Pagina-afbeeldingen
PDF

largiente ex toto corde desidero videndum, non meis A nec quibuscunque vel quorumcunque terroribus vel

meritis, quæ nulla nisi mala sunt, sed sua indebita misericordia et gratuita gratia. Sed et de eo quod dixistis, « Quia insuper et aliud si necesse fuerit quod rectum est facietis, » amplector quod promituitis, quod rectum est erga me facietis. Igitur rectum est, ut Scriptura ostendit, ut per quae quis peccat, per hæc et torqueatur (Sap. xi, 17). Nam quia contra plurimorum voluntates, et minas, atque suggestiones, in electione vestra consensi, opto et gaudeo, ut si inde peccavi, Domino permittente, hic per vos et non in futuro per Dominum talionem recipiam, sicut legimus de sancto Paschasio, qui per ignorantiam errans in cujusdam electione consensit. XI. Et quoniam tantopere satagitis de ordinatione Odacri, mandate :mihi tempus constitutum, quando episcopi Rhemorum diœceseos, sed et venerabiles episcopi ac dilecti fratres nostri, qui a synodo apud nmartyrium sanctæ Macræ habita ad vos cum litteris directi fuerunt, valeant convenire ad eumdem locum, et faciam me , vita et possibilitate comite, illuc obviam eis portari, et veniat vester 0,!acrus cum electoribus suis sive palatinis, sive Ecclesiæ Belvacensis, et si vobis placet, etiam illuc venite, aut missi vestri, et Domino dicente : Qui non intrat per ostium in ovile ovium , sed ascendit aliunde, hic fi:r est et latro (Joan. x, 1); et : Qui intrat per ostium in ovile ovium, huic ostiarius aperit (ibid., 3). Ego, inquit, sum ostium ; per me si quis introierit, salvabitur (ibid., 9). Et videte, aut per missos

vestros audite, si vestro Odacro ostiarius aperiet C

ostium ovilis sui, et intret securus, ut audiani oves vocem ejus, et non sit mercenarius, sed pastor, et Erclesia Belvacensis sub mercenario non gemat. Et notum sit nobis, sed et ipse 0,lacrus pro certo sciat, quia si ad nos non venerit, et in obstinatione su;e prævaricationis manere delegerit, dicente Apostolo, Quia verbum Domini non est alligatum (II Tim. ii , 9) in sermone Domini, qui est vivus et efficax , et penetrabilior omni gladio ancipiti (Hebr. iv, 12), nos ad eum ibimus, ubicunque fuerit in Rhemensi provincia , et quod sacri canones de contemptore suo et Ecclesiæ contra leges et regulas invasore judicant, in illum quod ad nos pertinet exsequi procurabimus, ut nunquam vel nusquam in Ithemensi provincia in ecclesiastico gradu ministret, et omnes de cætero in hoc illi comunicantes, secundum sacros canones Spiritu Domini conditos, et Christi sanguine confirmatos, excommunicati usque ad Ecclesiæ satisfactionem erunt. Sed et qui contra auctoritatem ac ^rationem, contraque ipsam suam salutem, in hac causa vos stimulat , sicut dicit Aposlolus, porta!it judicium quicunque est ille (Gal. v, 10). Paulus apostolus necessitate compulsus, scripsit Corinthiis: Factus sum insipiens, vos me coegistis (II Cor. xii, 4 !); et ex quanto dolore vobis compellentibus hæc scripsi, ille videt cui gemitus meus non est absconditus. Et scitote certissime quia, Domino adjuvante,

* Ilanc epistolam scripsit Ilincmarus noster,

[merged small][merged small][ocr errors][merged small][merged small][merged small]

nensium, Arelatensium, Wesontionum, Mogontinensium, Agrippinensium, Trevirorum, Rhemorum, Biturigensium, Burdigalensium, Narbonensium, ormnibus Dei fidelibus et sanctæ Ecclesiæ filiis, ad quos hæc divinæ constitutionis notitia potuerit pervenire, pacem et salutem optat in Domino. Deus omnipotens, summus et verus, tinus ac solus, Pater scilicet, et Filius, qui est consubstan tiale Werbum ejus, et utriusque Spiritus sanctus, utrique coæuerimus ac coæqualis, Trinitas inconfusa atque inseparabilis, qui solus habet immortalitatem, et lucem habitat inaccessibilem, quem nemo hominum vidit, nec videre potest, nec locorum vel finito vel infinito spatio continetur, nec temporum vel finito vel infinito volumine variatur ; neque enim est in ejus substantia, qua Deus est, quod brevius sit in parte quam toto; qui sine initio est et permanet sine fine, incommutabili æternitate vivens; creavit omnia simul, ex quibus currerent tempora, el implerentur loca , temporalibusque et localibus rerum motibus sæcula volverentur. In quibus rebus quædam spiritalia , quædam corporalia, visibilia siquidem et invisil)ilia condidit : formans materiem, quam nec alius, mec nullus, sed omnino ipse informem ac forma bilem instituit, ut formalionem suam non tempore, sed origine præveniret; testante Scriptura : Qui vivit in æternum, creavit omnia simul (Eccli. xviii). Et: In principio fecit Deus caelum et terram (Gen. 1); ct omnia opera sua bona valde, quæ in coelo sunt et quæ in terra. Duas quoque harum creaturarum

suarum rationales creaturas, scilicet angelicam et

humanam, imaginis et similitudinis suæ dote ditatas, cum libero arbitrio condidit; ut sicut ipse non necessitate, sed natura est bonus et voluntarie, et ita ipsæ rationales creaturæ non constrictæ necessitate, sed bonæ essent, ut natura, ita el voluntarie. Quia si tales essent ut liberæ voluntatis arbitrio malum vitare et bonum non possent agere, lapidilyus et cæteris rebus insensibilibus atque irrationabilibus potius quam Deo similes essent, et merito illius reuributione carerent, nec esset unde pro

qualitate voluntatis et actionis remunerarentur a A l;ono perseverandum, liberum arbitrium, gratia libe-. tiam, inquit, Domini Jesu salvari credimus, quemad- A parente meruimus, promerentes regnum Dei, quia

Deo. Qui ideo bonus est quia vult, non quia cogitur; ,uique bonum velle non ex accidenti, sed ut et nonus et omnipotens esset essentialiter habet. Cui, secundum quorumdam opinionem, sententiæ non repugnat quod dicit Apostolus : Seipsum negare non potest (I Tim. ii). Porro nec peccare , nec mori potest. Et tamen non falso angelus et homo, qui potuere peccare, imaginis et similitudinis ejus dignitate donati leguntur. Quia aliud est similitudo et aliud signaculum similitudinis, et aliud imaginem esse et aliud ad imaginem factum esse. Solus quippe consubstantialis Filius essentialiter imago invisibilis et splendor et figura est substantiæ Dei Patris. Sic ad Omnipotentis hoc vel magis omnipotentiam pertinet, quia aliud non potest quam bonum velle, et aliud quam bonus et omnipotens esse, et seipsum negare, peccare quoque, vel mori, mutari, falli, miser fieri, seu vinci non potest. Haec atque hojiismodi absit ut possit 0mnipotens. Se;l quia non vult, non po:est, quia ct ve'le non potest. Non enim potest justitia velle facere quod injiistum est, aut sapientia velle quod stultum est, aut veritas velle quod falsum est. Ac per hoc non solum ostendit veritas Omnipotentem non esse quod ista non possit, sed etiam cogit veritns omnipotentem non esse qui hæc possit. Volens enim est Deus quidquid est : æternus ergo, et incommutabilis, et verax, et beatus, et insuperabilis volens est. Si ergo potest esse quod non vult, omnipotens non est : est autem omnipotens, ergo quidquid vult potest : et ideo quod non vult esse non potest, qui propterea dicitur Omnipotens, quoniam quidquid vult potest. De quo et psalmiis dicit : In cælo et in terra omnia quæcunque voluit fecit (Psal. cxxxiv). Nihil enim in cœlo vel in terra fit, nisi quod ipse aut propitius facit, aut fieri juste permittit. Qui vult omnes homines salvos fieri, et neminem vult perire. Sed justus Dominus justitiam diligens, et iniquitatem non volens, eis quos ad imaginem et similitudinem suam fecit, nec post primi hominis casum vull tollere violenter suæ voluntatis arbitrium liberum ; quibus reddere paratus est meritum , ut Scriptura demonstrat : Quis est, inquiens, homo qui vult vitam ?(Psal. xxxiii.) Et ac si respondenti : Ego, Domiiius dicit : Diverte a malo, et fac bonum. (ibid.) Et e regione volens salvari dicit : Voluntarie sacrificabo tibi (Psal. liii). Et : Ex voluntate mea confitebor illi {Psal. xxvii). De quo scriptum est : Quia non privabit bonis eos qui ambulant in innocentia (Psal. lxxxiii). Ut autem ambulantes ambulent et perseverent in innocentia, sanat et adjuvat eorum arbitrium gratia , attestante Apostolo : Gratia Dei in me vacua non fuit, sed abundantius illis omnibus laboravi : non autem ego, sed gratia Dei mecum (I Cor. xv).

Quibus et aliis Scripturæ sententiis, quoniam post casum primi hominis inest homini ad bene volendum, et ad bonun incipiendum, et perficiendum atque in

13

ratum, et gratia de corrupto sanatum, gratia præventum , a;!jutum et coronandum. A bono autem deficiens, et in malo proficiens homo, post casum primi hominis habet arbitrium liberum, scilicet justitiæ liberum, peccati servum : quo qui se elongant a Deo volente congregare filios nolentis Jerusalem, peribunt. Unde quia gratia Dei est, salvatur mundus ; et quia inest liberum arbitrium homini, judicabitur mundus. Ex his namque rationalibus creaturis, angelica videlicet et humana, angelos ad se cognoscendum atque perpetuo collaudandum in coelesti gloria collocavit. Unde pars quædam angelorum ex superbia debriata per liberum arbitrium ceci

dit, qui appellantur diaboli ; et tales suo vitio sunt

effecti, ut jam non velint nec possint meriti esse boni. Sicut et illi qui per liberum arbitrium in voluntate Conditoris permanserunt, ipsius gratia et retributione jnstitiæ acceperunt in munere quod Creator, cujus signaculum similitudinis sunt, habet essentia ut non velint nec valeant esse mali. Hominem vero opifex Deus corpore de limo terræ formavit, cui animam de incomprehensibili mobis suæ virtutis opere , in moribus et æternitate ad imaginem et similitudinem suam conditam, in qua, interiore videlicet homine, per fidem in nobis habitat, insufflavit. In quo etsi exterior homo noster corrumpitur, renovamur induentes novum hominem , qui secundum Deum creatus est in justitia, et sanctitate, et veritate. Et factum eumdem primum hominem in animam vi

C ventem, id est factam animam rationalem, factam

[ocr errors]

carnein vivificantem, atquc in duabus et ex duabus, scilicet spiritus ac luti, substantiis in unitate personae subsistentem, in paradiso deliciarum, quem plantaverat ab initio , posuit, ut operaretur eum, vel in eo, sicut et quæ ei præcepit, et custodiret ne illa admitteret quæ et sicut illi prohibuit. Cui ex latere fabricavit mulierem , dum in somno corporis obdormivit, unde et dixit : Erunt duo.in carne una (Gen. 11); itaque jam non sunt duo, sed una caro, secundum praescientiam suam, qua novit omnia etiam antequam fiant , vero demonstrans indicio quoniam sine transfusione seminis viri ex femina ipse venturus esset in carnem, ad redimendum hominem, qui in carne condidit hominem. Et qui eum fabricavit ex pulvere, quo sine seminis transfusione hominem fecit ex homine, homines quoque fabricetur ex semine. Quique corporis morte in cruce pro omnibus mortis debitoribus, solus inter mortuos liber a mortis debito dormiens, prædestinatus Filius Dei in virtute secundum Spiritum sanctificationis, et prædestinatorum omnium caput, ac lumen, atque exemplum factus ex muliere, legisque lauor qui legi nihil deberet, faetus sub obedientia legis, ut, eos qui sub lege peccati et mortis futuri erant, redimeret, ut adoptionem filiorum , quam in Adam perdituri eramus, reciperemus : de his qui in eum credere voluerint, sive advenlum ejus in carne praecesserint, sive etiam forent sicuti (nam per gra

modum et illi (Act. xv), ædificaturus erat Ecclesiam aperto lancea latere, de quo produxit aquam et sanguinem , quibus nunc lavacro rigatur et poculo, id est mundatur aqua baptismatis, et per fidem illi incorporatur potato sanguine redemptionis, j stificata spiritu sanctificationis. Hoc sacramentum magnum est in Christo et in Ecclesia (Ephes. v) : quæ eodem Spiritu sancto ab immaculato divini fontis utero suos regenerat natos, quo et de illibata virgine Christus est natus. Idem namque primus homo, quia et Eva ipsa est Adam, conditus ut dominaretur creaturæ a Creatore factæ, et disponeret orbem terrarum in justilia et æquitate , et in directione cordis judicium judicaret, si in accepta lege

vitæ et disciplinæ libero arbitrio permansisset; B

videlicet si in Conditoris voluntate perseverasset ut non peccaret ; nec ipse moreretur, nec mortales, neque mortis ac gehennæ filios generaret. Sed merito hujus permansionis, et retributione justitiæ, sicut et sancti angeli acceperunt, accepisset in munere, quod Creator, ad cujus imaginem et similitudinem conditus est, habet essentia, ut nec peccare vellet nec jam cadere posset. Ipsi autem diabolo invidenti quia illuc erat homo terrenus per debitam obedienuiam ascensurus, unde ipse cecidit per superbiam angelicus spiritus, et mendacia suadenti plus credens, quam voluntati conditoris sui obediens, abusus arbitrio libero deseruit Deum, et desertus juste a Deo, peccavit ac cecidit; et per malum velle per

didit bonum posse, qui per posse bonum vincere C

potuit velle malum. Qua de re facta est massa perditionis totius humani generis. De qua si nullus ad salutem eriperetur, irreprehensibilis esset Dei justitia; quia vero multi salvantur, ineffabilis est Dei gratia, qui ab ipso mundi primordio, incipiens ab Abel justo, salutis humanæ præcones mundo in sua infirmitate languenti, et in peccatorum suorum tenebris tabescenti, donec ipse lux mundi adveniret, per patriarchas et legis doctores, atque prophetas ac justos, verbis et prodigiis prædicans, consolando praemisit. Tandem ipse, qui semper unum et ubique est cum Patre et Spiritu sancto essentia majestatis, propter nos homines et propter nostram salutem,

opere conceptus ejusdem Spiritus sancti, natus ex D.

Maria virgine, id est ex virginea maternæ carnis substantia, in duabus et ex duabus naturis atque substantiis, divinitatis scilicet et humanitatis, verus per omnia Deus, et verus homo anima rationali et humana carne in unitate personæ subsistens, ad nos per praesentiam assumptæ veniens carnis, factis et dictis ad aliud in se credentes sæculum invitavit, id est ad gloriam sempiternam, quam angeli sancti habent in cœlo, et ad quam obtinendam conditus f;erat primus homo. Et quoniam ad illam pervenire non possumus, nisi sicut nos docuit de quo scriptum esu : Quia sic oportuit pati Christum, et intrare in g!oriam suam (Luc. xxiv), dux et doctor hujus itineris, scilicet per labores ac dolores, quos in primo

non sunt condignae passiones hujus temporis ad futuram gloriam quæ revelabitur in nobis (Rom. viii); et in istius agonis scammate certantes, sine viatico non valemus subsistere. Primitiva Ecclesia, id est fideles in exordio nascenlis Ecclesiæ vendebant omnia quæ possidebant, et deferebant possessionum suarum pretium ad pedes apostolorum, docentes non debere a rationali homine serviri, sed dominari divitiis, et uti eis in transitum, non eas amare pro æterna perventione. De quo pretio dividebatur singulis, prout cuique opus erat. Cum autem gratia Dei cœpit multiplicari credentium numerus, ad quorum sustentationem non sufliciebat prelii reditus, quoniam omnes ad hoc non dabant, neque valebant compelli, ut a conjugio et in totum

a mundanis vacarent actibus, ne sæculum deperiret,

donec omnes qui salvandi sunt, id est omnes praedestinati, veluti scriptum est, filii Dei, qui erant dispersi, id est in massæ generaliter perditæ ex debito relictione conspersi, et ex ea, antequam muhdus fieret, praedestinatione Dei, cui nihil præteritum transiit acciditque futurum, electi, scilicet gratia Dei, congregentur in unum, in plenitudinem videlicet cœlestis ac senpiternæ Ecclesiæ, ad quam tanti ex hominibus salvatis et eidem sociandis sunt ascensuri unde diabolus cum suis sequacibus cecidit, quanti illic clecti angeli remanserunt : ut unum ovile unius pastoris scilicet, et individuæ Trinitatis perpetua visione et perfecta cognitione, quæ est non solum hominum, sed et angelorum vita, sine fine gaudeat, societate gloriosa repletum : constituit idem Domiuus et magister salutis per sanctos suos, in quibus et cum quibus loquebatur, et per quos suam gubernabat, et usque hodie meritis et precibus gubernat Ecclesiam, ut credenles non jam ex asse possessiones et praedia venundarent, sed de ipsis possessionibus Domino consecrarent. Unde qui quasi specialiter eidem dominorum Domino adhærent, et ministri sermonis, et donorum æternæ salutis, atque mediatores inter Deum et homines ope fiunt assiduæ intercessionis, vivant; et in omnibus necessariis, sii;e quibus humana fragilitas non potest subsistere, eis in eleemosynas eorum, qui easdem possessiones Domino consecrarunt, ministretur : ut dum Christi pauperes atque ministri Ecclesiæ ex his in præsenti sul)sistunt s:eculo, largitores possessionum de sua fideli eleemosyna, sicut et in baptismate, a malo fumfitus conversi, et cum fide recta perseverantes in bonis operibus, mundentur a peccato et efficiantur Christo, cui eas devoverant, consortes in cœlo, sicut ipse dicit in Evangelio : Date eleemosynam, et ecce omnia munda sunt vobis (Luc. xi); et item : Quod uni ex minimis meis fecistis, mihi fecistis. Venite, benedicti Patris mei, percipite regnum quod vobis paratum est ab origine mundi (Matth. xxv). Quapropter sicut illi qui seipsos ac divitias et possessiomes suas Domino fideli mente consecraverunt, hæredcs Dei ct cohæredes Christi per prophetas ct

apostolos, et ab ipso Domino appellantur et fiunt, A non

ita et tales possessiones atque facultates, Domino in suis ecclesiis et in specialibus servorum ipsius usibus consecratæ, propter fideles Christi, qui eis et exinde aluntur, Dei hæreditas, cuin orbis terrarum et plenitudo ejus ipsius sit, quasi specialiter appellantur. Sicut enim, quando omnis domus Israel Domini hæreditas vocabatur, tribus tamen Levi, quasi decimatio adhuc etiam in lumbis Abrahæ a Deo electa, cum decimis et primitiis, urbibus et suburbiis, villabus atque possessionibus et facultatibus cunctis, specialis Domini hæreditas, pars, vel assumptio dicebatur: ita et isti, qui cleros, id est sors vel pars Domini appellantur, cum omnibus ecclesiis, id est divi:,is ovilibus ad se pertinentibus, specialis Christi hæreditas dicitur et existit, cum omnes credentes ac credituri, tam ex circumcisione quam qui ex præputio, Christi hæreditas appellentur, dicente Propheta : Deus, venerunt gentes in hæreditatem tuam (Psal. lxxviii); et: Postula a me, et dabo tibi gentes hæreditatem tuam, et possessionem tuam terminos terrae (Psal. 11). De quibus quicunque inlel)ite quodam abutitur, sine ulla dubitatione illa maledictione multatur, et ipsa tenetur obnoxius, quam et coelestis et omnis terrena continue Domino decantat Ecclesia : Qui dixerunt, inquiens, hæreditate possideamus sanctuarium Dei. Deus meus, pone illos ut rotam, et sicut stipulam ante faciem venti. Sicut ignis qui comburit silvam, et sicut flamma comburens montes, ita persequeris illos in tempestate tua, et in ira tua turbabis eos. Imple facies eorum ignominia, ut quærant momen tuum, Domine. Erubescant et conturtentur in sæculum sæculi, et confundantur et pereant, et cognoscant quia nomen tibi Dominus, tu solus altissimus in omni terra (Psal. Lxxxii). Sanctus quoque Anacletus papa, ab ipso beato Pe1:o apostolo presbyter ordinatus, postea in sede Romana successor illius factus episcopus, cum totius mundi sacerdotibus judicavit: « Qui abstulerit, inquiens, aliquid patri vel matri, homicidæ particeps est. Pater noster sine dubio Deus est, qui nos creavit; mater vero nostra Ecclesia, quæ in baptismo spiritaliter regeneravit. Ergo qui Christi pecunias et Ecclesi;e rapit, aufert vel fraudatur, homicida est, atque ul homicida ante conspectum justi judicis deputabitur. Qui rapit pecuniam proximi sui iniquitatem operatur; qui autem res Ecclesiæ abstulerit, sacrilegium facit et ut sacrilegus judicandus est. » Item, sanctus Urbanus papa et martyr : • Res et facultates ecclesiasticæ oblationes appellantur, quia Domino offeruntur, et vota sunt fidelium et pretia peccatorum atque patrimonia pauperum. Si quis illa rapuerit, reus est damnationis Ananiæ et Saphiræ, et oportet hujusmodi tradere Satanæ, ut spiritus salvus sit in die Domini (I Cor. v). » Item, sanctus Lucius papa : « Iterum ecclesiasticarum et facultatum raptores, a liminibus sanctæ Ecclesiæ anathematizatos apostolica auctoritate pellimus et damnamus, atque sacrilegos esse judicamus, et

solum eos , sed et omnes consentientes eis , quia non solum qui faciunt rei judicantur, sed etiam qui facientibus consentiunt. Par enim poema et agentes et consentientes comprehendit. A qua poena consensus liberi esse non possunt illi quorum ministerium est , et qui talia possunt prohibere, comprimere et emendare, et ea non student corrigere. » Et sanctus Gregorius in epistola ad Sabinum subdiaconum : vSacrilegium, inquit, et contra leges est, si quis quod venerabilibus locis relinquitur, pravæ voluntatis studiis suis tentaverit compendiis retinere. » Et sanctus Augustinus in sermone Evangelii sancti Joannis dicit: • Fur sacrilegus loculorum sacrorum et Dominicorum est Judas; et qui aliquid de Ecclesia furatur et rapit, Judæ perdito comparatur. »

B Et item in sacris canonibus a sancto Spiritu dictatis,

et Christi sanctione confirmatis, scriptum est (concil. Tolet. I, can. 11) : « Si quis de potentibus clericum aut quemlibet pauperum aut religiosum exspoliaverit, et mandaverit ad ipsum episcopus ut eum audiat; si contempserit, invicem mox scripta percurrant per omnes provinciæ episcopos, et quoscunque adire poluerit , ut excommunicatus habeatur, donec audiat et reddat aliena. » Et item scriptum est ( concil. Agath. can. 4) : • Clerici etiam, vel sæculares, qui oblationes parentum, aut

don:tas, aut testamento relictas, retinere praesum

pserint, aut id quod ipsi donaverunt ecclesiis vel mo: asteriis crediderint auferendum, sicut synodus sancta constituit , velut necatores pauperum , quousque reddant , ab ecclesiis excludan1ur. » Unde summopere caveant potentiores quique, unusquisque in ordine et dignitate sua, ne præsumant in damnationem suam res sibi ecclesiasticas, neque fatigent, vel aflligant inconsuetis consuetudinibus Dei ecclesias, et loca sanclorum : scientes quia, ut præmisimus, res ecclesiasticæ vota sunt fidelium, patrimonia pauperum, pretia peccatorum; et in tuitione atque defensione Christi consistunt, qui eas terræ principibus atque primoribus ad defendendum et conservandum, non ad aflligendum vel usurpandum , sive prræsumendum , commisit. Nam, quæcunque prætendatur a quocunque utilitatis, sive necessitatis occasio , ille corda omnium conspicit , qui novit cogitationes hominum, et remunerat actiones et etiam cogitationes irremuneratas nullatenus derelinquet. Quocirca omnis qui vult salvus fieri, et ab æterna morte liherari, et ad æternam vitam pervenire, attentissima cordis aure exaudiat quid Spiritus sanctus per eos locutus est, quibus dixit Dominus : Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem sæculi (Matth. xxviii); et : Non vos estis qui loquimini, sed Spiritus Patris vestri qui loquitur in vobis (Matth. x); et : Quæcumque alligaveritis super terram , erunt ligata et in cælo ; et quæcunque solveritis super terram, erunt soluta et in caelo ( Matth. xviii ); et : Accipite Spiritum sanctum : quorunv tinueritis, retenta sunt (Joan. xx); et : Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit, me spernit (Luc. x).

remiseritis peccata, remittuntur eis, et quorum re- A studuit secreta Domini verba, inter mortalia crimina

Dicunt enim illi qui in coelo et in terra miraculis coruscant, qui et usque hodie nobiscum vivunt et cum successoribus nostris usque in perpetuum vivent, quoniam apud Dominum est merces eorum : v Si quis oblationes Ecclesiæ extra Ecclesiam accipere vel dare voluerit, præter conscientiam episcopi, vel ejus cui hujusmodi officia commissa sunt, nec cum ejus voluerit agere consilio, anathema sit (concil. Gangr., can. 7). » Anathema autem interpretatur in Romana lingua alienatio ; quia omnis talia faciens, quandiu in illis peccatis manet, licet nos episcopi, qui in apostolis et cum apostolis, non nostro merito, sed gratia divina, ligandi et solvendi potestatem accepimus, interdum tardi, interdum divini sensus ignari, interdum quæ committantur nescientes, aliquando etiam commissa, ul expedit, corrigere non valentes, quæ statuta sunt exsequi dissimulemus vel etiam negligamus, ut talem hominem ab Ecclesia et fidelium societale excommunicantes non segregemus : jam lamen a sacris canonibus excommunicatus et prædamnatus est, donec peccatum illud deserat, et per satisfactionem ecclesiasticam et sacerdotalem reconciliationem Domini gratiam et fidelium societatem recipiat. Et quicunque in peccatis suis et talibus sceleribus implicatus, ante satisfactionem necessariam vitam istam finierit, communionem et societatem cum electis in regno Dei habere mullate

nus poterit; nec de inferni pœnis et dæmonum so- C

cietate unquam liberari valebit. Sed sunt forte tales qui privilegia de locis et rebus Deo dicatis, sanctorum manibus confirmata, parvipendentes sibi, quia volunt, non quia possunt, excommunicationes usurpatoribus rerum et facultatum ecclesiasticarum a sanctis Domini intentatas alleviant dicentes se pro hoc illata damnatione, id est analhematis vinculo , non teneri. De quibus sanctus Gregorius in epistola aul Theoctistam patriciam dicit : • Ipsi, inquiens , sibi testes sunt, quia Christiani non sunt, qui ligamenta sanctæ Ecclesiae vanis sè æstimant conatibus solvere; ac per hoc nec absolutionem sanctæ Ecclesi;e, quam præstat fidelibus, veram putant, si ligaluras ejus valere non æstimant. Contra quos diutius

disputandum non est, quia per omnia despiciendi et D

anathematizandi sunt; et unde se fallere veritatem credunt, imde in peccatis suis veraciter ligantur. » Si qui sunt igitur qui sub nomine Christiano hæc aut prædicare audent, aut taciti apud semetipsos tenere, eos et ego, et omnes catholici episcopi, atque universa Ecclesia, anathematizamus , quia veritati contraria sentiunt et contraria loquuntur. Rapinæ quoque et deprædationes quæ in istis regnis jam ex consuetudine sic ab omnibus pene tenentur, quasi peccata non sint, aut quasi levia peccata sint, sanctus Paulus apostolus, per quem locutus est Christus, et qui antequam mortis debitum solveret, ad tertium caelum et paradisum fuit raptus, ubi

ea posuit dicens: An nescitis quia iniqui regnum Dei non possidebunt ? Nolite errare : Neque fornicarii , neque idolis servientes, neque adulteri, neque molles, neque masculorum concubitores, neque fures, neque avari, neque ebriosi, neque maledici, neque rapaces, regnum Dei possidebunt (I Cor. vi); et iterum dicit : Si quis formicator es4, aut avarus, aut idolis serviens, aut maledicus, aut ebriosus, aut rapaae, cum hujusmodi nec cibum sumere (I Cor. v); id est cum tali non homine, sed cum tali diabolo, non licet Christi discipulo, id est Christiano homini, ante satisfactionem, id est correctionem atque emendationem, el dignam pœnitentiam, cibum sumere. Sanctus quoque Joannes apostolus electus et di

B lectus Christi, qui in coena supra pectus ejus re

cubuit, talem hominem etiam salutare vetal : Nec ave ei, inquiens, diaeeris, neque in domum eum receperis. Qui enim dicit ei, Ave, communicat operibus ejus malignis (II Joan. x). Et item sanctus Paulus dicit unicuique Christiano : Nec communicaveris peccatis alienis (I Tim. v). Et Dominus, quando venuurus est judicare vivos et mortuos, et in adventum ejus omnes homines resurgent cum corporibus suis, et re;!dent de factis propriis rationem, se in judicio dicturum promittit in Evangelio his qui peccata sua eleemosynis redimere cum possent noluerunt : Ite, maledicti, in ignem æternum, qui paratus est diabolo et angelis ejus (Matth. xxv). Unde cogitandum est raptoribus, quo il)unt illi qui aliena rapiunt, si in infernum ibunt qui eleemosynas non fecerunt. Et item Dominus per Isaiam prophetam dicit raptoribus : Rapina pauperis in domo vestra (Isa. iii); el : Lacrymæ viduæ ad maxillam descendunt ; et erclamatio ejus super deducentem eas; a maxilla in cælum coram Deo ascendunt, et Dominus non delectabitur in illis (Eccli. xxxv), scilicet viduæ lacrymis, qui pater orplianorum et defensor viduarum queritur contra judices dicens : Causa viduæ non ingreditur ad eos (Isa. 1). Quapropter sciant raptores, in cujus domo sive corporis, sive mansionis, rapina est pauperis, quia non habitat in illa domo Spiritus sanctus, sed spiritus malignus. Et si acce !it ad communionem corporis et sanguinis Christi ante dignam satisfactionem, non mundatur per illam communionem a peccato, sed plenius possidetur a diabolo : sicut Judas, quando in cœnam Dominicam plenus rapina, et iniquitate, et avaritia atque cupiditate, communicare præsumpsit de manu Domini Salvatoris. Et forte tales erunt, cum hæc audierint, qui dicant : Non communicabimus. Sed sciant, quia sicut Dominus dixit : Nisi quis renatus fuerit eae aqua et Spiritu sancto, non intrabit in regnum cælorum (Joan. 111), ita dixit : Nisi manducaveritis carnem meam, et biberitis meum sanguinem, non habebitis vitam in vobis (Joan. vi); et sicut dixit : Qui crediderit et baptizatus fuerit, salvus erit (Marc. xvi); ita etiam dixit : Qui manducat carnem meam, et bibit sanguinem meum, in me manet, et ego in eo; et ego resuscitabo

« VorigeDoorgaan »