Pagina-afbeeldingen
PDF
ePub

I. Antequam provinciæ Transalpinæ , propter A religionis sumpsit initium, et quotidie gratias Deo, seditiones et bella frequentia, progenitorum nostro sumit augmentum, et si quid male in agro Domirum temporibus , sacrarum legum ac regularum nico pullulat, decreli vestri falce recidatur. Si etiam notitiam et observationem plene caperent, sicut quorumcunque negligentia , vel præsumptione a postea per incrementa studio illorum ab hac sancta præstitutis regulis est discessum , vestræ auctoritasede gralia Dei ceperunt , gloriosæ memoriæ avus tis industria sit reformatum. noster Carolus imperator Augustus, diu per egre IV. Sicut Dei virtus Christus et Dei sapientia, gios ac præcipuæ auctoritatis et sapientiæ viros, de ordinem ac dignitatem apostolorum el sepluaginta presbyteris ex criminibus diffamatis, qualiter ju- discipulorum in carnis præsentia distinxit, ut leclio dicari vel purgare se debeant perquisivit, et reperit, sancti Evangelii palenter ostendit : ita idem ipse, sicut in suæ imperialis auctoritatis edictis , quæ in per quem reges regnant, et conditores legum justa alia schedula habemus scripta , posteris servanda decernunt, sacris legibus et canonibus, spiritu suo reliquit, quæque usque ad nostra tempora ex lunc conditis , et lolius mundi reverentia consecralis , in Transalpinis regionibus servata, et quando ne ordinem et dignitatem episcoporum, qui locum in cessitas postulavit exsecula fuerunt.

Ecclesia tenent apostolorum, et presbyterorum, qui II. In diebus autem domini et genitoris nostri B subrogantur loco septuaginta discipulorum, el in piæ memoriæ Ludovici imperatoris, cum ipsa le administratione et in honore , sicut et in. Veleri pesci exsecutio aliquatenus coepit; apud papam Testamento inter summos pontifices et inter minoris Eugenium inde ab eo commonitio facta est. Qua de ordinis sacerdotes discrevit. Quapropter ab omnibus re synodum iisdem universalis papa convocans, honorandi ac venerandi sunt pro patribus nali inter alia generalia decreta promulgare curavit, quæ filii, id esl pro apostolis ordinati episcopi, et ordiLeo IV lempore fratris nostri Lotharii, el nepolis nis dignitate, et illius honore, qui eis apostolis nostri Ludovici, observanda decrevit, sicut in ge dixit : Jam non dicam vos servos, sed amicos meos stis synodalibus, et in hujus sanctæ Romanæ Eccle (Joan. xv, 15); et : Qui vos audit me audit, et qui siæ archivo haberi credimus, et ab hac sancta vos spernit me spernit (Luc. x, 16); et de eis : Ile, sede nostris decessoribus directa venerabili san nuntiate fratribus meis (Matth. Xxvill, 10). Et alia , clione habemus. Cum autein non longe ante hos quæ de illorum veneranda honoratione sacræ Scriannos nepos noster Ludovicus Italiæ imperator pture textus eloquitur. instinctu quorumdam contra nos se commovit, V. Qui forte si aliqui temporalibus rebus sunt missæ sunt nobis epistolæ quasi ex apostolicæ hujus pauperes, el forle merito diviles , pro certo autem sedis auctoritate ac nomine, quas tenoris inconve-C suni ordine sacro sublimes, a nullo quolibet , sive nientia hanc sanctam et discretissimam sedem non ecclesiastica, sive sæculari potestate prædito, debent misisse ostendit.

vilipendi, nec potentibus sæculi modo quocunque III. Et quoniam pravis sæpius prava quam recla postponi, præcipiente omnibus apostolo Jacobo : innotesci solent, nata hinc occasione, Transalpina Nolite in personarum acceptione habere fidem Domini rum regionum presbyteri , a suis episcopis de certis nostri Jesu Christi gloriæ (Jac. 11, 1), quia non qui criminibus regulariter ab ordine sacerdotali dejecti, ditiores ad sæculum, hi in divino examine sunt meet poenitentiæ subacti, sine licentia et conscientia liores. Nonne, inquit, Deus elegil pauperes in hoc primatum et episcoporum suorum , huc venire, el mundo, diviles in fide, et hæredes regni , quod prohinc epistolas, quæ regulis non conveniunt, referre misil diligentibus se? (ibid., 5.) et Paulus : Ignoceperunt. Quas non jussione apostolica , sed, ut bilia et contemptibilia mundi elegit Deus, et reliqua. assolet etiam in republica , propter multiplicia re (I Cor. I, 28.) Et sanctus Gregorius in epistola ad clamatorum negotia , quorumcunque ministrorum Mauricium imperatorem (lib. iv, epist. 31) : « Saquasi pia miseratione factas, et nos illius regionis cerdotibus, inquit, non ex terrena potestate Domiputant episcopi. Quapropter quia, ut sanctus Augu nus noster citius indignetur , sed excellenti consislinus dicit(epist. 50, ad Bonifacium comilem), cogunt

D

deratione, propter eum cujus servi sunt, eis ila multas invenire medicinas multorum experimenta dominetur, ut etiam debitam reverentiam impendat. morborum, intermissis propter prolixitalem sacra Nam in divinis eloquiis aliquando sacerdotes dii, rarum legum capitulis prædecessorum nostrorum aliquando angeli vocantur. Nam et per Moysem, de imperatorum, quibus ecclesiasticæ regulæ conso eo qui ad juramentum deducendus est, dicitur : nant, necessarium duximus pandere sanctissima Applica illum ad deos, id est ad sacerdotes. Et vestræ paternitati, ac summæ auctoritati, qualiter rursum scriptum est : Diis non detrahes (Exod. xxII, regulas de honore in suo statu episcoporum, et de 8), scilicet sacerdotibus; et propheta ait : Labia appellatione , si necessitas et ratio in dejectione sacerdotis custodiunt scientiam , et legem requirent illorum poposcerit, sed et de appellatione presby ex ore ejus , quia angelus Domini exercituum est terorum intelligimus, et intelligi a rectoribus Trans (Malach. 11, 7). » Quid ergo mirum si illos vestra alpinarum Ecclesiarum didicimus : quatenus ab pietas dignetur honorare, quibus in suo eloquio hujus sanctæ sedis auctoritate nostra sana, ut cre honorem tribuens, eos aut angelos , aut deos, ipse dimus , intelligentia confirmetur , a qua fidei ac eliani appellat Deus? Ecclesiastica quoque leslalur

historia quia cum piæ memorize Constantino principi A riuntur, sed aliorum animarum, quas pravis exemplis in scriplo oblatæ accusationes contra episcopos fuis destruxerunt, rei sunt. Et contra , quot suo vel sent , libellos quos acceperat incendit, dicens : verbo, vel exemplo, vel quibus potestas est data « Vos dii estis, a vero Deo constituti : ite, et inter correptionis correptione , quia sæpe invitis bona vos causas vestras discutite, quia dignum non fest præstantur, dicente summo patrefamilias ad servum, ut nos judicemus deos. In qua tamen sententia , id est prælatorum chorum : Exi cilo in vias et sepes, pie domine, sibi magis ex humilitate , quam illis et compelle intrare, ut impleatur domus mea (Luc. aliquid præstilit ex reverentia impensa. Ante eum XIV, 23), Domino lucrati fuerint, pro lantis gloriæ quippe pagani in republica principes fuerunt, qui coronam accipient, allestante Apostolo : Qui converum Deum nescientes, deos ligneos et lapides verii fecerit peccatorem ab errore viæ suæ, salvabit colebant, et tamen eorum sacerdotibus maximum animam ejus a morte, et operiet multitudinem peccahonorem tribuebant. Quid ergo mirum, si Christia lorum (Jac. v, 20). ) nus imperator veri Dei sacerdotes dignetur honorare, VII. Cæterum quia non est homo in terra qui fadum pagani, ut prædiximus , principes bonorem ciat bonum et non peccet, et nec ipsi sine peccato impendere sacerdotibus noverunt, qui diis ligneis et fuerunt qui cælesti magisterio adhærebant, dicente lapideis serviebant? , Et idem sanctissimus atque B Joanne : Si dixerimus quia peccatum non habemus, facundissimus et discretissimus , veraciterque in nosipsos seducimus, et veritas in nobis non esi(1 Joan. ozulis Dei humillimus , in epistola ad Joannem 1, 8); et Jacobus apostolus dicit : In multis offendiepiscopum Syracusanum , scribens de episcopo mus omnes (Jac, 111, 2); et, ut Scriptura ostendit, Constantinopolitano , inter alia dicit (lib. vii, epist. in angelis reperta est nequitia (Job iv, 18); si n ces64, ind. 11): « Quod sedi apostolicæ dicat se velle sitas cum multa ponderationc atque examinatione subjici, si qua culpa in episcopis invenitur, nescio coegerit episcopos ab episcopis judicari, vel presbyquis ei episcopus subjectus non sit. Cum vero culpa teros ab episcopis a gradu ecclesiastico dejici, sicut non exigit, omnes secundum rationem humilitatis in honore atque administratione, sic et in dijudicatione æquales sunt.

atque appellatione, discretionem auctoritas sacra VI. Post Constantinum autem, quique Christiani distinxit, decernens, ut si necessitas et pondus leimperatores, decessores ac prædecessores nostri, galis ac regularis accusationis exigit, episcopum juleges de episcoporum honore ac privilegio condide dicari debere a suis judicibus episcopis, a quibus runt. Proinde, Pater sanctissime, quia, ut sanctus regulariter una cum primale provincie potuit seGelasius dicit (epist. 10, ad Anastasium), duo sunt cundum Nicænos et Antiochenos canones et decreta quibus principaliter mundus hic regitur, auctoritas C sedis Romanæ pontificum ordinari, congregatis una sacra pontificum, et regalis potestas , ad quas ap cum primate provinciæ ipsius regionis episcopis sepellari potest , et a quibus nemo permittitur cundum Sardicenses canones, atque a constituto, appellare, sub oculis districti et equissimi judicis juxta Carthaginenses canones, duodecim episcopoDei, qui sine personarum acceptione judicat, nostra rum numero, si plures nequiverint congregari, caponderemus judicia : quia elsi plerumque existunt nonice judicetur. inter negligentes vel desides fratres , quæ oporteat

VIII. « Et si isdem accusalus et judicatus episcopus, majore auctoritate curari, « sic tamen est, ut sanctus congregatis ejusdem regionis episcopis, de gradu suo Lco dicit (ep. 88, ad Anastasium), adhibenda cor dejectus apostolicam sedem appellaverit, et confurectio, ut semper sit salva dilectio, et plus erga gerit ad episcopum Romanæ Ecclesiæ, et ab eo se corrigendos agal benevolentia quam severitas, plus audiri voluerit post judicium, juxta Sardicenses cacohortatio quam commotio, plus charitas quam po nones (conc. Sard., can. 7), et decreta Innocentii testas. , Episcopos sane in suo stalu manentes ad Victricium, et Bonifacii ad Gallicanos episcopos, debita veneratione colamus, et a nobis eis compe et Leonis ad Anastasium, scribendum est ab his qui tenti honore impenso, cæteris exemplum reverentiæ causam examinarunt Romano pontifici. Et si judierga sacerdotalem ordinem præbeamus : quia si nos D caverit renovandum esse judicium, renovelur, et sacrum ordinem in personis eorum vilipendimus, det judices; si autem probaverit talem causam esse qui velut in speculo, ad sumendum exemplum, in ul non refricentur ea quæ acta sunt, quæ decreverit omnium, qui subjecti nobis sunt, oculis positi su confirmata erunt. Et si justum putaverit ut renovemus, pro tantorum culpis a districto judice, summo tur examen, scribere his dignetur episcopis, qui in videlicet pontifice et rege regum dijudicabimur, quot finitima el propinqua provincia sunt, ut ipsi diligennostro facto delinqueridi, quod absit, exempla præ ter omnino requirant, et juxta fidem veritatis delibuerimus. Sicut idem beatus Gregorius in Regula niant. Quod si is qui rogat causam suam audiri itepastorali terribiliter intonat, dicens (part. 1, cap. 5) : rum, deprecatione sua moverit episcopum Roma« Scire etenim prælati debent, quia si perversa num, ut e latere suo presbyterum millat, erit in pounquam perpetrant, tot mortibus digni sunt, quot testate episcopi, et quid velit, et quid æstimet. Et ad subditos suos perditionis exempla transmittunt. si decreverit mittendos esse , qui præsentes cum Unde necesse est, ut tanto se cautius a culpa custo episcopis judicent, habentes ejus auctoritatem a diant, quanto per prava quæ faciunt, non soli mo quo destinati sunt, erit in suo arbitrio. Si vero cre.

8 PATROL. CXXVI.

diderit episcopos sublicere, ut negotio terminum im- A arbitrio vel judicio qui eum judicaverunt, cum epiponant, faciet quod sapientissimo consilio judicave- scopis qui in finitima et propinqua provincia sunt rit. Interim tamen alter episcopus in cathedra depo præcipiunt terminari, quatenus sive in manenda, siti episcopi post appellationem ejus non ordinetur, sive in immutanda sententia, juxta Nicænos canones antequam causa ejus fuerit in judicio episcopi Ro commune sit placitum. De quibus sacris canonibus mani determinata.

Niczenis Africanum concilium ad sanctum CælestiIX. Quæ constitutio appellationis ad apostolicam num papam scribens (cap. 105), « Prudentissime, sedem non discordat a sacra et mystica Nicæna sy- inquit, justissimeque providerunt, quæcunque nenodo, de qua magnus Leo papa ad Anatolium scri gotia in suis locis ubi orta sunt finienda, nec unicuipsit (epist. 56). (llla, inquiens, Nicanorum cano que provinciæ gratiam Spiritus sancti defuturam, qua num per sanctum vere Spiritum ordinata conditio æquitas a Christi sacerdotibus et prudenter videatur, in nulla unquam parte est solubilis. Nulla sibimet de et constantissime teneatur. , multiplicatione congregationis synodalia concilia XII. Beatus quoque Innocentius ad Victricium blandiantur, neque trecentis illis decem alque octo Rothomagensem episcopum duo capitula magni conepiscopis quantumlibet copiosior numerus sacerdo cilii Nicæni : De his videlicet qui communione pritum comparare se audeat vel præferre, cum tanto B vantur ex clero; et aliud : Ut per singulas provindivinitus privilegio Nicæna sit synodus consecrata, cias suis privilegia serventur Ecclesiis ; et capitulum ut sive per pauciores, sive per plures ecclesiastica Sardicensis concilii de episcoporum ad apostolicam judicia celebrentur, omni penitus auctoritate sit va sedem appellatione, uno capitulo sagaciter atque cuum, quidquid ab illorum fuerit constitutione di. patenter explicat, dicens (epist. 1 Innocent.): < Si versum. ) De cujus privilegio et B. Ambrosius dicit

quæ autem causæ vel contentiones inter clericos (lib. 3 de Fide, c.9); «Non humana industria, non tam superioris gradus, quam etiam inferioris, fuecompositione aliqua , trecenti decem et octo epi

rint exorlæ, placuit ut secundum synodum Nicænam, scopi ad concilium convenerunt : sed ut in numero congregatis omnibus ejusdem provinciæ episeopis, jueorum, per signum suæ passionis et nominis, Do dicium terminetur; nec alicui liceat, sine præjudicio minus Jesus suo se probaret adesse concilio, crux tamen Romanæ Ecclesiæ, cui in omnibus causis in trecentis, Jesu nomen in decem et octo est sacer debet reverentia custodiri, relictis his sacerdotibus dotibus. ) « Et mihi, inquit flilarius (De synod., in qui in eadem provincia Dei Ecclesiam nutu divino fine), ille ipse numerus hic sanctus est, in quo

Abra

gubernani, ad alias convolare provincias. Quod si ham victor regum impiorum, ab eo qui æterni sa quis forte præsumpserit, et ab officio cieri submotus, cerdotii est forma benedicitur. » Et hinc item bea-Cet injuriarum reus ab omnibus judicetur. Si autem lus Leo papa ad Anatolium (epist. 56, post supe majores causæ in medio fuerint devolutæ, ad sedem riora); « Sancti illi et venerabiles Patres, qui in apostolicam, sicut synodus slatuit, et beata conurbe Nicæna, sacrilego Ario cum sua impietate suetudo exigit, post judicium episcopale referantur.) damnato, mansuras usque in linem mundi leges ec In eo enim quod dicit, ut secundum synodum Nicæclesiasticorum canonum condiderunt, et apud nos nam, congregatis ejusdem provinciæ episcopis de in toto orbe terrarum in suis constitutionibus vi

exortis causis judicium terminelur, capitulum Nicæni vunt, et si quid usquam aliter quam illi statuere concilii de excommunicatis explanat: In eo quod præsumitur, sine cunctatione cassatur. »

ad alias quemcunque de ecclesiastico ordine proX. Quod sanctum et mysticum concilium præci hibet convolare provincias, aliud capitulum Nicæni pil (can. v) : « De his qui communione privantur, concilii explicat, quod jubet, ut per singulas prout sive ex clero, sive ex laico ordine, ab episcopis vincias suis privilegia serventur Ecclesiis , sine per unamquamque provinciam sententia regularis præjudicio tamen Romanæ Ecclesiæ : ut si majores obtineat, ut hi qui abjiciuntur, ab aliis non reci

causæ, quarum una est de episcopi judicati appelpiantur : requiratur autem, ne pusillanimitate, aut latione, in medio fuerint devolutæ, ad sedem apo

D contentione, vel alio quolibet episcopi vitio, videa stolicam, sicut synodus, quin Sardicensis, staluit, et tur a congregatione seclusus. Ut hoc ergo decentius vetus consuetudo exigit, post judicium episcopale inquiratur, bene placuit annis singulis per unam referantur. Scilicet, ut aut juxta præmissum septiquamque provinciam bis in anno concilia celebrari, mum Sardicensis concilii capitulum , appellantis ut communiter , omnibus simul episcopis congre episcopi causa in provincia, in qua fuit exorta, disgatis provincie, discutiantur hujusmodi questiones, finiatur, aut judicium episcoporum provinciæ, seet sic, qui suo peccaverunt evidenter episcopo, ex cundum decreta Bonifacii, apostolicæ sedis auctocommunicati rationabiliter ab omnibus æstimentur, ritale confirmelur, et sicut Leo scripsit, ejusdem usquequo vel in communi, vel cpiscopo placeat hu sedis sententia roborelur. Quia vero sanctus Innomaniorem pro talibus ferre sententiam. )

centius nou Nicænam, sed Sardicensem synodum XI. Cujus sanctæ synodi constitutionem Sardicen de appellatione episcopi ad sedem apostolicam in ses canones non convellunt (cap. 7), qui cum pon auctoritatem traxit, qui utrasque synodos legit, lilicis Romani vicario vel arbitrio causam episcopi aperte intelligit. in provinciali synodo judicati , etiam episcoporum XIII. Sacræ leges ac regulæ, presbyteros el cita

teros inferioris gradas elericos, non alibi quam A chenum episcopum (epist, 30) : (Revolventes, inquit, apud suos episcopos præcipiunt accusari : a quibus, auctoritatem Nicænæ synodi, qux una omnium per sicut Africæ provinciæ canones decernunt, eorum orbem terrarum mentem explicat sacerdotum, quæ causa debet audiri, et sicut sanctus Gregorius con censuit de Antiochena Ecclesia cunctis fidelibus, ne stituit, cum presbyteris vel clericis suæ parochiæ dixerim sacerdotibus, esse necessarium custodire, judicari. Qui forte si de judiciis episcoporum suo qua super diæcesim suam prædictam Ecclesiam, rum questi fuerint, ad quos eis sit provocandum, de non super aliam aliquam provinciam, recognoscimus appellatione presbyterorum ac diaconorum ad vi constitutam. » Et Bonifacius papa ad Hilarium Narcinos et finitimos episcopos, papa Zosimus in com bonensem (epist. 111).: «Nulli, inquit, videtur inmonitorio per Faustinum episcopum et Philippum cognita synodi Nicænæ constitutio, quæ ita præciac Asellum presbyteros directo Carthaginensi con pit, ut eadem proprie verba ponamus, per unamcilio, in concilio Sardicensi capitulo decimo se quamque provinciam jus metropolitanos singulos ptimo continetur hoc modo, Osius episcopus dixit habere debere, nec cuiquam duas esse subjectas. (cap. 17) : « Quod me adbuc movet, reticere non Quod illi, quia aliter credendum non est, servandum debeo. Si episcopus quis forte iracundus, quod esse Spiritu sancto suggerente sibimet censuerunt. Quod non debet, cito et aspere commovetur adversus pre- B idcirco dicimus, ut advertat charitas tua, adeo nos sbyterum sive diaconum suum, et exterminare eum canonum præcepta servare, ut ita constitutio quode Ecclesia voluerit, providendum est, ne imocens que nostra diffiniat, quatenus metropolitani sui unadamnetur, aut perdat communionem, et ideo ha quæque provincia in omnibus rebus ordinationem beat potestatem is qui abjectus est, ut episcopos semper exspectet. » Et his consonanter Cælestinus finitimos interpellet, et causa ejus audiatur, et di (ep. 11, per Viennen. et Narbon.): 1 Juxta decreta, ligentius tractétur : quia non oportet negari ei au inquit, canonum, unaquæque provincia suo metrodientiam roganti. Et ille episcopus, qui juste aut politano contenta sit, ut decessoris nostri data ad injuste eum abjecit, patienter accipiat ut negotium Narbonensem episcopum continent constituta. Nec discutiatur, ut vel probetur sententia ejus a pluri usurpationi locus alicui sacerdoti in alterius conce. mis, vel emendetur. Tamen priusquam omnia dili datur injuriam. Sit concessis sibi contentus unusgenter et fideliter examinentur, eum qui fuerat a quisque limitibus, alter in alterius provincia nihil communione separatus , ante cognitionem nullus præsumat. » Et Leo ad Maximum episcopum (epist. debet præsumere ut eum communioni societ. Hi 66 : « Etsi, inquit, diversa nonnunquam surit mevero, qui conveniunt ad audiendum, si viderint rita præsulum, jura lamen permanent sedium. ) clericorum esse fastum el superbiam, quia non de

с

XVI. Et Antiochenum concilium, a magna synodo cet ut episcopus injuriam vel contumeliam patiatur, Chalcedonensi actione duodecima favorabiliter colseverioribus eos verbis castigent, ut obediani honesta laudatum, sequens decreta Nicæni concilii (can. 6): precipienti episcopo; quia sicut ille clericis since (Si quis, inquit, a proprio episcopo communione rum exhibere debet amorem charitatis, ita quoque privatus est, non ante suscipiatur ab aliis, quam vicissim ministri infucata debent episcopo suo ex suo reconcilietur episcopo aut certe ad synodum quæ hibere obsequia. )

congregatur occurrens pro se satisfaciat, et perXIV. Nec hoc capitulum Sardicensis concilii dis suadens concilio sententiam suscipiat alteram. Hæc sentire videtur a capitulo Nicæni concilii, quo ex autem diffinitio maneat circa laicos, el presbyteros, pressius et apertius, quam Sardicense concilium, et diaconos, omnesque qui sulj regula esse mondecrevit de his qui communione privantur a pro strantur. » Et loquens de conciliis capitulo vigesimo, prio episcopo, sicut supra posuimus, et de privile- dicit : « In ipsis conciliis adsint presbyteri, etjdiaconi, , giis singulorum metropolitanorum dicens (can. 6) : et omnes, qui se læsos existimant, et synodi expe« Antiqua consuetudo servetur per Ægyptum, Li riantur examen. Nullis vero liceat apud se celebrare byam et Pentapolim : ita ut Alexandrinus episco concilia, præter eos quibus metropolitana jura vi..

D pus horum omnium habeat potestatem, quia et urbis dentur esse commissa. » Et capitulo decimo sexto : Romæ episcopo parilis mos est. Similiter autem et « Perfectum vero concilium illud est, ubi interfuerit apud Antiochiam, cælerasque provincias, suis privi- metropolitanus antistes. ) legia serventur Ecclesiis. , Quod exponit Aniiochena XVII. Appellantes autem presbyteri, vel diaconi, synodus dicens (can. 9) : « Per singulas regiones a quibus et qualiter sint judicandi, sacri Carthagiconvenit episcopos posse, metropolitanun episco nenses canones capitulo vigesime et capitulo vigepum sollicitudinem totius provinciæ gerere. Propter simo octavo evidenter ostendunt. Ubi autem inter quod ad metropolim omnes undique, qui negotia accusalores et accusatos causa debeat agitari, Carvidentur habere, concurrant. , Et Constantinopoli- chaginense concilium statuit, dicens (can. 30) : « Ut lanum concilium dicens (can. 1):1 Ut illa quæ sunt accusatus, vel accusator, in eo loco, unde est ille qui per unamquamque provinciam, ipsius provincie sy accusatur, locum sibi eligat proximum, quo non sit nodus dispenset, sicut Nicæno constal decretum difficile testes proclucere, ubi causa finiatur. » Et esse concilio. ,

hinc leges dicunt : « Criminum discussio ibi agitanda IV. Et hinc Innocentius ad Alexandrum Antio est, ubi crimen admissum est. Nam alibi criminum

reus prohibetur audiri. » Et item : « Si quis adver- A iisdem synodis, ante longissimæ ætatis annos usque sarium, aut repetitione, aut criminis objectione ad nostra tempora servata, et a decessoribus ac pulsaverit, provincia, in qua consistit ille qui pulsa prædecessoribus eorum secuta et exsecuta fuerunt. lur, suas exerat actiones, nec æstimet adversarium Quæ si etiam illis servata, et ab eis secuta et exsesuum alibi aut longius pertrahendum. » Illi vero qui cuta non fuerint, nihil prodest eos secundum sacros pulsatus fuerit, si judicem suspectum habuerit, liceat canones et decreta sedis Romanæ pontificum, pro appellare, scilicet ecclesiasticis ad finitinjos episco accusatis presbyteris de manifestis criminibus compos, ut Sardicenses et Carthaginenses canones, ut provinciales episcoporum synodos frequentare, sed præmisimus, decreverunt, vel ad provincialia con faciet licenter quisque presbyterorum quodlibet, cilia, sicut sacri Nicæni et Antiocheni canones con unde si fuerit redargutus, veniat Romam. stituerunt, et sicut Africanum concilium in epistola XX. Et quia pro singulis presbyteris episcopi ad Cælestinum papam ostendit (cap. 105): < Uni- Transalpini regulariter judicatis missos dirigere, et cuique, inquiens, concessum est, si judicio offensus actionum documenta scribere non valent, nec testium fuerit cognitorum, ad concilium suæ provinciæ, vel necessarias personas, vel propter sexus, vel propter etiam universale provocare. Nisi forte quisquam senectutis infirmitatem, vel pro multis aliis impediest, qui credat unicuilibet posse Deum nostrum B mentis, huc producere, fiducialiter poterit mentiens examinis inspirare justitiam, et innumerabilibus quique innocentiam suam asserere, cum non erit congregatis in concilium sacerdotibus denegare, aut qui mendacia ejus possit resellere. Unde, sicut præquomodo ipsum transmarinum judicium (quod misimus, legum et canonum conditores, pruden, tantumdem est, Transalpinum), ratum erit, ad quod sime justissimeque viderunt, quæcunque negotia in testium necessariæ personæ, vel propter sexus, vel suis locis, ubi orta sunt, finienda, et per expressa propter senectutis infirmitatem, vel multis aliis in regularum judicia discretissime judicanda, et post currentibus impedimentis, adduci non poterunt ? ) judicium conservanda. Maxime de subintroductione

XVIII. A judicibus aulem, sive quos juxta Africa contra regulas mulierum : pro qua ab episcopis nos canones primates dederint, sive quos ipsi vicinos Transalpinis presbyteri regulariter judicati ad hanc ex consensu delegarint, causa finienda regulariter sanctam Romanam sedem insciis suis episcopis veprovocari non potest. Et sanctus Gregorius in epi niunt, et eis epistolas eorum refragantes judicia destola ad Gallicanos episcopos (lib. xi, epist. 110): ferunt, eosque vel comministros illorum ad hanc « Nec hoc , inquit, in hac sollicitudinis parte relin sedem ad conquerendum contra eos venire præciquimus, quod de habendis per parochias conciliis piunt, quod nullis antiquorum legibus vel patrum Patrum providentia utilitatis causa sancitum est. C regulis decretum fuisse legiinus. Unde ne qua inter fratres dissensio, ne qua inter XXI. Quas epistolas sacris regulis obvias, ut in præpositos et subjectos sint fomenta discordie, in præfatione hujus opusculi commemoravimus, nec unum sacerdotes convenire necesse est, ut de inci auctoritate apostolica fuisse missas, sed compilatas dentibus causis disceptatio, et sit salubris de eccle quorumcunque vafricia credimus. Non enim sibi ipsi siastica observatione collatio ; quatenus dum per sedes apostolica potest esse contraria vel diversa. hoc et præterita corriguntur, et regulam futuram De qua Gelasius papa dicit (epist. 11 ad Dardan.) : suscipiunt , omnipotens ubique Domipus fratrum < Confidimus, quod nullus jam veraciter Christianus concordia collaudetur : cujus vobis adesse præsen- ignoret, uniuscujusque synodi constitutum, quod unitiam, si hæc observabitis, scitole, quia scriptum versalis Ecclesiæ probavit assensus, nullam magis est: Ubi fuerint congregati duo vel tres in nomine meo, exsequi sedem præ cæteris oportere, quam primam, ibi sum in medio eorum (Matth. XVIII). Si ergo ad quæ et unamquamque synodum, et sua auctoritate esse dignatur ubi duo vel tres fuerint, quanto minus confirmat, el continuata moderatione custodit, pro non deerit, ubi plures convenerint sacerdotes ? Et suo scilicet principatu, quem beatus Petrus apoquidem, quia de adhibendo bis in anno concilio stolus Domini voce perceptum, Ecclesia nihilominus Patrum sit regulis statutum, non latet; sed ne forte

D

subsequente, et tenuit semper, et retinet. » Et aliqua impleri hoc necessitas non permittat, semel item (epist. 1) : « Cumque nobis contra salutarium tamen sine excusatione aliqua decernimus congre reverentiam regularum cupiamus temere nil licere, gari, ut exspectatione concilii nihil pravum, nihil et cum sedes apostolica superior his omnibus, fapræsumatur illicitum. Nam plerumque , etsi non vente Domino, quæ paternis canonibus sunt præfixa amore justitiæ, melu lamen examinis, abstinebitur pio devotoque studeat tenere proposito, satis indiab hoc quod omnium notum est posse displicere gnum est, quemquam vel pontificum vel ordinum judicio. )

subsequentium hanc observantiam refutare, quam XIX. Hæc itaque Transalpinis Ecclesiis, earumque beati Petri sedem et sequi videat, et docere, salisrecloribus, a sede apostolica, de appellatione episco que conveniens sit, ut totum corpus Ecclesiæ in hac porum ad hanc sedem apostolicam, et de presbyte sibimet observatione concordet, quam illic vigere rorum ac diaconorum appellatione, si de judiciis conspiciat, ubi Dominus Ecclesiæ totius posuit princpiscoporum suorum questi fuerint, ad comprovin cipatum. » Potest enim fieri ut illi qui in vicinis ciaios synodos, el dijudicatione regulari eorum in parochiis sunt hujus sanctæ Romanæ Ecclesiæ, qui

« VorigeDoorgaan »