Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

que juxta sacras regulas, ad manus impositionem, A rem habere non permittitur, maxime ab omni femina et ad synodos huc convenire solent, ipsi pro recla sit abstinendus. Et item : « Sacerdos etenim , aut matione contra presbyterorum suorum ad præfatam quivis alius in ordinem ecclesiasticum provectus, si examinationem conveniant, sicut sacri canones ac in eo scelere inveniatur, quo abjiciendus existat, leges præcipiunt, ut ad primatem uniuscujusque depositus providentia episcopi bene proviso loco provinciæ, qui negotia videntur habere concurrant, constituatur, ubi peccata Jugeat, et ulterius non comvel ad synodum , qui se læsos existimant , quo mittat. , Sic et magnus Leo papa, longe ante hanc non sit difficile testes producere , invitentur. Trans constitutionem, auctoritate sacræ Scripturæ ad Hialpinis autem, et aliis, qui in similiter longinquis re larium Narbonensem decrevit (epist. 95, ad Rusticum gionibus commorantur, apostolica sedes, et sacrorum Narbon.), « ut presbyteri vel diaconi lapsi ad procanonum promulgatores, loquenle in eis sancto Spi merendam misericordiam Dei, privatam expetant ritu, quæ sunt unicuique provinciæ possibilia et secessionem, ubi illis satisfactio, si fuerit digna, sit auctoritati convenientia, atque paci Ecclesiæ con etiam fructuosa. ) gruentia, tenenda et exsequenda discretissime XXIV. Cum hæc ita se habeant, non est perfunpræfixerunt.

clorie allendendum vestræ pontificali auctoritati, et XXII. Legimus etiam, quamvis rarissime, pre- B nostræ imperiali potestati, quid prædecessores noceplum a sede apostolica, quosdam de longinquioribus stri de servandis sacris legibus et sanctis regulis parochiis specialis diæceseos Romani pontificis, ad decernentes constituerunt, ex quorum pluralitate, cujus sollicitudinein universalis Ecclesia pertinet, pauca numero, non pauca pondere hic censuimus propter contumaces contentiones aliquos invitatos ponere. De legibus namque Valentinianus, Theodofuisse : sed de Transalpinis regionibus, quibus de sius et Arcadius decreverunt dicentes (l. 1 Cod. creta privilegia servari debent, tale quid pro presby Theod., De Constitut. principum) : « Perpensas seterorum et diaconorum appellatione a sede apostolica renitatis nostræ longa deliberatione constitutiones , præceplum fuisse non legimus. De ecclesiasticis nec ignorare quemquam, nec dissimulare permittinihilominus privilegiis in epistolis beati Gregorii mus. Inierpretatio. Leges nescire nulli liceat, aut legimus ad Dominicum Carthaginensem episcopum quæ sunt statuta contemnere. » Et sanctus Cælesti(lib. xi, epist. 39) : « Vestra fraternitas, inquit, hoc nus paria de sacris canonibus dicit (epist. 3): « Nulli, postposita dubitatione retineat, quia sicut nostra inquiens, sacerdoti suos liceat canones ignorare, defendimus, ita singulis quibusque Ecclesiis sua jura nec quidquam facere, quod Patrum possit regulis servamus. Nec cuilibet, favente Christi gratia, ultra obviare. Quæ enini a nobis res digna servabitur, si

С quam meretur impertior, nec ulli hoc quod sui juris decretalium norma constitutorum pro aliquorum liest ambitu stimulante derogabo; sed fratres meos bitu licentia populis permissa frangatur? Quia, ut honorare per omnia cupio, sicque studeo eos in ho Hilarius papa dicit (epist. 11, ad Leontium), « Non norem subvehi, dummodo non sit, quod alteri jure minus in sanctarum traditionum delinquitur sanctioab altero possit opponi. » Et alibi idem hinc dicit nes, quam in injuriam ipsius Domini prosililur, cum (lib. xi, epist. 37) : « Quod vero dicitis, vestris tem exspectatio fructus nostri ministerii, pon in latituporibus debere servari quæ a meis quoque decesso dine regionum, sed in acquisitione ponatur animaribus tradita atque custodita sunt, absit hoc a me, rum. » Et item, de legibus przefati Augusti (1. in Cod. ut statuta majorum consacerdotibus meis in qualibet Th., eod.) : « Omnia constitula non præteritis caEcclesia infringam, quia mihi injuriam facio, si fra lumniam faciunt, sed futuris regulam imponunt. InIrum meorum jura perturbo. )

terpretatio. Omnes leges non ea quæ anteriori lemXXIII. Tandem hinc, præter antiquas regularum pore facta sunt damnant, sed in futurum observanda ac legum constitutiones, in promptu habemus syno constituunt. ) dalia capitula apostolicorum, Eugenii, anno imperii

XXV. Et hinc Symmachus papa (epist. 1, ad decimo tertio domni et genitoris nostri Ludovici , Æonium) : « Dum ad Trinitatis instar, cujus una

D anno decimo imperii Lotharii fratris nostri, mense est atque individua potestas, unum sil per diversos Novembrio, alque Leonis IV, anno Lotharii trice antistites sacerdotium, quemadmodum priorum stasimo septimo, et Ludovici nepotis nostri anno quinto, luta a sequentibus convenit violari ? Huc accedit, mense Decembrio decreta, quibus præcipiunt, ( ut si quod hæc si eveniat sententiarum varielas, ad ipsam quispiam sacerdotum, id est, episcopus , presbyter, sacrosanctam catholicam religionem credimus pertidiaconus, vel etiam subdiaconus, de quacunque fe nere, cujus omnis potestas infringitur, nisi universa, mina crimine fornicationis suspectus, post primam, quæ a Domini sacerdotibus semet regulariter stasecundamque et tertiam commonitionem (metropo tuur:tur, perpelua sint. Quod alias contingere poterit, litani, vel alterius episcopi, aut ejus cui subjacere si successor decessoris actibus non tribuerit firmividetur) inveniatur fabulari cum ea, vel aliquo modo latem, et roborando quæ gesta sunt, faciat rata esse conversari, canonice judicetur. » Quapropter unus quæ gesserit. Quanta enim vicariis beatissimi Petri quisque episcopus in tali re studiose ac diligenter apostoli judicabitur esse reverentia, si quæ in sacercuram habere debet , ne Ecclesia Christi a propriis dotio præcipiunt, ea hisdem transeuntibus disso!possit sordidari ministris : quia cum propriam uxo vantur? » Hæc igitur servemus nostris temporibus ,

et

tanto gratius , quanto et Ecclesiæ et imperio erit A animas, quæ non moriuntur, el vivificabant animas capacius, et servando quae legaliter ac regulariter quæ non vivunt (Ezech. Xui). Non morientem quippe gesta sunt, rata esse faciamus quæ legaliter ac re mortificat, qui justum damnal, et non victurum gulariter gesserimus.

vivificare nititur, qui reum supplicio absolvere coXXVI. Suggerendum etiam vestræ summæ aucto natur. Causæ ergo pensandæ sunt, el lunc ligandi ritati necessarium credimus, lit de quorumdam cpi atque solvendi potestas exercenda. ) scoporum coercenda inconsideratione, alios decreto XXVIII. Qui beatissimus doctor Spiritu sancto generali instruentes, cautos elliciatis : ut quorum repletus passim in dictis suis ostendit, quoniam epidebent esse matura et perpensa judicia, non sint scopus, qui in ligando el solvendo interim arbitrium præcipites in proferendis sententiis, nec facile ae non sequitur judicis, ipse ligandi et solvendi poleindiscrete, neque aliter nisi juxta sanctarum Scri state, quin et regno Dei se privat, si alligationis mapturarum tramitem, traditionemque majorum, el ledictum non judicio justitie, sed livore vindicte pro evidentibus culpis, quemcunque a communione depromit, Paulo allestante, qui dicit : Neque malecorporis et sanguinis Domini Dei nostri Jesu Christi, dici regnum Dei possidebunt ( 1 Cor. yi). Quia vero in quibus post unicum baptismum præcipue hu sacra Scriptura duobus modis maledictum memorat, manæ salutis reconciliatio et summa consistit, pro B aliud videlicet quod approbal, et aliud quod damsuis injuriis, vel animi sui motibus ac iracundia sepa nat, aliter enim maledictum profertur judicio jurent. Quoniam ira sacerdotis, ut sanallis dicit Gre slitiæ, aliter livore vindicte, sancti viri, cum in exgorius (hom. 17, in Evang.), nequaquam debel esse communicationis alligatione maledictionis sentenpræceps et perturbata, sed magis ex consilii gravi tiam proferunt, non ad hanc ex voto lividze ultionis, tate metuenda ; nec debent temere indiscussa judi sed ex justitiæ examincerumpunt. Intus enim subtile care, nec passim dicta sine probatione credere, sed Dei judicium aspiciunt, el mala foras exsurgentia, auctoris nostri facta pensare, cui cum omnia nuda quia maledicto alligandæ excommunicationis ferile et aperta sint, mala tamen Sodome noluit ante judi debeant, cognoscunt, el eo in alligationis ac excomcare, sicut sacra docet historia, quam probare, nos municationis maledicto non peccant, quod ab ininstruens ne mala hominum ante præsumamus cre terno judicio non discordant. Contra excommunicadere quam probare. »

tionis maledictum, livore vindictæ depromplum, XXVII. Sequantur autem in proferenda judiciali voce Pauli prædicantis admonemur, qui ait : Besententia sanctorum Romanæ sedis pontificum docu nedicile, et nolite maledicere (hom, x11, 14),quia neque menta, Leonis, atque Gregorii : « Beatissimo Petro, maledici regnum Dei possidebunt (1 Cor. vi, 10). inquit Leo (serm. 3, in Anniv. assumpt.), a Christo C Nam și a quolibet non fortasse ex malitia, sed es dicitur : Tibi dabo claves regni cælorum, et quie lingua incuria, maledictionis verbum jaculatur in cunque ligaveris super terram, erunt ligata et in

proximum, apud distrielum judicem, a quo de otioso cælis; et quæcunque solveris super terram, erunt verbo ralio in die judicii poscilur, damnabilis est soluta et in cælis. Transivit quidem etiam in alios ille sermo, qui malitia non caret, el pænalis est ille, apostolos jus istins potestatis, et ad omnes Ecclesiæ qui ab utilitatis bonitate vacat, pensandum est principes decreti bujus constitutio commeavit : sed magnopere quanta animadversione plectenda est ab non frustra uni commendatur quod omnibus intime episcopo, cujus sermo semper sale, id est sapientia, tur. Petro enim ideo hoc singulariter creditur, quia conditus esse præcipitur (Colos, įv, 6), jaculata in cunctis Ecclesiæ rectoribus Petri forma præponitur. proximum injustæ alligationis excommunicatio, quæ Manet ergo Petri privilegium, ubicunque fertur ex potius vocanda est maledictio. ipsius æquitale judicium. Nec nimia est, vel severi XXIX. Sequamur itaque Ecclesiæ sanclæ rectores, bis, vel remissio, ubi nihil ligatum , nihil est solu quorum dorsa mentium incudes sunt hominum pectum, nisi quod beatus Petrus, aut ligarit, aut solve calorum, dicente Psalmista : Supra dorsum meum ril. , Hinc certa consideratione dalur intelligi quia

D

fabricaverunt peccatores (Psal. cxxv111, 3), in separain judicando non est Petri privilegium, ubi non ex tione a communione, el reconciliatione sacramentoipsius fertur æquitate judicium. Est igitur præjudi rum Christi, sacrum Nicænum concilium, et Africæ cium , non judicium, quia non jure dictum, id est provinciæ canones, Siricii quoque, ct Innocentii, non justitiæ lege prolatum. Et S. Gregorius (hom. 26 atque Leonis decreta , el epistolam ipsius Leonis ad in Ezech.) : « Szepe agitur, ut qui nescit tenere mo Theodorum Forojuliensem episcopum (epist. 59). deramina vilæ suæ , judex vitae fiat alienæ, ut vel Sed et quem de ecclesiastico ordine, clarescentibus damnet immeritos, vel alios ipse ligaliis solval, cum gravioribus culpis, gradu privavcrint, communione sue voluntatis motus, non autem causarum merita corporis et sanguinis Christi, ul canones prælixesequitur. Unde fit et ipse hae ligandi ac solvendi runt, non privent. Hæc est enim, Scriptura dicente, polestale se privel, qui hanc pro suis voluntatibus, directa via, ila u recti ambulent in ea, el nec slulli et non pro subjectorum moribus exercet. Judicare errent per eam (Isa. xxxv, 8). De injuste siquidem enim digne de subditis nequeunt, qui in subjecto. excommunicantibus, vel excommunicatis, quid etiam rum causis sua vel odia vel gratiam sequuntur. lex Justiniana decernal, vestram sapientiam latere Unde recte per prophetam dicitur : Mortificabant non potest.

SIE RECTORES ET FIDELES,

EPISTOLA XXXIII.

A futurus episcopus, qui sacris canonibus non valeat AD EPISCOPOS RUEMENSIS DIOECESIS ET OMNES ECCLE obviare, et cum decreto singulorum manibus robo

rato ad metropolitanum et cæteros provinciales Adversus Odacrum, cujus excommunicationem episcopos, ipso interventore mediante, perducatur ad notifical.

ordinationem, et sic communi cunctorum decreto (Ex Act. prov. Eccl. Rhem.)

rationabili, et secundum regulam ecclesiasticam HINCMARUS episcopus ac plebis Dei famulus, cum comprobato, secundum quartum et sextum capitucollegis nostris venerabilibus diæceseos Rhemorum lum mysticæ synodi Nicæne, et juxta vicesimum episeopis, omnibus Ecclesiæ sancie rectoribus atque quartum capitulum Antiocbeni concilia ordinelur, fidelibus, ad quorum notitiam hæc sequentia pote sicut et sanctus Gregorius multoties in regesto suo runt pervenire : ut scientes a quibus, et qualiter, ac decernit. Quos sacros canones Odacrus, invasor per quotiens, et pro quibus excessibus Odacrus invasor

exteras potestates viduatæ Belvacensis ecclesiae, conEcclesiae Belvacensis, suffraganea nostra metropolis, temnens atque conculcans pro nihilo duxit, et jam sil excommunicatus, ab ejus perniciosa communione plusquam annum usurpans, sua tyrannica dese caveant , ne, ut scriptum est , picem tangentes vastatione captivatam , contra magnum Chalceinquinentur ab ea , et ovis morbida , nisi quantocius B donense concilium sexcentorum triginta et eo ama sano grege fuerit separata, multos suo morbo infi- plius episcoporum, quod præcipit intra tres menciat.

ses ordinationes episcoporum celebrari (conc. ChalI. Sicut longe ante prædictum est a Deo per Psal ced., can. 25). Non reverens divinum judicium , mislam : Convallem tabernaculorum dimetiar (Psal. nec pensans quantum periculum sit, quia in procvii), hoc est, ut catholici doctores produnt, univer xime precedenti cænæ Dominicæ die, multi ab sum orbem terrarum, qui vallis tabernaculorum pro Odone episcopo pro publicis criminibus in puhabitaculis corporum dictus est , etiam priusquam blica pænitentia constituli, quod nisi ab episcopo Christus mundo per incarnationem illuxerit, dimen

fieri licei, sine reconciliatione et communione sacra sum fuisse legimus, quam dimensionem habemus. gementes remanserunt, quanti sine canonico baEt post, ut item ipse præcepit, Distribuite, inquiens, ptismo el episcopali consignatione relicti fuerunt, domos ejus (Psal. xLvII), videlicet universalis Eccle- quantis rusticanaruni parochiarum in tanto tempore siæ toto terrarum orbe diffusa, per custodiarum pa- presbyteris defunctis, ipsarum parochiarum parvuli rochias distinctam cognoscimus, quam etiam dis

sine baptismo perire potuerunt, quanti viri, quantæ tinetionem habemus. Unde sacri canones, spiritu feminæ, sine reconciliatione et sacri olei unctione Dei conditi , el totius mundi reverentia consecrati,

с

atque sancta communione, et sine eorum animarum decernunt dicentes (conc. Antioch., an 341, can. 9):

per orationes solemnes commendatione de isto sæ« Per singulas regiones episcopos convenit nosse

culo exierunt. Contra cujus diutinam pervasionem, metropolitanum episcopum sollicitudinem totius pro

ultra terminum constitutum a præfato magno convinciæ gerere, , et reliqua que ibidem sequuntur. cilio, sancti Dei, per quos sanctus Spiritus ea quæ Et sanetus Bonifacius papa, explanans sextum capi ibi sunt diflinita decrevit, et jam cum Christo in tulum mysticæ Nicænæ synodi , per quam sanctus

cælo regnant, terribiliter clamant, eos qui ausi fueSpiritus est locutus ait : « Metropolitani sui una rint post diffinitionem magnæ et universalis hujus quæque provincia in omnibus rebus ordinationem synodi quidquam ex his quæ sunt prohibita perpesemper exspectet. )

trare, decrevit sancta synodus a proprio hujusmodi II. Propter nos autem homines, et propter nostram gradu recedere. El sanctus Gregorius ad Gallicanos salutem, mediator Dei et hominum homo Christus episcopos scribens de hujusmodi impostore (lib. vii, Jesus ad homines dixit : Non sum missus nisi ad epist. 110) : « Dum, inquit, non officium sed nomen oves quæ perierunt domus Israel (Matth., 15); et item allendit, sacerdos non esse, sed dici tantummodo dicit : Et alias oves habeo, quæ non sunt ex hoc ovili, inaniter concupiscit. Quod si sic licet, quid per hoc

D et illas oportet me adducere, et vocem meam audient, aliud agitur, nisi ut nulla de actu probatio, nulla et fiet unum ovile, et unus pastor (Joan., x). Sanctayi sollicitudo de moribus, nulla sit de vita discussio? designans Ecclesiam ex circumcisione ac preputio Ex qua re, si recte libraminis examinatione pensesub se pastore vero, qui posuit animam suam pro tur, dum improbe ad inanem gloriam locum festinat ovibus suis, ipso angulari lapide uniendam. De cujus utilitatis arripere, eo ipso magis quod honorem sanctæ Ecclesiæ ovili idem dicit : Qui non intrat quærit indignus est. Sicut autem is qui invitatus per ostium in ovile ovium, sed ascendit aliunde, hic renuit, quæsitus refugit, sacris est altaribus admofur est et latro (Joan., 10). Qualiter autem et quo vendus, sic qui ultro ambit, vel importune se ingeordine quisque ad hujus sancti ovilis eustodiam, id rit, est procul dubio repellendus. Nam qui sic nititur est ad regimen sanctæ ecclesiæ accedere ac provehi ad altiora conscendere, quid agit nisi ut crescendo debeat, sacri canones patenter ostendunt. Visielicet decrescat, el ascendendo exterius interius in prout operam dante interventore constituto, episcopo fundum descendat? ) pastore viduatæ ecelesiæ, el a clero et a plebe , se III. Idem sanctum magnumque concilium decrevit cundum apostolicam et canonicam formanı, eligatur (conc, Chalced., cari. 25) :, Ut reditus viduat

ecclesize penes economum ejusdem ecclesiæ integre A cloritate intendimus, in hac tyrannica Odacri perconserventur, ) quos prædictus invasor Odacrus sine vasione vacantis ecclesiæ invenimus. Apostolas ulla divinæ legis reverentia usurpare præsumpsit. namque dicit : Avaritia, quæ est idolorum servitus Quapropter cum aliis hujusmodi præsumptoribus ab (Coloss. Iu). Et beatus Gregorius loquens de tentaeodem sancto et magno concilio percellitur, ut qui tione Dominica in Evangelii homilia, et altera senausi fuerint post diffinitionem magnæ et universalis tentia præfati apostoli ostendit avaritiam esse non hujus synodi quidquam ex his quæ sunt prohibita solum pecuniæ, sed etiam altitudinis. Et Odacrus perpetrare, decrevit sancta synodus a proprio hujus invasor vacantis ecclesiæ, quia secundum sacrorum modi gradu recedere.

canonum tramitem, ad provectum episcopalis ordiIV. Odacrus, relicto ecclesiastico judicio et sacro

nis, ut res et facultates ipsius ecclesiæ possideret, rum canonum diffinitione, per sæcularem potestatem

Deo judice, pervenire non meruit, per sæcularem invasor rerum et facultatum ecclesiasticarum Belva potestatem prius res et facultatem ipsius ecclesie censis Ecclesiæ , quæ secundum sacras regulas

vacantis obtinuit, ut saltu quoquo modo ad altilu. oblationes appellantur, quia Domino offeruntur, et

dinem episcopalis nominis perveniret, et sacerdos vola sunt fidelium, ac pretia peccatorum, atque

non esse, sed dici tantummodo inaniter concupivit. patrimonia pauperum, ipse in se damnationis sen- B Non attendens, quia sic ab ipso Christo, summo tentiam jaculavit, quia sicut sanctus Leo papa cum pontifice, ac rege regum, sunt distincta potestatum Romana synodo diffinivit (epist. 96) : « Quicunque officia, ut spiritalis actio a carnalibus distaret incursub regula positi, relicto ecclesiastico judicio, ad sibus, et militantes Deo minime se negotiis sæculapatrocinia laicorum convolare, el judicia eorum cx

ribus implicarent, ac vicissim non illi rebus divinis pelere, et prætermisso sacerdote suæ ecclesiæ, ad præsidere viderentur, qui essent negotiis sæcularibus disceptationem sæcularium venerint, sacris liminibus, implicati. Et sæculares viri sacerdotum penderent id est ab ecclesiæ aditis expelli, et a coelesti arceri

judicio, non sacerdotes ad suam deberent redigere altario, id est a corpore et sanguine Christi separari

voluntatem : et sacerdotes sæcularium judicia discujubentur. » Et canones sacri diffiniunt (conc. Antioch., terent, non autem sæculares sacerdotum judicia can. 2) : « Ut quilibet regulæ subjectus Ecclesiæ,

molestarent, sicut littera divinitus inspiratæ manipræter consilium et litteras episcoporum provinciæ,

feste demonstrant, et Constantinus magnus imperaet præcipue metropolitani, adierit imperatorem, hunc

tor in Nicæno concilio se illorum judiciis subdens reprobari et abjici oportere, non solum a commu

ostendit. His igitur ita se habentibus, Odacrus per nione, verum et ab honore cujus particeps videtur

avaritiam et altitudinis, et possessionis, in pervaexistere. » Et sanctus Hilarus papa in decretis suis : C sione vacantis ecclesiæ idololatra esse ostenditur. « Non minus, inquit, in sanctarum traditionum de

Per Moysen de Domino dicitur : In dextera ejus linquitur sanctiones, quam in injuriam ipsius Do

ignea lex (Deut. XXXII). «In sinistra, inquit Gregomini prosilitur. , Schismaticus igitur, ab unilate

rius, reprobi qui et ad sinistram ponendi sunt, Ecclesiæ per sacrorum canonum contemplum, qui a

dextera autem Dei appellantur electi. In dextera sanclo sunt Spiritu conditi et totius mundi reverentia ergo Dei lex ignea est, quia electi mandata cælestia consecrati, seipsum scindens , licet forte eodem nequaquam frigido corde audiunt, sed ad hæc amocultu, eodem rilu credat ut catholici, in malo tamen

ris intimi facibus inardescunt. , Et Apostolus dicit: suio per cupiditatem manet damnationis dissidio. Deus noster ignis consumens est (Hebr. XII) ; et DoQuantum autem sit malum dissidium schismatis,

minus : Ignem veni millere in terram, el quid volo sanctus Augustinus in libro de Baptismo ex sacris

nisi ut ardeat ? (Luc. xii). Ignem Dominus in terram demonstrat Scripturis hoc modo : « Non afferamus mittit, cum afflata Spiritus sancti corda carnalium stateras dolosas, ubi appendamus quod volumus, et incendit. Spiritus igitur sanctus ignis est. Et sacri quomodo volumus, pro arbitrio nostro dicentes hoc canones, sicut legimus, sancto sunt Spiritu condili, grave, hoc leve est, sed afferamus divinam slateram quos Odacrus facibus suæ cupiditatis succensus, de Scripturis sanctis tanquam de thesauris Domini- D cum non per spiritalem ecclesiasticam traditionem, cis, et in illa quid sit gravius appendamus, imo sed per carnalem sæculi potestatem pastore vacannon appendamus, sed a Domino appensa recogno lem ecclesiam usurpavit, Spiritum sanctum quo scamus. Tempore illo, quo Dominus priora delicta facti sunt conditi canones, reclamante Scriptura : recentibus pænarum exemplis cavenda monstravit, Spiritum nolite exstinguere (1 Thess. V), quantum et idolum fabricatum atque adoratum est, el prophe ex ipso est exstinguere procuravit, et auctoritatem ticus liber ira regis contemptoris incensus; et schisma sacrorum canonum, ne vigeret in ecclesia sua molentatum, idololatria gladio punita est, exustio libri litione quasi incendere allentavit. Quia vero cum bellica cæde et peregrina captivitate, schisma hiatu catholicæ unitate Ecclesiæ, a quo propter suos terræ sepultis auctoribus vivis, et cæleris cælesti excessus sicut ostendimus et in reliquum Ostendeigne consumptis, quis jam dubitaverit hoc esse sce mus, est excommunicatus, sacros canones totius leratius commissum, quod est gravius vindicatum ? , mundi reverentia consecralos non sequitur, sicut ex Quæ tria gravia commissa, et non levi punitione vin suprascriptis sacris sententiis manifestalur, schismadicanda, si diligenter sanctarum Scripturarum au licus esse negari non potest, sicut sanctus Augusti

nus in Iractalu Evangelii secundum Joannem osten- A sis, sicut etiam solemnes orationes universalis dit. « Habemus, inquiens, sanctum Spiritum si ama Ecclesiæ in die sancti parasceves aperte demonmus Ecclesiam, amanus autem, si in ejus compage strant, annuente veritate ostendere procurabimus, et charitate consistimus. » Et in epistola concilii ad quia nec a damnatione simoniacæ hæreseos est Donatistas :

: . Quisquis a catholica Ecclesia fuerit immunis. Dominus dicit in Evangelio de, largiendis separatus, quantumlibet laudabiliter se vivere exi sacris ordinibus : Gratis accepistis, gratis date stimet, hoc solo scelere quod a Christi unitate dis- (Matth. x). < Præsciebal, inquit beatus Gregorius, junctus est, non habebit vitam, sed ira Dei manet nonnullos hoc ipsum donum accepti Spiritus in super eum. Quisquis autem in hac Ecclesia bene usum negotiationis inflectere, et miraculorum signa vixerit, nihil ei præjudicant aliena peccata, Quia ad avaritiæ obsequium declinare. Hinc est enim, unusquisque in ea proprium onus portabil (Gal. v), quod Simon magus per impositionem manus edita sicut dicit Apostolus, Et quicunque in ea corpus miracula conspiciens, percipere donum Spiritus Christi manducaverių indigne, judicium sibi manducat sancti pecunia voluit, scilicet ut deterius venderet et bibit (I Cor. x1). Cum enim dicii judicium sibi quod male comparasset. Unde bene cum juslum manducai, satis ostendit quia non alteri judicium virum describeret propheta ait: Qui excutit manus manducat, sed sibi, quia communio malorum non B suas ab omni munere (Is. xxxv). Neque enim dicit, maculat aliquem participatione sacramentorum, sed qui exculit manus suas a munere, sed adjunxit ab consensu factorum. Nam si in factis malis non eis omni, quia aliud est munus ab obsequio, aliud muquisque consential, portat malus causam suam et nus a manu, aliud munus a lingua. Munus quippe ab personam suam, non præjudicat alteri , quem in obsequio est, subjectio indebite impensa, munus a consensione mali operis socium non habet criminis. manu pecunia, munus a lingua favor. Qui ergo saQui vero ex quocunque statu, vel quocunque ordine cros ordines tribuit, tunc ab omni munere manus schismati ejus favent, altendant et appendant dillini excutit, quando in divinis rebus non solum nullam tionem apostolicæ sedis, quam decretis suis inseruit pecuniam, sed etiam humanam gratiam non requidicens, « Quisquis, inquit, assentit principi schisma rit. , Unde Dominus vendentes et ementes ex lemtis, schismaticus esse negari non poterit. Quod et si plo eliminat, quia vel eos pro munere impositionem omnes sacerdotes et mundus assentiat, damnatio manuum tribuunt, vel eos qui donum Spiritus emere consentientes involvit, non prævaricationem con nituntur damnat. Vendentes quippe in templo sunt, sensus absolvit. Non enim crimen minuitur, sed qui hoc quod quibusdam jure competit ad pretium accrescit, cum generale fit ex privalo. Hoc enim largiuntur. Ementes vero in templo sunt, qui dato Deus omnium indicavit, qui mundum peccantem C patronis præmio emunt peccatum. Hinc est quod generali diluvio interemit. , Isdem vero, ut jactant sacri canones simoniacam hæresim damnant, et eos fautores sui, et applaudunt ei complices præsumptio sacerdotio privari præcipiunt, qui de largiendis ordinis suæ, non proponens Deum ante conspectum nibus pretium quærunt. Et cum prima contra sansuum, persuadet sibi tenere el usurpare res ac fa ctam Ecclesiam simoniaca hæresis sit exorta, cur cultates a se invasæ ecclesiæ, etiamsi ad nomen non videtur quia eum quem cum pretio ordinat proepiscopale pervenire nequiverit, assumentes in au vehendo agit uit hæreticus fiat? sacri namque canogmentum suæ damnationis exempla de quibusdam nes et ordinantes et ordinatos pro munere, sed et ecclesiis, quæ quorumdam principum temporibus interventores irrefragabiliter damnant, sicut lector diu sine pastore vacarunt, sua opera quasi ex mor in secundo capitulo magni Chalcedonensis concilii luis pellibus, ut bealiis demonstrat Gregorius, cre poterit invenire. Nos quidem non incerta relatione dentes muniri, dum pravitatem suam ex alienis sæpe fatum Odacrum, non solum pecuniam, sed et pravitatibus luentur. Quia enim talia contigisse res per non ignolas.personas pro percipiendo episcoconsiderant, se hiec facere licenter portant, quod pali ordine obtulisse comperimus. Et sanctus Auguschisma esse contra traditionem ecclesiasticam et stinus in libro de utilitate credendi ait : « Hæreticus sacrorum canonum constitutionem patenter ostendi- D est qui alicujus temporalis commodi et maxime glolur. Quod sanctus Gregorius in Evangelii homilia rice principalusque gratia, falsas ac novas opiniones redarguit dicens : « Sunt nonnulli, qui dum plus vel gignit vel sequitur. Ne autem qui hujusmodi terrenam substantiam quam oves diligunt, merito homini credit, homo est imaginatione quadam pienomen pastoris perdunt, quia non pro amore intimo tatis illusus. ) oves Dominicas, sed ad temporales mercedes pa VI. In privilegio Belvacensis Ecclesiæ, consensu scunt. Mercenarius quippe est, qui locum pastoris domni Karoli nos episcopi quatuor provinciarum, ienet , sed lucra animarum non quærit, lerrenis Rhemorum scilicet, Rhotomagensium, Turonorum commodis inhial, honore prælationis gaudet, lem ac Senonum, majorum exempla seculi , canonica et poralibus lucris pascitur, impensa sibi ab hominibus episcopali auctoritate decernentes subscripsimus , reverentia lætatur, et pro eo ipso quod in regimine « Ut nulla sæcularis potestas de rebus episcopii Bel. laborat, hic quod quærit inveniat, et ab hæreditate vacensis Ecclesiæ præsumat. Si quis vero regum, gregis in posterum alienus existat. )

sacerdotum, el judicum, atque sæcularium persoV. Cælerum quia cognata sunt schisma et hære narum, hanc constitutionis paginam cognoscens

« VorigeDoorgaan »