibus Domini.

[merged small][ocr errors]

Nuper, quando transacto tempore, sicut tibi et aliis multis est cognitum, apud Gundulfi villam in obsequio domni nostri regis cum plurimis archiepiscopis et episcopis, ac cæteris fidelibus suis fuimus, quia me, sicut alii tui priores ordine, et potiores ordinis dignitate, ac seniores ætate, consacerdotes nostri et venerabiles archiepiscopi atque episcopi fecerunt, et te specialius oportuerat facere, exiguitatem meam adire mihique pacis osculum dare noluisti, nec etiam ullum verbum mecum ioqui dignatus fuisti , non dicam magnum, sed miserum mtiltis spectaculum prælouisti. Quare de re, sicut mihi (lixit, venerabilis archiepiscopus Wenilo tecum locutus, interrogavit te cur mecum debitam pacem non haberes, et debitam obsequii venerationem impendere detrectares. Unde a te responsum accepit, quoniam si scripta quæ tibi et Ecclesiæ tibi commissæ de a te intentata excommunicatione tuæ parochiæ transmiseram, quæ ibidem tecum habebas, coram aliis incenderem, et annularida dicerem, meque contra rationem fecisse profiterer, tunc mecum pacem habere velles. Dixit etiam te mihi mandasse. quia quod de illa excommunicatione fecisti, ego tibi insinuavi. IIabes enim quamdam villam in mea parochia, et quia homines ejusdem villæ rogasti ad illam ecclesiam dare illorum decimam, ad quiaim eam dare debebant, excommunicaverim illos, et habebas imbreviatos quot infantes sine baptismate, et quot homines sine communione inde obierint, quae mihi in publicum ol)jicere nolles, ne postea tibi improperarem, quod si alia mala de me scires, illa etiam diceres. Unde tibi statim per euim remandavi, quia et inde, et de quibuscunque velles, quæ tibi

• viderentur ol)jiceres, sed de hac causa verum non

diceres. Habeo enim scriptum pcrvcrse a te collectum, et perversius quæ collegisli interprelata, quod per manus Hadulfi archipresbyteri tui accepi : sed et gesta, quæ de ipsa ecclesia tu egisti, et qualiter et quæ inde ego egi, vera narratione conscripta, et quandocunque velles, aut cum quibusdam fratribus et consacerdotibus nostris, aut si velles in synodo tibi ostenderem. Tacite autem in hac confessione tua, qua dixisti, quia quod de illa excommunicatione fecisti ego tibi insinuavi, tria consideravi. Primum quidem, quoniam si ratio inter te et clericos Laudunensis Ecclesiæ agitanda foret, de petitione ex causis in ea continenlibus ab eisdem mihi porrecta , utrum esset an non veritate subnixa, nullam quæstionem deberet recipere, postquam tu;e confessionis attestatione firmatur. Aliud vero, quia silentio suppressis bonis, quæ tibi insinuavi atque insinuari feci, imputando mihi quod male tibi de hac excommunicatione quam perpetrasti insinuaverim.

« VorigeDoorgaan »